Marillion en The Veils erg goed. The Handsome Family zei me zo niets, maar aangezien ik True Detective gezien heb was de herkenning snel daar. Gaaf.
Ik hoor wat overeenkomsten met de nieuwe single van The Purple Mountains: All My Happiness is Gone

Twee geweldige nummers. Die een nét iets beter dan de ander.

67. Radiohead - Jigsaw Falling Into Place (2007)
Opzwepende pop alsof de duivel je op de hielen zit

66. Little River Band - It's A Long Way There (1975)


Een ietwat vergeten Australische band die volgens de Engelse Wikipedia een nummer 1 hit scoorde met Reminiscing, maar dat lijkt me een foutje. Ik heb die niet terug kunnen vinden in ieder geval. Zeker is dat ze een bescheiden hit scoorden met It’s a Long Way There. Het zou veertig jaar later hun meest tijdloze klassieker blijken in Nederland. Anno 2018 is het dan ook hun enige nummer in de Top 2000. En niet zonder reden.

Mensen die alleen de singleversie kennen zullen wellicht wat vreemd opkijken als ze deze zó hoog zien staan, maar die moeten dan maar gauw eens de volledige versie luisteren. Bijna 9 minuten lang vrolijke classic rock die altijd een lach op mijn gezicht tovert. Meer dan spierballengitaarsolo’s biedt It’s A Long Way There bovenal speelplezier en liefde voor muziek.

Zo snel als ze opkwamen (o.a. support act van Queen halverwege de jaren ’70), zo snel verdwenen ze uit beeld. Toch verkochten ze tientallen miljoen platen en hebben ze inmiddels toch al een vrij omvangrijk oeuvre opgebouwd, zowel qua albums als qua aantal bandleden. Misschien ligt het aan mijn beperkte muzikale kennis dat ik hun impact en status onderschat. Maar wat ik zeker niet onderschat is de kracht van dit nummer.

Reminiscing was een tipnotering, dus wellicht eerste plek van de tipparade.

Heel merkwaardig, die wiki. De helft van de noteringen van NLD is correct, de andere helft totale onzin (namelijk van Reminiscing tot The other guy). Er wordt verwezen naar de Dutch charts maar daar zijn deze cijfers niet te vinden...

Split Enz dan misschien? (wel uit N-Z)

The Veils, Nieuw-Zeeland of London? Daar zijn de meningen nog steeds over verdeeld.

Jordi noemde de beste band uit Nieuw-Zeeland al.

Tja Chevy's wegen zijn ondoorgrondelijk

De Yarra Benders niet te vergeten.

65. Fleetwood Mac - Silver Springs (1977)
Onbegrijpelijke omissie van het originele Rumours-album

64. Nils Frahm - Over There, It's Raining (2009)
Kort, maar krachtig

63. Mark Kozelek & Jimmy LaValle - Somehow The Wonder Of Life Prevails (2013)


Mark Kozelek is maar een vreemde kerel. Zeker de laatste paar jaar is zijn productie hoog, maar de kwaliteit laag. De laatste twee van Sun Kil Moon zijn potsierlijk en zijn naam onwaardig. Gelukkig is daar de oude(re) muziek nog.

In 2013 was daar de, vooralsnog enige, samenwerking met Jimmy LaValle (a.k.a. The Album Leaf). Een licht elektronische plaat met wat folkelementen. Een album dat schandalig weinig aandacht heeft gekregen, maar eerlijk is eerlijk, ik heb ook geen bericht bij het album gezet. Er is zelfs al 3,5 jaar niets bij het album gezegd. Afijn, het gaat niet over het album.

Het slotnummer van Perils from the Sea is mijn nummer 63. Dat deze zo hoog staat geeft wel aan dat ik het een weergaloos nummer vind. Ruim tien minuten en dat voor een nummer met een tempo van een slak in winterslaap, maar zonder een moment saai te worden. Mark Kozelek mijmert wat over Ian Gillan en Black Sabbath, begeleid door de hypnotiserende klanken van de subtiele elektronica. Dit is de ultieme onthaastmuziek. Ik heb overigens geen idee waar het over gaat.

62. Supertramp - Don't Leave Me Now (1982)


Bands met twee alfamannen zijn gedoemd uit elkaar te gaan, zo ook bij Supertramp met Roger Hodgson en Rick Davies. Een klein decennia waren zij de tandem die de ene na het andere gouden popnummer uit hun hoge hoed toverden. Ook daar kwam een eind aan. Om precies te zijn in 1982, met het toepasselijk genoemde album Famous Last Words. Het zou niet het einde van Supertramp betekenen, maar wel van deze samenstelling.

Don’t Leave Me Now zie ik als de zwanenzang van hun samenwerking. Een laatste knaller voordat het doek valt. Alles wat gezegd was, was gezegd en al wat rest is een buiging voor het publiek. Die buiging werd muzikaal in stijl gegoten door dit nummer. Don’t Leave Me Now is tekstueel niet bepaalde hun meesterwerk. De show wordt eerst gestolen door de saxofonist John Helliwell. En nadat Roger Hodgson er één van zijn fameuze gitaarsolo’s uitgegooid heeft, voel je dat het einde nadert. Het is het moment van een concert dat de zangers al van het podium zijn en je alleen over blijft met de rest van de band. Gastzangeres Claire Diament (leve Wikipedia) gooit er nog wat zoete klanken uit en de muziek fade langzaam weg. Het einde van een muzikaal tijdperk.

61. The Cure - Faith (1981)
Depressie in muziek gegoten

Net als die van Daniel Beddingfield. Oh shit.

Nice

Faith!

Om te janken zo kapot geniaal. 60 nummers beter dan dit? Kan, doubt it though.

nee Chevy heeft een foutje gemaakt, dat kan niet anders. JM for mod!!

Hier alvast vijf betere nummers

60. The National - Slow Show (2007)
Ik heb eens gelezen dat dit niet gaat over een relatie op de klippen gelopen is

59. Madness - Night Boat to Cairo (1979)


Madness maakt mij vrolijk (wie niet?), maar mist toch veelal de schrijverskwaliteiten om een nummer te schrijven dat mij de volledige speelduur in haar greep weet te houden. Daar is één grote uitzondering op. Wanneer de omslag precies kwam weet ik niet, maar ik weet wel dat ik dit nummer vorig jaar helemaal grijsgedraaid heb. De muziekvideo, live-versies, karaokeversies, en zelfs Just Dance vond ik leuk om naar te kijken. Het zou zomaar mijn meest gedraaide nummer van vorig jaar geweest kunnen zijn. Al vanaf de eerste noot pakt dit nummer je. Er zijn weinig nummers die je al zo snel zo blij kunnen krijgen als Night Boat to Cairo.

58. Clint Mansell - Death is the Road to Awe (2006)


Van springerige ska naar verstillende filmmuziek. Eenieder die de film The Fountain heeft gezien weet hoe mooi deze muziek de kleurrijke beelden accentueert. Death is the Road to Awe is de hoogst genoteerde filmmuziek in mijn lijst en niet zonder reden. Nog meer dan alle andere filmmuziek neemt dit nummer je mee naar een andere wereld. Nee, deze muziek zuigt je mee in haar universum.

Alleen al de titel geeft genoeg stof tot nadenken: de dood is de weg naar ontzag. The Fountain gaat over de onoverkomelijke consequentie van het leven, namelijk de dood. Dit is niet de tijd en plaats voor een uiteenzetting van de gelaagdheid van de film, maar het geeft wat context bij de groteske pretenties van de film. Tegelijkertijd schijnt het een aardig ligt op hoe deze muziek beluisterd dient te worden en waarom, met name het slot, zo episch is. Hoewel deze muziek ook op zichzelf staand een behoorlijke pracht uitstraalt.



57. Arctic Monkeys - I Bet You Look Good On The Dancefloor (2006)
Knallend hoogtepunt van de Garage Rock Revival

56. The The - Uncertain Smile (1983)
Bijzonder fraai popnummer dat zich extra onderscheid door de pianosolo van Jools Holland

Back by dope demand!

55. Marillion - Fantastic Place (2004)
Angelina 2.0

54. Simple Minds - Love Song (1981)


De bas is een onderschat instrument. Een goede baslijn kan een nummer zoveel beter maken. Iets wat funkmuzikanten begrepen hadden. Ook in de jaren ’80 begrepen ze dat nog. Het album Faith van The Cure (zie update van gisteren) is er zelfs volledig op gebouwd. Maar bij Simple Minds konden ze er ook wat vinden. Vanaf de start wordt de toon gezet met een ongelofelijk geile baslijn. In combinatie met een ondefinieerbare (synth?)riff staan ze gelijk 3-0 voor en geven die voorsprong niet meer uit handen. Sterker nog, ze bouwen die voorsprong uit door er een scheurende, half overstuurde gitaar aan toe te voegen welke door het nummer heen voor wat stevige rockelementen zorgt. Love Song slaat niet op de inhoud van het nummer, maar op het feit dat eenieder die dit hoort niet anders kan dan erop verliefd worden.

53. The Alan Parsons Project - The Turn Of A Friendly Card (Part One) (1980)
De hele suite van een kwartier had hier wellicht ook op zijn plaats geweest

52. The War On Drugs - An Ocean In Between the Waves (2014)


The War On Drugs past natuurlijk perfect in mijn straatje. De vergelijkingen met eerder genoemde namen (Bruce Springsteen, Dire Straits etc.) heb ik nooit begrepen, hooguit wat Dylan herken ik in sommige nummers, maar ergens zal het wel kloppen. Wat ik ook nooit heb begrepen is dat dit niet hun grootste klassieker geworden is. Ik heb het wel vaker gezegd en ik doe het nu weer: dit is Red Eyes 2.0. In de eerste vier minuten gaan ze gelijk op, maar waar Red Eyes ermee kapt na die tijd gaat An Ocean In Between the Waves nog een paar minuten door. En hoe!

An Ocean in Between the Waves is één grote opbouw. Na een paar minuten krijgen we al een kort voorproefje. Steeds harder, steeds sneller. Veel onderhuidse spanning. Op de achtergrond gebeurt bij nadere bestudering veel meer dan je in eerste instantie zou verwachten. Dan is dat moment opeens daar: ‘you’re like an ocean in between the waves’. Zanger Adam Granduciel mompelt nog wat en dan gaat het los. Geen gitaarsolo met zoveel mogelijk noten, maar zorgvuldig gekleurde klankpaletten. De ultieme gitaarsolo van deze eeuw. BAM! De solo is klaar. Je komt in dubio te zitten. Wat je net hoorde was geweldig, maar zo hoort het niet te eindigen. Je blijft onbevredigd achter en drukt op repeat. Het is een muzikale verslavingsdrug die je laat verlangen naar meer.

51. Nils Frahm - Tristana (2009)
Modern klassiek die in de zomer evengoed wonderschoon is

Herkenbaar stuk AOBTW, al is Under the Pressure nog een slag beter.

An Ocean Between the Waves

AOIBTW > Red Eyes idd

50. Michael Jackson - Earth Song (1995)


Gisteren was het wereldwijd klimaatstaakdag, maar dat dit nummer al bijna 25 jaar oud is, getuigt wel van de langzame strijd die hier gevoerd wordt. Maar hoewel ik de boodschap van dit nummer volledig onderschrijf is het niet waarom ik Earth Song zo hoog heb gezet.

Tijdens de Brit Awards liep Jarvis Cocker (bekend van Pulp) het podium op om zijn minuutje faam te claimen. Misschien was hij jaloers dat hij niet zo’n killer van een nummer kon schrijven, tja.. Pompeus en bombastisch. Het is allemaal waar, maar ik zie niet in hoe men dit als een zwakte van het nummer kan zien. Grootse boodschappen vragen om groots theater. Emotioneler werd Michael niet. Hoewel..

49. Dire Straits - Brothers In Arms (1985)


Brothers in Arms is een parel die gekoesterd dient te worden. Het is geen nummer om fluitend mee door Amsterdam te fietsen. Het is geen geschikt nummer voor een huisfeestje. En het is geen geschikt nummer als achtergrond voor een rustige zondagslunch. Brothers in Arms werkt alleen op gezette tijden, maar dan werkt die ook goed. Dat heb in levende lijve mogen ondervinden tijdens zijn laatste concert in de Ziggo Dome. Collectief hield men haar adem in voor een kleine tien minuten.

De kracht van Brothers in Arms zit niet in de gitaar, maar bovenal in het toetsenwerk. Uiteraard huilt Mark’s gitaar als vanouds, maar dat deed die wel vaker. Het is de subtiele, ronde klank op de achtergrond die dit nummer haar kracht geeft. De toegevoegde doedelzak(achtige) omlijst de oorlogsretoriek van het nummer op majestueuze wijze.

Lampen uit aanstekers aan.

Heb je geen stroom meer?

Jawel.

47. Daryl Hall & John Oates - Maneater (1982)


Bij Simple Minds zei ik al iets over een geile baslijn. Dit nummer ís een geile baslijn, keer twee. Hall & Oates zijn fenomenale producers en Maneater is hun hoogtepunt. De tekst op zichzelf is niet zo bijzonder en eerlijk gezegd is de muziek dat zelf ook niet. Maar Maneater is misschien nog wel het beste muzikale voorbeeld waarbij het geheel veel meer is dan de som der delen. En wat is die saxofoonsolo toch zwoel!

46. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Joan of Arc (Maid Of Orleans) (1981)


Er zit maar één jaar tussen Maneater en deze van OMD, maar het zijn zowat elkaars tegenpolen. De een warm en vol soul, Maid of Orleans opent met kille elektronica. Toch heeft ook de laatste bijzonder fijn geluid. Sowieso heeft de wals een bijzonder fraai 1-2-3 ritme, maar het is vooral, wederom, de synth die je zo lekker doet zwieren van links naar rechts. En over zwieren gesproken, you gotta dance like nobody’s watching:
https://thumbs.gfycat.com/SoreWaterloggedAmericanriverotter-size_restricted.gif

45. King Crimson - Starless (1974)


Muziek kan je tot op het bot beroeren. Er kan een schrijnend verhaal schuil gaan achter een nummer, de zanger kan emotioneel zingen, maar in het geval van Starless is de muziek simpelweg zo hemeltergend mooi dat ik regelmatig bijna met tranen in de ogen naar het intro luisteren. Het zijn dat soort momenten van transcendentaal geluk die mij af doen vragen hoe het in vredesnaam mogelijk is dat iemand iets kan creëren dat zó mooi is, zó godvergeten prachtig. King Crimson zou King Crimson niet zijn als ze er niet wat eclectische toefjes aan toe zouden voegen. En dat is de reden dat deze niet dik in de top 10 staat. Niet dat ik niet van dat deel houd, maar ook tussen plek 45 en plek 10 zit nog wel wat verschil.

44. The Boxer Rebellion - We Have This Place Surrounded (Live) (2011)


Eén van de weinige bands die ik twee keer zag is The Boxer Rebellion. Eerst in Paradiso voor hun Promises tour. En later in Tivoli nog een keer. Destijds werd ik meer gegrepen door (de live-versie van) Gospel of Goro Adachi. Het was pas toen ik het hier hoog aangeschreven album Live in Tennessee ontdekte dat ik dit nummer leerde waarderen (en toch speelden ze het bij beide concerten). Er straalt een enorme kracht uit dit nummer waar ik moeilijk mijn vinger op kan leggen. Het is de hele ‘wall of sound’, de gitaarmuur die op je afkomt die We Have This Place Surrounded zo geweldig maakt.

Starless

Veel prachtige tracks van Nils Frahm zijn er al voorbijgekomen! Heb je nog ergens de link van je spotify-lijst chevy93?

Dim

43. Obadiah Parker - Hey Ya (Acoustic) (2007)


Hey Ya weet zelfs de meest blanke dansvloer aan het bewegen te krijgen (true story). Toen het origineel van Outkast uitkwam was ik negen, dus erg bewust heb ik die niet meegemaakt. Buiten dat het een funky nummer is, heb ik er daarna ook lang geen aandacht aan besteed. Tot dit moment:


Scrubs is de beste sitcom. Einde discussie. Scrubs is meer dan een serie. Scrubs is een levensstijl. Een aaneenrijging van waardevolle levenslessen. Scrubs leerde mij Hey Ya kennen.

En dan bedoel ik ook echt kennen. De ironie achter het nummer en, dare I say, de beste muziektekst van deze eeuw. Dat gaat wellicht wat ver, maar het zit er in ieder geval verdomd dicht tegenaan. In mijn zoektocht naar de Scrubs-versie (van The Blanks, red.) stuitte ik op deze versie van ene Obadiah Parker. Een voor zover ik weet onbekende singer-songwriter, maar hij voerde in ieder geval deze akoestische versie van Hey Ya uit. De minimalistische kaalheid sluit beter aan bij het nummer dan de vrolijke danspasje van André 3000 en Big Boi.

42. Editors - Sugar (2013)


Ja, de eerste albums van Editors waren beter, veel beter, maar geen van die albums bevatte een klasbak zo goed als Sugar. Met zijn stuwende bas, heerlijke drive en knallende gitaren. Dit is het ultieme festivalnummer. Nog meer dan acts als Muse, Sigur Rós, Rihanna, David Guetta en Noel Gallagher waren de Editors het hoogtepunt van Sziget 2016. Met Sugar als ultieme hoogtepunt.

41. Supertramp - Child of Vision (1979)


Op eerste gezicht zou je deze onverwachts hoog vinden staan. Tegelijkertijd heeft dit nummer ooit in mijn top 10 gestaan. Waar ik hem overigens zo weer zou kunnen zetten, maar vanaf nu komen er eigenlijk alleen nog maar top 10-kandidaten langs.

De afsluiter van Breakfast in America is kwalijk genoeg nooit een hit geworden. Een relatief onbekende parel tussen al die Supertramp-klassiekers die wel keer op keer de weg naar de radio weten te vinden. De betekenis van het nummer laat weinig te raden over gezien de tekst en het algehele thema van het nummer, dus daar ga ik ook niets over zeggen (en anders kun je mijn berichten bij het album wel raadplegen). Nee, speciale aandacht vraag ik voor de slotsolo, want als er één ding is dat de mannen van Supertramp konden was het hun piano optimaal gebruiken. Nog beter dan Uncertain Smile sluit Child of Vision af met een groovy pianosolo. Er zit iets in het ritme van de solo die mij lyrisch maakt. Als ik muzikaal geschoold was zou ik de vakterminologie hebben om dit te duiden, maar dat heb ik niet, dus tja..