menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van Wrathchild1
Ik dacht de band Testament....

avatar van chevy93
145. Shearwater - The Hunter's Star (2008)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/118000/118746.jpg
Inmiddels alweer ruim 10 jaar oud, maar nog niets aan kracht ingeboet. Niet dat ik ze in 2008 leerde kennen, overigens, maar toch. Shearwater is het soort band dat gedoemd is vergeten te raken en over dertig jaar in een of andere uitverkoopbak opgepikt te worden door een hiphopproducer die dan vijf seconden uit een nummer pakt en in zijn nummer mixt. Tot dan toe is er mij veel aan gelegen om dat te voorkomen, want daar zijn ze te goed voor. Heel het album Rook staat boordevol pracht en praal, maar het hoogtepunt is het slotnummer. Akkoord, het past perfect in de traditie van de falsettofolk die rond die tijd zo populair was, maar Hunter’s Star is zo prachtig kwetsbaar en fragiel...

144. Arcade Fire - Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) (2010)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/196000/196631.jpg
Mijn eerste kennismakingen met Arcade Fire waren gemixt positief. Lang heb ik weerstand gevoeld tegen de verafgoding van deze band en Funeral in het bijzonder. Gepresenteerd als het summum van de 21e-eeuwse muziek vond ik dat al te veel eer. Pas later leerde ik hun muziek wat meer op zichzelf staand beoordelen (en ook met mijn waardering voor Funeral kwam het wel goed) en zo leerde ik nummers als Tunnels, Intervention (zie #184) en Sprawl II waarderen.

Sprawl II is een nummer met een duidelijke boodschap. Ik heb het nummer dan ook als illustratief gezien voor de hedendaagse maatschappij: Dead shopping malls rise like mountains beyond mountains. In die context heb ik het ook wel eens gebruikt in een presentatie waarin ik muziek gebruikt heb als duiding van bepaalde tijdsgewrichten (waarover later meer!). Maar bovenal is Sprawl II bijzonder aanstekelijk, niet in de laatste plaats door die fijnbesnaarde *ahum* stem van Régine. En daar kan geen Rebellion tegenop.


143. Led Zeppelin - When the Levee Breaks (1971)
Legendarische hardrock die op Wikipedia als een 'sludgy sound' omschreven wordt.

142. Nils Frahm - More (1991)
Hypnotiserend modern-klassiek nummer met een vleugje elektronica

141. The National - Lemonworld (2010)
De zoveelste National met een tekst om bij weg te dromen

avatar van chevy93
Wrathchild1 schreef:
Ik dacht de band Testament....
Het enige metaal waar ik van houd is van Steely Dan.

avatar van Fathead
Die van Shearwater

avatar van GrafGantz
chevy93 schreef:
(quote)
Het enige metaal waar ik van houd is van Steely Dan.


Oh, ben jij er zo eentje. Kinky hoor

avatar van chevy93
'Do It Again' is wel een soort van motto geworden, ja. En protip: gebruik geen 'Bodhisattva' als safe word.

avatar van Rufus
Shearwater

avatar van chevy93
140. Godspeed You Black Emperor! - The Dead Flag Blues (1997)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3048.jpg
Nog meer dan Talk Talk is dit voor mij onbeschrijflijke tekst. Ik heb het bij twee eerdere nummers nog kunnen afstellen, maar uitstel leek me te ver gaan voor een band die ik zeer waardeer. Als er ergens één muziekband is waar het woord ‘apocalyptisch’ op van toepassing is, is het wel GY!BE. Alleen al de bandnaam straalt een en al dramatiek uit. En ik ken maar weinig muziek die net zo episch is als dit debuut.

I open up my wallet, and it’s full of blood...

The Dead Flag Blues opent met een intrigerende speech (is dat Efrim zelf?) en ergens rond zeven minuten ‘begint’ het nummer. Dat is dan ook typisch GY!BE: uitgesponnen, vaak sombere, epossen. Maar als er één ding is waar ze meester in zijn (of eigenlijk: waren), is het de spanningsopbouw. Ergens na 10 minuten start een rustgevend basloopje. Wat galmende gitaarakkoorden worden bijgevoegd en je hebt het gevoel aan een kalme reis te beginnen. Langzaam wordt het tempo echter opgevoerd. De drums worden indringender, de gitaren agressiever en de bas stuwt de muzikale trein voort. Sneller en sneller. Totdat uiteindelijk de onvermijdelijke violen een dodenmars spelen. Dat maakt deze muziek zo angstaanjagend, niet alleen om het zo mooi is, maar omdat het duivels mooi is. De muziek van de ondergang van de wereld.


139. Bronski Beat - Smalltown Boy (1984)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7578.jpg
Dit zou het moment zijn om een persoonlijke openbaring te doen over ontluikende (homo)seksualiteit. Of te vertellen dat ik in mijn kinderjaren sterk gepest werd en mijn troost vond ik dit soort muziek. De eerlijkheid gebied echter te zeggen dat ik niet zo’n verhaal heb. Wat ik wel heb is een liefde voor de betere popmuziek. En dan mag dit onmiskenbaar 80s zien en wellicht zelfs wat cheesy, maar dat draagt alleen maar bij aan de kracht van dit nummer.

Smalltown Boy is vast repertoire in mijn autoafspeellijst. Het heeft me menig hoestbui gekost in de pogingen de hoge noten van Jimmy Sommerville te halen, maar ze waren het allemaal waard. Het moet ergens in 2013 geweest zijn dat ik helemaal verknocht raakte aan dat nummer, want toen kwam het op 31 binnen in mijn lijst. Inmiddels is die iets afgezakt, maar de carpool karaokesessies zijn er niet minder om geworden.


138. Peter Gabriel - In Your Eyes (1986)
Ingenieuze pop met een vleugje Afrikaans ritme

137. Sigur Rós - Untitled (Samskeyti) (2002)
Post-rock met een wonderschone piano

136. Pearl Jam - Why Go (1991)
Grunge rock in haar puurste vorm

avatar van Poek
11. Bronski Beat - Smalltown Boy

O wacht, verkeerde draadje.

avatar van Gretz

Neem aan dat dit 2011 moet zijn en dat Nils op z'n 8e nog geen nummers componeerde.

avatar van chevy93
Gretz schreef:
(quote)

Neem aan dat dit 2011 moet zijn en dat Nils op z'n 8e nog geen nummers componeerde.
Dat klopt, merkwaardig dat dit mis is gegaan, want ik heb de jaartallen overgenomen uit mijn iTunes-bibliotheek en daar staat het wel goed.

avatar van chevy93
135. Miley Cyrus - Summertime Sadness (Live) (2013)
https://zumic.com/wp-content/uploads/2013/11/Miley-Cyrus-BBC-Summertme-Sadness-2013.jpg
Ik heb een zwak voor Miley Cyrus. Dat begon als puber met het kijken van Hannah Montana, en dat is gebleven sinds ze het beste van één wereld wilde en onder haar eigen naam een imposante solocarrière opbouwde. Haar imago is (terecht) een beetje in een negatief daglicht komen te staan door merkwaardige escapades. Maar wie haar een beetje volgt weet dat dit een meid is met veel potentie. Daar waar op Billie Eilish het predikaat ‘potentieel nieuwe Madonna’ geplakt wordt, vraag ik me af waar deze journalisten de afgelopen jaren geweest zijn, want deze is er allang in de vorm van Miley Cyrus. Als zij in staat is om het komende decennia dezelfde hoogwaardige output uit te brengen, hebben we te maken met één van de grootste popsensaties van deze eeuw. Eenieder die twee maanden terug haar concert bij Glastonbury gezien heeft kan niet anders dan het daarmee eens zijn.

Waar ik een aantal jaar geleden achter kwam, is dat zij meer is dan een popicoon met een goed marketingteam. Zij kan oprecht zeer goed zingen! Dat bewees ze definitief met haar ‘Backyard Sessions’, met Jolene als bekendste exponent (moet nog gezegd worden dat haar peettante Dolly Parton is?). Maar ook live-versies van I’m Your Man en Don’t Dream It’s Over (met Ariane Grande) mogen er zeker zijn. Haar hoogtepunt is voor mij echter deze cover van Lana del Rey. Niet dat er wat mis is met het origineel, integendeel. Lana del Rey kan echter niet op tegen de indringende, zwoele stem van Miley. De minimalistische muzikale begeleiding draagt alleen maar bij aan het uitlichten van haar fenomenale stem. Wanneer komt ze eens naar Nederland?!


134. Sigur Rós - Untitled (Fyrsta) (2002)
Post-rock om bij weg te dromen

133. Michael Kiwanuka - Cold Little Heart (2016)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/535000/535811.jpg
In afwachting van zijn nieuwe album moeten we het nog even doen met zijn vorige werk. En daar ben ik nog wel even zoet mee, want dit was toch wel even de grootste verrassing van de Top 2000. Nou ja, dat het de top 2000 (terecht) haalde, want dit was in 2016 een instant hit voor mij. Het zal vast niemand verbazen dat het opbouwende intro perfect bij mijn smaak past. Als na twee minuten die gitaar invalt kun je mij wegdragen. Over de juiste noot raken gesproken...

Soul en rock, het blijkt wonderwel een prachtige combinatie. In de geest van artiesten als Shuggie Otis en Funkadelic verbindt Michael Kiwanuka hier genres die niet zo vaak met elkaar verweven worden. Het resultaat mag er dan ook zijn. De scheurende gitaren, het zalige koor, de funky bas, de pure stem van hem zelf, Cold Little Heart is niets minder dan een modern meesterwerk.


132. U2 - One (Live) (2001)
Live-versie die de studioversie doet verbleken

131. Duran Duran - Save A Prayer (1982)
Eén briljant ingeving op de Jupiter 8 doet dit nummer naar grote hoogten stijgen

avatar van Rudi S
Haha, Chevy gaat goed, goed tempo en prima plaatjes.
Misschien hier maar een echt " 250 " topic van maken.

avatar van Arrie
chevy93 schreef:
135. Miley Cyrus - Summertime Sadness (Live) (2013)
(afbeelding)
[i]Ik heb een zwak voor Miley Cyrus. Dat begon als puber met het kijken van Hannah Montana, en dat is gebleven sinds ze het beste van één wereld wilde



Nieuwe Madonna lijkt me een vreemde vergelijking, en nog vreemder voor Billie Eilish (ik heb dat ook nog nooit gehoord??). Ik vind ze allebei tof op hun eigen manier overigens. Van Miley hou ik zelf ook wel van die uptempo dingen als 4x4 met Pharrell en Cattitude met RuPaul.

Ik denk dat Wrecking Ball trouwens meer waardering zou hebben gekregen met een andere clip, want dat is ook een prima popballad.

avatar van Sundance
Erg weinig tijd momenteel, ik heb mezelf maar uit de lijst gehaald

- chevy93
- Finidi
- Morthûl
- luigifort
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- Poek
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex
- Gretz
- AstroStart
- Aerobag
- Bonk
- madmadder


avatar van chevy93
130. Radiohead - Exit Music (For a Film) (1997)
De indringende productie maakt dit nummer authentiek

129. Harmonium - Histoire Sans Paroles (1975)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/35000/35104.jpg
Het was alweer even geleden dat er echte volbloed prog langsgekomen was, maar daar compenseert dit tiental ruimschoots voor. Na gelegenheidsprog Radiohead (het staat op Progarchives, tja) is Harmonium aan de beurt. Harmonium is een ietwat obscure Canadese progfolkband die vooral bekend staat vanwege één album en dan specifiek het slotnummer van dat album en laat dat nou net nummer zijn waar ik het over wil hebben.

Histoires Sans Paroles heeft alles wat een progliefhebber moet aanspreken en alles wat het stoffige imago ervan bevestigt. Al snel wordt de dwarsfluit uit de kast getrokken en het roept gelijk de beelden op van mannen met lange baarden die huppelend door de bloemenvelden gaan. Maar so what? Je zegt van Mozart toch ook niet dat het wel heel erg naar de 18e eeuw klinkt? Hoe dicht progressieve rock vaak tegen de klassieke muziek aan zit bewijst Histories Sans Paroles maar weer eens.

Dit is ook het soort muziek waarvan ik niet kan begrijpen dat mensen er wat op tegen hebben. Alleen al het wonderschone geluid van zo’n dwarsfluit moet je toch doen smelten?

En probeer ook eens deze fenomenale live-versie (deel 2 staat ook op YouTube):


Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=CWRBsf2z914

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



128. Simple Minds - Someone Somewhere In Summertime (1982)
Vanaf de eerste noot pakt deze synthpop je

127. Michael Jackson - Don't Stop 'Til You Get Enough (1979)
Legendarische funky discoklassieker

126. Marillion - Script for a Jester's Tear (1983)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1193.jpg
Neo-prog schijnt het te heten. Ik vind het allemaal prima. Net zoals ik het helemaal prima vind dat de eerste drummer, Mick Pointer, niet schijnt te kunnen drummen. Het resultaat is wat telt en dat is in dit geval van een belachelijk hoog niveau.

Het is vooral het tweede niveau dat dit nummer onderscheid van de overige nummers op Marillions debuutalbum. Er is absoluut niets mis met het eerste deel, maar het tweede is zo godsgruwelijk mooi dat het nu al jaren tegen mijn top 100 aan staat en daar ook menigmaal gestaan heeft. Fish vertolkt de getormenteerde ziel perfect. En over bezieling gesproken, kijk eens een live-opname als je wil zien hoe bezieling eruit ziet.

I act the role in classic style of a martyr carved with twisted smile
To bleed the lyric for this song to write the rites to right my wrongs
An epitaph to a broken dream to exercise this silent scream
A scream that's borne from sorrow
I never did write that love song, the words just never seemed to flow
Now sad in reflection did I gaze through perfection
And examine the shadows on the other side of the morning
And examine the shadows on the other side of mourning
Promised wedding now a wake

avatar van Johnny Marr
Eén van de beste nummers van Marillion

En natuurlijk veel liefde voor Exit Music, GY!BE, Lemonworld, Summertime (die van SM), Why Go, Sprawl II, When the Levee Breaks, Cold Little Heart en de nummers van het toiletbril-album.

avatar van Gretz

Soundz, typisch zo'n gedateerd magazine voor de 'échte' muziekliefhebber die veel te vaak een vergelijking wil maken met oude artiesten van weleer. Net alsof er na Madonna geen vrouwelijke wereldsterren meer zijn geweest met een vergelijkbare impact (Taylor Swift, Ariana Grande, Beyoncé om er maar een aantal te noemen)

avatar van ArthurDZ
Gretz schreef:
(quote)

Soundz, typisch zo'n gedateerd magazine voor de 'échte' muziekliefhebber die veel te vaak een vergelijking wil maken met oude artiesten van weleer. Net alsof er na Madonna geen vrouwelijke wereldsterren meer zijn geweest met een vergelijkbare impact (Taylor Swift, Ariana Grande, Beyoncé om er maar een aantal te noemen)


Ja maar die zitten allemaal (nog) niet op het kaliber van Madonna, zou je kunnen beargumenteren.

Zelf vind ik Billie op dit moment vooral neigen naar de nieuwe Björk, maar wie weet wat die meid ons nog allemaal gaat voorschotelen de komende jaren.

Mooie lijst tot nu toe, Chevy!

avatar van chevy93
Gretz schreef:
Net alsof er na Madonna geen vrouwelijke wereldsterren meer zijn geweest met een vergelijkbare impact (Taylor Swift, Ariana Grande, Beyoncé om er maar een aantal te noemen)
De vergelijking tussen Billie Eilish en Madonna zie ik nog niet, maar die tussen Miley Cyrus en Madonna vind ik wel treffend, want beiden hebben een sterk feministische achtergrond en, belangrijker, zijn toch vrij onorthodox en aanstootgevend. Een Beyoncé is zeker belangrijk, maar doet dit over het algemeen toch binnen de regels van het spel. Een Miley Cyrus zoekt/zocht veel vaker de randen op en ging daar meermaals overheen. In die zin vind ik haar veel vergelijkbaarder met Madonna dan de namen die jij opnoemt.

Overigens, bij die link van Soundz doet niets meer dan drie recensies aanhalen van De Volkskrant, het AD en Trouw.

avatar van chevy93
En we zijn over de helft!

125. Keane - Somewhere Only We Know (2004)
Moderne klassieker in de geest van de betere britpopbands

124. The National - About Today (2004)
Monotone indie met sublieme strijkers

123. Stromae - Papaoutai (2013)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/378000/378439.jpg
Een neusje voor de catchy hit, dat hebben er maar weinigen. Een neusje voor de catchy hit die ook na 100 keer nog leuk is, is bijzonder zeldzaam. Stromae had (en hopelijk heeft) deze gave en Papoutai is daar het beste voorbeeld van. Stromae wist dat zelf ook wel, niet voor niets koos hij een anagram van maestro als artiestennaam.

De Franse tekst kan ik nog niet helemaal woordelijk meezingen, maar ik doe m’n best. Het feit dat ik al menigmaal de tekst erbij gezocht heb, betekent dat ik bereid ben te investeren in het leren van de tekst en dat doe ik alleen maar bij nummers waarvan ik het gevoel heb dat deze me mijn hele leven bij gaan blijven. Bij Papoutai ben ik ervan overtuigd dat dat gaat gebeuren.


122. Nils Frahm - Familiar (Live) (2013)
Verstillend pianospel die doet terugdenken aan Paradiso 2012

121. Harry Nilsson - Without You (1971)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/35000/35264.jpg
Ik moet het ooit hebben leren kennen door de Top 2000, maar eigenlijk leerde ik het pas echt kennen in de vorm van de versie van Mariah Carey. Nu zullen mensen mij vast voor gek verklaren als ik zeg dat er nog steeds niets mis is met die versie, maar deze versie stond wel op mijn eerste ‘serieuze’ verzamelcd (samen met o.a. American Pie van Madonna ). Afijn, in de loop der jaren ben ik de versie van (Harry) Nilsson steeds meer gaan waarderen. Op zichzelf is het natuurlijk geen hele bijzondere semi-powerballad, maar ik vind het prachtig gezongen. Hoewel ik ook hier weer de kracht van de strijkers niet onbesproken kan laten.

Without You begint nog rustig en breekbaar, maar wordt langzaam steeds intenser. Vooral de manier waarop de anymooore langzaam wegsterft is van een unieke schoonheid zoals ik ze zelden tegengekomen ben, en dan heb ik het niet alleen over ballads. En het is ook gewoon een hele fijne om mee te zingen.

avatar van Johnny Marr
Stromae hoger dan About Today Sorry, maar ik vind niet dat dit nummer de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Without You is dan wel weer een prachtige compositie, zowel in de versie van Mariah als van Harry

avatar van jordidj1
Gelukkig nog wel boven Keane

avatar van Johnny Marr
jordidj1 schreef:
Gelukkig nog wel boven Keane

Keane is geniaal. Gretz zeg hier wat van.

avatar van jordidj1
Johnny Marr schreef:
(quote)

Keane is geniaal. Gretz zeg hier wat van.


Zeg dat nou niet... straks hebben we weer een heel A4 aan geneuzel staan

avatar van chevy93
120. The Boxer Rebellion - Diamonds (2013)
Doorbraakplaat die gewoon heel erg lekker in het gehoor ligt

119. Arthur Rubinstein - Nocturne No. 1, Op. 9 in B-flat minor (1967)
https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/61cPeNyx47L._SY300_QL70_.jpg
Soms vind ik het jammer dat de ‘echte’ klassieke muziek niet toegelaten mag worden hier op MuMe. Ik snap de argumentatie volledig, maar het zorgt er wel voor dat ik mijn heil elders moet zoeken. Gelukkig biedt RateYourMusic viel soelaas in dezen en zodoende stuitte ik op Chopin, en specifiek in deze versie van Arthur Rubinstein.

Wanneer je Arthur Rubinstein googelt krijg je precies wat je verwacht. Een norse oostblokker, een man die ongetwijfeld in de strenge leer zat bij een nog norsere oostblokker. Althans, laat mij dat romantische beeld behouden, ik ken zijn biografie niet en heb er eigenlijk ook geen behoefte aan om die wel te kennen. Hoe zijn leven ook verlopen is, het resulteerde in ieder geval in gouden handen. Chopin past prima in de traditie van de hedendaagse neoklassieke muziek, dus dat deze componist tot mijn favorieten behoort, zal niet verrassend zijn. Toch is het nog niet makkelijk om Chopin op zo’n manier te spelen dat het niet vervalt in zouteloze kamermuziek. Ik heb de loop der jaren aardig wat versies gehoord van deze nocturne, maar ben nog niemand tegengekomen die het meer gevoel kon spelen dan deze Rubinstein.

En voor wie nu denkt, klassieke muziek, dat is niets voor mij. Ik dacht er ook ooit zo over, maar klassieke muziek moet je simpelweg wat meer moeite voor doen. Het vraagt een andere manier van luisteren. Soms helpt het ook om het verhaal achter een compositie te kennen. Om die reden ben ik ook heel dankbaar voor het tv-programma ‘De Tiende van Tijl’, welke helaas een stille dood gestorven is. Of zie ook:

Dit bericht bevat ingevoegde media van de volgende externe locatie:

https://www.youtube.com/watch?v=r9LCwI5iErE

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MusicMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MusicMeter met je privacy omgaat.



118. Leonard Cohen - Suzanne (1967)
http://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6062.jpg
Ik beken: hier had ook zomaar de versie van Herman van Veen kunnen staan. Zijn vernederlandste vertolking van Suzanne is prachtig. In alle opzichten potsierlijk, maar prachtig niettemin. Maar dit origineel blijft de mooiste. Suzanne hoef ik in dit gezelschap niet te introduceren en ik hoef waarschijnlijk ook niet uit te leggen wat de aantrekkingskracht van dit nummer is.

Buiten de poëtische kracht van de tekst zelf zou ik ook vooral Nancy Priddy (leve Wikipedia!) willen noemen, de achtergrondzangeres die het nummer het hemelse, engelachtige randje geeft dat deze versie niet even wat mooier maakt dan die van Herman van Veen. Zij is overigens de moeder van Christina Applegate (leve Wikipedia!), die we toch vooral kennen als Kelly Bundy uit Married With Children. Zij bezat (destijds) de schoonheid die een nummer als Suzanne beschrijft.


117. Talk Talk - Such A Shame (Live) (1984)
Ultiem popnummer dat in de live-versie een rauwer randje krijgt

116. Sigur Rós - Sæglópur (2005)
Wall of sound die zelfs een Nissan-commercial cool makte

avatar van chevy93
jordidj1 schreef:
Gelukkig nog wel boven Keane
De lijst is nog niet klaar.

avatar van jordidj1
chevy93 schreef:
(quote)
De lijst is nog niet klaar.


Ik verwacht Thinking of a Place ook nog wel

avatar van chevy93
jordidj1 schreef:
(quote)


Ik verwacht Thinking of a Place ook nog wel
Nóg een keer?

Gast
geplaatst: vandaag om 04:40 uur

geplaatst: vandaag om 04:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.