menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van jordidj1
Mausie schreef:
Wat een brute track van Grimes! Die single van eind vorig jaar ook grijs gedraaid, mss maar eens aan een album beginnen...


Ja, gewoon doen. Art Angels is kapot hard, ArthurDZ weet die shit, check zijn recensies bij dat album.

avatar van jordidj1
56. Bob Dylan - I Want You


(afbeelding)

Door met een van de oudste nummers in de lijst, deze van Bob moet nog één ouder nummer voor zich dulden. Het duurt nog wel ff voordat we die tegenkomen. Ik ben best wel brak vandaag, dus ik citeer gewoon mezelf uit luiheid, maar mijn gedachten wat betreft Bob Dylan zijn wel exact zo:

Jordi’s genre-overstijgingen, deel 1:

ArthurDZ had de eer om de aftrap te verzorgen en hij vuurde gelijk een giga-klassieker op mij af. Logisch, een breed gewaardeerd artiest met een oeuvre waar je u tegen zegt. Waarom ik er nog nooit echt aan begonnen was?

Die vraag is simpel te beantwoorden: ik zag er gewoon heel erg tegenop. Losse nummers van hem kan ik erg goed verdragen, I Want You en Hurricane zijn echt persoonlijke favorieten geworden, maar complete albums vond ik gewoon een te flinke hap. Het zijn niet de kortste albums en de songs zijn lang, plus het feit dat ik de mondharmonica gewoon een hinderlijk instrument vind. Irritant bij vlagen.

Maar goed, blijven proberen heeft zijn vruchten afgeworpen. Op een gegeven zette ik maar albums van 'm op en bleef ik er noodgedwongen naar luisteren, in de hoop dat zijn muziek in mijn hoofd ging vastroesten. Ook hielp het wel mee dat Dylan ook wat singles uitbracht, dus in combinatie met de Singles Top 20 ging het luisteren mij ook steeds beter af.


I Want You. Misschien voor een die-hardfans een wat soft nummer, maar ik smelt er gewoon bij. De idyllische instrumentatie (die geluidjes!), steengoede tekst en de toepasselijke stem van Dylan. Zeer hoge airplaywaarde ook.

avatar van jordidj1
55. Arcade Fire - Neighborhood #3 (Power Out)


(afbeelding)

Funeral was één van de eerste albums die ik onder handen nam sinds mijn terugkeer en sindsdien heb ik altijd een vreemde relatie met de plaat gehad. De eerste luisterbeurt was goed en ik was op slag verliefd, maar vanaf toen heb ik het album een beetje links laten liggen. Hij kwam nog wel eens voorbij, maar er echt in verdiepen deed ik niet.

Prompt was ik helemaal en wist ik het zeker: dit is een van de beste albums ooit gemaakt. Ik overdrijf niet als ik zeg dat deze muziek de perfectie nadert. De laatste drie maanden heb ik het album al minstens tien keer afgespeeld, zo verslaafd ben ik lang niet meer geweest aan een elpee.

Eén van de hoofdredenen voor deze herontdekking is het nummer Power Out. Waar Rebellion (Lies) een feniks die uit de as herrijst, is Power Out de ultieme wake up call. Een orkaan die achterbuurten aan stukken rijgt. Het nummer schijnt ook te gaan over een storm in Montreal, waardoor de stroom een tijdje eruit lag.

avatar van Marzipaintree
Beste lijst tot nog toe hier sinds jaren. Dat ik dit nu zeg terwijl er een jaren 60 nummer van Dylan voorbij kwam is puur toeval.

Heerlijke variatie van allerlei lekkers voor de oren en soms ook nog voor andere organen.
Denk er trouwens over om van "money trees" mijn nieuwe avatar te maken.

avatar van jordidj1
54. Massive Attack - Angel

https://t2.genius.com/unsafe/220x220/https%3A%2F%2Fimages.rapgenius.com%2Fbe5e3d9a36a4f16e7082be25e849eb49.1000x1000x1.jpg

De tweede Massive Attack en ook meteen de laatste, nee, Teardrop of US halen het niet, maar die completeren direct wel mijn top 4.

Ik heb ooit een keer enorm geforceerd om Mezzanine te ontdekken. Ik was op stap in Leeuwarden en ik was ontzettend dronken, toen ik plots enorm veel zin had om door de stad te dwalen en keihard het album te draaien. Dus ik verlaat de club rond een uur of drie - de eerste trein ging pas om half 6 - en ben ik door de stad gaan lopen. Op een gegeven moment draaide ik het openingsnummer en kwam ik in de buurt van een industrieterrein, waar ik op een afstandje een paar gasten zag staan, die opeens allemaal mijn kant opkeken. Met de staart tussen de benen ben ik maar alvast naar het station gelopen... om daarna de eerste trein naar huis te pakken en uiteindelijk in slaap te vallen, ik werd wakker op het eindstation. In plaats van 6 uur was ik om 8 uur thuis

Die impact van een song zoals Angel komt dan alleen nog maar harder aan. Angel is hypnotiserend, venijnig en intens tegelijkertijd. Het kruipt onder je huid, brengt je in extase of zet je helemaal in trans. De perfecte soundtrack voor een flink potje rammen (zoek zelf maar uit in wat voor setting, ik heb zelf het nummer via de fantastische film Snatch leren kennen).

avatar van jordidj1
53. Love - A House Is Not A Motel


(afbeelding)

Meteen weer een oud plaatje, uit 1968 wel. Volgens zei ik ergens dat ik het een erg mager muziekjaar vond, op zich logisch, want het komt wel van een 1967-album. Tja.

Alone Again Or of A House Not A Motel, eigenlijk draai ik ze niet zo vaak los van elkaar, fantastische single. Met het mes op de keel, dan kies ik toch voor de laatste. Het liedje klinkt als een Spaanse serenade aan het goede leven, dat drumloopje loopt zo soepel, heerlijk. Naarmate de track vordert wordt het geluidenpalet nog verder uitgebreid, een waar feestje op zich, het nummer voelt dan ook echt als thuiskomen.

avatar van Edgar18
Rudi S, daar is de eerste

avatar van jordidj1
Hè, hè. I knew it.


avatar van jordidj1
52. The Cure - A Strange Day


(afbeelding)

Daar is dan de eerste van The Cure, het zal geen verrassing zijn dat deze band ook goed gerepresenteerd is in mijn lijst. Er was een periode dat ik alleen maar The Cure draaide, zo'n beetje zoals ik nu Breaking Bad aan het bingewatchen (comakijken vind ik een lelijk woord) ben.

Hun discografie is zo veelzijdig, voor elke mood(swing) is er wel een album dat perfect bij een gemoedstoestand past. Vrolijkheid bij The Head On The Door, verdriet bij Faith en verliefdheid bij Kiss Me..... ga zo maar door. Ben ik echter de onheil en ellende op deze wereld nabij, dan dompel ik mij onder in de wereld van Pornography en zet ik alle negatieve energie weer om in positieve kracht.

A Strange Day is beangstigend, duister doch helend tegelijkertijd. Vooral de gitaarsolo die er steeds invalt is snijdend, maar ontzettend vet. Smith is de ultieme leider in de waanzin en bereidt ons voor op die ene dag, waarvan niemand hoopt dat 'ie ooit komt...

avatar van jordidj1
51. The Beatles - For No One


(afbeelding)

Toen ik op de middelbare school begon, was mijn eerste mentor en tevens wiskundeleraar een ontzettende Beatles-fan. Het eerste waar hij in de eerste les over begon, was zijn liefde voor de band. Altijd als hij op zolderkamertje zat draaide hij plaatjes van de kevers. Ikzelf vond het maar een overroepen band destijds, tijdens ceremonies in de kerk werd ik altijd geconfronteerd met nummers als Hey Jude en dat heeft flink meegeholpen aan mijn vooroordelen wat betreft de groep.

Nu, ruim tien jaar verder, zijn ze mijn op-één-na meest afgespeelde artiest, op The Cure na. Ik ontdekte dat de mannen toch wel een aardig discografie bij elkaar gewerkt hadden, vooral bij het luisteren van Abbey Road ging de knop volledig om en snapte ik totaal waarom de band zo verafgood wordt. De magie van de nummers is dat het gewoon volledig klopt, geen enkele song bevat een noot te veel. Het is ook de kracht van het geheel: Beatles-solo boeit mij al een pak minder.

Desalniettemin hebben ze maar één notering bij de beste honderd, daarvoor was de concurrentie toch echt wat te groot. For No One moest er hoe dan ook in, prachtig liefdesliedje, vooral door het bloedmooie refrein:

And in her eyes you see nothing
No sign of love behind her tears
Cried for no one
A love that should have lasted years


kortste nummer in de lijst

avatar van jordidj1
Zo, we zijn over de helft. Ik hoop mijn lijst voor september af te werken, maar ik zit ook nog een weekend op Pukkelpop, dus dan valt het eventjes stil.

Krijgen we nog meer vervelende hip-hop bij de komende vijftig? Komen er verrassingen? Was die wiskundeleraar niet Marzipaintree? Ben ik nog single na Pukkelpop? De spanning, beste mensen. Spannend, heel spannend.

avatar van Arrie
jordidj1 schreef:
51. The Beatles - For No One

Kortste nummer in de lijst

SCORE!!

avatar van Rudi S
Bah, geweldig mooi nummer trouwens

Ik moet toch zeggen dat dit een erg fijne lijst tot nu toe is!

avatar van 123poetertjes
Dit is gewoon een kapotgeniale lijst. En dan moet Nelly nog twee keer langskomen ook

avatar van VladTheImpaler
Power Out Na Rebellion mijn favoriete Arcade Fire nummer. De live opnames waar deze twee achter elkaar worden gespeeld zijn helemaal geniaal, zoals deze; Arcade Fire - Power Out + Rebellion (Lies) | Lowlands 2005 | Part 9+10 of 10 - YouTube

avatar van aerobag
'For No One' mooie keuze, staat ook in mijn top 3 Beatles songs

Sowieso mooie top 100 dusver. Subscribed.

avatar van Koenr
jordidj1 schreef:


Phosphorescent heeft misschien niet het meest interessante oeuvre




Ga eens heel snel zijn eerste 3 platen checken. Staan vol met intense nummers die nog een stuk dieper snijden dan Song for Zula.

avatar van jordidj1
Koenr schreef:
(quote)




Ga eens heel snel zijn eerste 3 platen checken. Staan vol met intense nummers die nog een stuk dieper snijden dan Song for Zula.


Nou, sorry hoor

Ik zou zeggen, tip ‘m

avatar van Koenr
Dat heb ik bij deze gedaan.

Wolves is misschien een goede instapper naar zijn oudere werk. Ten tijde van Pride was hij live ook op zijn hoogtepunt.

avatar van jordidj1
50. Smashing Pumpkins - Disarm


(afbeelding)

Over nummers die diep in je ziel snijden gesproken, hier is d'r weer eentje. Nu we de top vijftig enteren komen we louter dat soort songs tegen.

Al ben ik nog lang niet klaar met het ontdekken van de pompoenband, Siamese Dream is prachtalbum die je bij de ballen grijpt. Het meest breekbare, gevoeligste liedje is natuurlijk Disarm. Alle ellende uit de jeugd van Billy wordt samengesmolten op dit nummer, begeleid door de instrumentatie van ongekende schoonheid. Ik was al verslaafd aan de track puur door de muzikaliteit, maar de impact werd pas echt compleet door de tekst. Die outro, waar het nog even ongeforceerd bombastisch, is garantie voor tranen.


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://open.spotify.com/user/1158089169/playlist/0flZmazNrRrJxbl9ocoosj?si=2XphSnyRRPS_MKM4qhk9Mg

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.


avatar van Marzipaintree
jordidj1 schreef:
Toen ik op de middelbare school begon, was mijn eerste mentor en tevens wiskundeleraar een ontzettende Beatles-fan. Het eerste waar hij in de eerste les over begon, was zijn liefde voor de band.
jordidj1 schreef:
Was die wiskundeleraar niet Marzipaintree? Ben ik nog single na Pukkelpop?
We zijn hier nu als mannen onder elkaar, toch Nel?

Mijn eerste wiskundeleraar was gek op operette en dan vooral op Richard Tauber.
Een tenor qua grootte vergelijkbaar met luigifort.
"Gern hab’ ich die Frau’n geküsst" door Richard Tauber van componist Franz Lehar uit 1925 vond hij geweldig.

Er zijn beelden van ..................

Gern hab’ ich die Frau’n geküsst,
hab’ nie gefragt, ob es gestattet ist;
dachte mir: nimm sie dir,
küss sie nur, dazu sind sie ja hier!


Mijn wiskundeleraar vond The Beatles mietjes. Net wijven met hun vieze lange haar.
Wat zou hij van jou nr. 51 hebben gevonden?

You want her, you need her
And yet you don't believe her when she says her love is dead
You think she needs you


Mijn wiskundeleraar had hier een "goede" oplossing voor.

Oké, je wilt die vrouw en je weet dat jullie elkaar nodig hebben. Wat doe je dan?
Neem die vrouw, kus haar. Liefde is als een wiskundesom. De oplossing is soms niet eenvoudig maar er is maar één oplossing mogelijk!


Hij ging al in mijn eerste jaar middelbare school met pensioen dus ik heb maar weinig lessen van hem gekregen.

Als slotsom nog eentje die ik 10 jaar na zijn pensioen op TV zag.
Na 3 minuten en 11 seconden komt die binnen.

avatar van jordidj1
49. Amenra - .De Dodenakker.


(afbeelding)

When I reach your land.
Will you be out there?
I buried the day in that field.
And grew my past there.


De Dodenakker is een helse slooptocht, een ongetemde mokerslag die ook niets, maar dan ook niets heel laat van wat hij onderweg tegenkomt. Vanaf de eerste seconde word je al gegrepen door de intense opbouw, die je direct op scherp zet. Wat er daarna gebeurd is eigenlijk niet in woorden uit te drukken, het beukt door als een ongeleid projectiel, waar Van Eeckhout klinkt als een eenzame strijder in de wildernis. Zijn geschreeuw gaat door merg en been, je voelt zijn pijn door je eigen ziel snijden.

De tweede van Amenra die hier dus voorbijkomt, of er nog een derde in het vat zit laat ik even in het midden, maar twee noteringen in de lijst verklaren vast wel hoe onder de indruk ik ben van de band.

avatar van jordidj1
48. Strand of Oaks - JM


(afbeelding)

Tijdens de uitzending van de Witte Trui hoorde ik dit nummer en werd ik compleet overdonderd. Ik skip zo nu en dan een laddertje, of luister de playlist en skip per ongeluk een song. Deze parel van Strand of Oaks had ik dus compleet gemist, maar wat viel ik mijn stoel tijdens het luisteren. Een instant favorietje was geboren, lekker is dat soms, die eureka-muziekmomentjes.

Als één van je geliefde artiesten overlijdt, is dat dan vergelijkbaar met het verliezen van een naaste? Dat klinkt vast als appels met peren vergelijken, maar ik lieg niet als zeg dat bepaalde muziek helend kan werken voor sommigen. In het geval van Timothy Showalter kan ik het mij zeker voorstellen, het verdriet in het nummer JM is duidelijk hoorbaar. JM verwijst natuurlijk naar Jason Molina, een man die zeker nog wel gaat langskomen in deze lijst.

Songs: Ohia is voor mij een houvast in bange dagen en voor Showalter is dat duidelijk ook zo. Zijn tribute aan Molina klinkt als een complete mental break-down, als een kraai die langzaam zijn veren verliest. Jason verloor de strijd tegen de demonen in zijn hoofd, hopelijk kunnen wel nog lang van Strand of Oaks genieten.

avatar van jordidj1
47. The National - Slow Show


(afbeelding)

Er is een persoon die dit nummer al meer dan 600 keer in zijn leven heeft beluisterd, ikzelf moet het doen met een luttele veertig keer. Al zijn dat enkel wel de plays via Spotify, radio-uitzendingen o.i.d. niet meegerekend.

Eén van de weinige National-tracks die wordt afgespeeld op bruiloften, maar ja, ze hebben dan ook niet echt een shiny-happy-people-oeuvre. Het kostte Berninger 29 jaar om de liefde van zijn leven te vinden, in dat geval heb ik hoop. Mijn vader trouwde net voordat hij dertig werd, dat hoef ik niet per se, maar ik zou echt doodongelukkig worden als ik de rest van mijn leven vrijgezel blijf. Tja, ik geef geen haat, ik heb gewoon liefde nodig.

avatar van jordidj1
46. Gorillaz - On Melancholy Hill

https://t2.genius.com/unsafe/224x221/https%3A%2F%2Fimages.genius.com%2Fc768bc2ed8baaac2d6da810c9012107e.731x720x1.jpg

Eén van de beste concerten die ik ooit zag, was op Lowlands vorig jaar. Gorillaz trad bijna twee uur op dacht ik en het was één groot feest. Een scala aan monsterhits en de nodige albumknallers kwamen voorbij, ik ging echt volledig uit m'n dak. De dagen na het festival was ik nog steeds in de ban, vooral Demon Days kwam veel voorbij en dat resulteerde ook in een fikse verhoging van vier naar vijf sterren.

Echter staan hun beste nummers op de andere platen (hint hint hint!), vooral Plastic Beach bevat briljante popsongs. Uitgerekend mijn favoriet van dat album is niet echt een festival anthem, maar is wel zo enorm relaxed. Zo rustgevend als een Afrikaanse kabbelende beek, toeft deze song vier minuten ongestoord door. Ideale soundtrack om in de duinen, onder genot van de laatste zonnestralen, sprakeloos te kijken naar de golven...

avatar van jordidj1
45. GZA - 4th Chamber (feat. Killah Priest, Ghostface Killah & RZA)


(afbeelding)

Choose the sword, and you will join me
Choose the ball, and you join your mother... in death
You don't understand my words, but you must choose
So... come boy, choose life or death


Bizar was dat, toen ik medio maart opeens in Simplon stond. Rico & Sticks, Cunninlynguists en Winne had ik daar al gezien, maar een optreden van GZA voelde echt surreëel. Ik MOEST heen en toen de kaartverkoop startte, wist ik niet hoe snel ik een kaartje moest kopen. De baas van de Wu-Tang was echt in topvorm en dropte classic na classic, helaas was het geluid echt dramatisch.

Sinds het moment dat ik Liquid Swords ontdekte, was 4th Chamber al direct mijn favoriet. Elk jaar heeft het dan ook met gemak de top vijftig van mijn lijst gehaald. Kippenvel opwekkende song, de productie van RZA laat het bloed door je aderen sneller stromen en doet je helemaal maniakaal gaan. Ghostface Killah opent het nummer op een manier zoals alleen hij het kan, Killah Priest dropt een verse die in mijn geheugen genageld zit, RZA rapt op even hoog niveau als zijn productiekwaliteiten en GZA is de bewaarder van de georganiseerde chaos.

avatar van Johnny Marr
Hohohoho, De Dodenakker, JM én 4th Chamber!!!

avatar van chevy93
Ik weet nog steeds niet of ik blij ben met de kwaliteit van deze lijst of een beetje boos, omdat er veel gras voor mijn voeten weggemaaid wordt.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:56 uur

geplaatst: vandaag om 23:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.