56. Madonna - Live To Tell (1986)

In 1986 was Rui mijn beste vriend. Samen waren we de buitenbeentjes in een klas die verder bestond uit branieschoppers, sportievelingen en meelopers. In de tijd pluisden we de Top 40 uit en discussieerden we bijna wekelijks over de hypes van toen: Curiosity Killed The Cat of Johnny Hates Jazz is daar een voorbeeld van. Bovenal was Rui een enorme Madonna fan terwijl ik nog steeds in mijn Duran Duran fase zat (Bruce was nog ver weg). Ik bleef zitten in de tweede brugklas, Rui ging wel over en gaandeweg verloren we elkaar uit het oog. Nadat we in 1990 beiden school verlieten, hebben we elkaar nooit meer gezien. Zo’n vijf jaar geleden ontmoetten we elkaar via het mooie medium dat Facebook kan zijn. We hebben aardig wat informatie uitgewisseld en hadden het voornemen om elkaar te ontmoetten. Eén ding was duidelijk: zijn liefde voor Madonna was er nog steeds en had de vormen van een passie, een levensstijl zelfs, aangenomen. Vrij kort na het eerste contact werd er kanker vastgesteld bij hem. Vol positivisme ging hij de strijd aan en het ging ook beter met hem. Tot 16 augustus 2017: nota bene op Madonna’s verjaardag vernam ik dat Rui twee dagen daarvoor was overleden als gevolg van een longontsteking. Zijn weerstand was zo verzwakt dat hij dit gevecht verloor. De vriendschap met Rui maakt een groter onderdeel uit van mijn levensverhaal dan hij ooit heeft geweten. Vanaf deze plek wil ik hem daar nogmaals voor bedanken. Als eerbetoon aan onze vriendschap deze Live To Tell.

Mooi, maar triest verhaal. Madonna's beste. Wat je ook van haar vindt, ze is toch wel een icoon en nog steeds heel populair in de gay scene waar ze een soort held is. Benieuwd naar haar nieuwe album, zeker nu er de kans bestaat dat zanger Nakhane misschien wel eens mee zou kunnen doen

55. Iron Maiden - The Number Of The Beast (1982)

Iconisch met een hoofdletter I. Metal zonder de melodielijn uit het oog te verliezen. Melodieus en toch hard klinkend. Iron Maiden draait al decennia lang mee in de Champions League van de metal zonder gezwicht te zijn voor snel hitparade succes of zonder mainstream te zijn geworden. Nog steeds krijg je miljoenen mensen hiermee op de kast. The Number Of The Beast is wellicht hun bekendste en meest toegankelijke nummer zonder dat ik dit nu op zou zetten als mijn moeder langs komt.

54. New Order - Blue Monday (1983)

Er zijn nummers waarover, zeker op MusicMeter, elk woord al eens geschreven is. Blue Monday is er daar 1 van. Als vaste finalist in de MuMeladder heeft dit nummer een legendarische status. Ook in de Top 2000 staat dit hoog genoteerd. Wat kan ik dan nog toevoegen? Dat ik Blue Monday pas eind jaren 80, begin jaren 90 voor de eerste keer hoorde omdat ik in 1983 nog iets te jong was om dit mee te krijgen? Dat de diepe waardering voor dit nummer pas de laatste tien jaar is gekomen? Dat ik met terugwerkende kracht Blue Monday beschouw als revolutionair (duh) en dat de jaren 70 met Blue Monday pas gedag werden gezegd? Het had even geduurd maar de jaren 80 startten pas in 1983.

53. M83 - Midnight City (2011)

Niet raar dat deze in mijn Top 100 opduikt. Modern klinkend en met de nieuwste productietechnieken ademt dit namelijk de jaren 80 dankzij het gebruik van de zeer herkenbare melodielijn en intro. Het doet me denken aan een artikel wat ik recent las op de NOS - app: met dank aan Spotify worden de singles steeds herkenbaarder, korter en wordt zo snel mogelijk een pakkende melodielijn of refrein neergezet. Alles om de luisteraar te binden. Is dat nieuw? Nee, in de jaren 60 en 80 gebeurde niets anders dan dat alleen vanwege andere redenen. Is dat erg? Nee, zolang het dit soort nummers oplevert én zolang er ook ruimte blijft voor andere, complexere muziek met een lange opbouw.

52. Stevie Wonder - As (1976)

Stevie is een held. Er zijn weinig artiesten die in de jaren 70 zo’n hoog niveau hebben bereikt. Het aantal potentiële nummers voor mijn Top 100 was dan ook enorm. Uiteindelijk heb ik voor dus voor As gekozen vanwege zijn lengte, zijn onvervalste romantiek en de heerlijke vibe. De versie van George Michael met Mary J. Blige vind ik ook al lang niet slecht al mist die de subtiliteit van het origineel. Ook viel het me tegen dat het nummer geboycot werd door de platenmaatschappij van Mary J.Blige omdat kort daarvoor was uitgekomen dat George Michael homo was.

51. Angus & Julia Stone - Yellow Brick Road (2010)

Het mooiste nummer wat Neil Young nooit schreef. Hij wordt genoemd in het eerste couplet, zijn gitaarspel wordt gekopieerd en heel Yellow Brick Road ademt de sfeer van Neil Young. Gecombineerd met de mooiste combinatie van 2010, de stem van Angus Stone en de lange, instrumentale passages levert dit 1 van de mooiste liedjes van 2010 op. Het nievau van dit nummer en het bijbehorende album ‘Down The Way’ hebben ze daarna nooit meer gehaald. Geen schande, de lat leg ook wel erg hoog.

Maar blijkbaar heb je toch liever alleen een sax als intro dan de hele blazersreutemeteut



(vandaag een herkansing voor het laatste nummer, daarom viel het me op)

De Nelisreferentie in Yellow Brick Road was me trouwens nooit opgevallen, toch weer wat geleerd.

We zijn op de helft en in dit tempo ga ik het niet redden. Waar mogelijk vanaf vandaag twee updates per dag.

50. Supertramp - School (1974)

We zijn op de helft! En die bovenste helft wordt afgetrapt met het op 1 na beroemdste mondharmonica begin aller tijden. Hierna volgen de legendarische openingszinnen die een ieder blindelings kent:

I can see you in the morning
When you go to school

De nasale stem van Roger Hodgson grijpt je direct bij je lurven en laat je niet meer los. Tussentijds vuurt Supertramp de ene na de andere tempowisseling op ons af. Als een achtbaan gaat dit nummer op en neer. De pianosolo halverwege brengt ons naar de finale van dit nummer. School vliegt bijna uit de bocht bij het vierde couplet en laat ons, de luisteraar, naar adem happend na de laatste zinnen:You're coming along!

49. The Specials - Ghost Town (1981)

Voor enig politiek bewustzijn was ik écht nog te jong eind jaren 70 en de eerste helft van de jaren 80. Toch weten veel liedjes met een maatschappijkritische boodschap uit die tijd de weg naar mijn Top 100 te vinden. We hadden eerder al The The, INXS en nu dus The Specials die de gevolgen van het Margareth Thatcher beleid bezingen. Blijkbaar weten deze nummers perfect de sfeer van die vroege jaren 80 te vatten, ook voor diegenen die te jong zijn om het bewust te herinneren,
De spookstad die hier centraal staat is Coventry. The Specials weten de spookachtige sfeer perfect te schetsen door het intro, de lome jazzbeat en het gebruik van trompet en trombone.
Economische malaise, werkloosheid, lege winkels, sombere straten. Het was geen gezellige boelin die tijd en aan beide zijden van de oceaan zijn er talloze liedjes over geschreven. Een politiek bewustzijn wat ik anno 2019 nog wel eens mis.

48. The Blue Nile - Tinseltown In The Rain (1984)

Nog zo’n nummer wat zo goed die sfeer van de jaren 80 weet te pakken. Weemoed, melancholie, verdriet, het zit er allemaal in. Unieke single van een unieke band. Zo uniek dat het alleen in Nederland een hitje werd. Vaderland Engeland liet het vrijwel links liggen en in België deed het helemaal niets. Onvoorstelbaar eigenlijk. Op basis van deze single klinkt de band precies hetzelfde als Talk Talk en toch nam niemand de moeite om ze te leren kennen. Na talloze (her)starts is zanger Paul Buchanan in 2009 solo verder gegaan. Waarschijnlijk een bestaan in de marge.

47. Rialto - Monday Morning 5.1 (1998)

Dit kan natuurlijk niet. Uitgegeven in 1998 en kwa sound perfect passend bij de vorige twee nummers. Rialto is een wolf in schaapskleren. Door de zang en de ogenschijnlijke afwezigheid van de synthesizers denk je eerst dat je naar een typsich jaren 90 Britpop bandje luistert. Wij laten ons echter niet in de luren leggen. Let eens op de melodielijnen, hoe de coupletten en de refreinen elkaar afwisselen en dan is het duidelijk: Rialto is gewoon een jaren 80 band, verpakt in een jaren 90 papiertje.

46. The National - England (2010)

Laat u niet in de luren leggen door deze 46e positie. The National is 1 van de beste bands van de jaren 10 en elk nummer van High Violet had op deze positie kunnen staan. Alle nummers samen hadden goed geweest voor een positie dik in de top 5. Matt Berninger is 1 van die zangers die me oprecht kan ontroeren. Zijn zang en de muziek van The National geven me het gevoel van een schouderklopje: “kom op, het komt wel goed”. Dat de teksten hier soms haaks op staan, vergeet ik nu maar even.
England is de ietwat vreemde bijt op High Violet: minder uptempo en op zijn minst net zo bombastisch als de andere nummers. De instrumentatie komt desondanks tot volle bloei de arrangementen geven menig klassiek muziekstuk het nakijken. Of draaf ik nu wat door?

Fijn om Tinseltown in je lijst te zien. Weliswaar 47 plaatsen te laag, maar dat zal ik je maar niet euvel duiden

45. Pet Shop Boys - West End Girls (1985)

Ik moest even tellen op Wikipedia, van West End Girls bestaan 16 verschillende, officiële uitvoeringen verspreid over twee verschillende uitgaven in 1984 en 1985. De verleiding is groot om al deze versies in 1 afspeellijst te stoppen. Zoals voor meer artiesten geldt, was het moeilijk om het juiste nummer te kiezen voor mijn lijst. Opportunities, Suburbia, It’s A Sin, Rent, Left To My Own Devices. Wat een heerlijke plaatjes maakten de dierenwinkeljongens in de jaren 80 toch. Daarna ben ik ze uit het oog verloren en het afgrijselijke Go West deed me in 1993 niet verlangen naar een hernieuwde kennismaking. Maar goed, elke artiest heeft ooit een eerste begin en West End Girls was het eerste nummer wat ooit door de heren op plaat is gezet. Ik heb als uitgiftejaar maar 1985 aangehouden want volgens mij is dit de versie die we allemaal kennen. En mocht iemand ooit een West End Girls playlist maken…..geef even een seintje.

44. Lana del Rey – 13 Beaches (2017)

Jaja, daar is ze dan, het grootste zuchtmeisje van de jaren 10 en neenee, het is niet het meest recente nummer uit mijn lijst. Elizabeth Woolridge Grant, want daar heb ik het over, mag het predikaat zuchtmeisje niet meer krijgen. Daar doe ik haar fors tekort mee en daarnaast is een meisje van 34 jaar ook geen meisje meer maar een vrouw. Zuchtvrouw klinkt dan ook weer zo raar dus zullen we het gewoon op 1 van de beste zangeressen van onze tijd houden? Haar stemgeluid intrigeert, boeit en houdt moeiteloos mijn aandacht vast. Dat zwoele stemgeluid zou niet zoveel waard zijn als de composities waardeloos waren. Lana Del Rey heeft het perfecte gevoel voor de juiste muzikale omlijsting die past bij haar stem en ook haar timing vind ik fenomenaal. Haar muziek is altijd Lana Del Rey en toch verrast ze me elke keer weer.

43. George Michael - Praying For Time (1990)

Er was geen album wat ik in 1990 en 1991 zo vaak heb gedraaid als “Listen Without Prejudice, vol. 1”. Ik was zwaar onder de indruk van de wijze waarop George Michael afrekende met zijn tienerimago, de druk van de platenwereld, het grote publiek én met alle vooroordelen. Nog steeds behoort de plaat tot 1 van mijn lievelingsplaten. Eerste single en openingstrack is deze Praying For Time wat kwa thema en videoclip herinneringen oproept aan het drie jaar eerder verschenen “Sign O The Times” van Prince. George laat op dit nummer niet alleen zijn fenomenale zangkunsten horen, ook overstijgt hij zichzelf als songwriter. Op Hand To Mouth en Monkey van zijn vorige plaat had George zich al gewaagd aan songteksten met een maatschappelijke betekenis en met Praying For Time levert hij een waar meesterwerk af:

The rich declare themselves poor
And most of us are not sure
If we have too much
But we'll take our chances
'Cause God's stopped keeping score
I guess somewhere along the way
He must have let us all out to play
Turned his back and all God's children
Crept out the back door

Het leven en werk van George Michael blijft verder uitermate triest. Zo’n van god vergeven talent, gouden stem en zo weinig albums en zoveel psychische problemen. Het leven is soms niet eerlijk.

42. Simple Minds - New Gold Dream (82-83-84) (1982)

“Dit is geweldig, en ik ga het schrijven alsof het geweldig is. Dit is waar we nu zijn, dit is waar we zijn geweest, en waar we naartoe gaan.” Aldus Jim Kerr over New Gold Dream en ik kan het alleen maar beamen. Als je de wereld wilt veroveren moet je groot beginnen.
Er is geen nummer van de vroege jaren 80 wat zo zijn tijd vooruit was als dit en eigenlijk geldt dat voor bijna het gehele album. New Gold Dream is dynamisch, hypnotiserend en bezwerend. Het is niet voor niets dat het nummer in 1993 is gesampled in USURA’s Open Your Mind en dat het daarmee zelfs aan de basis heeft gestaan van de trance/dance cultuur.
In diezelfde jaren 80 was er een strijd gaande tussen Simple Minds en U2. Het moge duidelijke zijn: t/m 1983 liet Simple Minds U2 het nakijken. Pas bij The Unforgettable Fire kantelde het beeld waarna U2 de eindzege naar zich toetrok in de tweede helft van de jaren 80. Hoe dan ook blijft New Gold Dream een meesterwerk.

41. Kendrick Lamar - Sing About Me, I'm Dying Of Thirst (2012)

De Bohemian Rhapsody van de hiphop, de Paranoid Android van de jaren 10. Kendrick Lamar presteert hier het onmogelijke: een hiphongsong van meer dan 10 minuten wat van de eerste minuut tot de laatste minuut boeit. Ook niet zo raar als je bedenkt dat Sing About Me, I’m Dying Of Thirst is opgebouwd uit drie samples: Use Me van Bill Withers, My Romance van The Singers Unlimited & Grant Green’s Maybe Tomorrow. Het bezorgt Kendrick Lamar een 41e positie in mijn Top 100 en daarmee is het ook het hoogst genoteerde hiphop nummer. Nu wordt het nog tijd voor een plekje in top 100 van de Top 2000 en de finale van onze MuMe ladder.

Woooot, dit meesterwerk van Kendrick zag ik niet aankomen hier, hulde!

Ik zet mezelf een stuk omlaag op de lijst. Ik ben deze week begonnen bij een nieuwe baan en zie me de komende tijd niet genoeg tijd hebben om een lijst op te stellen. Ik weet niet meer zeker of we nou afgesproken hadden dat je bij jezelf omlaag plaatsen helemaal onderaan lijst terecht komt. Als dit zo was, laat maar weten, dan vind ik dat ook prima

- HugovdBos
- angelin
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- Morthûl
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex

Nou, inderdaad zeg! ❤️ En ook nog Lana ❤️❤️❤️

Use me ken ik net een week door een hilarische scene in de serie Wanderlust. Dying of thirst is inderdaad een monument. Wat een maffe top 100. Abba op 1 zou me niet eens verbazen.

Mij wel.

40. The Moody Blues - Nights in White Satin (1967)

In de jaren 80 & 90 zond Veronica elke Goede Vrijdag de Top 100 aller tijden, de oervader van alle allertijdenliijsten, uit. Via een briefkaart konden deelnemers hun favoriete top 10 aller tijden doorgeven. De Top 100 aller tijden was mijn allereerste kennismaking met de klassiekers in de pop en rockmuziek. Er is weinig veranderd in al die jaren want ook toen was de lijst al heel erg blank en heel erg mannelijk. In 1992 heb ik zelfs met een vriend getracht alle nummers op een cassettebandje te zetten, hierbij gebruik maken van onze eigen collectie en de muziekafdeling van de Rotterdamse bibliotheek. Welkom in het pré Spotify en pré pindakaas tijdperk!
Ook in dat jaar kocht ik deze uitstekende verzamelaar en dan vooral omdat de nummers netjes op volgorde gerangschikt staan. Het vijfde nummer van disc 2 zal ik voor altijd associëren met dat ouderwetse Top 100 aller tijden gevoel. Nights In White Satin is niet alleen een schitterend gecomponeerd, rijk, gevarieerd nummer, het brengt ons in gedachten ook terug naar lang vervlogen, nooit bestaande tijden. Vanzelfsprekend geldt dit alleen voor de lange versie. Is er een andere dan?

39. Bobby Womack - Across 110th Street (1973)

Muziek is een raar fenomeen en dan vooral soulmuziek. Veel soulnummers die ik goed vind vallen niet op door hun fenomenale, complexe compositie. Het gaat puur om de zeggingskracht, om het gevoel wat overgebracht wordt, om het “geloof je de artiest” gevoel. Een nummer waarvoor dit zeker geldt, is Across 110th street. Het gevoel wat Bobby Womack weet over te brengen zorgt ervoor dat dit 1 van de beste soulnummers is die ik ken. En die stem, he? Daar valt of staat in dit geval alles mee.

38. Queen - Innuendo (1991)

Van een artiest die met minimale middelen een gevoel over weet te brengen, naar een band voor wie het grootste gebaar nog niet groot genoeg was. Als er 1 nummer is van Queen wat alle andere overbodig maakt is het Innuendo. Nog meer dan Bohemian Rhapsody zit hier alles in waar Queen voor staat. Innuendo brengt de hardrock van de vroege Queen samen met de theatrale Queen van halverwege de jaren 70 en de commerciële rock van de jaren 80. Een carrière omvat in 1 nummer, zelden vertoond toen, zelden vertoond nu. Hoogtepunten te over: het flamenco intro, de intense zang van Freddie, het opera gedeelte, een flinke dosis elektrische gitaarsolo’s. Het beste nummer van Queen, by far.

37. Arcade Fire - Rebellion (Lies) (2005)

Ik laat nog even in het midden of dit het hoogst genoteerde nummer uit de MuMeladder in mijn top 100 is. Het heeft lang geduurd voor het Rebellion kwartje viel. Het is ook geen nummer wat direct opvalt bij een eerste, vluchtige, beluistering. Sterker nog, het is andersom: bij een eerste beluistering op de achtergrond irriteert het juist. Het klinkt dan rommelig, op het oor weinig herkenbare elementen of een terugkerende melodielijn. En laat daar nou uiteindelijk de kracht liggen. Voor een rommelig nummer klinkt Rebellion (Lies) opvallend melodieus en zit het vooral opzwepend en inventief in elkaar. Hoe spontaan Rebellion ook klinkt, hier zit enige tijd en werk in, dat kan niet anders. Ook de tekst geeft pas zijn geheimen prijs zodra je je erin verdiept. Vrij vertaald is mijn interpretatie dat we het leven onder ogen moeten zien, dat we het daglicht moeten omarmen en dat we onszelf omringen met leugens als we onze ogen sluiten.

36. Echo and the Bunnymen - The Killing Moon (1984)

Waar Nights In White Satin symbool staat voor de Top 100 aller tijden, daar staat The Killing Moon symbool voor de MuMeLadder. De finale van 2010 was mijn eerste kennismaking met de ladder en dit nummer zal 1 van de eerste nieuwe nummers zijn die ik toen hoorde. The Killing Moon is een typisch MusicMeter Top 2000 liedje: eigenzinnig, kunstzinnig & diepzinnig. Vanaf de allereerste, oosterse tinten geeft het niet gelijk al zijn geheimen prijs en toch luistert het gelijktijdig erg fijn en makkelijk weg. 1 van die vele, vele nummers die kwalitatief zo sterk zijn dat ze én fijn in het gehoor liggen én toch nooit vervelen. In 2010 beloonde ik The Killing Moon met een 23e plek in mijn finalelijstje. In 2018 stond het in mijn voorkeuzelijst voor de Top 2000. Zonder resultaat helaas.

Wow, dat zijn gewoon wéér vijf toppers hoor.