Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
0
geplaatst: 26 september 2019, 15:08 uur
1971 is nochtans het beste muziekjaar ooit, maar ik volg je wel. Vincent is geniaal though, Echoes doet me iets minder.
0
geplaatst: 26 september 2019, 15:15 uur
Johnny Marr schreef:
1971 is nochtans het beste muziekjaar ooit, maar ik volg je wel. Vincent is geniaal though, Echoes doet me iets minder.
(quote)
1971 is nochtans het beste muziekjaar ooit, maar ik volg je wel. Vincent is geniaal though, Echoes doet me iets minder.
Daar volg ik je dan weer niet. Echoes is goed, Vincent zeg uit respect voor de Chev maar niets over, England is een High Violet-toppertje en HTDC is zo mooi
0
geplaatst: 26 september 2019, 15:45 uur
Mooie laatste update, toch 2 van de mooiste van deze eeuw.
1
geplaatst: 26 september 2019, 16:09 uur
jordidj1 schreef:
Daar volg ik je dan weer niet. Echoes is goed, Vincent zeg uit respect voor de Chev maar niets over, England is een High Violet-toppertje en HTDC is zo mooi
Vincent onbegrepen vind ik dan wel weer toepasselijk.(quote)
Daar volg ik je dan weer niet. Echoes is goed, Vincent zeg uit respect voor de Chev maar niets over, England is een High Violet-toppertje en HTDC is zo mooi
6
geplaatst: 26 september 2019, 18:22 uur
23. Talk Talk - Living in Another World (1986)
Mijn favoriet van Talk Talk kan per dag wisselen, maar meestal is het het drieluik van Spirit of Eden of deze. Twee totaal verschillende nummers, maar beide geniaal op hun eigen manier. Living in Another World heeft een unieke, opzwepende drive die geen van de overige Talk Talk-nummers hebben. Living in Another World lijkt één grote jam, maar eentje die heel zorgvuldig in elkaar gesmeed is door Mark Hollis en zijn mannen.
22. Pink Floyd - Time (1973)
Inmiddels is denk ik wel duidelijk waarom ik de voorkeur gaf om iets meer diversiteit aan te brengen door de gehele top 250 te presenteren. Dat laat onverlet dat dit wel mijn favoriete nummers zijn en ook Time is een weergaloos nummer van Pink Floyd. De klokken aan het begin zijn een leuke vondst, maar toch ook wel een beetje irritant. Gelukkig maakt de rest van het nummer het volledig goed.
Als opgroeiende adolescent heb ik me altijd erg kunnen vinden in de volgende strofe:
En dan boem, een scheurende gitaarsolo. Aanvullend met het koor krijgt het iets grandioos. Dit is een nummer dat wat te vertellen heeft. Geen vluchtige passant, maar eentje met een boodschap die rechtstreeks tot de luisteraar gericht is. Alles daarna, inclusief de reprise van Breathe is alleen maar bonus.
En is het jullie al eens opgevallen hoe esthetisch mooi het laatste couplet eruit ziet?
21. Duran Duran - Rio (1982)
Toen ik net begon met muziek luisteren bleek ik later van veel nummers alleen de singleversie te kennen. Zo bleken bv. Twilight Zone en Radar Love van Golden Earring veel betere nummers in de volledige albumversie. En nog steeds zijn er maar weinig nummers die ik beter vind in de singleversie dan in de albumversie. Daar is één uitzondering op: Rio.
De singleversie van Rio is precies catchy en to-the-point genoeg en het slot van de albumversie doet een beetje afbreuk aan het nummer, omdat deze ietwat als een nachtkaars uit laat gaan. Alles is relatief natuurlijk, want ook de albumversie is nog steeds geweldig, maar niet ‘op-20-nummers-na-het-beste-aller-tijden’-geweldig.
Wat beide versies gemeen hebben is een killer baslijn, opzwepend drumwerk en die befaamde saxofoonsolo. Doo doo doo doo doo doo doo!
Mijn favoriet van Talk Talk kan per dag wisselen, maar meestal is het het drieluik van Spirit of Eden of deze. Twee totaal verschillende nummers, maar beide geniaal op hun eigen manier. Living in Another World heeft een unieke, opzwepende drive die geen van de overige Talk Talk-nummers hebben. Living in Another World lijkt één grote jam, maar eentje die heel zorgvuldig in elkaar gesmeed is door Mark Hollis en zijn mannen.
22. Pink Floyd - Time (1973)
Inmiddels is denk ik wel duidelijk waarom ik de voorkeur gaf om iets meer diversiteit aan te brengen door de gehele top 250 te presenteren. Dat laat onverlet dat dit wel mijn favoriete nummers zijn en ook Time is een weergaloos nummer van Pink Floyd. De klokken aan het begin zijn een leuke vondst, maar toch ook wel een beetje irritant. Gelukkig maakt de rest van het nummer het volledig goed.
Als opgroeiende adolescent heb ik me altijd erg kunnen vinden in de volgende strofe:
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.
En dan boem, een scheurende gitaarsolo. Aanvullend met het koor krijgt het iets grandioos. Dit is een nummer dat wat te vertellen heeft. Geen vluchtige passant, maar eentje met een boodschap die rechtstreeks tot de luisteraar gericht is. Alles daarna, inclusief de reprise van Breathe is alleen maar bonus.
En is het jullie al eens opgevallen hoe esthetisch mooi het laatste couplet eruit ziet?
Far away
Across the field
Tolling on the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spell
Across the field
Tolling on the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spell
21. Duran Duran - Rio (1982)
Toen ik net begon met muziek luisteren bleek ik later van veel nummers alleen de singleversie te kennen. Zo bleken bv. Twilight Zone en Radar Love van Golden Earring veel betere nummers in de volledige albumversie. En nog steeds zijn er maar weinig nummers die ik beter vind in de singleversie dan in de albumversie. Daar is één uitzondering op: Rio.
De singleversie van Rio is precies catchy en to-the-point genoeg en het slot van de albumversie doet een beetje afbreuk aan het nummer, omdat deze ietwat als een nachtkaars uit laat gaan. Alles is relatief natuurlijk, want ook de albumversie is nog steeds geweldig, maar niet ‘op-20-nummers-na-het-beste-aller-tijden’-geweldig.
Wat beide versies gemeen hebben is een killer baslijn, opzwepend drumwerk en die befaamde saxofoonsolo. Doo doo doo doo doo doo doo!
6
geplaatst: 27 september 2019, 14:49 uur
20. Roxy Music - If There Is Something (1972)
If There Is Something heeft de bijzondere eigenschap om precies de juiste mix te hebben tussen een ‘normaal’ popnummer en een prikkelende onderlaag. Bryan Ferry zingt bij vlagen net niet helemaal lekker waardoor het nummer een rauw randje krijgt, maar zonder daarbij in te boeten aan kwaliteit. Hij is de perfecte vertolker van de verwarde, verliefde man die moeite heeft zich te vormen naar de oneffenheden van het leven. Op eenzelfde manier zoekt de muziek de randen op van het acceptabele, met als ultiem voorbeeld de net iets te valse uithaal rond 5 minuten. Het zijn net deze muzikale speldenprikken die If There Is Something enerzijds een gouden popnummer maken, maar tegelijkertijd ervoor waken dat dit ooit saai of voorspelbaar wordt.
19. The National - Guest Room (2007)
Onpopular opinion: dit is hét meesterwerk van The National. Al vanaf de eerste noot pakt Guest Room je met een gitaarakkoord waarvan ik niets anders kan zeggen dan dat ‘ie verdomd lekker is en waarvan ik het gevoel heb dat de drumslagen net even asynchroon lopen. Het hele nummer is één lange mineurstemming (hoewel ik wederom niet zeker weet of dat de juiste terminologie is) waarbij iedere zin raak is.
Voor wie geïnteresseerd is in het verhaal van deze plaat, zou ik de podast ‘Coffee and Flowers’ aan willen raden waarin alle nummers van Boxer (samen met bandleden) uitgebreid onder de loep genomen worden: S1 Ep9: ‘Guest Room’ - coffeeandflowers.podbean.com
Vooralsnog wil ik het even houden bij de slotopmerking dat de mysterieuze zin “Just tie your woman to your wrist, give her the room to tie the others” één van de mooiste muziekbruggen is die ik ooit gehoord heb.
If There Is Something heeft de bijzondere eigenschap om precies de juiste mix te hebben tussen een ‘normaal’ popnummer en een prikkelende onderlaag. Bryan Ferry zingt bij vlagen net niet helemaal lekker waardoor het nummer een rauw randje krijgt, maar zonder daarbij in te boeten aan kwaliteit. Hij is de perfecte vertolker van de verwarde, verliefde man die moeite heeft zich te vormen naar de oneffenheden van het leven. Op eenzelfde manier zoekt de muziek de randen op van het acceptabele, met als ultiem voorbeeld de net iets te valse uithaal rond 5 minuten. Het zijn net deze muzikale speldenprikken die If There Is Something enerzijds een gouden popnummer maken, maar tegelijkertijd ervoor waken dat dit ooit saai of voorspelbaar wordt.
19. The National - Guest Room (2007)
Onpopular opinion: dit is hét meesterwerk van The National. Al vanaf de eerste noot pakt Guest Room je met een gitaarakkoord waarvan ik niets anders kan zeggen dan dat ‘ie verdomd lekker is en waarvan ik het gevoel heb dat de drumslagen net even asynchroon lopen. Het hele nummer is één lange mineurstemming (hoewel ik wederom niet zeker weet of dat de juiste terminologie is) waarbij iedere zin raak is.
Voor wie geïnteresseerd is in het verhaal van deze plaat, zou ik de podast ‘Coffee and Flowers’ aan willen raden waarin alle nummers van Boxer (samen met bandleden) uitgebreid onder de loep genomen worden: S1 Ep9: ‘Guest Room’ - coffeeandflowers.podbean.com
Vooralsnog wil ik het even houden bij de slotopmerking dat de mysterieuze zin “Just tie your woman to your wrist, give her the room to tie the others” één van de mooiste muziekbruggen is die ik ooit gehoord heb.
0
Onweerwolf
geplaatst: 27 september 2019, 15:09 uur
Leuk lijst Chevy! Ik ben benieuwd of Al nog altijd bij je op #1 staat.
0
geplaatst: 27 september 2019, 16:30 uur
chevy93 schreef:
The National - Guest Room (2007)
(afbeelding)
[i]Onpopular opinion: dit is hét meesterwerk van The National.
The National - Guest Room (2007)
(afbeelding)
[i]Onpopular opinion: dit is hét meesterwerk van The National.
Interessant, zo heb ik nog nooit naar dit nummer gekeken
4
geplaatst: 27 september 2019, 20:28 uur
18. Toto - Africa (1982)
Wie mij een beetje kent, weet dat ik een groot fan van Toto ben. Niet meer zo groot als vroeger, maar groot genoeg om verbaasd te zijn dat er slechts één nummer van deze prachtband bij de bovenste 250 staat. Die staat dan wel weer gelijk op 18, en was ooit mijn nummer 3.
Lang voordat dit nummer (overigens volledig terecht) gekaapt werd door studentenkroegen raakte ik al helemaal verknocht aan dit nummer. Dat begon al bij de lange autoritten naar Zuid-Frankrijk toen ik klein was. Africa heeft een universele aantrekkingskracht. Het is een ietwat mysterieus nummer en een eigenzinnige tekst (in meerdere opzichten, want de tekst slaat nergens op). De coupletten zijn uitermate goed geschikt om mee te zingen en het refrein is zowaar nog meezingbaarder. Voeg daar nog een cheesy solo aan toe en een gouden pophit is geboren. Anders dan al het andere werk van Toto, anders dan alle hits ooit gemaakt. Er is letterlijk geen enkel nummer ook maar enigszins vergelijkbaar met Africa. En misschien maakt dat het nummer nog wel het beste.
17. Supertramp - School (1974)
De invloed van de Top 2000 wordt steeds duidelijker naarmate we hoger komen. Hoewel er natuurlijk een reden is dat deze nummers zo hoog staan en zo breed gewaardeerd worden. Over School is al veel geschreven, o.a. door mijzelve. De betekenis van School laat zich raden, dus daar wil ik niet te veel woorden aan vuil maken.
Ooit had ik de onhebbelijke gewoonte om iedere keer voor een toets dit nummer te draaien voor ik de deur uit stapte. Een kinderachtig bijgeloof en het heeft me ongetwijfeld nooit geholpen, maar het was wel een lekkere manier om je dag te starten. Over de sound van Supertramp is een paar berichten terug al een fijne opmerking gemaakt, waarvoor dank, dan hoef ik dat niet meer te doen.
Wat ik nog wel kan toevoegen: School heeft een opmerkelijke spanningsopbouw, eigenlijk bestaat het uit een paar delen. Met als slot uiteraard de befaamde pianosolo. School is het ultieme luchtpianospeelnummer, maar onderschat ook niet de kracht van de subtiele bas die het nummer haar muzikaal volle karakter geeft. Of de wah-wah geluiden die de onderschatte gitaristen van Supertramp maakten.
You’re coming along...
16. The Smiths - How Soon Is Now? (1985)
Net als bij Talk Talk heb ik ook twee Smiths-favorieten die er met kop en schouders bovenuit steken. Eerder kwam I Know It’s Over al langs en nu voeg ik daar How Soon Is Now aan toe. Een ontdekking die ik volledig toe kan schrijven aan de finale van de MuMe Ladder. Deze ex-winnaar van de Ladder (waar er meerdere van in mijn lijst staan) behoeft geen introductie, geen becommentariëring en geen afkondiging. Iedereen hier kan dit nummer dromen. De jengelende gitaar van Marr staat uiteraard centraal in dit nummer en maakt dit uniek zelfs binnen hun oeuvre. Maar het is eveneens evident dat het ook de zeurst.. klaagstem van Morrissey is die How Soon Is Now haar kracht en pracht geeft. Hoewel ik ook het net iets vals gestemde toetsenwerk erg kan waarderen te midden van die brei van geluid.
En ja, ik weet dat het origineel uit 1984 kwam als B-kantje, maar ik hou lekker de albumjaartallen aan en voor mij hoort deze ‘gewoon’ op Meat is Murder!!
Wie mij een beetje kent, weet dat ik een groot fan van Toto ben. Niet meer zo groot als vroeger, maar groot genoeg om verbaasd te zijn dat er slechts één nummer van deze prachtband bij de bovenste 250 staat. Die staat dan wel weer gelijk op 18, en was ooit mijn nummer 3.
Lang voordat dit nummer (overigens volledig terecht) gekaapt werd door studentenkroegen raakte ik al helemaal verknocht aan dit nummer. Dat begon al bij de lange autoritten naar Zuid-Frankrijk toen ik klein was. Africa heeft een universele aantrekkingskracht. Het is een ietwat mysterieus nummer en een eigenzinnige tekst (in meerdere opzichten, want de tekst slaat nergens op). De coupletten zijn uitermate goed geschikt om mee te zingen en het refrein is zowaar nog meezingbaarder. Voeg daar nog een cheesy solo aan toe en een gouden pophit is geboren. Anders dan al het andere werk van Toto, anders dan alle hits ooit gemaakt. Er is letterlijk geen enkel nummer ook maar enigszins vergelijkbaar met Africa. En misschien maakt dat het nummer nog wel het beste.
17. Supertramp - School (1974)
De invloed van de Top 2000 wordt steeds duidelijker naarmate we hoger komen. Hoewel er natuurlijk een reden is dat deze nummers zo hoog staan en zo breed gewaardeerd worden. Over School is al veel geschreven, o.a. door mijzelve. De betekenis van School laat zich raden, dus daar wil ik niet te veel woorden aan vuil maken.
Ooit had ik de onhebbelijke gewoonte om iedere keer voor een toets dit nummer te draaien voor ik de deur uit stapte. Een kinderachtig bijgeloof en het heeft me ongetwijfeld nooit geholpen, maar het was wel een lekkere manier om je dag te starten. Over de sound van Supertramp is een paar berichten terug al een fijne opmerking gemaakt, waarvoor dank, dan hoef ik dat niet meer te doen.
Wat ik nog wel kan toevoegen: School heeft een opmerkelijke spanningsopbouw, eigenlijk bestaat het uit een paar delen. Met als slot uiteraard de befaamde pianosolo. School is het ultieme luchtpianospeelnummer, maar onderschat ook niet de kracht van de subtiele bas die het nummer haar muzikaal volle karakter geeft. Of de wah-wah geluiden die de onderschatte gitaristen van Supertramp maakten.
You’re coming along...
16. The Smiths - How Soon Is Now? (1985)
Net als bij Talk Talk heb ik ook twee Smiths-favorieten die er met kop en schouders bovenuit steken. Eerder kwam I Know It’s Over al langs en nu voeg ik daar How Soon Is Now aan toe. Een ontdekking die ik volledig toe kan schrijven aan de finale van de MuMe Ladder. Deze ex-winnaar van de Ladder (waar er meerdere van in mijn lijst staan) behoeft geen introductie, geen becommentariëring en geen afkondiging. Iedereen hier kan dit nummer dromen. De jengelende gitaar van Marr staat uiteraard centraal in dit nummer en maakt dit uniek zelfs binnen hun oeuvre. Maar het is eveneens evident dat het ook de zeurst.. klaagstem van Morrissey is die How Soon Is Now haar kracht en pracht geeft. Hoewel ik ook het net iets vals gestemde toetsenwerk erg kan waarderen te midden van die brei van geluid.
En ja, ik weet dat het origineel uit 1984 kwam als B-kantje, maar ik hou lekker de albumjaartallen aan en voor mij hoort deze ‘gewoon’ op Meat is Murder!!
7
geplaatst: 28 september 2019, 11:07 uur
15. Fleetwood Mac - Go Your Own Way (1977)
Al vanaf het prille begin van mijn lijst (in 2010 maakte ik mijn eerste) is deze in mijn top 20 te vinden. Twee keer ook in de top 10, maar meestal zo rond deze plek. Hoe vaak ik deze ook hoor, deze gaat nooit vervelen. Het is een ogenschijnlijk simpel popnummer, maar dit is nou wat velen kwalificeren als het ‘perfecte popnummer’. Kort, bondig, reteaanstekelijk en achteraf wil je weer op die herhaalknop klikken. De scheurende gitaar van Buckingham is de absolute kers op de taart.
14. Bruce Springsteen - Thunder Road (1975)
Van alle nummers uit mijn lijst staat deze zeker op het podium van mooiste teksten. Daar waar het titelnummer van Born to Run nog wat chaotisch en (mag ik dat zeggen? ja, dat mag ik zeggen) ietwat matig geproduceerd, is Thunder Road de perfecte opener (en Jungleland de perfecte afsluiter). Springsteen had de gave je met zijn verhalende teksten direct in een andere setting te plaatsen. Thunder Road is vrijheid. Zorgeloze zomerdagen waarin de fabelachtige landschappen haast achteloos aan je voorbijtrekken.
Dit is overigens de mooiste strofe en niet alleen omdat mijn naam er soort-van in voorkomt:
13. Eagles - Hotel California (1976)
Leve de jaren ’70! Na een nummer uit 1977 en een uit 1975, nu eentje uit 1976. En andermaal één met een iconische tekst. Naast winnaars van de MuMe Ladder heb ik dus ook winnaars van de Top 2000 in mijn lijst (dit is de enige en laatste overigens). Hotel California is hoogstwaarschijnlijk mijn vaakst gedraaide nummer. Last.fm is daarvoor niet betrouwbaar (waar deze ‘slechts’ op plek 5 aller tijden staat), want lang voordat ik aan last.fm begon, stond deze al fier bovenaan in mijn iTunes-lijst met 500+ keren afgespeeld. Tel daar nog alle keren bij op dat ik deze op de radio hoorde, op mijn mp3 beluisterde of elders gehoord heb en je komt zeker boven de 1000 keer uit.
Hotel California is voor mij de ultieme klassieker. Eentje die hier regelmatig verguisd wordt, maar eentje die in de normale mensenwereld (waar muzieksnobs homeopathisch verdund worden in de massa) vaak op veel waardering kan rekenen. De driedubbele gitaarsolo is niets minder dan weergaloos. Het maakt me niet uit hoe vaak ik deze hoor of hoe vaak iemand tracht iets af te doen aan de status deze klassieker door deze als ‘belegen’ (of een ander ontoepasselijk adjectief) te bestempelen, ik blijf dit de crème de la crème vinden van de muziekgeschiedenis. Ik ben er helemaal aan verknocht: you can check out anytime you like, but you can never leave.
Al vanaf het prille begin van mijn lijst (in 2010 maakte ik mijn eerste) is deze in mijn top 20 te vinden. Twee keer ook in de top 10, maar meestal zo rond deze plek. Hoe vaak ik deze ook hoor, deze gaat nooit vervelen. Het is een ogenschijnlijk simpel popnummer, maar dit is nou wat velen kwalificeren als het ‘perfecte popnummer’. Kort, bondig, reteaanstekelijk en achteraf wil je weer op die herhaalknop klikken. De scheurende gitaar van Buckingham is de absolute kers op de taart.
14. Bruce Springsteen - Thunder Road (1975)
Van alle nummers uit mijn lijst staat deze zeker op het podium van mooiste teksten. Daar waar het titelnummer van Born to Run nog wat chaotisch en (mag ik dat zeggen? ja, dat mag ik zeggen) ietwat matig geproduceerd, is Thunder Road de perfecte opener (en Jungleland de perfecte afsluiter). Springsteen had de gave je met zijn verhalende teksten direct in een andere setting te plaatsen. Thunder Road is vrijheid. Zorgeloze zomerdagen waarin de fabelachtige landschappen haast achteloos aan je voorbijtrekken.
Dit is overigens de mooiste strofe en niet alleen omdat mijn naam er soort-van in voorkomt:
There were ghosts in the eyes
Of all the boys you sent away
They haunt this dusty beach road
In the skeleton frames
of burned out Chevrolets
They scream your name at night in the street
Your graduation gown lies in rags at their feet
And in the lonely cool before dawn
You hear their engines roaring on
But when you get to the porch they're gone
On the wind so Mary climb in
Of all the boys you sent away
They haunt this dusty beach road
In the skeleton frames
of burned out Chevrolets
They scream your name at night in the street
Your graduation gown lies in rags at their feet
And in the lonely cool before dawn
You hear their engines roaring on
But when you get to the porch they're gone
On the wind so Mary climb in
13. Eagles - Hotel California (1976)
Leve de jaren ’70! Na een nummer uit 1977 en een uit 1975, nu eentje uit 1976. En andermaal één met een iconische tekst. Naast winnaars van de MuMe Ladder heb ik dus ook winnaars van de Top 2000 in mijn lijst (dit is de enige en laatste overigens). Hotel California is hoogstwaarschijnlijk mijn vaakst gedraaide nummer. Last.fm is daarvoor niet betrouwbaar (waar deze ‘slechts’ op plek 5 aller tijden staat), want lang voordat ik aan last.fm begon, stond deze al fier bovenaan in mijn iTunes-lijst met 500+ keren afgespeeld. Tel daar nog alle keren bij op dat ik deze op de radio hoorde, op mijn mp3 beluisterde of elders gehoord heb en je komt zeker boven de 1000 keer uit.
Hotel California is voor mij de ultieme klassieker. Eentje die hier regelmatig verguisd wordt, maar eentje die in de normale mensenwereld (waar muzieksnobs homeopathisch verdund worden in de massa) vaak op veel waardering kan rekenen. De driedubbele gitaarsolo is niets minder dan weergaloos. Het maakt me niet uit hoe vaak ik deze hoor of hoe vaak iemand tracht iets af te doen aan de status deze klassieker door deze als ‘belegen’ (of een ander ontoepasselijk adjectief) te bestempelen, ik blijf dit de crème de la crème vinden van de muziekgeschiedenis. Ik ben er helemaal aan verknocht: you can check out anytime you like, but you can never leave.
1
geplaatst: 28 september 2019, 15:34 uur
chevy93 schreef:
Leve de jaren ’70! Na een nummer uit 1977 en een uit 1975, nu eentje uit 1976. En andermaal één met een iconische tekst. Naast winnaars van de MuMe Ladder heb ik dus ook winnaars van de Top 2000 in mijn lijst (dit is de enige en laatste overigens). Hotel California is hoogstwaarschijnlijk mijn vaakst gedraaide nummer.
Leve de jaren ’70! Na een nummer uit 1977 en een uit 1975, nu eentje uit 1976. En andermaal één met een iconische tekst. Naast winnaars van de MuMe Ladder heb ik dus ook winnaars van de Top 2000 in mijn lijst (dit is de enige en laatste overigens). Hotel California is hoogstwaarschijnlijk mijn vaakst gedraaide nummer.
Go your own way heb ik samen met Hotel California in de laatste week van 1976 op de radio gehoord. In 1977 gingen beide LP's een ware slag met elkaar aan om de eerste plek in de Nederlandse album lijst.
Wat mij betreft mag je HC ook tot 1975 rekenen want toen werd die opgenomen.
En beide nummers zijn wat mij betreft weer afscheidsnummers. De een afscheid van de vrijheid, de ander afscheid naar de vrijheid.
De top 2000 wordt veelvuldig genoemd als bron. Daar is het ook nog steeds leve de jaren 70. De hele top 6 uit de laatste editie bestaat uit jaren 70-nummers. Allemaal meer dan 40 jaar oud, ongelofelijk.
In de jaren 70 hadden we de top 100 aller tijden als bron. Daar stonden nummers in die zelden ouder waren dan 15 jaar en een aantal nummers hier stonden toen ook al in die lijst.
Ik heb de top 100-uitzendingen bijna allemaal op bandje en kan zelfs het commentaar ertussen dromen.
Wat Chevy's lijst betreft kan ik de nummers 25 tot en met 13 bijna allemaal wel waarderen.
Moeite heb ik altijd met Toto's Africa gehad. Kwalitatief niets op af te dingen maar het nummer raakt mij niet.
Het zal een combinatie van factoren zijn waardoor ik deze muziek uit de jaren 80 neig te associeren met de progressieve hoogdravende soft rock muziek uit de jaren 70. En daar had ik al lang afscheid van genomen.
Die jongens van Toto zagen er in 1982 ook niet cool uit. Het leek alsof ze net uit het hotel California waren ontsnapt waar ze sinds 1975 gevangen in zaten. Een combinatie van onsamenhangende lyrics die een literair gewichtige indruk wekken, een kunstmatige klinkende Marimba, een pingelende jazzy Steely Dan achtige solo. Er hing een oude zweetlucht aan dit nummer en zo stond Toto in 1982 al met 4-0 achter bij mij.
Inmiddels doe ik nog altijd mijn best om ze leuk te vinden. Maar misschien moet ik gewoon eens afscheid nemen van mijn 1982-gevoel en er een aller tijden nummer van maken.
Dat schijnt te lukken als ik op een mooie zomerdag dronken in de taxi ga zitten met het juiste gezelschap terwijl Toto's Africa door de ruimte schalt.
0
geplaatst: 28 september 2019, 20:24 uur
Marzipaintree schreef:
Inmiddels doe ik nog altijd mijn best om ze leuk te vinden. Maar misschien moet ik gewoon eens afscheid nemen van mijn 1982-gevoel en er een aller tijden nummer van maken.
Dat schijnt te lukken als ik op een mooie zomerdag dronken in de taxi ga zitten met het juiste gezelschap terwijl Toto's Africa door de ruimte schalt.
Leuk stuk!Inmiddels doe ik nog altijd mijn best om ze leuk te vinden. Maar misschien moet ik gewoon eens afscheid nemen van mijn 1982-gevoel en er een aller tijden nummer van maken.
Dat schijnt te lukken als ik op een mooie zomerdag dronken in de taxi ga zitten met het juiste gezelschap terwijl Toto's Africa door de ruimte schalt.
Hij suggereert dat jonge mensen het liedje graag horen omdat het klinkt als de muziek die hun ouders vroeger op hadden staan toen ze kinderen waren. “Het brengt je terug naar je jeugd en laat je je veilig voelen.”
Dit kan ik dus volledig beamen: Lang voordat dit nummer (overigens volledig terecht) gekaapt werd door studentenkroegen raakte ik al helemaal verknocht aan dit nummer. Dat begon al bij de lange autoritten naar Zuid-Frankrijk toen ik klein was.
1
geplaatst: 28 september 2019, 20:27 uur
12. Mark Knopfler - Speedway At Nazareth (Paris 2010) (2010)
Ieder stukje hier is geschreven op de noten van het betreffende nummer en ik ben eruit: deze had in de top 10 gemoeten. Niet van het soort ‘ja, maar de rest had ook in de top 10 gemoeten’. Nee, deze had gewoon in de top 10 gemoeten. Punt.
Speedway at Nazareth is de ultieme autoklassieker. En niet zomaar Speedway at Nazareth, nee, Speedway at Nazareth in déze versie: Parijs 2010. Mark Knopfler heeft de ongelofelijk sympathieke traditie gestart dat je al zijn shows in studiokwaliteit later kan downloaden.. uhh, ik bedoel natuurlijk kopen. Zo heb ik zelf een rode fender-USB-stick met de set van zijn concert in de Ziggo Dome 2013. Maar in 2010 deed hij dat ook al en zodoende kun je (heb ik van een vriend gehoord) ook aan oudere opnames komen. Zo vielen een keer de opnames van zijn concert in Parijs in 2010 van de vrachtwagen voor de deur bij mij.
Wie alleen de studioversie kent geef ik volledig gelijk om gefronst te kijken waarom uitgerekend dit nummer zo hoog staat. Maar die kent de live-versies van dit nummer niet. In 2013 was Speedway het hoogtepunt van zijn set, in 2015 was het dat opnieuw en ook afgelopen juni was Speedway het prijsnummer.
Mark creëert hier een ongekend sterke drive. Een synergie waarin de muzikanten een onnavolgbaar goed klankpallet creëren waarin je langzaam opgezweept wordt om nog harder uit je plaat te gaan. Als dit onder Dire Straits uitgebracht zou zijn, had dit dezelfde klassiekerstatus gehad als Sultans of Swing of Brothers in Arms.
11. Chris Isaak - Wicked Game (1991)
Waarschijnlijk het meest melancholieke nummer uit mijn lijst. De zwoele stem van Chris Isaak doet zelfs de meest heteroseksuele man nog smelten. De productie is perfect. Ik ken weinig nummer die zo perfect geproduceerd zijn als dit nummer. Chris Isaak lijkt letterlijk naast je te staan.
Je zou dit kunnen kwalificeren als de Amerikaanse Ne Me Quitte Pas. De man op zijn knieën. Nee, verder dan op zijn knieën: de man kruipend door het zand achter het supermodel Helen Christensen aan. De ultieme vernederende smeekbede die het volledig waard is in aanschouw van het prachtwezen dat de vrouw heet. Of zoals Jimmy Carr zou zeggen: “What I’m saying is, I would crawl over broken glass to suck the cock of the last man that fucked her.”
Ieder stukje hier is geschreven op de noten van het betreffende nummer en ik ben eruit: deze had in de top 10 gemoeten. Niet van het soort ‘ja, maar de rest had ook in de top 10 gemoeten’. Nee, deze had gewoon in de top 10 gemoeten. Punt.
Speedway at Nazareth is de ultieme autoklassieker. En niet zomaar Speedway at Nazareth, nee, Speedway at Nazareth in déze versie: Parijs 2010. Mark Knopfler heeft de ongelofelijk sympathieke traditie gestart dat je al zijn shows in studiokwaliteit later kan downloaden.. uhh, ik bedoel natuurlijk kopen. Zo heb ik zelf een rode fender-USB-stick met de set van zijn concert in de Ziggo Dome 2013. Maar in 2010 deed hij dat ook al en zodoende kun je (heb ik van een vriend gehoord) ook aan oudere opnames komen. Zo vielen een keer de opnames van zijn concert in Parijs in 2010 van de vrachtwagen voor de deur bij mij.
Wie alleen de studioversie kent geef ik volledig gelijk om gefronst te kijken waarom uitgerekend dit nummer zo hoog staat. Maar die kent de live-versies van dit nummer niet. In 2013 was Speedway het hoogtepunt van zijn set, in 2015 was het dat opnieuw en ook afgelopen juni was Speedway het prijsnummer.
Mark creëert hier een ongekend sterke drive. Een synergie waarin de muzikanten een onnavolgbaar goed klankpallet creëren waarin je langzaam opgezweept wordt om nog harder uit je plaat te gaan. Als dit onder Dire Straits uitgebracht zou zijn, had dit dezelfde klassiekerstatus gehad als Sultans of Swing of Brothers in Arms.
11. Chris Isaak - Wicked Game (1991)
Waarschijnlijk het meest melancholieke nummer uit mijn lijst. De zwoele stem van Chris Isaak doet zelfs de meest heteroseksuele man nog smelten. De productie is perfect. Ik ken weinig nummer die zo perfect geproduceerd zijn als dit nummer. Chris Isaak lijkt letterlijk naast je te staan.
Je zou dit kunnen kwalificeren als de Amerikaanse Ne Me Quitte Pas. De man op zijn knieën. Nee, verder dan op zijn knieën: de man kruipend door het zand achter het supermodel Helen Christensen aan. De ultieme vernederende smeekbede die het volledig waard is in aanschouw van het prachtwezen dat de vrouw heet. Of zoals Jimmy Carr zou zeggen: “What I’m saying is, I would crawl over broken glass to suck the cock of the last man that fucked her.”
0
geplaatst: 28 september 2019, 20:57 uur
Year Of The Cat en Dire Straits - Telegraph Road ( je weet zelf ) komen nog wel en ook Pink Floyd en The Eagles.
Misschien die vervelende Sigur Ros ook nog.
Misschien die vervelende Sigur Ros ook nog.
0
geplaatst: 28 september 2019, 21:30 uur
Nils Frahm en/of Olafur Arnalds hoop ik ook wel in de top-10 tegen te komen. Daarnaast Porcupine Tree (die hoop ik niet, maar verwacht ik wel)
7
geplaatst: 29 september 2019, 12:26 uur
Eén punt voor Dim!
10. Nils Frahm - Says (Live) (2013)
In 2012, een jaar voor hij met dit nummer kwam, zag ik Nils Frahm als onderdeel van de tour die hij deed samen met andere collega’s van Erased Tapes (zijn label), tot op heden nog altijd mijn mooiste concert aller tijden. Toen heeft hij deze (volgens mij) niet gespeeld, maar ik kon in ieder geval niet bevroeden dat deze man een nummer zou uitbrengen die in mijn top 10 aller tijden terecht zou komen.
Says is voor mij de ultieme combinatie tussen neoklassiek en elektronica. Een trance van een dikke acht minuten is het gevolg van de pulserende tonen van deze leerling van Tchaikovsky’s school. Als gehypnotiseerd heb ik een paar jaar later in het Paard van Troje staan kijken naar deze man. Deze man brengt klassieke muziek naar de moderne tijd en creëert een toegankelijk, doch volstrekt uniek eigen geluid. Says is daarvan zijn beste exponent. Hoewel ik ook zeker niet uitsluit dat zijn meer neoklassieke werk van Wintermusik ooit in deze regionen van mijn toplijst komt te staan.
En dan te bedenken dat deze muziek live nóg beter wordt. Deze muziek voel je (letterlijk) wanneer hij deze live uitvoert. Dus wie Nils nog nooit live heeft gezien: je hebt een beetje pech, want zijn aanstaande concert in Tivoli is al uitverkocht.
Deze live-versie op YouTube is weergaloos, misschien nog wel beter dan de KEXP-versie met 2+ miljoen views. Leg beide versies ook naast elkaar om te horen dat geen enkele uitvoering hetzelfde is.
Greep uit de reacties op YouTube:
10. Nils Frahm - Says (Live) (2013)
In 2012, een jaar voor hij met dit nummer kwam, zag ik Nils Frahm als onderdeel van de tour die hij deed samen met andere collega’s van Erased Tapes (zijn label), tot op heden nog altijd mijn mooiste concert aller tijden. Toen heeft hij deze (volgens mij) niet gespeeld, maar ik kon in ieder geval niet bevroeden dat deze man een nummer zou uitbrengen die in mijn top 10 aller tijden terecht zou komen.
Says is voor mij de ultieme combinatie tussen neoklassiek en elektronica. Een trance van een dikke acht minuten is het gevolg van de pulserende tonen van deze leerling van Tchaikovsky’s school. Als gehypnotiseerd heb ik een paar jaar later in het Paard van Troje staan kijken naar deze man. Deze man brengt klassieke muziek naar de moderne tijd en creëert een toegankelijk, doch volstrekt uniek eigen geluid. Says is daarvan zijn beste exponent. Hoewel ik ook zeker niet uitsluit dat zijn meer neoklassieke werk van Wintermusik ooit in deze regionen van mijn toplijst komt te staan.
En dan te bedenken dat deze muziek live nóg beter wordt. Deze muziek voel je (letterlijk) wanneer hij deze live uitvoert. Dus wie Nils nog nooit live heeft gezien: je hebt een beetje pech, want zijn aanstaande concert in Tivoli is al uitverkocht.
Deze live-versie op YouTube is weergaloos, misschien nog wel beter dan de KEXP-versie met 2+ miljoen views. Leg beide versies ook naast elkaar om te horen dat geen enkele uitvoering hetzelfde is.
Greep uit de reacties op YouTube:
I was there, and this video doesn't come close to do doing justice to how extraordinary this was live.. never experienced anything like it
Nil's music is so massively emotional and evocative, and if you give it the time and respect in deserves, transcending. I can never grow tired of hearing it.
When that bass comes in at 6.35 it gets me every time (cue slight involuntary gurn) lol
I can't stop listening. The sheer beauty and brilliance of Frahm's work and performance(s) are almost too much to handle. Genius.
0
Onweerwolf
geplaatst: 29 september 2019, 14:26 uur
"Says" is prachtig maar wat mij betreft vooralsnog wel het enige positieve wapenfeit van Jean-Michel Jarre Junior tot dusverre.
9
geplaatst: 29 september 2019, 18:50 uur
Ook een punt voor Rudi S!
9. Sigur Rós - Untitled (Popplagið) (2002)
Dat deze in mijn top 10 komt is vaak wel snel duidelijk. Hoe hoog is een beetje afhankelijk van hoe mijn pet staat. De negende plek is relatief laag, want ook op de derde plek heeft deze wel eens gestaan. Ik ken geen andere plek waar dit nummer zo populair is als hier. Ik ben geneigd te concluderen dat MuMe één van de weinige plekken is die dit nummer daadwerkelijk op waarde heeft weten te schatten. Ook Sigur Rós zag ik nu al een aantal keer live en iedere keer was dit nummer goed voor een driedubbele laag kippenvel.
Bij Speedway at Nazareth wilde ik in eerste instantie schrijven dat dat het meest opzwepende nummer uit mijn lijst was, maar bij nader inzien geef ik die eer toch aan Untitled 8. Het mooiste is dit nummer als je het in de auto luistert. Wanneer je het perfect timet kun je ervoor zorgen dat het intro bij de schemering begint en na zonsondergang het slot. Dan heb je wel zo’n beetje de ultieme automuziekervaring. En dan noemen ze dit het ‘popnummer’. Popnummer? Dit is keiharde muzikale porno!
Ook bij deze concludeer ik: staat te laag!
9. Sigur Rós - Untitled (Popplagið) (2002)
Dat deze in mijn top 10 komt is vaak wel snel duidelijk. Hoe hoog is een beetje afhankelijk van hoe mijn pet staat. De negende plek is relatief laag, want ook op de derde plek heeft deze wel eens gestaan. Ik ken geen andere plek waar dit nummer zo populair is als hier. Ik ben geneigd te concluderen dat MuMe één van de weinige plekken is die dit nummer daadwerkelijk op waarde heeft weten te schatten. Ook Sigur Rós zag ik nu al een aantal keer live en iedere keer was dit nummer goed voor een driedubbele laag kippenvel.
Bij Speedway at Nazareth wilde ik in eerste instantie schrijven dat dat het meest opzwepende nummer uit mijn lijst was, maar bij nader inzien geef ik die eer toch aan Untitled 8. Het mooiste is dit nummer als je het in de auto luistert. Wanneer je het perfect timet kun je ervoor zorgen dat het intro bij de schemering begint en na zonsondergang het slot. Dan heb je wel zo’n beetje de ultieme automuziekervaring. En dan noemen ze dit het ‘popnummer’. Popnummer? Dit is keiharde muzikale porno!
Ook bij deze concludeer ik: staat te laag!
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.