Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
0
geplaatst: 6 september 2019, 17:11 uur
Ach, iedere aandacht voor de Eagles is welverdiend. There's no such thing as bad publicity. 
0
geplaatst: 6 september 2019, 18:15 uur
chevy93 schreef:
Ach, iedere aandacht voor de Eagles is welverdiend. There's no such thing as bad publicity.
Ach, iedere aandacht voor de Eagles is welverdiend. There's no such thing as bad publicity.
Ik weet niet of Harvey Weinstein het daar nog mee eens is.
4
geplaatst: 6 september 2019, 19:55 uur
165. Godspeed You Black Emperor! - Sleep (2000)
Ultieme post-rock, inclusief ratelende opa en apocalyptische strijkers
164. Belle and Sebastian - Like Dylan In the Movies (1996)
The Beatles van de 90s heb ik wel eens gelezen. Veel te veel eer natuurlijk, maar ze hadden op hun eerste albums een bijzonder oor voor de betere popliedjes. De perfecte popplaat noemt men dat dan. En hoewel ik nog relatief pril ben in het ontdekken van hun oeuvre heb ik al wel een paar favorieten gevonden, zoals het titelnummer van hun tweede plaat en deze dus. Het is lastig te duiden wat mij zo aanspreekt in dit nummer. Het is vooral lastig om één ding aan te wijzen, want het is juist dat gevoel voor subtiliteiten die B&S onderscheid van andere dertien-in-een-dozijn indiepop. Dat belletje op het einde, de delicate blazers, slechts twee voorbeelden van elementen die dit nummer naar een hoger niveau tillen.
163. Queen - Killer Queen (1974)
De legendarische positie die Queen inneemt in de muziekgeschiedenis staat buiten kijf. Hoe hard mensen het ook ontkennen, Bohemian Rhapsody is gewoon een legendarisch nummer. Dat zo’n nummer door miljoenen mensen over de wereld woordelijk meegezongen kan worden, is niets minder dan briljant. Maar dat is wat anders dan een persoonlijke toplijst. De tijden dat Bohemian Rhapsody nog in mijn lijst stond, liggen inmiddels alweer ruim achter mij, maar de voorliefde voor Queen is gebleven.
Het was echter pas door de gelijknamige biopic dat ik me realiseerde dat ik de muziek van Queen altijd voor lief had genomen. Opgegroeid met hun muziek was het voor mij vanzelfsprekend dat ze er waren en dat ze zo populair zijn. Pas na de hype begreep ik hoe bijzonder het eigenlijk is dat half Nederland naar de bioscopen ging om een muziekfilm te zien. Het zorgde bij mij voor een enorme herwaardering van hun bekendere werk en dat resulteerde in deze (re-)entry van Killer Queen, want daar gaat dit stuk per slot van rekening over.
Killer Queen is één van die zeldzame nummers waarbij ik me geroepen voelde om het meermaals achter elkaar te luisteren met de tekst bij de hand. Muzikaal is Killer Queen, met alle respect, niet het spannendste nummer. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de sublieme tekst. Zelden rolt een muziektekst zo lekker van je tong. Dit is dan ook één van de weinige nummers in mijn lijst die niet op de eerste plaats om te luisteren zijn, maar om mee te zingen.
162. U2 - Bad (1984)
Toen U2 nog goed was, en niet in de live-aid versie
161. Sophie Zelmani - All About You (2011)
Zweedse, prachtig geproduceerde, singer-songwriter met zwoele stem
Ultieme post-rock, inclusief ratelende opa en apocalyptische strijkers
164. Belle and Sebastian - Like Dylan In the Movies (1996)
The Beatles van de 90s heb ik wel eens gelezen. Veel te veel eer natuurlijk, maar ze hadden op hun eerste albums een bijzonder oor voor de betere popliedjes. De perfecte popplaat noemt men dat dan. En hoewel ik nog relatief pril ben in het ontdekken van hun oeuvre heb ik al wel een paar favorieten gevonden, zoals het titelnummer van hun tweede plaat en deze dus. Het is lastig te duiden wat mij zo aanspreekt in dit nummer. Het is vooral lastig om één ding aan te wijzen, want het is juist dat gevoel voor subtiliteiten die B&S onderscheid van andere dertien-in-een-dozijn indiepop. Dat belletje op het einde, de delicate blazers, slechts twee voorbeelden van elementen die dit nummer naar een hoger niveau tillen.
163. Queen - Killer Queen (1974)
De legendarische positie die Queen inneemt in de muziekgeschiedenis staat buiten kijf. Hoe hard mensen het ook ontkennen, Bohemian Rhapsody is gewoon een legendarisch nummer. Dat zo’n nummer door miljoenen mensen over de wereld woordelijk meegezongen kan worden, is niets minder dan briljant. Maar dat is wat anders dan een persoonlijke toplijst. De tijden dat Bohemian Rhapsody nog in mijn lijst stond, liggen inmiddels alweer ruim achter mij, maar de voorliefde voor Queen is gebleven.
Het was echter pas door de gelijknamige biopic dat ik me realiseerde dat ik de muziek van Queen altijd voor lief had genomen. Opgegroeid met hun muziek was het voor mij vanzelfsprekend dat ze er waren en dat ze zo populair zijn. Pas na de hype begreep ik hoe bijzonder het eigenlijk is dat half Nederland naar de bioscopen ging om een muziekfilm te zien. Het zorgde bij mij voor een enorme herwaardering van hun bekendere werk en dat resulteerde in deze (re-)entry van Killer Queen, want daar gaat dit stuk per slot van rekening over.
Killer Queen is één van die zeldzame nummers waarbij ik me geroepen voelde om het meermaals achter elkaar te luisteren met de tekst bij de hand. Muzikaal is Killer Queen, met alle respect, niet het spannendste nummer. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de sublieme tekst. Zelden rolt een muziektekst zo lekker van je tong. Dit is dan ook één van de weinige nummers in mijn lijst die niet op de eerste plaats om te luisteren zijn, maar om mee te zingen.
162. U2 - Bad (1984)
Toen U2 nog goed was, en niet in de live-aid versie
161. Sophie Zelmani - All About You (2011)
Zweedse, prachtig geproduceerde, singer-songwriter met zwoele stem
0
geplaatst: 6 september 2019, 20:42 uur
165 GYBE Sleep, sorry toch echt te laag. Nog een keer luisteren Chevy.
2
geplaatst: 6 september 2019, 21:45 uur
Belle & Sebastian > The Beatles. Die Beatles hebben nooit zo'n prachtplaat als If You're Feeling Sinister gemaakt. 
0
geplaatst: 6 september 2019, 21:51 uur
Arrie schreef:
Belle & Sebastian > The Beatles. Die Beatles hebben nooit zo'n prachtplaat als If You're Feeling Sinister gemaakt.
Belle & Sebastian > The Beatles. Die Beatles hebben nooit zo'n prachtplaat als If You're Feeling Sinister gemaakt.
Barbary Begins at Arrie.
6
geplaatst: 7 september 2019, 09:52 uur
Een zwijmelupdate op de vroege ochtend. 
160. Coldplay - Fix You (2005)
De eerste minuten springt het glazuur van je tanden, maar daarna één en al hemelse klanken
159. Green Day - Jesus of Suburbia (2004)
Soort van progressieve punk, want epos bestaande uit vijf delen
158. Henk Westbroek - Zelfs Je Naam Is Mooi (1998)
De meeste nummers die langskomen zijn al vrij lang in mijn repertoire te vinden, zeker de Top 2000-klassiekers. Zo niet met deze nederpopklassieker. Ik kan niet meer precies herinneren wanneer het was, maar ergens dit jaar herontdekte ik dit nummer en het zou zomaar tot mijn vijf meest gedraaide nummers van dit jaar kunnen behoren. Wat het precies met dit nummer is weet ik ook niet, maar de aantrekkingskracht van dit nummer bleek zeer sterk dit jaar.
Men heeft alle recht dit nummer te haten. Het is zo zoet dat het glazuur van je tanden springt, maar, nogmaals, ik hou van strijkers en het klarinetje (of hobootje?). En de tekst is cliché, maar op een niet-clichée manier. Vind hiervan wat je ervan vindt, maar dit is gewoon een erg mooi nummer.
157. David Crosby - Cowboy Movie (1971)
If I Could Only Remember My Name is nog zo’n vergeten klassieker uit de 70s. Wie aan Crosby denkt, denk aan Crosby, Stills & Nash, al dan niet met Young. Maar hoeveel mensen weten dat hij een jaar na Déjà Vu met een zeer goed soloalbum op de proppen kwam? Hij verzamelde op dit album een bonte mix van muzikanten, waaronder Graham Nash en Neil Young, maar ook o.a. Joni Mitchell en Jack Cassady (bassist Jefferson Airplane) doen hier mee. Dat karakteriseert het album, want het zit vol met virtuoos vakmanschap. Op Cowboy Movie komt de gitaar van Jerry Garcia van The Grateful Dead (naast Crosby zelfs uiteraard).
Het is eigenlijk een jam van acht minuten. Een hippienummer net na de hippietijd, maar daarom niet minder goed. Ik vind het lastig de vinger te leggen op één specifiek aspect dat dit nummer zo goed maakt, want het is het geheel die het zo sterk maakt. In die zin past het heel goed bij de vrijheid-blijheid van dat tijdperk. Cowboy Movie omhelst een groot gevoel van ongedwongenheid, een beetje jammen bij het kampvuur, het muzikale equivalent van een zorgeloze zomer. En dat terwijl dit album eigenlijk heel triest is, omdat het in een bijzonder zware periode in het leven van Crosby geschreven is, met als ingrijpendste gebeurtenis het overlijden van zijn toenmalige vriendin.
156. The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out (1986)
Een compleet janglepopproduct met strijkers en weer die zeurstem
160. Coldplay - Fix You (2005)
De eerste minuten springt het glazuur van je tanden, maar daarna één en al hemelse klanken
159. Green Day - Jesus of Suburbia (2004)
Soort van progressieve punk, want epos bestaande uit vijf delen
158. Henk Westbroek - Zelfs Je Naam Is Mooi (1998)
De meeste nummers die langskomen zijn al vrij lang in mijn repertoire te vinden, zeker de Top 2000-klassiekers. Zo niet met deze nederpopklassieker. Ik kan niet meer precies herinneren wanneer het was, maar ergens dit jaar herontdekte ik dit nummer en het zou zomaar tot mijn vijf meest gedraaide nummers van dit jaar kunnen behoren. Wat het precies met dit nummer is weet ik ook niet, maar de aantrekkingskracht van dit nummer bleek zeer sterk dit jaar.
Men heeft alle recht dit nummer te haten. Het is zo zoet dat het glazuur van je tanden springt, maar, nogmaals, ik hou van strijkers en het klarinetje (of hobootje?). En de tekst is cliché, maar op een niet-clichée manier. Vind hiervan wat je ervan vindt, maar dit is gewoon een erg mooi nummer.
157. David Crosby - Cowboy Movie (1971)
If I Could Only Remember My Name is nog zo’n vergeten klassieker uit de 70s. Wie aan Crosby denkt, denk aan Crosby, Stills & Nash, al dan niet met Young. Maar hoeveel mensen weten dat hij een jaar na Déjà Vu met een zeer goed soloalbum op de proppen kwam? Hij verzamelde op dit album een bonte mix van muzikanten, waaronder Graham Nash en Neil Young, maar ook o.a. Joni Mitchell en Jack Cassady (bassist Jefferson Airplane) doen hier mee. Dat karakteriseert het album, want het zit vol met virtuoos vakmanschap. Op Cowboy Movie komt de gitaar van Jerry Garcia van The Grateful Dead (naast Crosby zelfs uiteraard).
Het is eigenlijk een jam van acht minuten. Een hippienummer net na de hippietijd, maar daarom niet minder goed. Ik vind het lastig de vinger te leggen op één specifiek aspect dat dit nummer zo goed maakt, want het is het geheel die het zo sterk maakt. In die zin past het heel goed bij de vrijheid-blijheid van dat tijdperk. Cowboy Movie omhelst een groot gevoel van ongedwongenheid, een beetje jammen bij het kampvuur, het muzikale equivalent van een zorgeloze zomer. En dat terwijl dit album eigenlijk heel triest is, omdat het in een bijzonder zware periode in het leven van Crosby geschreven is, met als ingrijpendste gebeurtenis het overlijden van zijn toenmalige vriendin.
156. The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out (1986)
Een compleet janglepopproduct met strijkers en weer die zeurstem
1
geplaatst: 7 september 2019, 09:59 uur
Belle
Sinister is ook een van mijn favoriete albums ooit, maar jongens Bietels ook, ook, ook
Sinister is ook een van mijn favoriete albums ooit, maar jongens Bietels ook, ook, ook
1
geplaatst: 7 september 2019, 10:28 uur
The Beatles on par met Sinister? Misschien maar eens naar dat bandje luisteren dan.
0
geplaatst: 7 september 2019, 14:47 uur
cosmic kid schreef:
94. Keane - Somewhere Only We Know (2004)
Een lied als een sprookje, dat zijn nog steeds de eerste associaties met de debuutsingle van Keane. Meeliftend bij Snow Patrol en Coldplay onderscheidt vooral het eerste album zich van het geluid van deze twee generatiegenoten. Er zijn weinig popliedjes die ik ken die zo’n helder klinkend, tijdloos geluid hebben waarbij elk woord uitstekend te verstaan en makkelijk mee te zingen is. Desondanks verveelt Somewhere Only We Know nooit. Absoluut 1 van de beste, pure liedjes die de jaren 00 ons hebben opgeleverd.
94. Keane - Somewhere Only We Know (2004)
Een lied als een sprookje, dat zijn nog steeds de eerste associaties met de debuutsingle van Keane. Meeliftend bij Snow Patrol en Coldplay onderscheidt vooral het eerste album zich van het geluid van deze twee generatiegenoten. Er zijn weinig popliedjes die ik ken die zo’n helder klinkend, tijdloos geluid hebben waarbij elk woord uitstekend te verstaan en makkelijk mee te zingen is. Desondanks verveelt Somewhere Only We Know nooit. Absoluut 1 van de beste, pure liedjes die de jaren 00 ons hebben opgeleverd.
Vanavond voor een ca. tientje te zien op het strand in Scheveningen
0
geplaatst: 7 september 2019, 15:15 uur
Haha, ik heb ook een zwak voor dat nummer van Henkie. Leuk!
1
geplaatst: 7 september 2019, 17:06 uur
chevy93 schreef:
156. The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out (1986)
Een compleet janglepopproduct met strijkers en weer die zeurstem
156. The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out (1986)
Een compleet janglepopproduct met strijkers en weer die zeurstem
Maar wel Onze zeurstem, sterker nog toch wel de allermooiste zeurstem ooit
Trouwens je zou hem eens piano moeten horen spelen
0
geplaatst: 7 september 2019, 17:47 uur
Ik zie dat aERodynamIC zijn zeurstem ook weer verwijderd heeft. 
0
geplaatst: 7 september 2019, 18:33 uur
"dit soort gezeur", kom, kom, niet zo snel op je teentjes getrapt zijn... 
(de emoji stond er niet voor niets)
En het hoeft niet allemaal hosanna te zijn. Liever opbouwende kritiek dan helemaal geen reacties.
(de emoji stond er niet voor niets)En het hoeft niet allemaal hosanna te zijn. Liever opbouwende kritiek dan helemaal geen reacties.
6
geplaatst: 7 september 2019, 18:34 uur
Tijd voor muziek!
155. Gazpacho - Dream of Stone (2007)
Unieke, mysterieuze prog (en weer uit Noorwegen)
154. The Cure - Prayers For Rain (1989)
Neerslachtige post-punk die zelfs Morrissey goed moet vinden
153. Boudewijn de Groot - Testament (1966)
Het zal ongetwijfeld niet van deze generatie zijn, maar de nostalgische gevoelens van mijn leeftijdsgenoten tieren welig. Zer00s Heroes, 90s Now, Terug Naar Toen, de feestjes om de hits van vroeger te beleven worden drukbezocht. Daar ben ik geen uitzondering in en dat verklaart gelijk ook waarom Testament mij zo na aan het hart gaat. Testament komt uit 1966, maar heeft ruim 50 jaar later nog niets aan kracht ingeboet. Een tijdloos nummer waar iedere opgroeiende adolescent zich in kan herkennen. Dat het muzikaal ook nog eens fijn klinkt, is dan de kers op de kaart
152. Steven Wilson - Luminol (2013)
70s Prog anno 2013: een diepe stuwende baslijn, flierende fluit en jazzy intermezzo
151. Ólafur Arnalds & Nils Frahm - B1 (2012)
De samenwerking tussen de IJslandse Arnalds en de Duitse Frahm is bijzonder vruchtbaar. Naast het meer traditionele neoklassieke werk hebben ze ook veel fijnzinnige elektronica geproduceerd (zowel solo als samen), waarvan B1 een hoogtepunt is. Een klein kwartiertje wordt je in een trans gezogen door de hypnotiserende ritmes van B1. Dit is nou typisch zo’n nummer dat alleen maar werkt met goede geluidsapparatuur die in staat is recht te doen aan de subtiele productie.
155. Gazpacho - Dream of Stone (2007)
Unieke, mysterieuze prog (en weer uit Noorwegen)
154. The Cure - Prayers For Rain (1989)
Neerslachtige post-punk die zelfs Morrissey goed moet vinden
153. Boudewijn de Groot - Testament (1966)
Het zal ongetwijfeld niet van deze generatie zijn, maar de nostalgische gevoelens van mijn leeftijdsgenoten tieren welig. Zer00s Heroes, 90s Now, Terug Naar Toen, de feestjes om de hits van vroeger te beleven worden drukbezocht. Daar ben ik geen uitzondering in en dat verklaart gelijk ook waarom Testament mij zo na aan het hart gaat. Testament komt uit 1966, maar heeft ruim 50 jaar later nog niets aan kracht ingeboet. Een tijdloos nummer waar iedere opgroeiende adolescent zich in kan herkennen. Dat het muzikaal ook nog eens fijn klinkt, is dan de kers op de kaart
152. Steven Wilson - Luminol (2013)
70s Prog anno 2013: een diepe stuwende baslijn, flierende fluit en jazzy intermezzo
151. Ólafur Arnalds & Nils Frahm - B1 (2012)
De samenwerking tussen de IJslandse Arnalds en de Duitse Frahm is bijzonder vruchtbaar. Naast het meer traditionele neoklassieke werk hebben ze ook veel fijnzinnige elektronica geproduceerd (zowel solo als samen), waarvan B1 een hoogtepunt is. Een klein kwartiertje wordt je in een trans gezogen door de hypnotiserende ritmes van B1. Dit is nou typisch zo’n nummer dat alleen maar werkt met goede geluidsapparatuur die in staat is recht te doen aan de subtiele productie.
0
geplaatst: 7 september 2019, 19:28 uur
chevy93 schreef:
"dit soort gezeur", kom, kom, niet zo snel op je teentjes getrapt zijn... (de emoji stond er niet voor niets)
"dit soort gezeur", kom, kom, niet zo snel op je teentjes getrapt zijn...
(de emoji stond er niet voor niets) Wie zegt dat ik dat ben? Blijkbaar had ik daar ook een emoji moeten plaatsen
Het was voortbordurend op de 'zeurstem-opmerkingen'. Niks meer of minder. Foute conclusie dus.
En soms plaats je een reactie en denk je 'ach, voegt weinig toe', en haal je het weg. Dussssss........
0
geplaatst: 7 september 2019, 20:10 uur
Zeurstem, inderdaad, Morrissey heeft een ongelofelijke zeurstem. De zeurderigste stem die ik ken. Misschien na Thom Yorke... nah, Morrissey wint dat makkelijk.
En emoji helpen, ja.
En emoji helpen, ja.
0
geplaatst: 7 september 2019, 20:24 uur
Morrissey heeft meer een klaagstem, Thom Yorke een zeurstem.
6
geplaatst: 8 september 2019, 11:57 uur
150. Dire Straits - Down To The Waterline (1978)
Het eerste nummer van Dire Straits was gelijk bijzonder catchy
149. Bruce Springsteen - The River (Live) (1985)
Ik zal een bekentenis doen: ik heb de befaamde speech voorafgaand aan deze live-versie van dit nummer nauwelijks gehoord. Mijn mp3-bestand staat zo ingesteld dat deze gelijk start wanneer The River daadwerkelijk start. 30 september 1985 in het Los Angeles Coliseum, het moet een legendarische avond geweest zijn. The Boss en zijn E-Street Band op hun hoogtepunt. De hele live-box krijgt de zeer verdienstelijke score van 4,40* (na 440 stemmen, OCD approved). En het hoogtepunt is The River.
The River is ook zo’n nummer dat ups en downs gaat in mijn waardering. In en uit mijn top 250. In mijn eerste top 250 stond deze nog in mijn top 50, een jaar later was deze er weer uit. Totdat ik deze live-versie ontdekte en sindsdien is deze er niet meer uit verdwenen. Niet dat er iets mis is met de studioversie, maar live weet Springsteen dit nummer net dat rauwe randje mee te geven dat deze verdient. En vergeet de E-Street Band niet natuurlijk, die tillen zo’n beetje ieder nummer van hem naar een hoger niveau, met als ultiem hoogtepunt de zoete pianoklanken die op de achtergrond dit nummer wat speelsheid meegeven. Dat contrasteert zo mooi met die indringende mondharmonica.
148. The Stone Roses - Made Of Stone (1989)
The Stone Roses is een grote naam in muziekland, maar als Top 2000-adept (waar ze met Fools Gold erin stonden, maar nu volgens mij weer eruit gevallen zijn) nooit op mijn radar waren verschenen voor ik op MuMe kwam. Sindsdien is mijn waardering voor The Stone Roses één stijgende lijn geweest. In juni 2012 schreef ik nog het volgende:
Toen ik laatst in mijn zoektocht naar een goede muziekpodcast stuitte op The 500 with Josh Adam Myers (welke nu ook op Spotify staat), is mijn waardering naar een 5* gegaan. In deze podcast bespreekt hij samen met cabaretier Jim Jefferies dit album tot in detail. Anderhalf uur pluizen ze dit album uit en leerde ik ook de verhalen achter de plaat kennen. Je moet een beetje houden van de komische insteek, maar ik zou deze anderhalf uur durende analyse zeker aanraden!
147. Mark Knopfler And Emmylou Harris - Our Shangri-La (Live) (2006)
Prachtige samenzang, melancholiek gitaarspel en hemels begeleidend pianospel
146. The Doors - Light My Fire (1967)
Psychedelisch orgelgenot, een achteloze gitaarsolo en nog meer orgelgenot
Het eerste nummer van Dire Straits was gelijk bijzonder catchy
149. Bruce Springsteen - The River (Live) (1985)
Ik zal een bekentenis doen: ik heb de befaamde speech voorafgaand aan deze live-versie van dit nummer nauwelijks gehoord. Mijn mp3-bestand staat zo ingesteld dat deze gelijk start wanneer The River daadwerkelijk start. 30 september 1985 in het Los Angeles Coliseum, het moet een legendarische avond geweest zijn. The Boss en zijn E-Street Band op hun hoogtepunt. De hele live-box krijgt de zeer verdienstelijke score van 4,40* (na 440 stemmen, OCD approved). En het hoogtepunt is The River.
The River is ook zo’n nummer dat ups en downs gaat in mijn waardering. In en uit mijn top 250. In mijn eerste top 250 stond deze nog in mijn top 50, een jaar later was deze er weer uit. Totdat ik deze live-versie ontdekte en sindsdien is deze er niet meer uit verdwenen. Niet dat er iets mis is met de studioversie, maar live weet Springsteen dit nummer net dat rauwe randje mee te geven dat deze verdient. En vergeet de E-Street Band niet natuurlijk, die tillen zo’n beetje ieder nummer van hem naar een hoger niveau, met als ultiem hoogtepunt de zoete pianoklanken die op de achtergrond dit nummer wat speelsheid meegeven. Dat contrasteert zo mooi met die indringende mondharmonica.
Is a dream a lie if it don’t come true, or is it something worse?
148. The Stone Roses - Made Of Stone (1989)
The Stone Roses is een grote naam in muziekland, maar als Top 2000-adept (waar ze met Fools Gold erin stonden, maar nu volgens mij weer eruit gevallen zijn) nooit op mijn radar waren verschenen voor ik op MuMe kwam. Sindsdien is mijn waardering voor The Stone Roses één stijgende lijn geweest. In juni 2012 schreef ik nog het volgende:
chevy93 schreef:
482 ♫ [0432] The Stone Roses - Made Of Stone (1989)
Erg sterk nummer weer, hoor! Ik denk dat ik dit album vanavond maar gelijk eens uit ga proberen. Mooie melancholieke stem, heerlijk vol geproduceerd en een onweerstaanbare combinatie van klanken.
Cijfer: 7,4
Aan deze woorden is niets gelogen en ik denk er nog steeds zo over. Alleen denk ik dat mijn waardering inmiddels wel twee punten hoger ligt.482 ♫ [0432] The Stone Roses - Made Of Stone (1989)
Erg sterk nummer weer, hoor! Ik denk dat ik dit album vanavond maar gelijk eens uit ga proberen. Mooie melancholieke stem, heerlijk vol geproduceerd en een onweerstaanbare combinatie van klanken.
Cijfer: 7,4
Toen ik laatst in mijn zoektocht naar een goede muziekpodcast stuitte op The 500 with Josh Adam Myers (welke nu ook op Spotify staat), is mijn waardering naar een 5* gegaan. In deze podcast bespreekt hij samen met cabaretier Jim Jefferies dit album tot in detail. Anderhalf uur pluizen ze dit album uit en leerde ik ook de verhalen achter de plaat kennen. Je moet een beetje houden van de komische insteek, maar ik zou deze anderhalf uur durende analyse zeker aanraden!
147. Mark Knopfler And Emmylou Harris - Our Shangri-La (Live) (2006)
Prachtige samenzang, melancholiek gitaarspel en hemels begeleidend pianospel
146. The Doors - Light My Fire (1967)
Psychedelisch orgelgenot, een achteloze gitaarsolo en nog meer orgelgenot
1
geplaatst: 8 september 2019, 14:54 uur
The Boss en The Doors toppers 
en dan heb je Dire Straits 
, maar goed, we mogen niet meer zeuren....
en dan heb je Dire Straits , maar goed, we mogen niet meer zeuren....
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.