Zie het ook als a work in progress:5 jaar geleden had je in zijn lijst minder leuke dingen gevonden en over 5 jaar ongetwijfeld weer meer. Ik vind het boeiend om te zien hoe iemands smaak zich ontwikkeld. Mijn oudere lijsten zijn vanuit het nu ook helemaal! Niet je van het.

Die melige Pink Floyd en dat verdrietige Radiohead - tja ....

De verhalen maken veel goed

Grote overlap en nog wat onbekende juweeltjes aangetroffen. Thanks!

Bedankt Chevy, ik kan over elk nummer uit jouw mooie lijst wel wat zeggen maar laat ik mij beperken tot jouw nummer 1.

Year of the cat kwam bij mij in 1977 op nr. 10 binnen in wat op dat moment nog mijn top 150 aller tijden was. Het eerste gewin bleek kattengespin, in 2017 was hij afgezakt naar plek 1399.

Deze duikeling is deels te verklaren door de grote stroom aan kwaliteit van muziek die na 1977 verschenen is en door de grotere kennis van onbekende muziek die ik heb opgedaan. Maar ook het nummer zelf werd steeds meer een vogel voor de kat.

Het nummer ging mij steeds meer irriteren. Het was mij allemaal wat te hippieachtig, te zweverig. Muzikaal was het mij net allemaal te bont met veel mineur akkoorden waarbij het tekstueel gezien veel te romantisch en te majeurachtig / optimistisch klonk.

Plat gezegd houdt een romanticus van verhalen vertellen liefst over verre exotische oorden en het mooie verleden (In a country where they turn back time), de liefde (So you take her, to find what's waiting inside), kunst (Bogart movie, watercolor in the rain).
De romanticus houdt niet van wetenschap (Don't bother asking for explanations). Maar houdt wel van vage pseudowetenschappelijke zaken.
Daar hoort astrologie bij. In de sterren kan je een kat, een konijn en een stier tegelijk zijn.
De suggestie dat alle gebeurtenissen vastliggen in de horoscoop. De ontmoeting met de vrouw, het verliezen van je kaartje, etc. Alles lijkt voorbestemd in het jaar van de kat.

Maar bij herbeluistering ben ik milder. De man stond blijkbaar op het punt een misdaad te begaan (Contemplating a crime) maar de vrouw heeft zijn plan doen wijzigen. Het leven blijkt niet zo voorbestemd te zijn, je maakt soms bewuste keuzes (you've thrown away your choice).

Natuurlijk kunnen we denken aan Peter Lorre die meestal misdadigers speelde. Maar waarom Peter Lorre en niet Ugarte?
Dan valt mij ineens op dat Bogart en Lorre helemaal niet oud zijn geworden.

Dus moet ik ook denken aan de eerste werktitel van dit nummer wat ging over de Engelse komiek Tony Hancock die zelfmoord pleegde.
In dat licht krijgt "You know sometime you're bound to leave her" een hele andere lading. De grens (bound) tussen het noodlot en een eigen keuze is soms duister.
Zeker als we bedenken dat Peter Wood, de componist en toetsenist van the Year of the Cat in 1993 ook zelfmoord pleegde. Vrijwel net zo oud als Tony.

Laten we de video erbij te halen die ik februari 1977 zag met Al en Peter. Toppop zond volgens mij destijds maar 1 keer de lange versie uit. En vanavond kan ik hem net zo vaak zien als ik wil.
Het zijn mooie tijden.
En dankzij de lijst van Chevy gaat het poezenjaar volgend jaar in mijn lijst eindelijk weer eens stijgen. In het jaar van de rat.

Finidi, ben jij klaar om te beginnen? Ik ben nog niet klaar, dus als er nog één iemand voor mij gaat kan ik als volgende.

Anders luigifort misschien? Zo niet ga ik hard aan de bak en probeer ik zo snel mogelijk te beginnen.

Nope

- Finidi
- Môrthul
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- luigifort
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- Poek
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex
- Gretz
- AstroStart
- Aerobag
- Bonk
- madmadder

Ah, bedankt voor de tag, had niet gezien dat we hier al klaar waren Ik ben wel zo ver klaar dat ik er dit weekend mee kan beginnen!

Goed, laten we maar beginnen dan ?

Ik heb me op 9 mei 2017 opgegeven om een lijst te maken. Toen was ik ‘druk’ bezig met afstuderen, dus had ik alle tijd om dat soort toezeggingen te doen. Nu ik inmiddels aan het werk ben, blijkt het toch wat lastiger te gaan, dus ik was mooi op tijd begonnen met het maken van de lijst. Dacht ik. In mei ben ik echter geopereerd aan m’n rechteroor (voor de zoveelste keer), waarna ik vrijwel helemaal doof ben geworden aan dat oor. Dat was het verwachte gevolg van de operatie ook, dus het is niet zo dat er iets mis was gegaan. Maar toch, daardoor had ik een stuk minder zin om muziek te gaan luisteren, want alles klonk opeens anders. Dat maakte ook dat eind juni, toen ik aan de beurt was (weliswaar door het afmelden/uitstellen van een paar anderen), ik er nog niet klaar voor was.

Op een gegeven moment werd het maken van deze lijst wel goede motivatie om weer meer muziek te luisteren, dus wat mij betreft is het project al geslaagd.

Om de lijst te maken ben ik simpelweg m’n meest geluisterde artiesten op last.fm doorgegaan tot ik bij de artiesten kwam die ik maar enkele keren heb beluisterd. Op die manier heb ik een ‘shortlist’ samengesteld van ongeveer 600 nummers te komen, waar ik vervolgens met mezelf heb zitten ladderen. ’t Is immers een lijst voor op MusicMeter. Dat werkte vrij aardig, maar uiteindelijk heb ik nog wel wat wijzigingen gedaan in welke nummer de lijst haalden; en zeker in de volgorde heb ik het ladderen losgelaten.

Er komen maximaal 3 nummers per artiest langs, maar dat betekende eigenlijk maar dat ik 3-4 nummers heb geschrapt. Ik ga proberen om half november klaar te zijn met de lijst, maar ik merk dat het schrijven van de stukjes nog best wel wat tijd kost. We gaan zien of ’t lukt.

100. Rishloo – Dark Charade
https://www.musicmeter.nl/images/cover/471000/471632.300.jpg
Voor de mensen die even naar m’n top 10 albums/artiesten hebben gekeken om te zien wat ze konden verwachten, gelijk maar aan de verwachtingen voldoen met een lang prog nummer van een album dat de typische titel ‘Living as Ghosts with Buildings as Teeth’ draagt.

Mijn muzikale ontwikkeling is zo rond 2006/2007 eigenlijk begonnen toen ik de muziekbibliotheken van twee van m’n broers kreeg. De ene luistert veel van de hardere rock, waaronder ook veel progressive rock. De andere is meer van de punk rock/postpunk/new wave/indie. Beiden komen wel in de lijst terug, maar niet even veel, denk ik.

De eerste jaren heb ik dus vooral deze twee bibliotheken door gestruind, op zoek naar wat ik tof vond. Het mooie daaraan is dat je ook gelijk best wel obscuur spul vindt, zoals Rishloo: maar 10 stemmen per album op deze site.

Op een eerder album uit 2007 (Eidolon) staan al interessante nummers, maar die worden veelal teniet gedaan door een matige productie en zang die nogal eens uit de bocht vliegt. Op dit nummer uit 2014 zijn beide negatieve punten wat mij betreft goed weggewerkt, het is te merken dat de zanger in de tussentijd op zangles is geweest; het is nu een van de interessantere punten van Rishloo. Cleane expressieve zanger met een theatrale invalshoek. Muzikaal fijne prog, met goede afwisseling tussen rustige, emotionele passages en wat harder gitaarwerk.

99. Destroyer – Times Square
https://www.musicmeter.nl/images/cover/493000/493977.300.jpg
Afkomstig van mijn favoriete album van 2015. Dan Bejar is wellicht bekender van z’n werk met indie rock band The New Pornographers, maar ik vind z’n solowerk een stuk interessanter. Bejar’s gecroon over de schitterende, rijke instrumentatie op dit album weet me altijd te pakken te krijgen. De jazzy invloeden doen het ook erg goed bij mij.

98. Courtney Barnett – Elevator Operator
https://www.musicmeter.nl/images/cover/480000/480046.300.jpg
Courtney Barnett moet het natuurlijk vooral van haar lyrics hebben. Muzikaal is het vrij simpel en ook qua zang, maar dat maakt het allemaal gemakkelijker om de focus op de teksten te houden. Haar hele debuutalbum staat vol schitterende zinnen als onderstaande:

He said "I think you're projecting the way that you're feeling
I'm not suicidal, just idling insignificantly
I come up here for perception and clarity
I like to imagine I'm playing SimCity
All the people look like ants from up here
And the wind's the only traffic you can hear"

Vooral hoe ze het woord insignificantly zingt vind ik tof. Soms is dat genoeg om een nummer goed te vinden.

City builders als Sim City behoren daarnaast tot een van m’n favoriete game genres (ik heb dan ook een beetje planologie gestudeerd en zit voor m’n werk dagelijks naar kaarten te kijken en ze te maken).

Wow, (half)doof muziek luisteren lijkt me verschrikkelijk als muziekliefhebber. Desalniettemin, leuk begin!

Dit klinkt toch wel heel erg als een eufemisme waarvan ik het fijne niet hoef te weten.

En uiteraard veel sterkte met het 'herstel'. Hopelijk geeft deze lijst je weer meer energie om muziek te luisteren. Bij mij werkte dat in ieder geval zeker stimulerend.

P.S. Een Spotify-lijst wordt gewaardeerd, maar voel je uiteraard nergens toe verplicht.

97. Atomship – Mothra
https://www.musicmeter.nl/images/cover/52000/52532.300.jpg
Dit was één van de eerste ontdekkingen die ik zelf gevonden had, niet tussen de albums van m’n broers. Hoe ik toentertijd muziek ontdekte was via last.fm, de ‘similar artists’ doorpluizen. En ook dit is hier op de site niet echt gekend. Uitstekende hard rock, met vooral belachelijke sterke drums.

Ze hebben helaas alleen maar dit album gemaakt, en af en toe check ik of de leden met nieuw werk bezig zijn. Elke keer als ik check is er wel een nieuw berichtje dat er, soms onder andere naam en in andere bezetting, nieuw werk zit aan te komen maar 15 jaar na het debuut heb ik nog niks gezien

96. Death Cab for Cutie – What Sarah Said
https://www.musicmeter.nl/images/cover/28000/28209.300.jpg
Death Cab for Cutie is een beetje de standaard voor indiepop/indierock. Slechts bij uitzondering vind ik het écht interessant, en dit is het hoogtepunt van de band wat mij betreft. Het is een song die het vooral van de lyrics moet hebben; elke zin in dit liedje is keihard raak. Vooral de one-two punch aan het einde is bijna gemeen in hoe effectief het is. En dan de mooie piano outro om bij te komen.
But I'm thinking of what Sarah said:
That love is watching someone die

So who's gonna watch you die?
So who's gonna watch you die?
So who's gonna watch you die?

95. The Strokes – Trying Your Luck
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/540.300.jpg?cb=1565829095
Ik ben eigenlijk meer van de albums dan van de losse nummers. Wellicht daarom ook dat de gemiddelde lengte van de nummers in deze top 100 aan de hoge kant zal liggen, ook al valt het nog wel mee. Dit album van The Strokes heb ik eens een zomervakantie lang behoorlijk op repeat gehad, war het zich natuurlijk ook sterk voor leent qua lengte. Fijne up tempo rock. Ik kan eigenlijk niet echt een nummer aanwijzen wat ik beter vind dan de rest. Maar ik vond dat er wel iets van dit ijzersterke album in de lijst moest komen, en dat is uiteindelijk deze geworden.


Dat was ik sowieso al van plan: hier

94. Madrugada – Hands Up – I Love You
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3974.300.jpg
Ik merk wel dat ik over sommige liedjes op de lijst niet zo heel veel te zeggen heb, dus dan houden we het maar kort: erg mooi rustig nummer van Madrugada. Ik hou van de donkere sfeer op dit nummer, gedragen door Høyems schitterende gezang. Mooie tekst ook.

So put your warm little hands where I can see them
Put those hands on my face
Now if you get any out of this
Then that's the thing that makes me sleep all day
And I'll explain my love for you
On another day

93. Black Mountain - Tyrants
https://www.musicmeter.nl/images/cover/90000/90689.300.jpg
Ik dacht dat ik deze band had ontdekt via de Prog Ladder, maar de band wordt niet genoemd in de 2016 editie, en in de 2017 editie nomineer ik er een nummer van. Ik kan het dus niet via het topic ontdekt hebben, maar ik heb zo’n vermoeden dat het dan wel een opmerking van de organisator daarvan, Casartelli zal zijn geweest bij één of ander album of topic.

Vanaf het eerste moment grijpt dit nummer je bij de lurven; pas na een minuutje neemt het gas terug, om na een kort rustig stuk weer voluit door te denderen. Wat Black Mountain boven veel andere retrorock tilt, is de zang van Amber Webber. Hoe ze rond 3:50 boven de muziek stijgt…

92. Florence and the Machine – My Boy Builds Coffins
https://www.musicmeter.nl/images/cover/165000/165227.300.jpg?cb=1531083408
Wederom een song die vooral in de lijst staat vanwege de tekst, maar Florence Welch haar stem is ook gewéldig.

My boy builds coffins and I think it's a shame
That when each one's been made, he can't see it again
He crafts everyone with love and with care
Then it's thrown in the ground, it just isn't fair

Bijzondere lijst om te volgen: sommige nummers zeggen me helemaal niks en andere des te meer.

Haha, dat zullen er meer hebben, denk ik; bij het opzoeken van de album covers op de site viel het me al op dat er van best wel wat nummers nauwelijks stemmen op de albums zijn. En er komt ook nog wat langs wat überhaupt niet op de site staat: wel logisch want het betreft een nummer uit een game (die overigens op GamesMeter maar vijf stemmen heeft (maar die site is sowieso een beetje doods)).

Ze waren in 2016 wel verantwoordelijk voor het album van het jaar. Ik kan me zomaar voorstellen dat ik daar ook anno 2016 zo links of rechts wel eens een opmerking over gemaakt heb.

Met de 1ste twee updates kon ik nog niet heel veel maar de derde is al een beter/interessanter

Die Rishloo op nummer 100 is toch ook best een aanrader.

91. Meadowlake – Vala
https://www.musicmeter.nl/images/cover/713000/713476.300.jpg?cb=1533803329
Ik ga niet zo vaak naar concerten. Vanuit m’n woonplaats in het noorden van Nederland zijn ze vaak lastig te bereizen, zeker toen ik nog van het openbaar vervoer afhankelijk was. Maar in april dit jaar ben ik met m’n broers naar White Lies gegaan (één van de weinige bands die ze beiden luisteren); en daar stond deze band uit Groningen in het voorprogramma. Ik kende ze niet van tevoren. Dat er zulke goede dreampop/shoegaze werd gemaakt in Nederland wist ik niet. Dit nummer werd, terecht, als afsluiter gebruikt. De outro, waar zanger Jarno z’n hart en ziel in onderstaande zinnen legt, met op de achtergrond het gezang van één van de vrouwen in de band (sorry, weet niet wie van de twee), is vooral live echt bijzonder. Misschien toch maar vaker naar concerten gaan...

I don’t wanna stay here
I don’t wanna die
I don’t wanna leave
everything behind

90. Sufjan Stevens – Should Have Known Better
https://www.musicmeter.nl/images/cover/477000/477663.300.jpg?cb=1526098929
Carrie & Lowell is veruit m’n favoriete album van Sufjan Stevens. Ik zag net dat dit album ook uit 2015 is, net als die van Destroyer… dus dan ben ik daar misschien wat voorbarig mee geweest. ‘k Heb eigenlijk weinig over dit nummer of over Sufjan Stevens te zeggen wat nog niet ergens op deze site door anderen geschreven is, dus we gaan maar door naar het volgende nummer

89. Melanie De Biasio – Blackened Cities
https://www.musicmeter.nl/images/cover/542000/542675.300.jpg
Ik heb zo’n vermoeden dat dit het langste nummer in de lijst is, en ’t is niet eens prog. Wat is het dan wel? Bijna 25 minuten aan jazz, die de hele tijd een heerlijke onderhuidse spanning weet vast te houden. Het weet me altijd te betoveren en me weg te laten dromen. Werkt vooral goed tijdens stadswandelingen in het donker. Ook de zangeres gaat gaandeweg het nummer op in de muziek, om uiteindelijk helemaal weg te smelten in de atmosfeer.

If you feel a breeze it might be me
I might pass this way to set you free
 

Geen prog, maar volgens mij doet Blackened Cities het goed bij meer proggers, mijzelf incluis.

Ik haak altijd een beetje af als ik progressieve elementen hoor in rockmuziek (progressive house is een ander verhaal), maar Blackened Cities vind ik dan wel weer heel goed.

Blackened Cities afgelopen zomer letterlijk en figuurlijk ontdekt, ik ben in Charleroi toen geweest, geweldig nummer.

Hands Up - I Love You en Should Have Known Better!

En leuk om Mothra hier tegen te komen! Eén van m'n mooiste ontdekkingen via dit topic:

Favoriete Metal Song (op alfabet)

Ik beluister nu Blackened Cities voor het eerst en dat is toch een erg fijne ontdekking. Sowieso een interessante toplijst tot nu toe .

88. The Lawrence Arms – The YMCA Down The Street From The Clinic
https://www.musicmeter.nl/images/cover/403000/403058.300.jpg
Zoals al eerder gezegd, kreeg ik aan het begin van m’n muzikale ontwikkeling een behoorlijke berg punk rock toegeschoven om naar te luisteren. blink-182, The Living End, Motion City Soundtrack, Alkaline Trio, Sum 41, Bad Religion, NOFX, Fall Out Boy, Anti-Flag, de lijst kan nog wel wat langer. Daar is niet veel van overgebleven wat ik nog met enige regelmaat luister. Alleen The Lawrence Arms zet ik nog wel met enige regelmaat op. Wat ik er zo tof aan vind is dat het niet de hele tijd voluit is, er kan ook gas worden teruggenomen, en daarnaast het gebruik van de twee zangers. Het rauwe stemgeluid van Brendan Kelly gecombineerd met de zachtere, melancholische zang van Chris McCaughan maakt dat hun albums dynamisch en interessant blijven. Wel nog zo’n band waar het lastig is echt een nummer van te kiezen; de laatste drie albums van de band staan vol goede nummers.

87. Roosbeef – Jongens Gaan Het Leger In
https://www.musicmeter.nl/images/cover/146000/146966.300.jpg
Al de derde keer in deze lijst een zangeres met uitstekende teksten. Roosbeef weet te ontroeren met spitsvondige teksten vol grapjes, maar ook welgemeende emotie. De kinderlijke maniertjes van Roos zullen niet iedereen bekoren. Ik vermaak me er echter wel mee. Eén van de twee Nederlandstalige nummers in de lijst, overigens.

Jongen gaat het leger in
Gratis rijbewijs
Hij vindt groen een mooie kleur
Maar hij huilt steeds in z’n bed
…
's Nachts droomt ie over merries
's Nachts heeft ie last van merries
Terwijl hij vroeger zo graag reed
En zijn ouders zijn zo trots als apen
Omdat hij zich nooit meer kan verslapen.

86. The Pineapple Thief – The Final Thing On Your Mind
https://www.musicmeter.nl/images/cover/541000/541400.300.jpg
Het album Your Wilderness uit 2016 was een enorme verrassing voor mij. The Pineapple Thief is een prog band die ik al geruime ken, maar nooit echt wist te overtuigen. Het zit een beetje in de hoek van Porcupine Tree, waar ik ook weinig mee kan. Dus dit was niet bepaald een release waar ik halsreikend naar uit keek. Maar als je de drummer van het niet meer actieve Porcupine Tree toevoegt aan The Pineapple Thief, dan heb je opeens wél magie.

Your Wilderness is een schitterend rustig prog album, dat vooral erg lijkt voort te kabbelen. Maar ik blijf het toch maar opzetten, en blijf steeds meer ontdekken. ’t Is allemaal gewoon erg mooi, wat mij betreft. The Final Thing on Your Mind is de passende finale voor het album, beginnend met een rustige passage die voorzichtig naar een zeer gecontroleerde uitbarsting wordt opgebouwd, alvorens de song weer klein te maken en opnieuw te beginnen.

Spotifylijst: hier

Wat leuk dit, ik heb veel zin om me mee te doen dus hierbij zet ik mezelf onderaan de lijst erbij
- Finidi
- Môrthul
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- luigifort
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- Poek
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex
- Gretz
- AstroStart
- Aerobag
- Bonk
- madmadder
- AbleMable

Nu al een buitengewoon bijzondere en veelzijdige lijst, en hij is nog maar net begonnen. Keep up the good work, Finidi.

Prachtig begin van de lijst Finidi met Meadowlake, Pineapple Thief en met name Melanie.
Die laatste zou hier zeker top tien scoren als ik een lijst zou opmaken.

mooie lijst Finidi, een behoorlijke frisse wind met veel originele keuzes! ik ga volgen

Een spotify volg lijstje misschien?

85. Muncie Girls – Social Side
https://www.musicmeter.nl/images/cover/516000/516892.300.jpg
Muncie Girls maken punk rock, met simpele lyrics die er totaal niet om heen draaien welke emotie erachter zit; gewoon zonder poespas zingt de zangeres haar zus en broer toe over hoe ze haar hebben geholpen. Erg doeltreffend.

84. Car Seat Headrest – The Ballad of Costa Concordia
https://www.musicmeter.nl/images/cover/535000/535793.300.jpg
Fijn rommelige rock van Will Toledo en band. Zoals zoveel op de lijst ook ontdekt via MusicMeter. Zelfs als het geen prog is, heb ik een voorliefde voor de wat langere nummers.

De eerste paar minuten zijn vrij standaard, maar als dan rond de vijfde minuut een verongelijkte aanklacht begint over dingen waar ie geen weet van kon hebben begint het nummer pas echt op te vallen. Er wordt toegewerkt naar een heerlijk chaotische uitbarsting. Om vervolgens de boel weer onder controle te brengen middels de drums; waarna nog een paar woedende coupletten uitgespuwd worden om vervolgens te besluiten om maar op te geven. Of toch niet, want in de laatste minuut komt er toch een hoopvolle wending en lijkt Will tot rust te zijn gekomen in de liefde.

83. Ben Babbitt – Too Late to Love You
https://www.gamesmeter.nl/images/cover/12000/12109.jpg
Kentucky Route Zero is één van m'n favoriete games, ook al zijn nog niet eens alle delen van 't spel uit. Het is een magical realism trip door Kentucky, waarbij je als een man speelt die een pakketje moet bezorgen aan een niet-bestaand adres. Onderweg kom je allerlei karakters tegen, waaronder een punk rock robot vrouw en haar stillere robotvriend. Als ze dan op een gegeven moment dit optreden geven, die totaal niet is wat ik verwacht had, ben ik er van overtuigd dat games ook prima kunst kunnen zijn. Het dak gaat van het café af, want de ruimte bestaat niet meer. Alleen Junebug vervreemdend dansend in haar onkarakteristieke jurk bestaan voor eventjes. Bij het wegsterven van het liedje komt het dak er weer op en zijn we weer terug in de bar.

Aangezien je zelf de lyrics voor een deel kunt kiezen, wordt het op de een of andere manier ook persoonlijker. Het werkt natuurlijk een stuk minder zonder de context van de game, maar ik luister het ook los frequent; het is voor mij de game ontstegen.

Schijnbaar heeft Ben Babbitt ook behoorlijk meegeschreven aan het nieuwe album van Angel Olsen dat net uit is. Diens nummer Sister was een van de laatste afvallers voor de lijst. Het album heb ik nog niet geluisterd, maar ik ben benieuwd. (Gelijk nadat ik dit geschreven had het album natuurlijk geluisterd, en pfoe dat was op 't eerste gehoor behoorlijk matig)

Helaas staat dit nummer niet op Spotify, dus in de spotify lijst als bonus een nummer uit een soundtrack van een andere game, die ook erg mooi is.



Spotifylijst: hier

Finidi, ben weinig bekend met de artiesten op je lijst, zit nu naar je spotify lijstje te luisteren. Ben erg positief verrast door Sufjan Stevens met Should Have Known Better.