15. Nelly Furtado - All Good Things (Come To An End)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/49000/49012.300.jpg

Flames to dust, lovers to friends
Why do all good things come to an end?

Rond je tienerjaren creëer je herinneringen, zet je momenten neer die je in je leven nooit meer vergeet. Onbezorgdheid, geen stress en genieten van de vrijheid. Voetballen in het park, de veel te dikke boeken kaften en de eerste prille schoolliefdes. Langzamerhand bouw je af naar een serieuzer leven, komen verslavende middelen in het spel en wordt de druk van presteren groter. Je gaat van school, jij en je vriendengroep gaat zich opsplitsen over het (buiten)land en plots staat een carrière voor de deur.

"Schooltijd is de beste tijd van je leven!" hoor ik ouders pretentieus roepen. Hoe cliché dat ook klinkt, er zit wel een harde kern van waarheid in. Ik zie voormalig klasgenoten een heuse loopbaan opbouwen, trouwen of een enorme puinhoop van hun leven maken. Ik mag dan "maar" een een mbo-diploma op zak hebben, ik heb tenminste wel een duidelijk doel voor ogen. Op korte termijn zoveel mogelijk kennis en ervaring verzamelen op het gebied van horeca, om daarna op lange termijn in "mijn" Friesland zo veel mogelijk zaken te beheren. Al dan niet voorzien van een verstopt methlab, het moet natuurlijk wel lucratief blijven...

Nu ik erg gefocust en gepassioneerd vooruitkijk op mijn toekomst, is het nooit verkeerd om met een beetje weemoed terug te kijken naar mijn jeugd. Geen artiest kan die reflectie beter vertalen naar het muzikale scherm, dan mijn geliefde Nelly Furtado. Als dan zelfs de stoere Timbaland een idyllische, nostalgische en voor zijn doen a-typische productie eronder legt, kijkt niemand je raar aan.

Amen

heisendj1

14. dEUS - Instant Street

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/524.300.jpg?cb=1554189294

This time I go...

Slechts vier nummers uit mijn top twintig heb ik live mogen aanschouwen, bij zeker de helft gaat dat ook nooit gebeuren. Desondanks ben ik toch bij alle songs in mijn lijst gevallen voor de studioversie, dus als het live ook nog goed gebracht wordt is alleen maar bonus. Al komt deze klassieker van dEUS op het podium vaak nog beter uit de verf.

Je hebt bepaalde dingen in het leven waarvan je wilt dat het nooit eindigt: de relatie met de chick van je leven, de bodem van je fles whiskey malt of de outro van Instant Street. Het kloppend hart van The Ideal Crash is zonder twijfel het meesterwerk van de groep, al komt Suds & Soda steeds dichterbij. Toen ik ze live zag in Tivoli dit jaar, kreeg ik last van hartkloppingen en viel ik weer bijna flauw (ik moest de zaal verlaten toen fuckin ROSES werd gespeeld). Diezelfde problemen hebben me al een keer de kop gekost tijdens een concert van ene Eefje de Visser, dus in de dagen na het dEUS-concert ben ik begonnen met hardlopen en sindsdien begin ik er steeds minder last van te krijgen. De combinatie van niet sporten, veel werken en te benauwde concertzalen deden mij blijkbaar geen goed.

Desondanks lukte het om tijdens Instant Street weer compleet in extase te raken, blijft fantastisch hoe het getokkel van de mandoline resulteert in die legendarische apotheose. Dan hebben we het nog niet eens gehad over de lyrics, één van de mooiste break-upteksten ooit. Prachtig ook dat Barman de regels zo soepel door het nummer heen laat fietsen en elke versnelling harder aan laat komen.

Ja, dat was mooi in Tivoli, zoals het vaker mooi is live. Ik denk zelf dat ik altijd net wat meer uit mijn dak ga bij Suds & Soda (ik meen dat ik ooit de meest geweldige live-versie heb meegemaakt daarvan in Nighttown, Rotterdam).

Tivoli was gaaf dit jaar, vooral met die dansers erbij. Voor mij blijft Suds & Soda het absolute hoogtepunt.

Ik had ooit een keer een werkuitje naar Antwerpen en toen in de bus Instant Street voorbij kwam veerde ik wel op. Maar vervolgens werd er tijdens "die herrie" van het outro een andere zender aangezet.

Was dat Nighttown 2005 aERo? Wat een legendarische show was dat.

Altijd metersdik kippenvel wanneer ik naar de tekst van Instant Street luister. Dit meesterwerk behoort idd zonder enige twijfel tot een van de prachtigste break-up songs uit de geschiedenis.

Ah, da's een leuke om even te kijken. Ik kom tot zeven (inclusief een solo-uitvoering van een prominente voorman ), en ook nog twee van een tribute band.

Op één na zou het theoretisch gezien qua 'die leven in ieder geval nog' voor de rest nog kunnen ook.

13. Kanye West - Runaway (feat. Pusha-T)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/204000/204862.300.jpg?cb=1546871837

Ook deze heb ik live gezien, al dan niet door de hoofdartiest zelf, maar Pusha-T stelde ook zeker niet teleur. Desondanks wacht ik nog steeds op het moment dat Ye weer eens in Europa komt optreden, koste wat het kost wil ik 'm nog eens live zien.

Beetje anticlimax dit, zullen jullie wel denken. Het beste nummer van mijn meest geliefde album, door mijn favoriete artiest aller tijden komen we al tegen op plek dertien. Het leek bijna te mooi om waar te zijn, maar eigenlijk heeft dat er nooit ingezeten. Bij West is het meer dat zijn muziek als een rode draad door mijn leven heen loopt, mijn hele muzieksmaak is door hém beïnvloed. Hoe tof ik andere artiesten ook vind, vroeg of laat kom ik toch altijd weer bij Kanye terecht.

Het toppunt van zijn creativiteit is MBDTF, met in het bijzonder Runaway. Hij laat een ogenschijnlijk goedkope piano klinken als een peperdure vleugel en gebruikt dat als fundament voor één van de meest venijnige break-upsongs ooit. Hij wilde hier destijds echt een statement mee maken, dat Pusha-T zijn tekst vier keer moest herschrijven zegt al genoeg (“Yo, you need to be more douchebag. We need more douchebag!”).

Hoezo Runaway niet op 1?

Waarom wel?

Waarom schijt een beer in het bos?

Jazeker! Hun beste show die ik meegemaakt heb.

Voor mij ook zonder twijfel, maar heb ze verder maar een paar keer gezien (Vredenburg, Tivoli).

Ik heb ook eens naar mijn top 20 gekeken (die overigens nog niet vastligt tot wanneer ik aan de beurt ben).

Ik kom op 17 artiesten uit mijn huidige top 20 die ik live heb gezien (en van 1 band heb ik de zanger dan weer solo meegemaakt dus die tel ik maar even mee).
Voor één artiest kon ik niet aan kaarten in Londen komen en die treedt nooit op dus dat was absoluut vreselijk, 1 artiest stond al jaren op het lijstje en het kwam er maar niet van en nu leeft ie niet meer, en de andere band trad ergens begin jaren '80 op en toen was ik nog wat te jong: bovendien een gelegenheidsformatie, dus dat zal ook wel nooit meer gebeuren).

Meer dan ik zelf dacht eigenlijk (nu heb ik ook wel aardig wat live gezien en versterken live optredens mijn waardering voor desbetreffende artiesten meestal ook wel).

Ik kom aan 11 zie ik. In 5 gevallen is het er niet van gekomen, in 4 gevallen is het redelijk kansloos (bv. omdat ik nog geboren moest worden toen de artiest overleed).

Oh, maar niemand ging uiteindelijk naar MJ in Londen.

On: Runaway is wel oké, olé, olé.

Oh ja, en:

Over die beer in het bos, kun jij met een zuiver geweten zeggen dat jij hier overheen gaat.
Dan komt dus Status Quo nog.

Wat lul jij nou weer?

Eerlijk antwoord?
Geen idee eigenlijk

Ober!

Zou KB hetzelfde zijn? Ga ik nog even over nadenken.

En sinds wanneer verkoop jij vis?

12. Amenra - A Solitary Reign

https://www.musicmeter.nl/images/cover/693000/693229.300.jpg?cb=1508581458

Deze top twintig bevat vijf nummers van de laatste tien jaar en deze track is de jongste van allemaal. Slechts twee nummers van de afgelopen tien jaar (lees: moderne klassiekers) toppen deze nog, maar alle nummers in de top twintig zijn me eigenlijk allemaal even lief.

Het werk van Amenra is sowieso fascinerend, maar de band gaat Mass VI pas echt diep. Héél diep. De climaxen worden nog langer uitgesteld, waardoor de muur van ellende nog heftiger op je afkomt. Ook is het gitaarwerk veel gedetailleerder en zingt Van Eeckhout wat cleaner dan gebruikelijk. Desondanks blijft het gitzwart en loodzwaar, maar toch ietwat luchtiger omdat er toch iets meer adempauze is op sommige momenten.

A Solitary Reign blijft toch met grote afstand hét prijsbeest van het album. Een einde-van-een-tijdperkgevoel, waar één grote emotionele beerput wordt opengetrokken. Het gitaargeweld blijft één grote wall-of-sound aan ellende, wat je compleet overrompelt, maar tegen het einde werkt het helend en word je ziel volledig gereinigd. Een intens zweefmomentje beleef je pas echt na 6:13 minuten, waarvan je ma-xi-maal kippenvel krijgt.

Je kunt wel afsluiten. Beter gaat het écht niet worden hoor.

Maar de top 11 moet nog komen

Amenra, ik kan er niet echt wat zinnigs over zeggen zonder mensen voor de borst te stuiten. Die haken door z'n lichaam met stenen eraan... ieder z'n eigen hobby zullen we maar zeggen.

Ik moet bij dit soort muziek een beetje denken aan Silence of the Lambs... It rubs the lotion on its skin

11. Angus & Julia Stone - Yellow Brick Road

https://www.musicmeter.nl/images/cover/185000/185830.300.jpg

Van de derde Amenra-notering gaan we door naar de eerste notering van Angus & Julia Stone. In de top tien staan nog vijf artiesten die nog überhaupt niet voorbij zijn gekomen, twee artiesten wachten op hun derde notering en nog drie die al een ijzer in het vuur hadden. Zo, kunnen jullie daar alvast over brainstormen.

Yellow Brick Road is een nummer waar ik mij graag in mag verliezen. Het heeft een prachtig, onbezorgd en idyllisch sfeertje, wat tegelijkertijd ook erg breekbaar en sentimenteel aanvoelt. Na het horen van de eerste gitaartonen waan je je al direct op een verlaten zandpadje in Australië, compleet verloren in gedachten en reflecterend over het leven. De stem van Angus klinkt troostend, maar gelukkig niet depressief. Ook wel eens fijn. Dit alles wordt vloeiend begeleid door de arcadische, functionele instrumentatie, dat als een vloeiende rivier door het nummer loopt.

Yellow Brick Road is hét medicijn voor in bange dagen, ik kan er altijd veel optimisme uit halen en biedt hoop dat de liefde van m'n leven ooit op mijn (zand)pad beland.

Beste film ooit gemaakt, dus ik snap je wel.

Yellow Brick Road boven A Solitary Reign, best mooi nummer, maar is you takin' a fuckin' piss m8? Gelukkig dat het niet Big Jet Plane is of ik ging ongelukken begaan.

Niks mis mee, maar hier had natuurlijk gewoon Draw Your Swords moeten staan