menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van AbleMable
Foals met Mountain At My Gates is weer een aangename verassing voor me.

avatar van Johnny Marr
Ára Bátur

avatar van aERodynamIC
Prachtnummer van Sigur Rós. Wordt niet vaak als favoriet bestempeld. Door mij wel. Goed het nu ook bij een ander te zien.

avatar van Mausie
The Bitter End Een van mijn meest afgespeelde nummers, heerlijk vuig rocknummer.

avatar van Finidi
49. White Lies – Time to Give

(afbeelding)
Time to Give is mijn favoriete nummer van vorig jaar. In het algemeen maakt White Lies gewoon lekkere pop met 80’s invloeden die goed weg luistert, fijn is om mee te zingen, maar ook vrij snel te vergeten is nadien. Van het debuut hadden ook nog prima wat nummers in deze lijst kunnen staan; Death, To Lose my Life, Farewell to the Fairground en The Price of Love, bijvoorbeeld. Maar we hebben natuurlijk wel een gemiddelde duur van 7 minuten op deze lijst in stand te houden, dus moeten we óók bij een band als White Lies voor het langst mogelijke nummer gaan, die, zoals in veel van m’n favoriete nummers, een behoorlijke opbouw kent naar een grootse finale. Ik kan ook altijd lachen om het beeld dat wordt opgeroepen met de volgende lyric: ‘Angels head to toeing’.

48. The Cure – Disintegration

(afbeelding)
The Cure zat, natuurlijk, in de bak muziek die ik kreeg van de new wave/punk broer. En toen begon ik met het meest recente album, 4:13 Dream. Tja, dan is het logisch dat ik lange tijd niet bepaald echt een klik had met The Cure. Bloodflowers vond ik dan wel weer tof, maar ik ben toen niet verder het oeuvre ingedoken. De liefde voor dit album en het verdere nog oudere werk van The Cure is eigenlijk iets van de laatste twee jaar. De nummers in de MuMe Ladder wisten wel te overtuigen, dus heb ik er eens de hele albums bij gepakt.
Het titelnummer van Disintegration is een sfeervolle tocht door Smith’s, zoals altijd, erg fijne lyrics over liefdesverdriet en dergelijke thema’s.

47. Archive – The Empty Bottle

(afbeelding)
Deze band is denk ik één van de weinige bands die in de Prog Ladder, in de Witte Trui en in de MuMe ladder voorkomt, en in één van die topics heb ik het ontdekt. En daar ben ik zeer content mee, Archive was m’n meest geluisterde band van 2017. De nummers die in die topics voorkomen, komen veelal van het album Controlling Crowds, maar op Controlling Crowds (Part IV) staat nog een pareltje. Hoe die man ‘I want that feeling back deep inside my heart’ kan zingen is weergaloos, op de heerlijk stuwende ritmes steunend.

Spotifylijst: hier

avatar van GrafGantz
Disintegration staat 47 plekken te laag. Ik dacht ik meld het maar even.

avatar van jordidj1
GrafGantz schreef:
Disintegration staat 47 plekken te laag. Ik dacht ik meld het maar even.


38*. Ik dacht ik meld het maar even.

avatar van Finidi
46. Miles Davis – So What

(afbeelding)
Tijd voor één van de echte klassiekers. Hier geldt eigenlijk wel voor dat het bijna net zo goed een ander nummer op dit legendarische album had kunnen zijn, maar deze keer is het So What geworden. Ik heb nog niet zoveel jazz geluisterd, net als bij hiphop valt hier nog genoeg verder te verkennen. Deze van Miles Davis is volgens mij vrij toegankelijk, en wellicht dat het daarom gelijk al goed in de smaak viel. Heerlijk ontspannen gemusiceer, fijne groove en zoveel variatie in het nummer.

45. Anathema – Untouchable

(afbeelding)
Anathema begon ooit als doom band, maar heeft in de loop van haar nu bijna 30 jarig bestaan een behoorlijke transformatie gemaakt. De albums We’re Here Because We’re Here en de opvolger daarvan, Weather Systems, zijn lieflijk en hoopvol, ook al kunnen ze er nog best op los beuken. En dat zijn m’n favoriete albums van ze (naast Alternative 4). De afwisseling tussen hard en zacht, en de afwisseling tussen de zanger en zangeres bevalt me zeer, en verder maken ze gewoon uitstekende prog. (En ik speel hier misschien wel een beetje vals, want het is een nummer dat eigenlijk part 1 en part 2 gescheiden heeft. Maar wel achter elkaar op 't album, dus ik ga er niet moeilijk over doen.)

44. blink-182 – Adam’s Song

(afbeelding)
Zelfs een poppunk band als blink-182 maakt af en toe volwassen nummers, die wel in dit soort top 100 lijstjes terecht kunnen komen. Veelal maken ze uitstekende catchy poppunk, met behoorlijk infantiele teksten. Maar als er dan zo’n bloedserieus nummer bij komt, dan is de impact daarvan misschien wel juist groter.

Spotifylijst: hier

avatar van AbleMable
Leuk en verrassend, echte jazz in je top 100 met Miles Davis. Een grootheid natuurlijk!

avatar van Finidi
43. Daughter – Doing the Right Thing

(afbeelding)
Not to Disappear was één van m’n favoriete albums uit 2016. Op dit album maakt Daughter heerlijk dromerige muziek. Ik geniet altijd erg van Elena Tonra’s stem. Op Doing the Right Thing wordt daar een enorm indringende tekst over Alzheimer/dementie toegevoegd, die helaas ook wel herkenbaar is (oma).

And when it's dark
I'll call out in the night for my mother
But she isn't coming back for me
Cause she's already gone
But you will not tell me that
Cause you know it hurts me every time you say it
And you know you are doing the right thing
You must know you are doing the right thing


42. Editors – When Anger Shows

(afbeelding)
Smokers kwam al eerder voorbij, maar dat is niet het beste wat Editors te bieden heeft. Dat is namelijk dit When Anger Shows, met een hoofdrol voor de piano en de drums. Daarnaast een goed refrein:

These thoughts I must not think of.
Dreams I can't make sense of.
I need you to tell me it's okay.


En een spannende switch zo halverwege het nummer naar een ietwat dreigende bridge:

How can you know what things are worth
If your hands won't move to do a day's work?


41. Kendrick Lamar – Sing About Me (I’m Dying of Thirst)

(afbeelding)
Ik hou er van als er verhalen verteld worden in de lyrics, en Kendrick Lamar’s plaat good kid, m.A.A.d city staat er vol mee. De kale productie op het 12 minuten durende pronkstuk op ’t album zorgt ervoor dat er alle ruimte is voor het verhaal. Weet me altijd de volledige duur te boeien. De gimmicky eindes van de verses zijn daarnaast ook nog leuk gevonden.

Spotifylijst: hier

avatar van Rudi S
Oh mooie update, weer drie topnummers.
Kendrick is best wel prog .

avatar van jordidj1
Kendrick ❤️

avatar van Finidi
40. Muse – Citizen Erased

(afbeelding)
Uit de tijd dat Muse nog echt goede muziek maakte. Harde riffs, fijne vocalen (wat mij betreft dan), geen belabberde lyrics en een echt heerlijk outro.

39. *shels – The Conference of the Birds

(afbeelding)
*shels zal denk ik één van de laatste bands in deze lijst zijn die voor de meeste lezers hier totaal onbekend zal zijn. Ze maken hier enorm logge post-rock, wat over een heel album wat eentonig wordt maar op The Conference of the Birds is ’t heilig. Het verrassend gebruik van een trompet rond de zesde minuut tilt het nummer boven de rest van *shels’ werk uit. De laatste drie minuten zijn gewoon echt briljant, wat mij betreft.

38. The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out

(afbeelding)
Van een nummer dat vrijwel niemand hier zal kennen, naar een nummer dat iedereen hier kent. Schitterende lyrics die ook nog raak emotioneel wordt gezongen. Muzikaal gezien vind ik The Smiths eigenlijk niet zo boeiend, het is vooral de zinnen die Morrissey zingt en de manier waarop die het speciaal maken.

Spotifylijst: hier

avatar van Finidi
Keertje twee updates op een dag, aangezien ik er ook een paar gemist heb.

37. The Mayan Factor – Focus / Reborn

(afbeelding)
De aardse rock van The Mayan Factor was al eerder langs gekomen, maar dit is het magnum opus van ze, wat mij betreft. Het begint met de typische sound van de band, maar verrast dan doordat de zanger gaat rappen. Sowieso zit het nummer vol wendingen. Nadat de zanger z’n aggresiviteit in de rap is kwijtgeraakt, komt nog een schitterend a capella waar het genieten is van het rauwe, tegen het valse aan, stemgeluid van de te vroeg overleden zanger, Ray-Ray. Een contemplatief minuutje stilte scheidt het Focus en het Reborn deel van elkaar. Waar Focus vol agressie en tempo zit, begint Reborn met een rustige, mooie melodie. Om het nog even af te leren, komt er toch nog een stukje uptempo rap langs, alvorens met een emotionele finale af te sluiten.

36. Radiohead – Let Down

(afbeelding)
Radiohead kon natuurlijk niet ontbreken in deze lijst. Let Down heeft zulke mooie melodieën, ongelooflijk. En dat duet van Thom met zichzelf op het einde… Zo mooi. Er zijn dagen dat dit m’n favoriete nummer op het volgens MuMe beste album ooit is.
One day I am gonna grow wings
A chemical reaction
Hysterical and useless
Hysterical and


35. Streetlight Manifesto – Receiving End of It All

(afbeelding)
Van één van de mooiste, breekbaarste nummers van Radiohead (daar hebben ze er wel veel van) naar de absoluut chaotische ska punk van Streetlight Manifesto. Maar ondanks dat hier iets van 10 mensen aan het musiceren zijn, is het wel gecontroleerde chaos. Onmogelijk op stil te blijven zitten, heerlijke uitlaatklep.

Toen ik tien jaar geleden voor de zoveelste keer aan m’n oor geopereerd werd, werd toen verteld dat het de laatste keer zou zijn dat ze het zo zouden kunnen doen; als het nog niet goed was zouden ze het op een andere manier moeten oplossen, die helaas dan wel levenslange periodieke controles zou betekenen en gehoorverlies. De nacht voor de operatie, al in het ziekenhuis, kon ik niet slapen. Ik heb toen naar dit album geluisterd, wat toch wel uitstekende afleiding was. Daardoor is het me al die jaren bijgebleven. Toentertijd is het wel goed gegaan met het oor, maar zoals al eerder gezegd heb ik er dit jaar wel aan moeten geloven.

Spotifylijst: hier

avatar van MRDammann
Aangestoken door de leuke en gevarieerde lijst van Finidi schrijf ik mij bij deze ook in voor het presenteren van een top 100.

- Môrthul
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- luigifort
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- Poek
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex
- Gretz
- AstroStart
- Aerobag
- Bonk
- madmadder
- AbleMable
- MRDammann

avatar van Finidi
34. Sigur Rós – Sæglópur

(afbeelding)
Om naar de middelbare school en later de universiteit te gaan, ging ik altijd met het openbaar vervoer. De consequentie daarvan is dat je een stukje moet fietsen van bushalte naar huis (een gegeven waar ik later ook m’n scriptie over heb geschreven). De busreis zelf was zo lang dat ik, als we bijna bij het busstation waren, vaak net klaar was met een album afluisteren. Het stukje met de fiets was ongeveer 6-7 minuten, als je een beetje doorfietste. Dus waar ik altijd naar op zoek was, was een nummer met een intro van een minuutje (tijd om uit de bus te stappen en de fiets te pakken), om dan los te gaan en met opzwepende muziek lekker te kunnen fietsen.
Dan moet je niet bij Sigur Rós zijn, zul je misschien denken. Maar toch wel, namelijk bij dit nummer. Deze luisterde ik vooral vaak als het regende of sneeuwde, heerlijk om met koud, vies weer hard te fietsen op dit nummer. Sæglópur is de gezellige open haard die dan figuurlijk op je wacht.

33. Oceansize – Trail of Fire

(afbeelding)
Als ‘t mooi weer is, wordt dit nummer gebruikt voor het fietstochtje. Okay, het nummer is een stukje langer en duurt wat langer om echt op gang te komen, maar als je tien jaar hetzelfde fietstochtje en busreis maakt, dan leer je dat wel timen. Het leuke is om de tempoversnellingen te matchen met de fietssnelheid. Elke keer gaat het mis, want a) er zitten veel tempoversnellingen in (Mark Heron is een briljante drummer), en b) ik denk altijd dat we niet meer harder gaan op een gegeven moment, maar tijdens het ‘Unsung, untied, unalive’ stukje in de zesde minuut moet je nog harder fietsen. Vervolgens mooie outro om de fiets in ’t fietsenschuurtje te zetten.

32. Spinvis – Stefan en Lisette

(afbeelding)
Eén van m’n favoriete boeken is het gebundelde meesterwerk van Nescio: De uitvreter, Titaantjes, Dichtertje, Mene Tekel. De verhalen gaan over een vriendengroep, die al opgroeiend een beetje lanterfantend gaandeweg hun weg in het leven vinden. Soms verliezen ze elkaar een beetje uit het oog, om dan via-via te horen hoe het met de desbetreffende persoon is gegaan. Soms komen ze elkaar plots weer tegen, of heb je periodes dat iemand weer terugkeert naar de oorspronkelijke woonplaats.

De verteltrant in Stefan en Lisette doet me daar altijd aan denken; het is dezelfde nonchalance waarmee het verhaal vertelt wordt, er gebeuren dingen zonder dat je er direct getuige van bent en je hoort het achteraf. Het verhaal gaat wel ergens heen, maar we komen er vanzelf; geen haast, geen urgentie, meanderen mag. En het hele verhaal krijg je toch niet echt te horen, want de verteller was er zelf niet bij.

Waar Spinvis voorheen vaak nog gewoon wat dichtregels was met minimale muzikale ondersteuning, heb ik bij Stefan en Lisette het gevoel dat er een hele band speelt, en dat de muziek ook een hoofdrol krijgt. En dit gehele plaatje is waarom dit het hoogste Nederlandstalige nummer in de lijst is.

Spotifylijst: hier

avatar van chevy93
Finidi schreef:
De consequentie daarvan is dat je een stukje moet fietsen van bushalte naar huis (een gegeven waar ik later ook m’n scriptie over heb geschreven).
Ben wel benieuwd naar jouw onderzoeksvraag dan.

avatar van Finidi
chevy93 schreef:
Ben wel benieuwd naar jouw onderzoeksvraag dan.


Voelt wel een beetje alsof ik daarmee clickbait heb geschreven Maar:

In hoeverre speelt de kwaliteit van de verbinding tussen de
woonplaats van een student voor aanvang van de studie en de studiestad een rol in het
verhuisgedrag van studenten voor en tijdens de studieperiode?

Waar wel vaker onderzoek naar is gedaan, maar dan vooral met 'afstand hemelsbreed'. Maar als je iemand vraagt hoe ver ie heeft gereisd, dan wil je vaak eigenlijk het veel relevantere 'hoe lang heb je erover gedaan'. En ook andere zaken zoals comfort en kosten spelen mee. Dus volgens mij kon het wel gedetailleerder dan een simpel 'afstand hemelsbreed': rekening houden met hoe er gereisd wordt, dus verschillende modellen voor auto of, meer gebruikelijk voor (universitaire) studenten, met het OV. Heel model voor opgezet, waarbij je dus ook fietsafstand van huis naar OV-halte had. En de gehele reis modelleren bleek wel een ietwat betere voorspeller.

avatar van Finidi
31. Interpol – Leif Erikson

(afbeelding)
But she doesn’t know that I left my urge in the icebox
Dat is natuurlijk een erg makkelijke manier om het debuutalbum van Interpol en vooral de zanger Paul Banks te typeren; het is allemaal onderkoeld, maar de emotie is er zeker wel. Lange tijd kon ik niet zoveel met Interpol’s debuut, Our Love to Admire vond ik een toffer album. Bij El Pintor ben ik pas echt veel naar deze band gaan luisteren, ook omdat ik in die periode vrijwel elke week bij m’n broer langs ging en Interpol één van z’n favoriete bands is. Maar twee jaar terug is het kwartje met het debuutalbum toch gevallen, en nu is het één van m’n favoriete albums. Het is precies dat onderkoelde waardoor het zo lang heeft moeten duren, denk ik. Leif Erikson vormt, door dat expliciet te maken, de sleutel tot dit vrijwel onovertroffen album.

30. Four Tet – My Angel Rocks Back and Forth

(afbeelding)
Eén van de beste topics op dit forum is het door zaaf georganiseerde Album Top 10 Per Jaar. Vanaf de 2000 editie heb ik daaraan mee gedaan. Het was perfecte timing, ik was toen net fulltime met m’n scriptie bezig. Dat betekende dat ik zeeën van tijd had om muziek te luisteren. Bij elke jaar editie ging ik alle releases van dat jaar die op de site gaan door, om een shortlist te maken van vaak rond de 50 albums die ik dan voor die editie ging luisteren. Vaak betrof het dan zeer gewaardeerde albums of artiesten die ik wel van naam kende maar nooit had geluisterd. Enfin, het album Rounds van Four Tet is m’n favoriete aanwinst van dat topic. My Angel Rocks Back and Forth is een ogenschijnlijk simpel nummer: pak een schitterend pianomelodietje, blijf die herhalen met enkele variaties en bouw er wat sfeervolle andere geluiden om heen. Maar wat is het doeltreffend, altijd kippenvel als rond de drie minuten het pianomelodietje even wordt onderbroken.

29. Cloud Nothings – Wasted Days

(afbeelding)
Van de beste ontdekking uit het Album Top 10 Per Jaar topic naar de beste ontdekking die ik door de Witte Trui heb gedaan. Het nummer gaat enorm hard van start en zit vol frustratie. Dezelfde manische energie als een nummer als Suds & Soda kan oproepen. Heerlijke jamsessie in het midden van het nummer, waar ze toch nog de weg terug vinden naar het eigenlijke nummer, om nog even keihard uit te halen ‘I THOUGHT. I WOULD. BE MORE. THAN THIS’ . Nummers die een meer cathartische werking hebben zijn er bijna niet.

Spotifylijst: hier

avatar van Mausie
Leif Erikson is idd een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van Interpol.

avatar van jordidj1
Verrassende, maar toffe update ❤️

avatar van GrafGantz
Ik heb het maar eens even nageteld, maar je bent dus de 8e met Wasted Days in z'n top 100. Volledig terecht overigens

avatar van chevy93
Finidi schreef:
Heel model voor opgezet, waarbij je dus ook fietsafstand van huis naar OV-halte had. En de gehele reis modelleren bleek wel een ietwat betere voorspeller.
Een beetje offtopic, maar ik vind het gewoon interessant. Was er ook een omslagpunt waarna de reistijd, door de bank genomen, te lang werd en mensen dus semi-verplicht waren om te verhuizen? En heb je ook gekeken naar de frequentie (bv. bus per 10 minuten of per uur)?

avatar van chevy93
GrafGantz schreef:
Ik heb het maar eens even nageteld, maar je bent dus de 8e met Wasted Days in z'n top 100. Volledig terecht overigens
Ben benieuwd welk nummer het vaakst genoemd is. Heb nu in ieder geval even snel 9 keer Untitled 8 geteld (maar kwam ook vaak Untitled 3 tegen).

avatar van jordidj1
Let Down wordt in de laatste lijstjes ook vaak genoemd

avatar van Johnny Marr
Leif Erikson én Wasted Days in één update!

avatar van Finidi
chevy93 schreef:
Een beetje offtopic, maar ik vind het gewoon interessant. Was er ook een omslagpunt waarna de reistijd, door de bank genomen, te lang werd en mensen dus semi-verplicht waren om te verhuizen?


Wel aan gedacht, niet naar gekeken uiteindelijk.

En heb je ook gekeken naar de frequentie (bv. bus per 10 minuten of per uur)?


Niet helemaal, maar wel indirect. Wat ik had gedaan is de reistijd berekenen die ze hadden, als ze op een specifiek tijdstip in de universiteitsstad moeten zijn. Uiteindelijk volgens mij voor 8.30u als aankomsttijd gekozen, met het idee dat we niet wisten in welk universiteitsgebouw een student moest zijn (sommige universiteiten hebben immers meerdere gebouwen op verschillende plekken) en dat 9u college wel gangbaar is. Dus een halfuurtje om naar je specifieke gebouw te gaan. (Ook getest met 8.40u maar dat maakte niet per se verschil voor de resultaten.) Het kan dan zijn dat je door lage frequentie al om 8.10u in de stad bent, dus je reistijd is 20 minuten langer dan wanneer de frequentie hoger is. Op die manier is frequentie wel meegenomen.

Kwalitatieve aspecten zoals hoe druk 't is op de lijn had ik bijvoorbeeld geen rekening mee gehouden, dat was ook nog wel leuk geweest. Maar wel met of je toegang had tot een treinstation of alleen busstation (trein is beter dan bus immers).

avatar van Finidi
28. Gazpacho – Splendid Isolation

(afbeelding)
Eindelijk komt er dan een nummer van m’n favoriete band langs. Gazpacho maakt duistere, sfeervolle artrock, tegen het progressieve aan, altijd gekoppeld aan één of ander concept voor het album. Op Missa Atropos, waar dit nummer van komt, is het concept het verhaal van een man die zichzelf opsluit in een vuurtoren, in z’n eentje, om daar een mis te gaan schrijven aan Atropos, de Griekse godin die de levensdraad mensen doorknipt als het hun tijd is om heen te gaan. Splendid Isolation is de grootse finale van het album, en dat is aan alles te merken. Het intro is melancholisch, en beschrijft de eenzaamheid waar de man zichzelf toe heeft veroordeeld, terugkijkend op de gebeurtenissen eerder op het album. Halverwege het nummer wordt de spanning behoorlijk opgebouwd, en begint een aanklacht (aan Atropos, aan zichzelf? Ik weet het eigenlijk niet). De teleurstelling, boosheid en rancune die uit dat stukje spreekt vind ik erg bijzonder. De muzikale ondersteuning is er ook enorm top, allemaal ter ondersteuning van de emoties.

So if your memory serves you well
You may remember what you have done
You call on me to talk to them
And later question why I’m gone
Well every plan you’ve had has failed
There is nothing more to say
Your judgements made by someone else
Did their wisdom serve you well?


27. The Cure – Maybe Someday

(afbeelding)

Het zal vast heiligschennis zijn om iets van Bloodflowers zo hoog te hebben, hoger dan alle andere nummers van The Cure, maar we doen het toch. The Cure met wat meer gitaar, dat is wat er op Bloodflowers wordt gedaan, en dat vind ik wel prima. Maybe Someday staat daarnaast weer vol schitterende lyrics, Smith zingt zoals altijd uitstekend en de emoties komen behoorlijk binnen.

26. Karnivool – Deadman

(afbeelding)

Het nadeel van meedoen aan de Prog Ladder, is dat je altijd enorm lange nummers voorgeschoteld krijgt. Ik probeer ze dan meestal wel uit te luisteren. Waar ik het vaakst over struikel is de zanger, vooral bij de wat hardere prog rock/metal bands. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, maar het type zanger als die van Pain of Salvation of TesseracT. Ik kan er niks mee; en daar zit je dan 10 minuten naar te luisteren. Muzikaal is het vaak dik in orde, maar elke keer als de vocalen dan weer invallen denk ik ‘tja, jammer’. En aan sommige zangers moet je ook eerst gewend raken, ik kon immers niks met die van IQ bijvoorbeeld en nu wel. En er zijn genoeg mensen die niet houden van Matt Bellamy van Muse, Thom Yorke van Radiohead of de zanger van Gazpacho, die wel in dit lijstje voorkomen. Het is, uiteindelijk, een kwestie van smaak.

Maar Ian Kenny van Karnivool is de beste zanger in moderne prog bands.

Daarnaast wordt er op dit nummer ook gewoon geweldig gemusiceerd, ik geniet vooral enorm van de drums van Steve Judd.

Spotifylijst: hier

avatar van Finidi
25. Talk Talk – The Rainbow / Eden / Desire

(afbeelding)
Tijd om vals te spelen door drie nummers op één slot neer te zetten. Naja, niet helemaal, dit is nu eenmaal de vorm waarin ik het heb leren kennen in de Prog Ladder. Of het überhaupt prog is, is trouwens wel vrij discutabel.

Maar goed, aan de muziek zelf wil ik niet al te veel woorden vuil maken, het valt toch niet te beschrijven. Wat in dit nummer gedaan wordt is gewoon pure magie. Als ik dit album luister, is het altijd lastig om te bedenken wat er daarna nog opgezet kan worden, omdat niks daarna echt past. Vaak kies ik er dan voor om helemaal niks te luisteren.


24. The Antlers – Kettering

(afbeelding)
Kettering is de perfect introductie voor één van de meest emotioneel slopende albums die ooit gemaakt is: Hospice. Elke zin die Peter Silberman over z’n lippen krijgt gaat door merg en been.


23. Arcade Fire – Suburban War

(afbeelding)
Ik heb/had nogal de neiging om vrienden niet meer op te zoeken, als ik ze niet sowieso al structureel tegen kom (op school, werk of waar dan ook), wat er nogal eens toe heeft geleid dat ik vrienden uit specifieke periodes nooit meer spreek. Tot op zekere hoogte lijkt me dat ook normaal. Het einde van dit nummer, waar “All my old friends they don't know me now” wordt herhaald als een waar stadion-meezing refrein komt op die manier bij mij binnen. De sound van Arcade Fire op The Suburbs is sowieso m’n favoriete Arcade Fire sound, dus dit nummer behoort tot de favorieten.


Spotifylijst: hier

avatar van Rudi S
Prachtige update maar eentje springt er dan net nog uit.
Kettering

Gast
geplaatst: vandaag om 15:56 uur

geplaatst: vandaag om 15:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.