Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
1
geplaatst: 4 september 2019, 19:18 uur
chevy93 schreef:
195. [
191. Kent - 400 Slag (2005)
(afbeelding)
In een ver MuMe-verleden heb ik nog wel eens meegedaan aan het rockalbum van de week. Om onduidelijke redenen is dat topic een stille dood gestorven (er is al vijf jaar niets gepost in dat topic) , maar één specifieke ontdekking heb ik daar wel aan te denken: Kent. Deze Zweedse band op 10 oktober 2010 door Guinness1980 getipt en daar pluk ik bijna tien jaar later nog altijd de vruchten af.
Op deze site zitten nog wel wat grotere Kent-fans (hallo SirNoodle en Pinsnider), maar ik heb toch mooi twee albums op 4,5* staan: Isola en Du & Jag Döden, waar 400 Slag het openingsnummer van is. 400 Slag opent met een geile basriff en laat vervolgens een heerlijke brij van geluid op je los. Vijf minuten lang rockperfectie.
195. [
191. Kent - 400 Slag (2005)
(afbeelding)
In een ver MuMe-verleden heb ik nog wel eens meegedaan aan het rockalbum van de week. Om onduidelijke redenen is dat topic een stille dood gestorven (er is al vijf jaar niets gepost in dat topic) , maar één specifieke ontdekking heb ik daar wel aan te denken: Kent. Deze Zweedse band op 10 oktober 2010 door Guinness1980 getipt en daar pluk ik bijna tien jaar later nog altijd de vruchten af.
Op deze site zitten nog wel wat grotere Kent-fans (hallo SirNoodle en Pinsnider), maar ik heb toch mooi twee albums op 4,5* staan: Isola en Du & Jag Döden, waar 400 Slag het openingsnummer van is. 400 Slag opent met een geile basriff en laat vervolgens een heerlijke brij van geluid op je los. Vijf minuten lang rockperfectie.
Eens!
1
geplaatst: 4 september 2019, 19:42 uur
luigifort schreef:
Een top 250 is wel een beetje jammer...
Een top 250 is wel een beetje jammer...
Daar ben ik het mee eens.
Met dit tempo had het minstens een Top 500 moeten zijn ??
4
geplaatst: 4 september 2019, 20:06 uur
185. Creedence Clearwater Revival - I Heard It Through the Grapevine (1970)
CCR leerde ik kennen door de Top 2000, maar pas toen ik op MuMe kwam leerde ik hun albums kennen. Direct viel het hoge gemiddelde van Cosmo’s Factory op. Een gemiddelde dat ik nu volledig onderschrijf, maar voordat ik de meesterwerkstatus erkende, heb ik deze plaat wel vaak moeten draaien. Een album als Willy and the Poor Boys bestaat vrijwel uitsluitend uit korte, to-the-point nummers en was dan ook muzikale liefde op het eerste gehoor. Die zijn op Cosmo’s Factory ook veelvuldig te vinden, maar met het openingsnummer en I Heard It Through the Grapevine heb je al bijna de helft van de plaat te pakken.
Gewend aan de singleversie en de eveneens korte versie van Marvin Gaye was het nogal een verrassing om te ontdekken dat de albumversie meer dan 11 minuten duurt. Het was dan ook even wennen aan de uitgesponnen jam op het einde, maar de aanhouder wint en anno 2019 snap ik niet waarom ik het ooit een ietwat saaiig slot vond.
Creedence Clearwater Revival heeft de beste ritmesectie uit de muziek geschiedenis en dit nummer illustreert prima waarom. John Fogerty blijft natuurlijk de grote man (en zijn kwaliteiten kunnen onmogelijk overschat worden), maar zonder zijn legendarische ‘begeleidingsband’ was hij waarschijnlijk niet half zo goed geweest. Drummer Doug Clifford doet meer dan de maat aangeven, hij tilt het toch al niet te versmaden werk van de Fogerty’s naar een nóg hoger niveau. En vergeet ook de rol van broer Tom niet, zijn ‘rhythm guitar’ (is daar een goed Nederlands equivalent van?) is ongekend goed.
Bluesrock met een hoofdletter B (hoewel iets meer rock dan blues).
184. Arcade Fire - Intervention (2007)
MuMe-fähige snobmuziek met orgelgenot en een huilende gitaar die live niet half zo goed is
183. Tasmin Archer - Sleeping Satellite (1992)
Hitpop van een eendagsvlieg met subtiele productie
182. Tame Impala - Let It Happen (2015)
Neo-psychedelische synthpop en de MuMe-hype van 2015 (en dat grapje van 'de plaat loopt vast' is wel leuk geweest...)
181. Gram Parsons - Return Of The Grievous Angel (1973)
Net als Otis Redding werd Gram Parsons slechts 26 jaar. En toch is hij verantwoordelijk voor een aantal legendarische countryalbums, zoals zijn werk met The Byrds, The Flying Burrito Brothers en, uiteraard, zijn twee solowerken. Deze twee megaklassiekers herbergen zoveel kwaliteit dat je je afvraagt of hij wellicht uit had kunnen groeien tot de grootste countryartiest aller tijden...
Maar de kracht van dit album, en zeker dit nummer, zit in de samenzang tussen hem en Emmylou Harris. Natuurlijk is de gastrol van Bernie Leadon (later lid van o.a. Eagles) belangrijk, en is de viool van Byron Berline (kijk voor de lol eens op zijn Wikipedia met welke grootheden hij allemaal samengewerkt heeft, bizar!) prachtig, ze zijn niet zo belangrijk als Emmylou Harris. Hoe schitterend haar stem die van Gram Parsons complementeert, is een zeldzaamheid.
CCR leerde ik kennen door de Top 2000, maar pas toen ik op MuMe kwam leerde ik hun albums kennen. Direct viel het hoge gemiddelde van Cosmo’s Factory op. Een gemiddelde dat ik nu volledig onderschrijf, maar voordat ik de meesterwerkstatus erkende, heb ik deze plaat wel vaak moeten draaien. Een album als Willy and the Poor Boys bestaat vrijwel uitsluitend uit korte, to-the-point nummers en was dan ook muzikale liefde op het eerste gehoor. Die zijn op Cosmo’s Factory ook veelvuldig te vinden, maar met het openingsnummer en I Heard It Through the Grapevine heb je al bijna de helft van de plaat te pakken.
Gewend aan de singleversie en de eveneens korte versie van Marvin Gaye was het nogal een verrassing om te ontdekken dat de albumversie meer dan 11 minuten duurt. Het was dan ook even wennen aan de uitgesponnen jam op het einde, maar de aanhouder wint en anno 2019 snap ik niet waarom ik het ooit een ietwat saaiig slot vond.
Creedence Clearwater Revival heeft de beste ritmesectie uit de muziek geschiedenis en dit nummer illustreert prima waarom. John Fogerty blijft natuurlijk de grote man (en zijn kwaliteiten kunnen onmogelijk overschat worden), maar zonder zijn legendarische ‘begeleidingsband’ was hij waarschijnlijk niet half zo goed geweest. Drummer Doug Clifford doet meer dan de maat aangeven, hij tilt het toch al niet te versmaden werk van de Fogerty’s naar een nóg hoger niveau. En vergeet ook de rol van broer Tom niet, zijn ‘rhythm guitar’ (is daar een goed Nederlands equivalent van?) is ongekend goed.
Bluesrock met een hoofdletter B (hoewel iets meer rock dan blues).
184. Arcade Fire - Intervention (2007)
MuMe-fähige snobmuziek met orgelgenot en een huilende gitaar die live niet half zo goed is
183. Tasmin Archer - Sleeping Satellite (1992)
Hitpop van een eendagsvlieg met subtiele productie
182. Tame Impala - Let It Happen (2015)
Neo-psychedelische synthpop en de MuMe-hype van 2015 (en dat grapje van 'de plaat loopt vast' is wel leuk geweest...)
181. Gram Parsons - Return Of The Grievous Angel (1973)
Net als Otis Redding werd Gram Parsons slechts 26 jaar. En toch is hij verantwoordelijk voor een aantal legendarische countryalbums, zoals zijn werk met The Byrds, The Flying Burrito Brothers en, uiteraard, zijn twee solowerken. Deze twee megaklassiekers herbergen zoveel kwaliteit dat je je afvraagt of hij wellicht uit had kunnen groeien tot de grootste countryartiest aller tijden...
Maar de kracht van dit album, en zeker dit nummer, zit in de samenzang tussen hem en Emmylou Harris. Natuurlijk is de gastrol van Bernie Leadon (later lid van o.a. Eagles) belangrijk, en is de viool van Byron Berline (kijk voor de lol eens op zijn Wikipedia met welke grootheden hij allemaal samengewerkt heeft, bizar!) prachtig, ze zijn niet zo belangrijk als Emmylou Harris. Hoe schitterend haar stem die van Gram Parsons complementeert, is een zeldzaamheid.
1
geplaatst: 4 september 2019, 21:47 uur
chevy93 schreef:
En vergeet ook de rol van broer Tom niet, zijn ‘rhythm guitar’ (is daar een goed Nederlands equivalent van?) is ongekend goed.
En vergeet ook de rol van broer Tom niet, zijn ‘rhythm guitar’ (is daar een goed Nederlands equivalent van?) is ongekend goed.
'Ritmegitaar'
1
geplaatst: 4 september 2019, 23:09 uur
chevy93 schreef:
183. Tasmin Archer - Sleeping Satellite (1992)
Hitpop van een eendagsvlieg met subtiele productie
183. Tasmin Archer - Sleeping Satellite (1992)
Hitpop van een eendagsvlieg met subtiele productie
Even opgezocht waar ze nu mee bezig is. Op haar website wordt nog een album uit 2006 geadverteerd, maar ze is wel actief op Twitter. En ze is heel benaderbaar daar.
7
geplaatst: 5 september 2019, 12:07 uur
Ritmegitaar/slaggitaar, eens te meer het bewijs dat Engels gewoon een mooiere taal is.
180. Sigur Rós - Viðrar Vel Til Loftárása (1999)
Het intro doet een beetje denken aan Maid of Orleans, ook al van die rare elektronische geluiden die langzaam wegebben. Daar houd de vergelijking uiteraard wel op, maar ik heb het altijd een ietwat vreemd intro gevonden. Gelukkig zijn de overige negen minuten meer dan goed. Sigur Rós, en Agaetis Byrjun specifiek, heeft een hoop buitenaards mooie muziek gemaakt en dit nummer is absoluut één van hun beste. Het duurt bijna vijf minuten voor Jonsi aan bod komt, maar daar merk je niets van. De zoete pianoklanken begeleiden je langzaam naar een andere wereld. Met als ultiem hoogtepunt de strijkers die invallen rond 3 minuut 7. Alles wat daarna komt is van een dusdanige schoonheid dat je niet anders kan dan gebiologeerd luisteren. Om nog even wakker te schudden bij de climax rond acht minuten. Een prachtige wall of sound waarin de post-rock inborst van Sigur Rós duidelijk naar voren komt. Aan het einde schudden wat semi-valse violen je wakker, wat alleen maar bedreigd aan de dromerige sfeer van dit nummer.
179. Dire Straits - Tunnel Of Love (1980)
Markgod die zingt over zijn jeugdherinneringen waarvan de helft bestaat uit een gitaaroutro (Alchemy-versie ook
)
178. Talk Talk - I Don't Believe in You (1986)
Art pop met een hoofdletter A
177. Phosphorescent - Song For Zula (2013)
Zoals wel vaker ben ik niet de ‘early adopter’ van moderne (MuMe-)klassiekers, maar dat maakt mijn waardering er niet minder om. Song for Zula is een uniek pop(?)nummer. Grossierend in de strijkers, maar zonder geforceerde emomomenten. Op de achtergrond een rustgevende ‘beat’ (for lack of a better word), op de voorgrond de fijne stem van Matthew Houck.
176. Arctic Monkeys - Do Me A Favour (2007)
Opzwepende indie rock met zo'n heerlijk Brits accent
180. Sigur Rós - Viðrar Vel Til Loftárása (1999)
Het intro doet een beetje denken aan Maid of Orleans, ook al van die rare elektronische geluiden die langzaam wegebben. Daar houd de vergelijking uiteraard wel op, maar ik heb het altijd een ietwat vreemd intro gevonden. Gelukkig zijn de overige negen minuten meer dan goed. Sigur Rós, en Agaetis Byrjun specifiek, heeft een hoop buitenaards mooie muziek gemaakt en dit nummer is absoluut één van hun beste. Het duurt bijna vijf minuten voor Jonsi aan bod komt, maar daar merk je niets van. De zoete pianoklanken begeleiden je langzaam naar een andere wereld. Met als ultiem hoogtepunt de strijkers die invallen rond 3 minuut 7. Alles wat daarna komt is van een dusdanige schoonheid dat je niet anders kan dan gebiologeerd luisteren. Om nog even wakker te schudden bij de climax rond acht minuten. Een prachtige wall of sound waarin de post-rock inborst van Sigur Rós duidelijk naar voren komt. Aan het einde schudden wat semi-valse violen je wakker, wat alleen maar bedreigd aan de dromerige sfeer van dit nummer.
179. Dire Straits - Tunnel Of Love (1980)
Markgod die zingt over zijn jeugdherinneringen waarvan de helft bestaat uit een gitaaroutro (Alchemy-versie ook
)178. Talk Talk - I Don't Believe in You (1986)
Art pop met een hoofdletter A
177. Phosphorescent - Song For Zula (2013)
Zoals wel vaker ben ik niet de ‘early adopter’ van moderne (MuMe-)klassiekers, maar dat maakt mijn waardering er niet minder om. Song for Zula is een uniek pop(?)nummer. Grossierend in de strijkers, maar zonder geforceerde emomomenten. Op de achtergrond een rustgevende ‘beat’ (for lack of a better word), op de voorgrond de fijne stem van Matthew Houck.
176. Arctic Monkeys - Do Me A Favour (2007)
Opzwepende indie rock met zo'n heerlijk Brits accent
1
geplaatst: 5 september 2019, 13:08 uur
vermakelijk en gevarieerd lijstje oud en nieuw tot dusver hoor!
1
geplaatst: 5 september 2019, 13:17 uur
Fijne update weer met een geweldige Arcade Fire en een prachtige Phosphorescent
2
geplaatst: 5 september 2019, 15:17 uur
Viðrar Vel Til Loftárása 
Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor beters er nu nog zou moeten komen
Nog 179 nummers beter?!
Ik weet eerlijk gezegd niet wat voor beters er nu nog zou moeten komen
Nog 179 nummers beter?!
8
geplaatst: 5 september 2019, 18:23 uur
175. The Moody Blues - The Night: Nights In White Satin (1967)
The Moody Blues is zo’n band die ook zomaar in het rijtje van ‘veel beluisterde albums, maar niet in de lijst’ had kunnen komen. Ware het niet dat mijn waardering voor hun grootste klassieker enorm gegroeid is de afgelopen jaren. Ja, ik vond het altijd al een mooi nummer, maar toplijstkwaliteit was het nog niet.
Totdat ik me ging verdiepen in het concept van de plaat en tot de ontdekking kwam dat er een prachtig verhaal schuilgaat achter het album. Met Nights in White Satin als een beetje een vreemde einde, maar wel als wonderschoon slotstuk van de welhaast perfecte plaat. Over Nights in White Satin is in de afgelopen (ruim) 50 jaar waarschijnlijk alles gezegd dat er te zeggen valt, en beter dan ik momenteel onder woorden kan brengen. Toch wilde ik juist deze plaat eruit lichten. In de hoop dat anderen Nights in White Satin net zoals ik gaan leren liefhebben, voor zover men dat nog niet doet, uiteraard.
174. Alphaville - Forever Young (1984)
Cheesy synthpop; meer jaren 80 kan niet
173. The Boxer Rebellion - Both Sides Are Even (2011)
De Indie Bolero, ofzo
172. Simon & Garfunkel - Keep the Customer Satisfied (1970)
Kort, maar krachtige classic rock met harmonieuze samenzang
171. Marillion - The Invisible Man (2004)
Deze heeft ooit ruim 100 plaatsen hoger gestaan. En ik acht de kans best aanwezig dat dat nog gaat gebeuren. Want dat Marillion op MuMe zo hoog aangeschreven staat is absoluut niet zonder reden. Met name post-Fish album Marbles staat vol met moderne klassiekers (waarover later nog meer). Laten we starten met het openingsnummer.
Inmiddels alweer 15 jaar geleden was Marillion half dood en begraven. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het voor die-hard fans geweest moet zijn om in 2004 de eerste klanken van The Invisible Man te horen. Het enthousiasme moet met de minuut gegroeid zijn. Dertien en een halve minuut vol met kekke tempowisselingen, emotionele zang en virtuoze solo’s. Hoewel de echte kracht zit in de productie van het nummer en hoe subtiel alle stukken met elkaar verweven zijn.
In 2012 was ik bevoorrecht om dit nummer tijdens mijn eerste (en vooralsnog enige) concert van Marillion te aanschouwen. In een volgepakt Paradiso werd dit nummer met luid gejuich ontvangen als eerste toegift. Wat volgde was een klein kwartiertje legendarische live-muziek. De bezieling van Hogarth is ongeëvenaard wanneer hij zingt:
The Moody Blues is zo’n band die ook zomaar in het rijtje van ‘veel beluisterde albums, maar niet in de lijst’ had kunnen komen. Ware het niet dat mijn waardering voor hun grootste klassieker enorm gegroeid is de afgelopen jaren. Ja, ik vond het altijd al een mooi nummer, maar toplijstkwaliteit was het nog niet.
Totdat ik me ging verdiepen in het concept van de plaat en tot de ontdekking kwam dat er een prachtig verhaal schuilgaat achter het album. Met Nights in White Satin als een beetje een vreemde einde, maar wel als wonderschoon slotstuk van de welhaast perfecte plaat. Over Nights in White Satin is in de afgelopen (ruim) 50 jaar waarschijnlijk alles gezegd dat er te zeggen valt, en beter dan ik momenteel onder woorden kan brengen. Toch wilde ik juist deze plaat eruit lichten. In de hoop dat anderen Nights in White Satin net zoals ik gaan leren liefhebben, voor zover men dat nog niet doet, uiteraard.
174. Alphaville - Forever Young (1984)
Cheesy synthpop; meer jaren 80 kan niet
173. The Boxer Rebellion - Both Sides Are Even (2011)
De Indie Bolero, ofzo
172. Simon & Garfunkel - Keep the Customer Satisfied (1970)
Kort, maar krachtige classic rock met harmonieuze samenzang
171. Marillion - The Invisible Man (2004)
Deze heeft ooit ruim 100 plaatsen hoger gestaan. En ik acht de kans best aanwezig dat dat nog gaat gebeuren. Want dat Marillion op MuMe zo hoog aangeschreven staat is absoluut niet zonder reden. Met name post-Fish album Marbles staat vol met moderne klassiekers (waarover later nog meer). Laten we starten met het openingsnummer.
Inmiddels alweer 15 jaar geleden was Marillion half dood en begraven. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het voor die-hard fans geweest moet zijn om in 2004 de eerste klanken van The Invisible Man te horen. Het enthousiasme moet met de minuut gegroeid zijn. Dertien en een halve minuut vol met kekke tempowisselingen, emotionele zang en virtuoze solo’s. Hoewel de echte kracht zit in de productie van het nummer en hoe subtiel alle stukken met elkaar verweven zijn.
In 2012 was ik bevoorrecht om dit nummer tijdens mijn eerste (en vooralsnog enige) concert van Marillion te aanschouwen. In een volgepakt Paradiso werd dit nummer met luid gejuich ontvangen als eerste toegift. Wat volgde was een klein kwartiertje legendarische live-muziek. De bezieling van Hogarth is ongeëvenaard wanneer hij zingt:
I must watch in dread
When he's cruel to you
In horrified silence
As you make love
I cannot lift a hand
Lift a hand to stop him
I don't exist What can I do?
What can I do?
When he's cruel to you
In horrified silence
As you make love
I cannot lift a hand
Lift a hand to stop him
I don't exist What can I do?
What can I do?
1
geplaatst: 6 september 2019, 08:49 uur
Middenin de update een prachtig nummer vinden van The Boxer Rebellion, ofzo. 
Benieuwd naar het vervolg van de lijst.
Voor mij blijft Night in White Satin ook een nummer met een terechte status. 10-20 jaar geleden grijsgedraaid (bij de start van de Radio 2 Top 2000) en uiteindelijk opzij gelegd. Nu eens in de zoveel langs horen komen en weer ouderwets genieten.
Benieuwd naar het vervolg van de lijst. Voor mij blijft Night in White Satin ook een nummer met een terechte status. 10-20 jaar geleden grijsgedraaid (bij de start van de Radio 2 Top 2000) en uiteindelijk opzij gelegd. Nu eens in de zoveel langs horen komen en weer ouderwets genieten.
6
geplaatst: 6 september 2019, 11:02 uur
170. Talk Talk - I Believe in You (1988)
Het omschrijven van de muziek van Spirit of Eden en Laughing Stock heb ik altijd als een onmogelijke opgave beschouwd. De muziek is zo onwaarschijnlijk mooi dat ik veelal het gevoel heb geen recht te kunnen doen aan de pracht ervan. Dat gevoel is niet veranderd, maar met het overlijden van Mark Hollis vind ik wel dat dit extra aandacht verdient.
I Believe in You gaat over zijn broer die overleed na een overdosis heroïne. Het was tevens het nummer van hun laatste publieke optreden, wat nog wel ergens op YouTube staat. Een verkorte videoclip en eeuwig zonde dat ze dit nooit live opgevoerd hebben. Tegelijkertijd vraag ik me af hoe ze de rijke instrumentatie van de laatste twee albums live hadden kunnen brengen. Met name het slotkoor is van ongekende pracht.
169. Pink Floyd - The Great Gig In The Sky (1973)
Oerkreten begeleid door zoete pianoklanken. Hoe verzin je dit?
168. Eagles - Tequila Sunrise (1973)
Zoete countryballad over Het Wilde Westen, of eerder Het Rustige Westen
167. The Smiths - Barbarism Begins At Home (1985)
Jangle Pop met funky baslijn en een rauw randje
166. Michael Jackson - Keep The Faith (1991)
Met het succes van Thriller en Bad zou je bijna vergeten dat Dangerous een van de best verkopende albums van de King of Pop is. En niet zonder reden. Daar waar ik Bad en Thriller behoorlijk hoog heb zitten (beiden op 5*) staan zijn beste nummers toch echt op de 90s-albums. Keep the Faith zal voor velen een grijze muis zijn en zo begint die eerlijk ook wel een beetje. Een lekker popnummer, zeker, maar mist nog die X factor. Alleen dan halverwege gaat het nummer over van een popnummer naar een gospelnummer die weer eens de kracht van muziek onderstreept.
Bij een eerder nummer heb ik geschreven een groot liefhebber te zijn van de betere soul en funk, maar dat geldt in het algemeen voor ‘zwarte’ muziek. Het is door de bank genomen minder berekenend en in zekere zin puurder. Terwijl we ons hier verkneukelen aan de weltschmerz van Thom Yorke en Morrissey of de kritische beschouwingen van de moderne tijd van acts als Arcade Fire, is het soms goed om eens een vrolijke boodschap te horen. En daar leent gospel(pop) zich uitstekend voor.
Het omschrijven van de muziek van Spirit of Eden en Laughing Stock heb ik altijd als een onmogelijke opgave beschouwd. De muziek is zo onwaarschijnlijk mooi dat ik veelal het gevoel heb geen recht te kunnen doen aan de pracht ervan. Dat gevoel is niet veranderd, maar met het overlijden van Mark Hollis vind ik wel dat dit extra aandacht verdient.
I Believe in You gaat over zijn broer die overleed na een overdosis heroïne. Het was tevens het nummer van hun laatste publieke optreden, wat nog wel ergens op YouTube staat. Een verkorte videoclip en eeuwig zonde dat ze dit nooit live opgevoerd hebben. Tegelijkertijd vraag ik me af hoe ze de rijke instrumentatie van de laatste twee albums live hadden kunnen brengen. Met name het slotkoor is van ongekende pracht.
169. Pink Floyd - The Great Gig In The Sky (1973)
Oerkreten begeleid door zoete pianoklanken. Hoe verzin je dit?
168. Eagles - Tequila Sunrise (1973)
Zoete countryballad over Het Wilde Westen, of eerder Het Rustige Westen
167. The Smiths - Barbarism Begins At Home (1985)
Jangle Pop met funky baslijn en een rauw randje
166. Michael Jackson - Keep The Faith (1991)
Met het succes van Thriller en Bad zou je bijna vergeten dat Dangerous een van de best verkopende albums van de King of Pop is. En niet zonder reden. Daar waar ik Bad en Thriller behoorlijk hoog heb zitten (beiden op 5*) staan zijn beste nummers toch echt op de 90s-albums. Keep the Faith zal voor velen een grijze muis zijn en zo begint die eerlijk ook wel een beetje. Een lekker popnummer, zeker, maar mist nog die X factor. Alleen dan halverwege gaat het nummer over van een popnummer naar een gospelnummer die weer eens de kracht van muziek onderstreept.
Bij een eerder nummer heb ik geschreven een groot liefhebber te zijn van de betere soul en funk, maar dat geldt in het algemeen voor ‘zwarte’ muziek. Het is door de bank genomen minder berekenend en in zekere zin puurder. Terwijl we ons hier verkneukelen aan de weltschmerz van Thom Yorke en Morrissey of de kritische beschouwingen van de moderne tijd van acts als Arcade Fire, is het soms goed om eens een vrolijke boodschap te horen. En daar leent gospel(pop) zich uitstekend voor.
0
geplaatst: 6 september 2019, 12:27 uur
Heerlijk hoe MJ aan het einde van deze track volledig losgaat, ook een favoriet van mij, leuk om terug te zien in je lijst.
0
geplaatst: 6 september 2019, 12:48 uur
I Believe In You staat natuurlijk 169 plaatsen te laag, maar goed, het is goed.
0
geplaatst: 6 september 2019, 12:50 uur
jordidj1 schreef:
I Believe In You staat natuurlijk 169 plaatsen te laag, maar goed, het is goed.
I Believe In You staat natuurlijk 169 plaatsen te laag, maar goed, het is goed.
Dit, en The Eagles staan hoger
Gelukkig staan The Smiths daar dan weer boven, dat maakt het een beetje goed.
3
geplaatst: 6 september 2019, 13:29 uur
JM vergeet te laten zien wat er gebeurt met dudes die the fucking Eagles haten:
3
zaaf
geplaatst: 6 september 2019, 13:31 uur
het nummer had ook eigenlijk White Russian Sunrise moeten heten
0
geplaatst: 6 september 2019, 14:20 uur
Toch heeft Lebowski wel een punt. Ik kan mij een zaterdagochtend op WTWTA herinneren waar een vriend van mij na een zware nacht - voor mij, hij lag zelf op tijd in bed - het noodzakelijk vond om Eagles op te zetten. Dat was toch bijzonder onprettig wakker worden...
BBAH beargumenteerbaar het beste nummer van The Smiths. Die killer-baslijn en hoe de gitaar van Marr daar heerlijk overheen dwarrelt
BBAH beargumenteerbaar het beste nummer van The Smiths. Die killer-baslijn en hoe de gitaar van Marr daar heerlijk overheen dwarrelt
0
geplaatst: 6 september 2019, 14:40 uur
The Eagles hebben nog genoeg pareltjes om de uiteindelijke top 100 te halen.
Hier verheug ik mij nu echt op
Hier verheug ik mij nu echt op
0
geplaatst: 6 september 2019, 14:51 uur
Titmeister schreef:
Toch heeft Lebowski wel een punt. Ik kan mij een zaterdagochtend op WTWTA herinneren waar een vriend van mij na een zware nacht - voor mij, hij lag zelf op tijd in bed - het noodzakelijk vond om Eagles op te zetten. Dat was toch bijzonder onprettig wakker worden...
BBAH beargumenteerbaar het beste nummer van The Smiths. Die killer-baslijn en hoe de gitaar van Marr daar heerlijk overheen dwarrelt
Toch heeft Lebowski wel een punt. Ik kan mij een zaterdagochtend op WTWTA herinneren waar een vriend van mij na een zware nacht - voor mij, hij lag zelf op tijd in bed - het noodzakelijk vond om Eagles op te zetten. Dat was toch bijzonder onprettig wakker worden...
BBAH beargumenteerbaar het beste nummer van The Smiths. Die killer-baslijn en hoe de gitaar van Marr daar heerlijk overheen dwarrelt
123poetertjes maakt mij tenminste wakker met Underworld
En oh ja, Johnny Marr dwarrelt altijd lekker over dingen heen x
0
geplaatst: 6 september 2019, 14:59 uur
Ach ja, het was payback time voor al die keren dat ik Rammstein als wekker heb gebruikt, I guess...
En ja, Johnny Marr is een goede dwarrel idd
En ja, Johnny Marr is een goede dwarrel idd
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.