The Ballad of the Costa Concordia!

Muncie Girls – Social Side aangename kennismaking

82. Dream Theater – These Walls
https://www.musicmeter.nl/images/cover/23000/23514.300.jpg?cb=1543941409
Vanaf het begin waren Dream Theater en Muse de twee bands die ik het meeste luisterde, volgens last.fm. Daarnaast zijn Dream Theater’s nummers vaak erg lang, dus waarschijnlijk was dit gewoon m’n meest geluisterde band.

(Vroeger had je een website, normalisr.com, waar je kon zien hoeveel minuten je bands had geluisterd, op basis van je last.fm scrobbles. Helaas is die website inmiddels down, iemand enig idee of er een alternatief is?)

Tegenwoordig staat Dream Theater 27ste in m’n meest beluisterde artiesten, met meer dan de helft in dat eerste jaar: ik luister het bijna nooit meer en ben ze nogal ontgroeid. Vroeger stond dit nummer dus een stuk hoger in de lijst. Het nummer gaat over iemand die moeite heeft om z’n gedachte uit te spreken, zo verlegen is ie. Dat was in m’n tienerjaren erg herkenbaar. Ook Panic Attack, een ander nummer op dit album over, zoals de naam al doet vermoeden, paniek aanvallen gaat, was herkenbaar. Voor veel vormen van sociale interactie werd ik in die jaren behoorlijk zenuwachtig, en ik ging dan ook veel van dat soort situaties zoveel mogelijk uit de weg. Inmiddels ben ik dat wel ontgroeid, net als Dream Theater. Het nummer verdient nog steeds wel een plekje in de lijst.

81. Leonard Cohen – You Want It Darker
https://www.musicmeter.nl/images/cover/552000/552313.300.jpg
Het jaar 2016 bracht twee erg mooie afscheidsplaten: Bowie’s Blackstar en Cohen’s You Want It Darker. Dit nummer is de absolute topper van dat laatste album, wat mij betreft. Wanneer er in nummers orgels en koren worden gebruikt, veer ik sowieso al op (wellicht door de religieuze opvoeding). Doe daar Cohen’s schitterende teksten en doorleefde stem bij, en je hebt een topnummer.

80. Kate Bush – Running Up That Hill
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2791.300.jpg
Nu we toch met oudere artiesten bezig zijn, gaan we ook gelijk naar nummers van voor het jaar 2000. Want niet alles wat in deze lijst staat zal van na 2000 zijn. Dit nummer leerde ik kennen via de coverversie ervan van Placebo (wel van na 2000) die ook erg mooi is (hier te luisteren). Interessant hoe dezelfde song toch op een hele andere manier geïnterpreteerd kan worden door verschillende artiesten. Bush’s stem is erg bijzonder (maar hier waarschijnlijk wat minder love-hate dan op Wuthering Heights).

Spotifylijst: hier

Eigenzinnige keuze van Dream Theater. Hoewel dat ook weer niet verbaast gezien de rest van de lijst.

Deze drie zijn me wel bekend, kan me erg vinden in je keuze voor Leonard Cohen's Darker With The Day.
Dream Theater is niet echt mijn cup of tea, maar heb het net geluisterd en vond het ook niet slecht, en ja, Kate Bush ben ik juist door het album Hounds Of Love en dus ook Running Up That Hill toendertijd afgehaakt, maar bij beluisteren nu valt het me reuze mee.

79. The Gathering – Waking Hour
https://www.musicmeter.nl/images/cover/43000/43618.300.jpg
De beste Nederlandse zangeres is Anneke van Giersbergen, en The Gathering is de interessantste Nederlandse band.


78. Godspeed You! Black Emperor - The Dead Flag Blues
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3048.300.jpg
Ik heb dit album veel geluisterd tijdens het lezen van Jared Diamond’s boek Collapse, over hoe samenlevingen ten onder zijn gegaan aan het slecht managen van de leefomgeving en grondstoffen. Ook heb ik het veel geluisterd tijdens het spelen van Fallout, een post-apocalyptische game serie. Dit nummer van GY!BE is daar een uitstekende soundtrack bij.

De toon wordt gezet middels een duistere monoloog, begeleid door strijkers die door merg en been gaan. Na de monoloog blijft er weinig over; het kleine geluid dat nog voorbijkomt laat vooral de leegte voelen. Rond de tiende minuut begint twijfelend een western aandoende gitaar, zwelt aan en sterft weer weg en staat voor mij tussendoor garant voor een kippenvelmomentje. En dan sluit het nummer af met een mooi, vrolijker en hoopvol outro, op weg naar de volgende soundscape.

77. Silversun Pickups – Kissing Families
https://www.musicmeter.nl/images/cover/46000/46346.300.jpg
Carnavas en Swoon zijn twee uitstekende albums van de bovenste plank, maar het beste nummer van Silversun Pickups staat op de debuut EP, Pikul. Ik hou van de momenten in dit nummer waar Brian en Nikki samen zingen, vooral het stukje waar, zo lieflijk en breekbaar:

This can be the bitter end
I know it won’t

Wat dan overgaat in een instrumentaal stukje dat uitmondt in een cello solo, een instrument dat we in het latere werk van Silversun Pickups helaas niet meer terugzien. Brians geschreeuw in het laatste couplet is ook erg goed; ik hou wel van goed geschreeuw.


Spotifylijst: hier

Ik vind Silversun Pickups weer een fijne ontdekking, kende ze niet. Doet me beetje aan Liz Phair denken, stem en ook gitaargeluid.

76. dEUS – Suds and Soda
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/552.300.jpg
Net zoals het voorgaande nummer bevat dit ook goed geschreeuw. Wat een ongelofelijke bak energie is dit nummer toch. Dat dit opgebouwd wordt vanuit een opgefokte viool maakt het nog meer bijzonder.

75. Paatos – Happiness
https://www.musicmeter.nl/images/cover/21000/21239.300.jpg
Paatos maakt melancholieke rock die vooral invloeden van prog rock/post rock heeft, maar ook trip hop. Die combinatie zijn we eigenlijk ook al eerder tegengekomen bij The Gathering, en komen we verderop in de lijst ook nog wel tegen. Happiness is gewoon heerlijk donkere sfeerschepping. Bij dit soort muziek past de heerlijk tussen de instrumenten door zwevende zang van Petronella Nettermalm perfect.

74. Placebo – Begin the End
https://www.musicmeter.nl/images/cover/366000/366358.300.jpg
Het voorlopig laatste album van Placebo, Loud Like Love, is een nogal wisselvallig album. Er staan een paar veel te makkelijke nummers op, een paar nummers vol tenenkrommende teksten, maar de laatste 13 minuten behoren tot de beste die Placebo gemaakt hebben. De helft daarvan is dit Begin the End, waar de simpele instrumentatie Brian Molko alle ruimte geeft om z’n emoties te uiten. Waar het naar een uiterst dreigend einde toe lijkt te werken, waarin Brian zegt het niet leuk te vinden degene die ie toezingt zo te zien, ‘but make no mistake’, klinkt die dreiging totaal niet in de afsluitende zin. De instrumentatie valt weg, en Brian klinkt vooral enorm teleurgesteld als ie ‘Look me in the eye, say that again’ zingt.

And I don't enjoy to watch you crumble
I don't enjoy to watch you cry
I don't enjoy to watch you crumble
I don't enjoy to watch you cry
But make no mistake
Make no mistake
Look me in the eye, say that again


Spotifylijst: hier

73. Amplifier – Paris in the Spring
https://www.musicmeter.nl/images/cover/298000/298186.300.jpg
Twee van m’n favoriete bands komen uit Manchester en beiden maken prog rock: Oceansize en Amplifier. Dit nummer Paris in the Spring komt van het vierde album van Amplifier. Het debuut van Amplifier staat vol zwaardere space/stonerrock en behoort tot m’n favoriete albums: daar gaan we ook zeker nog wel een nummer van krijgen. Hun tweede album is meer van hetzelfde, maar dan minder, dus skippable. Het derde album, The Octopus is een 2 uur durende trip zware hardrock, waar een reis door ’t universum wordt gemaakt met veel psyschedelische nonsens, zoals ’t wel vaker is bij prog. Ik kon het er niet echt mee worden (tegenwoordig wat meer, maar het blijft een te lange zit). Het was allemaal wat te bedacht. Na twee teleurstellendere albums was ik ze dus een beetje uit het oog aan het verliezen, maar op Echo Street hebben ze me weer te pakken.

Hier is het Amplifier op z’n Pink Floyds; een stuk rustiger en kleiner aangepakt dan op The Octopus, en het voelt allemaal wat echter en minder geïtereerd. Heerlijk om een zomer lang bij weg te dromen, wat ik dus gedaan heb. Paris in the Spring is de uitschieter voor mij, ik ben vooral verliefd op ’t zinnetje “It’s only goodbye till I see you again” en de manier waarop Sel Balamir dat zingt.


72. IQ – The Road of Bones
https://www.musicmeter.nl/images/cover/427000/427955.300.jpg
IQ heb ik leren kennen via de Prog Ladder in 2016, en ik vond het helemaal niks:



Ik kan wel zeggen dat er van de nummers die daar nog hoger scoren dan The Road of Bones, we bijster weinig gaan zien in de rest van de lijst. Eind 2016, begin 2017 was ik voor het eerst op zoek naar een baan; ik was net klaar met de studie. Wat is dat een verschrikkelijk proces, zeg. Op een gegeven moment werd ik dan toch eindelijk uitgenodigd om op gesprek te komen, helemaal naar Kampen toe wat nogal een reis is met het openbaar vervoer vanuit m’n woonplaats in Oost-Groningen. Na het gesprek hadden we allebei zo onze twijfels, maar toch een vervolggesprek gepland. Ook daar bleef het twijfelen, en werd er voorgesteld om een persoonlijkheidstest te doen bij een recruitment consultant. Ten slotte nog een derde gesprek gehad, om toch maar ervoor te kiezen om het niet samen verder te gaan. We hadden natuurlijk veel eerder moeten zeggen dat ‘t ‘m niet werd, maar ach, leermomentje, hè. Uiteindelijk een paar weken later ergens anders terecht gekomen, wat me veel beter past.

Wat is de relevantie voor dit nummer? In die periode heb ik eigenlijk tijdens elke reis dit album op repeat gehad. Het avontuur dat dit album is, vormde een prima afleiding om m’n zenuwen onder bedwang te houden. Ik begon te wennen aan de zanger, die me voorheen altijd tegenstond, en ook de rest van de instrumentatie begon minder als oubollige prog te voelen. Dus een jaar later was het in de Prog Ladder van 2017 wel anders:


71. Beach House – Take Care
https://www.musicmeter.nl/images/cover/180000/180034.300.jpg
I'll take care of you, take care of you
That's true
De laatste twee minute is dat het enige wat telkens herhaald wordt; heerlijk zalvend einde van Beach House’s beste album, Teen Dream. Wat een troostende woorden. Maar helemaal zoetsappig is het wellicht niet, aangezien eerder in het nummer er wel een voorwaarde aan gesteld wordt “If you’d ask me to”, met de toevoeging dat er waarschijnlijk toch niet om gevraagd wordt “In a year or two”. Deze spanning, bovenop een hypnotiserend repetitieve instrumentatie, is waar Beach House enorm goed in is.

Spotifylijst: hier
 

Mooie lijst tot nu toe! Ook mijn favoriet van Beach House.

70. Camel – Lady Fantasy
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3774.300.jpg
Het eerste nummer in deze lijst dat vrijwel altijd de finale van de Prog Ladder op deze site haalt, maar zeker niet de laatste. Dit nummer staat vol opzwepende ritmes en schitterende, emotionele gitaarsolo’s. Bij vlagen is het heerlijk rustig en meeslepend, om dan toch even venijnig een stuk sneller en harder te gaan.

69. The Mars Volta – Cicatriz ESP
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1152.300.jpg
Zoals eerder gezegd, ben ik m’n ontdekkingsreis door de muziek begonnen met enerzijds een bak prog/hard rock, en anderzijds een bak punk (rock)/new wave. Dit nummer kan prima meedoen met de Prog Ladder, maar komt toch echt uit de tweede bak. Dat ligt natuurlijk aan de unieke natuur van The Mars Volta; de voorgaande band van de twee centrale personen in The Mars Volta, At the Drive-In, was een post-hardcore/punk/emo band, en deze basis wordt hier gebruikt als invalshoek om de prog te benaderen. En dat levert op Cicatriz ESP erg interessante muziek op, die werkelijk alle kanten op vliegt.

68. Pink Floyd – Sheep
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2435.300.jpg
We sluiten dit progressieve blokje maar af met Pink Floyds Sheep, het tweede nummer dat altijd de finale van de Prog Ladder haalt, maar daar dan wel onder de andere Pink Floyd klassiekers scoort. Onterecht, wat mij betreft. Heerlijk gedrum op dit nummer en de bijtende boze lyrics maken het nummer.

Spotifylijst: hier

67. Muse – Knights of Cydonia
https://www.musicmeter.nl/images/cover/51000/51283.300.jpg
Muse is waar het voor mij allemaal begon met muziek luisteren. Vooral dit album heb ik enorm veel geluisterd terwijl ik Runescape zat te spelen. Ik heb ze een maandje terug voor het eerst live gezien: het nieuwe werk is veelal erg matig, maar er wordt wel een aardige show weggegeven. De nieuwere werken hebben nogal last van de tenenkrommend slechte lyrics en ideeën die erachter ziten.

Maar als er dan oudere nummers voorbij komen, is het toch wel erg goed hoor. Vooral Knights of Cydonia, als alsluiter van het concert, is enorm sterk.

66. Eels – Saturday Morning
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/274.300.jpg
Mark Everett kan enorm goed neerslachtige albums en liedjes maken (veel nummers op Beautiful Freak, het hele Electro-Shock Blues album, A Line in the Dirt van het album End Times etc.), waar hij uit z’n eigen leven kan putten, want jezus wat heeft hij veel meegemaakt al. Z’n autobiografie ‘Things the Grandchildren Should Know’ is een goede inkijk in een interessant mens, en daarmee zeker een aanrader voor Eels fans.

Maar we gaan niet voor een treurig liedje van Eels in deze lijst; de man kan ook uitstekend vrolijker nummers schrijven. Ik had vroeger als jong kind een hekel aan uitslapen, was altijd als eerste wakker. Terwijl de ouders en broers nog sliepen, begon ik al met spelen. Dat waren ook fijne uurtjes, want er was nul afleiding, en alles was zo stil. Je kon doen waar je zin in had (zolang het maar een beetje stil was) Dat is precies het gevoel waar het nummer Saturday Morning over gaat.

65. Brand New – Jesus Christ
https://www.musicmeter.nl/images/cover/64000/64552.300.jpg
Brand New is een Amerikaanse rock band met emo/post-hardcore invloeden, afhankelijk van het album. Op The Devil and God Are Raging Inside Me (typische emo titel natuurlijk) opent Lacey het gesprek over z’n religieuze opvoeding en z’n problemen/twijfels daarbij. En wat een mooie lyrics horen daarbij. Het hele album is uitstekend, maar Jesus Christ heeft de lyrics die me het meeste raken.

Spotifylijst: hier

Runescape

64. Nils Frahm – Says
https://www.musicmeter.nl/images/cover/392000/392206.300.jpg
Nils Frahm bewandeld een erg dunne lijn tussen saai en schitterend, en vooralsnog kom ik tot de conclusie dat vooral Says aan de juiste kant van die lijn eindigt. Eén van de weinige nummers waar ik ook graag live versies van op zoek. Niet dat ik dan snap hoe ie het doet, het blijft magie hoe dit nummer zo goed werkt.

63. Godspeed You! Black Emperor – East Hastings
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3048.300.jpg
Ah, de eerste band die meerdere keren in de lijst voorkomt. Het stukje hoop wat met de outro van Dead Flag Blues werd meegegeven, wordt hier de grond weer ingeboord door het gebruik van een schelle doedelzak (da’s een pleonasme). Daarna volgt een spaarzame gitaar met een drone, die de sfeer weer helemaal naar het duisteren brengen. Als de gitaar dan na 4 en halve minuut niet meer twijfelt, maar blijft doorgaan, ontluikt een van de mooiste melodieën ooit. Dan komen de drums ook nog, wordt het tempo opgevoerd en wordt er geswitcht van instrumentatie. En dan plots valt de boel stil, wat een tease. Gelukkig duurt het niet zo lang voor we weer opnieuw beginnen op te bouwen, en dit keer wel echt menens. Die versnelling van na negen minuten mag van mij wel eeuwig duren.
En de laatste vijf minuten van het nummer nemen we dan voor lief, maar zonder zou dit een stuk hoger staan in de lijst. Alhoewel het laatste minuutje wel weer erg tof en indringend is.

62. Rammstein – Stein um Stein
https://www.musicmeter.nl/images/cover/15000/15526.300.jpg?cb=1519292458
Rammstein maakt provocerende hard rock, dat weten we allemaal wel. Dus als je dan toch Rammstein luistert, dan maar het liefst ook zo hard en creepy mogelijk; dan kom je bij dit nummer uit. In detail wordt uiteengezet hoe hij z’n vriendin in de fundamenten van z’n huis bouwt; muur eromheen en niemand hoort d’r schreeuwen. En dan ook nog durven beweren “I’ll always be with you”. Intrigerende tekst, en wederom goed geschreeuw.


Spotifylijst: hier

Die zou bij mij bovenaan staan. Ga helemaal uit mijn dak bij dit nummer.

Wel heel erg veel nummers uit de lijst van Finidi zijn nieuw voor mij. Dit weekend staat bij mij een playlist aan met de nog voor mij niet bekende nummers van Chevy en veel nummers van Finidi.

61. Oasis – Champagne Supernova
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/550.300.jpg?cb=1526742874
Tijdens het schrijven van de stukjes voor de lijst zit ik ook af en toe te checken wat er zoal al over een nummer is geschreven in dit topic. Bij dit nummer kwam ik het volgende tegen:

En dat was ik inderdaad al aan het doen, meezingen. Dit mooi uitgesponnen nummer is wat mij betreft het mooiste nummer van Oasis.

60. Blood Red Shoes – I Wish I Was Someone Better
https://www.musicmeter.nl/images/cover/114000/114347.300.jpg?cb=1550591786
We gaan nog even verder met enorm catchy nummers. Ongelooflijk hoeveel geluid en energie dit tweetal weet te creëren. Geweldig hoe ze met elkaar zingen ook. Elke lente is het raak en krijg ik weer enorm veel zin om deze band, en dan vooral het debuut, te luisteren.

59. Atmosphere – In Her Music Box
https://www.musicmeter.nl/images/cover/114000/114056.300.jpg
Oh ja, hip-hop, dat luister ik ook af en toe. Niet genoeg, daar valt nog genoeg moois te ontdekken. Vooralsnog moeten we het in deze lijst doen met dit nummer en een nummer wat later nog langs komt. Waar Atmosphere vooral in uitblinkt zijn de verhalen die hij vertelt, zoals op dit In Her Music Box. Beschrijft veelal het gewone leven in Amerika, wat vaak hartverscheurende verhalen oplevert.

Spotifylijst: hier

 

Grappig dat deze lijst zowel enkele persoonlijke jeukbands (Camel, Dream Theater, Rammstein, Pink Floyd) als bands/nummers die ik zomaar zelf in een top 100 zou kunnen zetten bevat - in die laatste categorie vallen onder meer Nils Frahm, Beach House, Muse en Placebo.

In Her Music Box 123poetertjes check dit

58. The Mayan Factor – The Preachers Daughter
https://www.musicmeter.nl/images/cover/300000/300769.300.jpg
The Mayan Factor behoorde ook tot één van de eerste ontdekkingen die ik deed, en hun twee albums behoren nog steeds tot m’n favorieten. Ze maken rock met wat progressieve invloeden, maar wat het bijzonder maakt is de ‘tribal’ achtige invloeden.

Ze waren met een derde album bezig, en daar zat ik dus behoorlijk op te wachten. Echter kwam toen het nieuws dat de zanger was overleden aan een overdosis; de eerste keer dat ik meemaakte dat er een einde kwam aan één van m’n favoriete bands. Dat maakte toch wel wat los bij me.

Na een paar maanden of een jaar ofzo, kwam er toen vanuit het niets dat er een EP aan kwam. Maar hoe dan? Ze hadden blijkbaar demo’s van de zanger gebruikt, er muziek bij gespeeld en dat als EP uitgebracht. Dat leek me ergens een wat nare werkwijze, die vast niet iets goed op kon leveren. Van die EP komt dit nummer, en het gehele werkje is toch wel een schitterend eerbetoon geworden aan de te vroeg gestorven zanger. Je merkt het hier en daar wel dat het niet helemaal uitgekristalliseerd is, zoals het ‘la la la’ outro op dit nummer. Erg impactvol in m’n muzikale ontwikkeling.

57. The National – Mr. November
https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22815.300.jpg
Dat gedrum terwijl Matt Berninger uitschreeuwt: ‘I won't fuck us over, I'm Mr. November’ is gewoon het beste wat The National gedaan heeft. Ik heb sowieso meer met de ruigere eerdere albums van deze band dan met het wat meer gekunstelde latere werk (waarvan Trouble Will Find Me een doodsaai dieptepunt is, wat mij betreft). Verder is er volgens mij wel (meer dan) genoeg geschreven over The National op deze site.

56. Yes – Close to the Edge
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2136.300.jpg
Tijd voor een blokje met alleen maar prog, en we beginnen met één van de grootste klassiekers. Yes bestaat hier uit een aantal uitstekende muzikanten, die hier nog wel de controle hebben om voor de compositie te spelen in plaats van de instrumentele expertise. Vooral het gebruik van het orgel is overweldigend halverwege het nummer.

Ik heb er echter niet altijd zin in, en dat geldt ook wel voor meer van deze lange prog epics. Blijkbaar had ik tijdens het maken van de lijst er niet zo veel zin in, anders was deze vast nog wel wat hoger geëindigd in de lijst.


Spotifylijst: hier

56 is nochtans vrij hoog, toch?

Klopt, maar ik heb 'm dan ook nog een tiental plekken omhoog gegooid nadat ik het stukje geschreven had, en dat vervolgens vergeten te switchen Zoals de eerste regel van 't stukje ook wel laat zien, zie ik nu...

55. Peter Gabriel – Wallflower
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/954.300.jpg
Wallflower kent een enorm indringende thematiek en is uiterst sterk gezonden door Gabriel. De laatste minuut is een schitterende finale voor een schitterende song.

54. Arctic Monkeys – Mardy Bum
https://www.musicmeter.nl/images/cover/36000/36152.300.jpg
Eerder zei ik al dat één zinnetje genoeg is om verliefd te worden op een nummer, maar hier is het eigenlijk maar één woord; de manier waarop Alex Turner ‘argumentative’ zingt kan ik niet genoeg van krijgen. Verder goede storytelling van Arctic Monkeys op dit nummer, met hun lekker simpele vroegere sound.

53. Editors – Smokers Outside the Hospital Doors
https://www.musicmeter.nl/images/cover/76000/76276.300.jpg?cb=1503264302
Ik heb inmiddels best wel wat tijd in ziekenhuizen doorgebracht, niet alleen vanwege de problemen met m’n oor, maar ook omdat ik met een schisis geboren ben. 15+ jaar geleden mocht er nog prima voor de ingang gerookt worden, dus je moest altijd door een enorme rookwolk lopen om het ziekenhuis in te kunnen. Erg zielig gezicht om al die zieke mensen zichzelf nog zieker te zien maken. Inmiddels ben je dan wel verbannen naar een rokershokje een paar honderd meter verderop, wat me geen slecht idee lijkt.

Maar dan het nummer zelf: het begint al erg fijn met die drums en piano. Ten opzichte van het debuut, krijgt Tom Smith hier meer ruimte om z’n heerlijke stem te showcasen. Grootse gitaren, die ze op latere albums helaas afzweren. Halverwege wordt het nummer even klein gemaakt, om dan met vol bombast (zelfs een koor!) naar een geweldige finale te bouwen.

Spotifylijst: hier
 

 

Ah, ik dacht dat de volgende nummers (die je nu geplaatst hebt) prog zouden zijn. Niet echt dus.

Niet minder mooi overigens..

Mooie update 3 ***** liedjes in mijn boek.

Ik vind dat je een leuke top 100 hebt tot nu toe, afwisselend tussen bekendere, minder bekendere en voor mij zelfs onbekende songs en artiesten. En sommige verrassen me echt in positieve zin. En ja wat is er leuker dan verrast worden door onbekende muziek?? En ook om buiten je eigen comfortzone te treden en dan toch naar iets te luisteren, b.v Camel en Yes, waar ik geen liefhebber van ben. Ik kijk uit naar je vervolg en laat me graag nog meer verrassen!

Kan ik die ergens bestellen? Rudi's vijfsterrenliedjesboek.

Ik wacht ermee tot ik ook een top 100 durf, komen die ***** vanzelf in beeld.

52. Placebo – The Bitter End
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/175.300.jpg
Placebo noemt dit zelf een back to basics rock song van ze, en dat is het ook wel echt, maar het is gewoon steengoed.

51. Foals – Mountain at my Gates
https://www.musicmeter.nl/images/cover/496000/496200.300.jpg
Foals is van oorsprong een math rock band, maar gaandeweg zijn de scherpe randjes er een tikje van af gegaan(waardoor het niet meer zo gruwelijk irritant is als op het debuut). Tegenwoordig is het zeer catchy rock met een hoog tempo. Daarnaast vind ik de beeldspraak op dit nummer mooi, waardoor ik niet genoeg krijg van ’t nummer

50. Sigur Rós – Ára Bátur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/126000/126832.300.jpg
Ára Bátur is van buitenaardse schoonheid, wat sowieso een goede benaming is voor wat Sigur Rós doet. Ik heb ooit ergens een recensie van iemand gelezen die vond dat er twee bands waren die wat hem/haar betreft altijd hetzelfde mochten blijven doen: Sigur Rós en Pinback (hun nummer AFK had wel in een top 150 gestaan). Ik weet niet of Pinback nog echt bezig is met nieuwe muziek maken, maar Sigur Rós lijkt helaas niet zoveel meer te maken, nu ze bandleden blijven kwijtraken.

Maar goed, Ára Bátur zorgt altijd voor kippenvel met die crescendo; Jónsi’s gekweel gaat hier zoals zo vaak door merg en been.

Spotifylijst: hier

En we zijn alweer over de helft, dat schiet aardig op. Iedereen alvast bedankt voor alle comments en likes tot nu toe, het is mooi om te weten dat het ook daadwerkelijk bekeken en beluisterd wordt.

Vermakelijk lijstje tot nu toe! Geen mooiere band om de lijst door midden te breken dan Sigur Ròs