Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
6
geplaatst: 14 september 2019, 09:48 uur
90. The Beatles - Something (1969)
Liefste liefdesliedje
89. Joe Jackson - Be My Number Two (1984)
Ook het liefste liefdesliedje
88. Michael Jackson - Will You Be There (1991)
De opening komt uit de negende symfonie van Beethoven, je moet het maar durven. Snobs zullen zeggen heiligschennis. Muziekkenners zullen het afdoen als een slappe ballad. Muziekliefhebbers daarentegen, herkennen hier het meesterwerk in dat het is. Wanneer die eerste pianotoetsen klinken kan ik niet anders dan het volume opkrikken. Nog krachtiger dan Keep the Faith omhelst Will You Be There al het mooie, al het positieve in het leven. De grandeur die ik dit nummer toedicht gebruik ik niet lichtzinnig. Hoe goed sommige muziek ook moge zijn, dit zijn het soort nummers waar ik voor leef. Sommigen zoeken hun heil in wegkwijnende slachtoffermuziek, maar ik prefereer vaak de hoopgevende antithese.
Gezien de geschiedenis van MJ kun je niet anders dan concluderen dat dit een van zijn vele roepen om hulp was. Een zoektocht naar een ‘gewoon’ leven waarin hij mensen om zich heen wilden die onvoorwaardelijk van hem hielden. Een paar jaar later zou deze hoopvolle oproep omslaan in een wanhoopskreet, maar dat is stof voor later...
87. Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas (1959)
Dat ik graag naar hoopvolle muziek luister betekent niet dat een beetje hartzeer niet eveneens bijzonder emotioneel kan zijn. De grootste Franse klassieker is er eentje die ook mij tot op het bot beroerd. Brel heeft heel wat mooie chansons op zijn naam staan, maar Ne Me Quitte Pas blijft de ‘hors catégorie. Een hymne voor de lafheid van mannen, zo omschreef Brel het zelf. De man op zijn knieën, een vrouw aanbiddend, maar nul op rekest krijgen. Onmiskenbaar het meest trieste nummer uit mijn lijst.
86. Oasis - Champagne Supernova (1995)
Magnum opus van een toch al niet misselijk britpopoeuvre
Liefste liefdesliedje
89. Joe Jackson - Be My Number Two (1984)
Ook het liefste liefdesliedje
88. Michael Jackson - Will You Be There (1991)
De opening komt uit de negende symfonie van Beethoven, je moet het maar durven. Snobs zullen zeggen heiligschennis. Muziekkenners zullen het afdoen als een slappe ballad. Muziekliefhebbers daarentegen, herkennen hier het meesterwerk in dat het is. Wanneer die eerste pianotoetsen klinken kan ik niet anders dan het volume opkrikken. Nog krachtiger dan Keep the Faith omhelst Will You Be There al het mooie, al het positieve in het leven. De grandeur die ik dit nummer toedicht gebruik ik niet lichtzinnig. Hoe goed sommige muziek ook moge zijn, dit zijn het soort nummers waar ik voor leef. Sommigen zoeken hun heil in wegkwijnende slachtoffermuziek, maar ik prefereer vaak de hoopgevende antithese.
Gezien de geschiedenis van MJ kun je niet anders dan concluderen dat dit een van zijn vele roepen om hulp was. Een zoektocht naar een ‘gewoon’ leven waarin hij mensen om zich heen wilden die onvoorwaardelijk van hem hielden. Een paar jaar later zou deze hoopvolle oproep omslaan in een wanhoopskreet, maar dat is stof voor later...
In our darkest hour
In my deepest despair
Will you still care?
Will you be there?
In my trials
And my tribulations
Through our doubts
And frustrations
In my violence
In my turbulence
Through my fear
And my confessions
In my anguish and my pain
Through my joy and my sorrow
In the promise of another tomorrow
I'll never let you part
For you're always in my heart.
In my deepest despair
Will you still care?
Will you be there?
In my trials
And my tribulations
Through our doubts
And frustrations
In my violence
In my turbulence
Through my fear
And my confessions
In my anguish and my pain
Through my joy and my sorrow
In the promise of another tomorrow
I'll never let you part
For you're always in my heart.
87. Jacques Brel - Ne Me Quitte Pas (1959)
Dat ik graag naar hoopvolle muziek luister betekent niet dat een beetje hartzeer niet eveneens bijzonder emotioneel kan zijn. De grootste Franse klassieker is er eentje die ook mij tot op het bot beroerd. Brel heeft heel wat mooie chansons op zijn naam staan, maar Ne Me Quitte Pas blijft de ‘hors catégorie. Een hymne voor de lafheid van mannen, zo omschreef Brel het zelf. De man op zijn knieën, een vrouw aanbiddend, maar nul op rekest krijgen. Onmiskenbaar het meest trieste nummer uit mijn lijst.
86. Oasis - Champagne Supernova (1995)
Magnum opus van een toch al niet misselijk britpopoeuvre
0
geplaatst: 14 september 2019, 10:38 uur
Ne me Quitte Pas, wat een hartenbreker van een nummer is het ook. Over alle taalbarrières heen, blijkt de taal van de muziek universeel, zeker als het om zo'n intense triestigheid gaat. Gave update weer!. Ik lees aandachtig mee.
5
geplaatst: 14 september 2019, 19:35 uur
85. Led Zeppelin - Since I've Been Loving You (Live) (1970)
Het seksequivalent van classic rock
84. Stevie Wonder - As (1976)
Bill Withers mag dan de mooiste stem hebben, As is het beste nummer uit de soulhoek. Waarom deze dan toch betrekkelijk laag staat? Nu ik dit nummer beluister heb ik daar geen antwoord op. Deze had zo 50 plaatsen, zo niet meer, hoger kunnen staan. Hoewel mij ook het gevoel bekruipt dat ik dat over de komende vijftig nummers kan zeggen.
As is funky, dansbaar, meezingbaar, verslavend, opbeurend, zit vol tempowisselingen en is bovenal gewoon heel erg lekker. Ik kan er dan ook totaal niet bij dat bv. Superstition, een nummer dat volledig leunt op één riff, gemiddeld genomen meer waardering krijgt dan deze klasbak. As slacht muziekbarrières en een compleet uniek meesterwerk welke zijn gelijke niet kent.
83. Creedence Clearwater Revival - I Put A Spell On You (1968)
Drumslagen als kanonskogels, een stem als schuurpapier en het rockt als de neten
82. Amazing Stroopwafels - Oude Maasweg (1982)
Als ze niet uit Rotterdam hadden gekomen, hadden ze wellicht hoger gestaan
81. Songs: Ohia - Being In Love (Live) (2001)
Door MuMe (what else..) kwam ik bij dit live-album. Doe jezelf een lol en luister Mi Sei Apparso Come un Fantasma, je wordt volledig weggeblazen. En het maakt me nog weemoediger dat ik deze legende nooit live heb mogen aanschouwen. Jason Molina had ik altijd al hoog zitten en deze live-versie versterkte die waardering alleen maar. Het is vooral het gitaarwerk waardoor ik deze versie prefereer boven de studioversie. Aan het eind wordt het een heus rocknummer, om je aan het eind verstilt achter te laten met wat minimale drumslagen. De opnames zijn prachtig, alsof je zelf in de kleine zaal in Paradiso staat en bevoorrecht was deze band te aanschouwen tijdens hun begindagen.
Het seksequivalent van classic rock
84. Stevie Wonder - As (1976)
Bill Withers mag dan de mooiste stem hebben, As is het beste nummer uit de soulhoek. Waarom deze dan toch betrekkelijk laag staat? Nu ik dit nummer beluister heb ik daar geen antwoord op. Deze had zo 50 plaatsen, zo niet meer, hoger kunnen staan. Hoewel mij ook het gevoel bekruipt dat ik dat over de komende vijftig nummers kan zeggen.
As is funky, dansbaar, meezingbaar, verslavend, opbeurend, zit vol tempowisselingen en is bovenal gewoon heel erg lekker. Ik kan er dan ook totaal niet bij dat bv. Superstition, een nummer dat volledig leunt op één riff, gemiddeld genomen meer waardering krijgt dan deze klasbak. As slacht muziekbarrières en een compleet uniek meesterwerk welke zijn gelijke niet kent.
83. Creedence Clearwater Revival - I Put A Spell On You (1968)
Drumslagen als kanonskogels, een stem als schuurpapier en het rockt als de neten
82. Amazing Stroopwafels - Oude Maasweg (1982)
Als ze niet uit Rotterdam hadden gekomen, hadden ze wellicht hoger gestaan
81. Songs: Ohia - Being In Love (Live) (2001)
Door MuMe (what else..) kwam ik bij dit live-album. Doe jezelf een lol en luister Mi Sei Apparso Come un Fantasma, je wordt volledig weggeblazen. En het maakt me nog weemoediger dat ik deze legende nooit live heb mogen aanschouwen. Jason Molina had ik altijd al hoog zitten en deze live-versie versterkte die waardering alleen maar. Het is vooral het gitaarwerk waardoor ik deze versie prefereer boven de studioversie. Aan het eind wordt het een heus rocknummer, om je aan het eind verstilt achter te laten met wat minimale drumslagen. De opnames zijn prachtig, alsof je zelf in de kleine zaal in Paradiso staat en bevoorrecht was deze band te aanschouwen tijdens hun begindagen.
7
geplaatst: 15 september 2019, 11:15 uur
80. The Boxer Rebellion - Caught by the Light (2011)
Hemels zweefwegdroomindiefalsettogeneuzel
79. Keane - Everybody's Changing (2004)
Het bewijs dat een subtiele productie ieder nummer tot de crème de la crème kan maken
78. Gazpacho - Massive Illusion (2007)
Lente 2011: ik, studerend voor mijn wiskunde-examen, voor het eerst luisterend naar het album Night. Ik, volledig van mijn sokken geblazen. Het gebeurt niet vaak dat ik nog precies weet waar ik was toen ik een album voor het eerst beluisterde, laat staan dat ik er zo door onder de indruk was.
Soms heb ik van die momenten dat ik een heel sterk gevoel krijg bij het aanzicht van een bepaald album, alsof ik al weet dat dit een schot in de roos gaat worden. Dat gevoel had ik bij dit album toen ik Night ergens in een toplijst zag staan op MuMe. En een schot in de roos was het.
Of ik direct bij Dream of Stone al gebiologeerd aan het luisteren was weet ik niet meer, maar al gauw werd Massive Illusion mijn favoriet. Gazpacho heeft de gave om een bijzonder intrigerende onderhuidse spanning te creëren in hun nummers. Hun muziek is bijzonder gelaagd en daardoor neem ik altijd ruimschoots de tijd om hun albums te laten bezinken. Night is by far mijn favoriet van de band. Ook deze groeide bij het afpellen van de lagen, maar aangezien de startwaardering al bijzonder hoog was, kom je uiteindelijk heel hoog uit (enige Gazpacho-album op 5*).
Met een wegstervende gitaarsolo sluit dit nummer af. Maar niet voordat het nog één spetterende afsluiter heeft: een wonderschoon staaltje modern klassiek, bestaande uit een perfecte synergie tussen viool en piano. Het minuutje stilte dat je aan het einde krijgt kun je goed gebruiken om het vele moois te verwerken.
Hemels zweefwegdroomindiefalsettogeneuzel
79. Keane - Everybody's Changing (2004)
Het bewijs dat een subtiele productie ieder nummer tot de crème de la crème kan maken
78. Gazpacho - Massive Illusion (2007)
Lente 2011: ik, studerend voor mijn wiskunde-examen, voor het eerst luisterend naar het album Night. Ik, volledig van mijn sokken geblazen. Het gebeurt niet vaak dat ik nog precies weet waar ik was toen ik een album voor het eerst beluisterde, laat staan dat ik er zo door onder de indruk was.
Soms heb ik van die momenten dat ik een heel sterk gevoel krijg bij het aanzicht van een bepaald album, alsof ik al weet dat dit een schot in de roos gaat worden. Dat gevoel had ik bij dit album toen ik Night ergens in een toplijst zag staan op MuMe. En een schot in de roos was het.
Of ik direct bij Dream of Stone al gebiologeerd aan het luisteren was weet ik niet meer, maar al gauw werd Massive Illusion mijn favoriet. Gazpacho heeft de gave om een bijzonder intrigerende onderhuidse spanning te creëren in hun nummers. Hun muziek is bijzonder gelaagd en daardoor neem ik altijd ruimschoots de tijd om hun albums te laten bezinken. Night is by far mijn favoriet van de band. Ook deze groeide bij het afpellen van de lagen, maar aangezien de startwaardering al bijzonder hoog was, kom je uiteindelijk heel hoog uit (enige Gazpacho-album op 5*).
Met een wegstervende gitaarsolo sluit dit nummer af. Maar niet voordat het nog één spetterende afsluiter heeft: een wonderschoon staaltje modern klassiek, bestaande uit een perfecte synergie tussen viool en piano. Het minuutje stilte dat je aan het einde krijgt kun je goed gebruiken om het vele moois te verwerken.
4
geplaatst: 15 september 2019, 18:57 uur
77. Eagles - Take It To The Limit (1975)
76. Bruce Springsteen - Jungleland (1975)
Verhalend epos met gratis meeslepende saxofoonsolo
You know I've always been a dreamer
Spent my life runnin' 'round
And it's so hard to change
Can't seem to settle down
But the dreams I've seen lately keep on turning out
And burning out and turning out the same
Ooit heb ik mezelf tijdens een vak voorgesteld door deze tekst aan te halen. Een dromer met veel idealen, maar ook iemand die vaak tegen muren aanloopt. Deze muren slechten is een grote persoonlijke drijfveer, maar ook een grote bron van frustratie. Ik weet dat dit een liefdeslied is, maar ik heb het mezelf een beetje toegeëigend door het op bovenstaande manier te interpreteren. Daarbij kan Randy Meisner weergaloos zingen.Spent my life runnin' 'round
And it's so hard to change
Can't seem to settle down
But the dreams I've seen lately keep on turning out
And burning out and turning out the same
76. Bruce Springsteen - Jungleland (1975)
Verhalend epos met gratis meeslepende saxofoonsolo
0
zaaf
geplaatst: 15 september 2019, 19:15 uur
chevy93 schreef:
76. Bruce Springsteen - Jungleland (1975)
Verhalend epos met gratis meeslepende saxofoonsolo
als Sparks - Gratuitous Sax & Senseless Violins?76. Bruce Springsteen - Jungleland (1975)
Verhalend epos met gratis meeslepende saxofoonsolo
5
geplaatst: 16 september 2019, 12:44 uur
75. Max Richter - Dream 3 (In the Midst of My Life) (2015)
Naast Nils Frahm en Ólafur Arnalds is Max Richter mijn favoriete neoklassieke componist. In 2015 kwam hij met een soort muzikaal experiment waarin hij trachtte de ultieme slaapmuziek te componeren. Ik herinner me dat een tijd terug in Amsterdam een nacht was waarin men met slaapzak en al kon luisteren naar deze compositie(s). In Antwerpen deed hij hetzelfde, waar een recensent deze woorden gebruikte:
Ondertussen hou ik het bij de kortere versie (‘From Sleep’). In tegenstelling tot wat de naam suggereert gaat het hier niet om een selectie, maar om aparte composities. Die plaat duurt een uur en staat eveneens boordevol prachtige composities, met het openingsnummer als mijn favoriet. Eén monotone, dreunende toets wordt aangeslagen met daaroverheen zalvende strijkers. Hoe simpel kan mooie muziek soms zijn?
74. Ennio Morricone - Once Upon A Time In The West. (1968)
Past eigenlijk in hetzelfde rijtje als Max Richter, maar dan heeft dit nummer nog wel wat context. Op MovieMeter heb ik een avatar van Blondie, de protagonist van The Good, The Bad & The Ugly. Dat is niet zonder reden, want regisseur Sergio Leone is een held. Zijn tandem met Ennio Morricone is misschien wel de vruchtbaarste uit de filmgeschiedenis. Het hoofdthema van Once Upon a Time in the West is zo beroemd dat zelfs de Top 2000 er niet omheen kan. Niet zonder reden overigens, want dit is bloedmooi.
Wanneer Jill terugkeert naar haar ouderlijk huis is haar familie vermoord. De beelden van een afgestompte, trieste Claudia Cardinale staan voor altijd op mijn netvlies gebrand. De begeleidende muziek weet perfect de stemming te vangen van dat moment. Een aantal jaar terug had ik het geluk de legendarische filmcomponist te kunnen aanschouwen. De vertolking van mijn nummer 74 was van een onbeschrijflijke schoonheid en resulteerde in kilometers kippenvel.
73. Deep Purple - Lazy (Live) (1972)
Hardrock met een orgel als een gitaar en een gitaar als een orgel
72. Camel - Lady Fantasy: Encounter/Smiles For You Lady Fantasy (1974)
Het meest stereotype geniale prognummer ooit
71. Pink Floyd - Comfortably Numb (Live) (1995)
Deze klassieker werd buitenaards goed in de live-versie van hun afscheidstour
Naast Nils Frahm en Ólafur Arnalds is Max Richter mijn favoriete neoklassieke componist. In 2015 kwam hij met een soort muzikaal experiment waarin hij trachtte de ultieme slaapmuziek te componeren. Ik herinner me dat een tijd terug in Amsterdam een nacht was waarin men met slaapzak en al kon luisteren naar deze compositie(s). In Antwerpen deed hij hetzelfde, waar een recensent deze woorden gebruikte:
Ik probeer een brug te vormen tussen deze unieke beleving en vage bewoordingen. Het is moeilijk, bijna onmogelijk. Wat Richter deze nacht veroorzaakte is te intens, te persoonlijk, te kwetsbaar om uit te leggen. Taal schiet ruimschoots te kort om deze ervaring uit te leggen.
Zelf heb ik de volledige acht uur nog niet volledig (bewust) meegemaakt, maar kan me voorstellen wat een unieke ervaring dat moet zijn. Ondertussen hou ik het bij de kortere versie (‘From Sleep’). In tegenstelling tot wat de naam suggereert gaat het hier niet om een selectie, maar om aparte composities. Die plaat duurt een uur en staat eveneens boordevol prachtige composities, met het openingsnummer als mijn favoriet. Eén monotone, dreunende toets wordt aangeslagen met daaroverheen zalvende strijkers. Hoe simpel kan mooie muziek soms zijn?
74. Ennio Morricone - Once Upon A Time In The West. (1968)
Past eigenlijk in hetzelfde rijtje als Max Richter, maar dan heeft dit nummer nog wel wat context. Op MovieMeter heb ik een avatar van Blondie, de protagonist van The Good, The Bad & The Ugly. Dat is niet zonder reden, want regisseur Sergio Leone is een held. Zijn tandem met Ennio Morricone is misschien wel de vruchtbaarste uit de filmgeschiedenis. Het hoofdthema van Once Upon a Time in the West is zo beroemd dat zelfs de Top 2000 er niet omheen kan. Niet zonder reden overigens, want dit is bloedmooi.
Wanneer Jill terugkeert naar haar ouderlijk huis is haar familie vermoord. De beelden van een afgestompte, trieste Claudia Cardinale staan voor altijd op mijn netvlies gebrand. De begeleidende muziek weet perfect de stemming te vangen van dat moment. Een aantal jaar terug had ik het geluk de legendarische filmcomponist te kunnen aanschouwen. De vertolking van mijn nummer 74 was van een onbeschrijflijke schoonheid en resulteerde in kilometers kippenvel.
73. Deep Purple - Lazy (Live) (1972)
Hardrock met een orgel als een gitaar en een gitaar als een orgel
72. Camel - Lady Fantasy: Encounter/Smiles For You Lady Fantasy (1974)
Het meest stereotype geniale prognummer ooit
71. Pink Floyd - Comfortably Numb (Live) (1995)
Deze klassieker werd buitenaards goed in de live-versie van hun afscheidstour
1
catchup
geplaatst: 16 september 2019, 23:55 uur
Ik kan het niet laten. Jill keert niet terug naar haar ouderlijk huis maar is op weg naar het huis van haar verse echtgenoot. Die niet meer zo vers is als ze arriveert. De muziek start met de legendarische aankomstscene van Jill op het station. Een van de prachtigste stukken heet Jill’s America. Ik moet daarbij altijd aan Mahler’s 5e denken.
0
geplaatst: 17 september 2019, 10:04 uur
Haha, die film heb ik nog nooit gezien. GrafGantz zeg er wat van.
1
geplaatst: 17 september 2019, 10:30 uur
Wat Graf zegt. Trouwens nog kudos voor de chev voor die prachtige liveversie van Being in Love
. Mooie ontdekking is dat.
0
geplaatst: 17 september 2019, 10:40 uur
catchup schreef:
Ik kan het niet laten. Jill keert niet terug naar haar ouderlijk huis maar is op weg naar het huis van haar verse echtgenoot. Die niet meer zo vers is als ze arriveert. De muziek start met de legendarische aankomstscene van Jill op het station. Een van de prachtigste stukken heet Jill’s America. Ik moet daarbij altijd aan Mahler’s 5e denken.
You're right when you're right. Ik kan het niet laten. Jill keert niet terug naar haar ouderlijk huis maar is op weg naar het huis van haar verse echtgenoot. Die niet meer zo vers is als ze arriveert. De muziek start met de legendarische aankomstscene van Jill op het station. Een van de prachtigste stukken heet Jill’s America. Ik moet daarbij altijd aan Mahler’s 5e denken.
Tijd dat ik de film weer eens ga kijken dus.
4
geplaatst: 17 september 2019, 12:23 uur
70. Marillion - Neverland (2004)
Het beste wat prog te bieden heeft deze eeuw
69. The Handsome Family - Far From Any Road (2003)
In 2003 kwam een onbekende band met het nummer Far From Any Road. Het moment ging geruisloos voorbij voor de meesten van deze wereld. Elf jaar later kwam daar verandering in. Eenieder die het eerste seizoen van True Detective heeft gekeken, begon met de klanken van deze band.
Gecoverd door Andrew Bird en muziek opgenomen in de studio van Jeff Tweedy (Wilco). Deze band past perfect in de traditie van de alt-country, americana, roots of welke naam je het genre ook wil geven. Aan de ene kant is het een vrij toegankelijke band en ligt het fijn in het gehoor. Aan de andere kant zit er een bijzonder sterke onderhuidse spanning in. Wat dat betreft hebben de makers van True Detective het perfecte openingsnummer gekozen.
68. The Veils - Advice For Young Mothers To Be (2006)
Aanstekelijke pop van het op een na beste wat Nieuw-Zeeland te bieden heeft
Het beste wat prog te bieden heeft deze eeuw
69. The Handsome Family - Far From Any Road (2003)
In 2003 kwam een onbekende band met het nummer Far From Any Road. Het moment ging geruisloos voorbij voor de meesten van deze wereld. Elf jaar later kwam daar verandering in. Eenieder die het eerste seizoen van True Detective heeft gekeken, begon met de klanken van deze band.
Gecoverd door Andrew Bird en muziek opgenomen in de studio van Jeff Tweedy (Wilco). Deze band past perfect in de traditie van de alt-country, americana, roots of welke naam je het genre ook wil geven. Aan de ene kant is het een vrij toegankelijke band en ligt het fijn in het gehoor. Aan de andere kant zit er een bijzonder sterke onderhuidse spanning in. Wat dat betreft hebben de makers van True Detective het perfecte openingsnummer gekozen.
68. The Veils - Advice For Young Mothers To Be (2006)
Aanstekelijke pop van het op een na beste wat Nieuw-Zeeland te bieden heeft
1
geplaatst: 17 september 2019, 12:44 uur
Wak, dat nummer van The Handsome Family geeft mij altijd de chills. Alles van TD seizoen 1 was van topkwaliteit, zo ook het openingsnummer 
Ah, dus Lorde komt dus nog?
Ah, dus Lorde komt dus nog?
1
geplaatst: 17 september 2019, 12:50 uur
Komen uit Melbourne dus die bedoelt hij niet.
Scheelt dacht ik een km of 4000
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.