40. The Beach Boys - God Only Knows (1966)


Louter klassiekers (al dan niet onbegrepen) komen er nog langs en dit is de kortste van het stel. God Only Knows bezit de bijzondere eigenschap tijdloos te zijn. Van je oma van 90 tot je buurjongen van 20. Ik ken niemand die dit nummer niet kan waarderen. En dat terwijl het best een lullig nummer is met kerstbellen en een slijmerige tekst. The Beatles hadden de gave om nietszeggende nummers om te toveren tot grote klassiekers, maar The Beach Boys maakten de beste.

39. Eagles - I Wish You Peace (1975)


Slechts vijf mensen hebben dit nummer aangevinkt als favoriet van het album. Daar ben ik er één van. I Wish You Peace werd geschreven door Bernie Leadon en zijn toenmalige huisgenoot Patti Davis. Het bleek ook zijn laatste bijdrage aan de Eagles. Vergelijkbaar met Don’t Leave Me Now van Supertramp is ook dit een zwanenzang. Het is een vaarwel aan de band. Een bedankje voor alle mooie jaren. Geen wrok of wroeging, maar gewoon iemand het beste wensen. Hoe kan iemand daar nou iets op tegenhebben?

38. Sophie Zelmani - Oh Dear (2002)


Er zijn weinig nummers in mijn lijst wiens ontdekking ik volledig kan toeschrijven aan MuMe, maar Sophie Zelmani is daar het ultieme voorbeeld van. Sterker nog, ik kan me niet heugen haar ooit ergens anders gezien te hebben. Niet dat het wat uitmaakt, overigens.

Inmiddels mag wel duidelijk zijn dat ik hou van MOOIE muziek. Ondanks dat ik genoeg muzikanten kan waarderen die scheve schaatsen opnemen, zijn mijn topfavorieten bovenal muzikanten die een positieve, warme klank uitstralen. Sophie Zelmani doet precies dat. Ik snap het prima als mensen dit afdoen als een generieke singer-songwriter en liever de weltschermz van een Sufjan Stevens prefereren. Allemaal prima, maar ik verklaar je voor gek, want ik kan wederom geen andere omschrijving geven dan dit hemeltergend mooi is.

Ja ik heb dus niet zoveel met God Only Knows.

Ik zou ook wel Beach Boys hoog in mijn lijst hebben maar deze niet.

Ik geloof dat ik Good Vibrations in mijn lijst had.

Ik geloof het ook , op 34 ergens.
Die zou bij mij nog hoger scoren en kort daar achter Surf's Up ( ja ik vind Smile erg mooi).

God Only Knows is wel veruit hun beste nummer, op de voet gevolgd door Wouldn't It Be Nice. GrafGantz zou dat óók zeggen, want hij weet dingen.

Bij dezen ken je iemand die God Only Knows niet kan waarderen. Maar van Sophie Zelmani word ik dan wel weer ernstig blij - bepaald geen vaste klant in allertijdenlijstjes.

Nee, ik zou dat óók zeggen.

Klopt taalkundig en inhoudelijk totaal niet

Wow. Ik dacht dat je gezien jouw muziekkeuze ouder dan mij was.

Beschouw dit overigens als een compliment.

Pianoriedel in c mineur met veel g mineur en c mineur akkoorden in pulserende zestiende noten gespeeld met de rechterhand.
Als je er dan zoals Supertramp af en toe in dat tempo een majeur akkoord door strooit dan geeft dat heel snel een glorieus effect.

Die zestiende noten met de rechterhand vind ik typisch Supertramp. Dreamer heeft dat ook bijvoorbeeld.

Child of vision: fantastische plaat, ook mijn favoriet van Supertramp (met afstand).

Echt wel?

Het gemiddelde jaartal van de gehele top 250 is 1990. Ondanks dat dat natuurlijk nog steeds bijna 30 jaar oud is, sluit het wel mooi aan bij mijn gevoel dat de betere popmuziek vanaf ~1965 begon. Dan zou je gemiddeld op 1992 ([1965+2019]/2) uitkomen.

Gisteravond niet thuis geweest, dus kon de 36 en 37 niet plaatsen. Het goede nieuws en dat er vandaag dus een update met 7 nummers komt.

37. Radiohead - Paranoid Android (1997)


Op een gekke dag wil ik nog wel eens proberen de falsettostem van Thom Yorke te halen (wat meestal niet lukt overigens), maar deze BohRap van de jaren ’90 herbergt nog altijd veel geheimen voor mij merk ik. Telkens wanneer ik denk dat ik uitgeluisterd ben op Paranoid Android openbaart zich toch weer een nieuwe laag. En Thom Yorke schudt altijd zo lekker met zijn hoofd.
https://media.giphy.com/media/DfQBisPzoz4Oc/giphy.gif

36. The Smiths - I Know It's Over (Live) (1988)


Ooit schreef ik in het blad van onze Studievereniging het volgende over dit nummer:

Morrissey (zanger van The Smiths)
You shut your mouth / How can you say / I go about things the wrong way /
I am Human and I need to be loved / Just like everybody else does
(uit: How Soon Is Now?, 1984)
In de korte tijd dat de legendarische band The Smiths bestaan heeft, heeft Morrissey zijn droevige levensverhaal verteld. Vele nummers schreef hij over zijn vergeefse pogingen liefde te vinden in zijn leven. Zoek op YouTube eens naar de live-uitvoering van I Know It’s Over. Hij heupwiegt wat ongemakkelijk heen en weer, maar ondertussen zingt hij die zielsnijdende zinnen.. “oh mother, I can feel the soil falling over my head”. Hij trekt zich steeds verder terug. Tot Morrissey zich uiteindelijk letterlijk afsluit van de wereld en je alleen nog een microfoon ziet boven een half uitgetrokken shirt

https://i.ytimg.com/vi/mIKmbCeIFWA/hqdefault.jpg

I Know It’s Over zou wel mijn numner 1 zijn.

35. Michael Jackson - Stranger in Moscow (1995)


Ik heb eerder al geschreven dat Michael zijn beste albums in de 80s maakte, maar zijn beste nummers uit de 90s komen. Stranger in Moscow is de beste daarvan.

Here abandoned in my fame
Armageddon of the brain

Ontstaan in Moskou toen hij uit het raam keek en zijn schreeuwende fans aanschouwde. Geen van hen kende Michael in de zin zoals je normale mensen elkaar leren kennen. De tekst laat weinig tot de verbeelding over hoe Michael zich destijds voelde, alleen en verlaten. Een getormenteerde ziel die dwalend op deze aardkloot langzaam ten onder ging aan zijn roem.

HIStory zou de definitieve omslag betekenen voor zijn carrière. Hits zou nog wel scoren, maar zijn populariteit was tanende. Dat geeft de nummers op dit album, en nummers als Stranger in Moscow, een extra wrange bijsmaak. Het zijn als het ware zijn memoires waarin de aftakeling in muziek gegoten werd.

Om toch met een enigszins blijmoedige opmerking af te sluiten: de productie van dit nummer is ongekend goed.

34. The Beatles - Golden Slumbers/Carry That Weight/The End (1969)


De hoes van Abbey Road is wellicht de meest iconische hoes uit de muziekgeschiedenis. Toch heeft het lang geduurd, voordat ik ook daadwerkelijk het album ging luisteren. De eerste keren was ik ook niet zo onder de indruk en volgens mij heb ik dit album op MuMe zelfs nog op 3* gehad. Inmiddels is deze uitgegroeid tot (veruit) mijn favoriete Beales-plaat en dat komt vooral door de befaamde Abbey Road-medley op kant twee. De combinatie van overgebleven half uitgewerkte nummers werd een onbegrijpelijke, maar werkelijk prachtige compositie.

33. Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire (1988)


En nog een drieluik erachteraan. Alleen deze duurt gelijk een hele elpeekant. Blijkbaar was 24 maart 2011 de eerste keer dat ik dit hoorde en toen was ik, getuige mijn bericht bij het album, direct al verkocht. Spirit of Eden kent alleen haar gelijke in Laughing Stock, maar verder ken ik geen enkel album dat ook maar in de buurt komt van de pracht van Spirit of Eden. De unieke mix van jazz, pop en rock creëert een pastoraal (arcadisch?) geluid die de muziek met een gracieus aura omlijst. Welbeschouwd slaat deze laatste zin nergens op, maar het zijn wel de omschrijvingen die in mij opkomen wanneer ik deze ondefinieerbare muziek probeer te definiëren.

Nu ook nog drieluiken, dit is zelfs al meer dan een top 250

32. The Stone Roses - I Am The Resurrection (1989)


Net als het vorige nummer is ook I Am the Resurrection een bonte mix van stijlen. De dansbare rock van The Stone Roses beleefde haar hoogtepunt met het slotnummer van het (officiële) album. Echt onbegrijpelijk dat het openingsnummer hier op MuMe de meeste stemmen krijgt. Het beste woord om dit nummer om te schrijven is ‘achteloos’. Hoe de mannen hier haast achteloos het een na het andere muzikale hoogtepunt achter elkaar hebben gezet is zeer bewonderenswaardig. Of het nou de drumshuffles zijn, de gitaarlicks, de baslijnen, dit is een band die in volledige harmonie met elkaar speelt. Erg knap voor een band die allesbehalve bijeenbleef door harmonieuze relaties.

31. Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) (1975)


Dit is blijkbaar het vijftal met de nummers uit meerdere delen, hoewel dit de enige van de drie is die overal daadwerkelijk als één nummer bestempeld wordt. Over Shine On You Crazy Diamond kan ik weinig toevoegen aan wat er allemaal al gezegd is. Behalve dan dat dit nummer mijn blik op langzame, opbouwende muziek veranderd heeft. Soms werkt een nummer niet ergens naar toe, maar is de reis zelf de muziek. Deel 1 t/m 5 is de opening van de reis die Wish You Were Here heet en net zoals in het echte leven is de voorpret van het begin van een reis niet zelden een van de leukste gedeelten.

To be fair, het drieluik van Talk Talk wordt op sommige versies van het album ook als één nummer gezien. En ook het Beatles-trio werd door Sir Paul zelf als onlosmakelijk met elkaar verbonden gezien, zie bv. Paul McCartney - Tripping the Live Fantastic (1990)

Jamaar die 5 Pink Floyd delen zijn eigenlijk wel apparte nummers

Eigenlijk wel een goed plan. Ik heb bij deze een nummer van 82 minuten dat bestaat uit 106 delen in mijn top 100 opgenomen

Simeon ten Holt? Moet haast wel

Ik bedoel niet zozeer de statistische maat. Het was bij mij meer een gevoel.

Het lijkt wel of je bijvoorbeeld zelf de jaren 70 hebt meegemaakt als ik kijk naar jouw keuzes. Die kan je alleen maken als je intensief allerlei nummers uit die tijd hebt beluisterd of je smaak hebt laten leiden door een ouder iemand, maar dat laatste geloof ik niet. Want het bijbehorende commentaar is ook interessant en versterkt mijn gevoel.

Laat ik een voorbeeld geven van een nummer dat naar mijn mening inderdaad tot een van de beste van het album "One of these nights" behoort. Het is een beetje een vergeten nummer. Ik denk bovendien dat veel mensen deze track te soft vinden maar dat is die niet. Er is zojuist een zesde stem bij geplaatst.
Eigenlijk vat je met deze mooie bijzinnen veel muziek uit datzelfde jaar 1975 samen. Kwijt maar geen verwijt. Berust en vindt rust.

Geen wrok of wroeging. Even when your lover is gone, gone, gone Sing ding-ding-dong. Natuurlijk kan er een traantje vallen (The last farewell van Roger Whittaker) en valt het afscheid soms zwaar (Bohemian Rhapsody - Queen) of wordt een afscheid wat al lang heeft plaatsgevonden nog verwerkt (Shine on you crazy diamond / Wish you were here). Maar valt zelden iets te verwijten in het vele afscheid van 1975, hooguit zelfverwijt.

Conny vandenbos vat het 1975-gevoel mooi samen. 10 jaar nadat ze haar grote verwijtnummer "ik ben gelukkig zonder jou" maakte:
"Drie zomers lang, was jij mijn liefste, drie zomers lang, geen uur zonder jou. Het mooiste feest kan nooit lang duren, ik heb geen spijt, verdriet of berouw"

Hier nog iemand. Echt slecht vind ik het niet, maar vind het een beetje een zoetsappig niemendalletje. Sowieso zou ik niet zo snel uit mezelf The Beach Boys opzetten...

30. George Michael - Cowboys & Angels (1990)


George Michael heb ik lang links laten liggen onder het mom van ‘wel aardig’. Op een paar singles na vond ik zijn muziek niet mijn prioriteit hebben. Toch werd ik op MuMe getriggerd door het hoge gemiddelde van het album. Toen ben ik, zoals de titel van het album opdraagt, zonder vooroordelen het album gaan luisteren en daar pluk ik tot op de dag van vandaag de vruchten van. Vooral Cowboys & Angels is in de loop der jaren steeds populairder geworden bij mij. De lichte jazz-elementen maken dit nummer rustgevend en indringend tegelijk. Vooral het instrumentale slot weet me iedere keer weer te beroeren.

29. Renaissance - Song Of Scheherazade (1975)


Over epische meesterwerken gesproken, daar is er weer eentje hoor. Nog meer dan The Moody Blues verenigde Renaissance klassieke muziek en rockelementen. Scheherazade bestaat dan ook uit negen partituren die tezamen het verhaal van duizend-en-één-nacht vertalen.

Nadat zijn vrouw hem bedrogen heeft, zwoer de sultan iedere nacht één maagd tot zich te nemen en haar daarna te laten vermoorden zodra het daglicht weer verscheen. Dit ging zo door, totdat Scheherazade ten tonele verscheen. Toen zij ten prooi viel aan de wraakzucht van de sultan vroeg ze als laatste wens een verhaal te mogen vertellen. Echter, aan het eind van de eerste nacht was haar verhaal, welke de sultan volledig in haar macht had, nog niet afgelopen. De nieuwsgierigheid van de sultan won het van zijn wraakzucht en hij liet Scheherazade leven op voorwaarde dat ze de volgende nacht haar verhaal af zou maken. Dit gebeurde uiteraard niet en voor duizend en één nacht ging Scheherazade door met vertellen. Gedurende deze kleine drie jaar werd de sultan hopeloos verliefd op Scheherazade, trok zijn bloederige gelofte in en leefde de rest van zijn leven gelukkig aan de zijde van Scheherazade.

Net als bij klassieke muziek helpt het soms om de verhalen achter de muziek te kennen. Zo wordt het vierde deel (‘Love Theme’) nog mooier als je je indenkt dat dit het moment is dat de sultan verliefd wordt op de vertelster. En het zesde deel (‘Festival Preparations’) wordt nog rijker als je je de voorbereidingen voor de grootse festiviteiten rondom hun huwelijk voorstelt. En ik laat vooral niet onvermeld dat het Londens symfonieorkest hier wederom (net als bij The Moody Blues) een weergaloze prestatie levert, want hun bijdrage geeft dit de epos haar harmonieuze rijkheid.

28. Dire Straits - Sultans Of Swing (1978)


Tijd voor een andere sultan. Die van de swing. Waarschijnlijk de grootste klassieker van Dire Straits, en volledig terecht. Hoewel ik er ook tal van live-versies had kunnen doen (bv. de Alchemy-versie of die van Basel ’92), heb ik gekozen voor het origineel, omdat deze nog het beste in de geest van het nummer opereert. Het swingt de pan uit en is het hoogtepunt van hun beginjaren, toen ze nog een ongecompliceerd kwartet waren met Mark, broer David, bassist John Illsley en drummer Pick Withers. Met name laatstgenoemde levert hier geweldig werk af. Het is ook zijn funky drumstijl die dit nummer haar swing geeft.

Twee nummers uit 1971 en nog maar 25 te gaan...

27. Pink Floyd - Echoes (1971)


Tijdens de top 2000 van vorig jaar kwam de opmerking ‘dit is toch geen muziek?’. Ik heb me toen wijselijk niet in een dergelijke discussie gemengd, maar het stipt wel een belangrijk punt aan. Echoes is geen nummer dat je kunt uitleggen. Je kunt niet bv. drie elementen aanwijzen wat dit zo geniaal maakt. Echoes is bij uitstek een nummer dat je moet voelen. Door meerdere redenen dan alleen de ‘2001: A Floyd Odyssey’ geruchten voelt dit nummer alsof je zweeft door de ruimte. Ik heb het begrip ‘buitenaards’ al eerder geplakt op Agaetis Byrjun van Sigur Rós, maar die is mogelijk net zo goed op Echoes toe te passen.

26. Don McLean - Vincent (1971)


Van het buitenaardse Echoes naar onze aardse Vincent van Gogh. Een nummer dat met initieel niet heel erg opviel tijdens mijn vele Top 2000-zoektochten, maar waarvoor de waardering in de jaren enorm gestegen is. Don McLean had, in ieder geval in deze periode, een neusje voor treffende teksten en Vincent oogt ook echt als een muzikaal schilderij. In het werk van Van Gogh is de pracht van zijn kunst moeilijk te rijmen met zijn tragische leven en Don McLean wist dit prachtig te verwoorden:

25. The National - England (2010)

Can someone send a runner through the weather that I'm under for the feeling I lost today?

Zijn er nummers die met een betere zin beginnen? Hoe is het mogelijk dat Matt Berninger een zin heeft kunnen vinden die zó lekker van je tong rolt?

Net zoals dit nummer één en al geniale vondsten bevat. De blaasinstrumenten, de vloeiende tekst, en de slotclimax:


24. Radiohead - How to Disappear Completely (2000)


Hoewel de inertie van The National niet ver af zit van Radiohead is zelfs The National niet zo depressief als How to Disappear Completely. De totale wanhoop nabij en volledig in zichzelf gekeerd. Zo stel ik mij dit nummer voor. Iemand die vastzit in het grote niets. Ontdaan van alle aardse eigenschappen. Een zwart gat ingezogen.

Wow, wereld van verschil tussen de één-na-laatste en laatste update, zeg

Een jaar of 30 à 40, inderdaad.