Is weer in de arena

Dan is er dus helemaal geen reden meer voor 123poetertjes om door te gaan.

Kom chat: Chat1
Kom chat zonder Flash: Chat2

+ alternatieve ingangen voor de chat:
1. Via mibbit.com

Je kiest bij Connect uit de lijst "chat4all[webmirc]". geef vervolgens je Nickname aan en bij channel type je "#123poet"

2. Via webchat.chat4all.net hier vul je bij nickname je nick in en bij Channel ook #123poet. Deze is ook stabiel, maar ben je slechts een kiwi en heb je opties als kleurtjes en smilies

I came here with a load
And it feels so much lighter
Met een update

https://i.imgur.com/d1eKCMn.png
60. Coldplay - Green Eyes
Britpop, 2002, A Rush Of Blood To The Head, 3:43

Chevy zei het al: Green Eyes heeft twee woorden en negen letters. Gewoon plek dus voor Coldplay in mijn lijst, ya bish. Toch wel een band die in het verloop van jaren een discografie heeft opgebouwd om U tegen te zeggen. Nu hoor je me al aankomen met het inmiddels gangbare “jaaaa vroeger waren ze zo gooooeed en nu zijn zo zo sleeeeecht kutcommerciëlezooiwatikindewcachterlaatisnogbeter” maar nee, eerlijk gezegd hebben ze nog steeds wel mijn sympathie met wat ze nu maken. Ook hun recentere hitjes stralen nog bakken plezier uit en met name Ghost Stories is ook een paar jaartjes later nog een dijk van een plaat gebleken en Midnight een briljant nummer, Jon Hopkins bedankt! Echter, als puntje bij paaltje komt en ik een favoriet nummer van ze moet kiezen dan kom ik toch ook ontegenzeggelijk uit bij Parachutes en A Rush Of Blood, hun twee absolute standoutalbums. Net als bij The Beatles het geval is lenen de liedjes hierop zich perfect voor een beginnend snaarinstrumentalist. Yellow was één van de eerste liedjes die ik op ukelelelelelelele leerde en ook het nummer waarop ik akkoordenprogressie leerde om hem daarna naar mijn smaak te tweaken én waarvij ik leerde zingen en spelen tegelijk, wat niet iedereen heel leuk vindt. Green Eyes is dan weer één van de spaarzame liedjes die ik inmiddels op gitaar kan. Waar ik best wel heel blij mee ben want daar heb ik zowaar hun mooiste nummer te pakken. Vet dat op het toch wel iets bombastischere AROBTTH er hier toch nog een keertje wordt teruggegrepen naar de simpele schoonheid die Parachutes zo mooi maakte. Alsof Chris Martin in je huiskamer zit en het rechtsreeks naar jou toe speelt. Lief, mooi, simpel, doeltreffend. Mocht er iemand groene ogen hebben: deze is voor jou

Ook kjoel, ook Coldplay maar dan net een tikje anders: Coldplay - Midnight (Jon Hopkins Remix)



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/y9pDTVD.png
59. Naive Ted feat. MuRli - Only The Oppressor Knows Peace
Experimentele hiphop, 2017, The Minute Particulars Episode I: The Death Of My Trust Is Sincerely Yours, 7:47

De hipster in mij trekt zich nu eventjes terug op de wc voor een momentje voor zichzelf. Want ja, dit is er eentje die ik toch wel met behoorlijke trots zelf ontdekt heb. Ik weet nog steeds bijzonder weinig van Gemaskerde Teddie, behalve dat ie uit Limerick komt en maar wat aankloot met random samples die hij, aan zijn sound te horen, vermoedelijk ergens in een klein zolderhokje van een afbrokelende loods in elkaar heeft geflanst. Het maakt zijn werk niet altijd even makkelijk om te luisteren. Veel losse flarden en vingeroefeningen, erg vet maar niet echt geschikt voor een lijst als deze waar echt de nummers wel centraal staan. Gelukkig zijn er, zoals ze er wel vaker zijn in deze lijst, positieve uitzonderingen op die regel en met Only The Oppressor Knows Peace brengen al die random geluidjes plots toevallig iets bi jelkaar dat van begin tot eind helemaal klopt en zowaar zelfs catchy is. Nu komt dat ook vooral door de inbreng van MuRli, ‘bekend’ van Rusangano Family, een hiphopcollectief uit datzelfde Limerick. Geboren Togolees heeft MuRli het vaak over zijn achtergrond als immigrant en de struggles om erbij te horen. Dat maakt dit nummer zo sterk: je voelt de hele tijd de onderdrukking van het system dat op de loer ligt en de onvermijdbare paniek die het creëert onder haar slachtoffers. Ze zullen je pakken, wat je ook probeert. Orwell had ons al gewaarschuwd. Op een gegeven moment slaat het definitief om in totale dystopie totdat je aan het einde nog even een volle brainwashsessie onde..
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace
the oppressor must know no peace

Ook kjoele recente hiphop met een hyperontsporend einde: clipping. - La Mala Ordina. Die noise godverpielekes wat geniaal



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

Wil Dance Lover zich melden in de chat? x

Ja, ga nu binnenkomen! X

Mjuman kom chat x
Chat4all.net Free Flash IRC Client - chat.chat4all.net

https://i.imgur.com/6F9Vihw.png
58. 808 State - In Yer Face (Bicep Remix)
Tech house, 2016, single, 7:42

Zoefzoef, neem die trance van de vorige track nog maar eventjes mee naar deze. Enter een kelder, zo diep dat het daglicht het nooit heeft aangedurfd om aan te kloppen. Waar de geur van booze, zweet en rookmachines tintelt in je neusgaten. Waar de bassen recht door je botten klappen. Strijkers je organen bestrijken en strelen tot een goddelijk aandoend gevoel. Oké, volgens mij is beeldspraak niet echt mijn ding dus ik stop er wel mee. Ik ben zelf ook nog nooit naar een ekte ete technorave geweest maar ergens is dat één van die dingen die ik absoluut nog eens wil. Zeker omdat ik nu al kan voelen hoe hard zo’n nummer als dit dan in yer face kan stompen. Een weergaloze remix die eigenlijk alle ietwat onsamenhangende elementen van het origineel lijmt en zalft met een opeenstapeling van heel kleine bouwsteentjes. Niet heel lang geleden werd deze op Musicmeter nog gekroond tot de beste remix ooit. En hoewel er hierna nog eentje langs gaat komen kan ik het dus behoorlijk in dat verdict vinden. Bij gebrek aan een kelder ga ik nu denk ik even in de kruipruimte zitten x.

Ook een kjoele mix met de hoofdrol voor twee geniale artiesten: Lindstrøm - Another Station (Todd Terje Remix)


spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/OrlWjvU.png
57. King Princess - Holy
Queerpop, 2018, Make My Bed EP, 2:56

Nu de LGBTQ-community steeds meer voet aan de grond krijgt (en gelukkig maar) nu even de aandacht voor één van haar bekendste voorvechtsters. King Princess is gewoon the Q.U.E.E.N. of QUEER en samen met Hayley Kiyoko eigenlijk hét gezicht van een huidige generatie tieners die worstelen met zelfacceptatie en seksualiteit. Waar Hayley live totaaal niet schijnt te kunnen zingen is KP echter fenomenaal te zijn. Dat hoorde ik althans van mijn huisgenootje (ja, diegene van m’n ukelelelelelele, ze gaat sowieso nog een keertje passeren hierna). Via haar ben ik helemaal into King Princess ofwel Mikaela Straus. Opgegroeid in de studio van haar pa in hipster-Brooklyn is ze hypermuzikaal opgevoed en hierdoor is haar jonge doorbraak zeker niet onverwacht. Ja, ze maakt op zich redelijk toegankelijke pop maar we met net dat beetje extra. Vooral gekenmerkt door laidback gitaarstroken en een beetje jazzy vibe van zingen. Het is zo relaxt, je voelt gewoon de joint door de opnamestudio rondgaan. Ergens gelijkt ze wel aan Fiona Apple met wie ze ook al heeft samengewerkt. Holy is volledig op haar hese kopstem ingericht, fijne slowgower maar wel eentje met haar furie breed uitgemeten. Mikaela is hier simpelweg geil. De tekst laat weinig aan de verbeelding over: pure seks gewoon. Zelf geloof ik trouwens niet in honderd procent hetero- of homoseksualiteit bij wie dan ook, meer in een glijdende schaal waarin iedereen met name handelt naar zijn of haar overwicht. Ik wil dus ook zeker niet bij voorbaat uitsluiten dat ik ooit nog verliefd zou kunnen worden op een jongen. Wat komt dat komt, ya bish.

Ook kjoel en dus ergens best gelijkend an KP, op dat queerding na dan: Fiona Apple - Get Gone



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/wY96i5F.png
56. Agar Agar - Cuidado, Peligro, Eclipse
Frankrijkpop, 2016, Cardan, 6:00

Armand Bultheel en Clara Cappagli zijn een beetje geschift. Stiekem denk ik dat ze allebei zijn opgevoed door wolven. Hun nummers bevatten verwijzingen naar honden en Clara spit daar ook allerhande dierengeluidjes doorheen. Live dit ook nog eens in tienvoud. Nergens maken ze het echter zo bont als op Cuidadooooooooo Peligrooooooo Eclipseeeeeee. De twee doen hier even een uitstapje naar het Spaans, maar dan wel met een sorta Engels accent terwijl ze toch echt uit Frankrijk komen. Hierdoor ontstaat er een allo-allo-potpourri van accenten. Je zou dus denken dat dit een belachelijk nummer creëert maar niets is minder waar. Cuidado is serieuze shizzle en wil ook serieus genomen worden, doe je dat dan realiseer je je pas echt dat het werkelijk waar een enorme banger is. Bezwerende synths die teruggrijpen naar krautrock en het nummer belachelijk lomp hard voorstuwen waardoor je shirt van je lichaam gescheurd wordt en alle vezels in je lichaam op hun grondvesten beginnen te trillen. Mayday mayday! roept ze nog aan tegen het einde maar dan is het al veel te laat, hier is geen houden meer aan. Live plakken ze er nog eens vijf minuten aan vast en de mate van totale vloering daarin is echt ongelooflijk. Zelf zag ik ze één keer, op ADE Live 2018, ook wel fokking ADE genoemd. Probleem van de setting was dat het één van de goedkoopste festivals binnen ADE was en dus allerhande volk aantrok dat geen neuk gaf om de optredens die bezig waren. Wij (Marco, Jordi, Geert en ik) stonden dan ook net op de verkeerde plek tussen een leger aan droeftoeters die de hele show hun muil niet konden houden waardoor ik de eerste vijftig minuten eigenlijk een enorme teleurstelling waren, hoe goed Agar Agar die avond ook speelde. Cuidadoooo als afsluiter overstemde echter alles en maakte in één klap de avond weer goed. Manmanman zoiets spelen kan gewoon echt niet, serieus één van de beste nummers die ik ooit live heb gehoord. In een wel voldoenende setting had dit optreden alles boven episch kunnen zijn. Ik zit nu weer hun show op Lowlands terug te kijken (de oplettende user kan op de eerste rij een niet nader te benoemen drankliefhebber helemaal waus zien gaan op de voorposten) en ja: hier wil ik snel nog een keer heen. Op DTRH clashte AA jammerlijk met Janelle, maar een keer gewoon een headlineshowtje op een podium van gemiddelde grootte moet toch kunnen. Komaan Paradiso, Roosje, Melkweg of Ronda, boeken die hap! BICEPS! TRICEPS!

Ook kjoel, live verpletterend en daadwerkelijk Spaans: ROSALÍA - Aute Cuture madremiarosaliabajalé



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/lrpZ14z.png
55. Marco Passarani - C-B-S Master Theme
Electronic, 2005, Sullen Look, 6:16

-tiktik- Op Spotify -tiktiktik- staat deze omschreven -tiktiktik- als Dirty Needlework -tiktffffft- Komt gewoon omdat ze hun shit daar -tiktiktik- niet op orde hebben -tiktiktik- en de tracklist door de war -tiktiktik- hebben gegooid, -tiktshtsht- maar Dirty Needlework -tiktik- is dan ook de titel -tiktiktik- waarin ik deze -tiktiktik- heb leren kennen -tiktffffft-. En eerlijk is eerlijk, -tiktik- ik begrijp Spotify wel: -tiktiktik deze titel staat het nummer -tiktiktik- veel beter -tiktshtsht-. “Dirty Needlework” is ritmisch -tiktiktik- volledig opgebouwd uit kleine, vuige tikjes -tiktiktik- zo scherp dat alleen -tiktiktik- een naald ze kan maken -tiktffffft-. Om deze staccato beats een beetje op te vullen -tiktik- zitten er synthdeuntjes doorheen gesmeerd -tiktiktik- met een tikje acid, vleugjes melodieuze techno en -tiktiktik- zelfs een beetje italo -tiktshtsht-. Maar dat laatste is ook weer niet zo verrassend -tiktiktik- als je al kijkt naar de naam -tiktiktik en dan ook zijn kale kop met pornosnor erbij betrekt -tiktiktik: de beste man is een ekte Italiaan en je kan het horen -tiktffffft-. Zijn liedjes bevatten altijd een vrolijke noot -tiktik- maar wel met het nodige avontuur en gedrevenheid, -tiktiktik- alsof op elk moment Yoshi je beeld kan komen binnenrijden -tiktiktik- en zo’n groen schild in je mik douwt -tiktshtsht- . Meesterlijk. Wat dat betreft -tiktiktik past de echte songtitel eigenlijk ook wel. -tiktiktik- Mensen die Marco heten -tiktiktik- zijn trouwens wel vaker bazen x -tiktffffft-.. Blieb blieb blieb

Ook kjoele bliepjeselektronic op tikketakritme: Booka Shade - Darko



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/t1gr8Wu.png
54. Las Aves - Acid Years
Frankrijkpop, 2015, L.A., 3:20

Als je dacht dat er na La Femme en Agar Agar wel genoeg opzwepende Frankrijkpop langs is gekomen: maak kennis met Las Aves.
Voorheen bekend als The Dodoz maar die zijn, net als het beestje waar het naar vernoemd is, uitgestorven. Dus dan maar naar vogels in het algemeen noemen, die sterven vast niet allemaal in één keer uit. De herstart hadden ze nodig om verder te gaan op nieuwe voet: een beetje vervreemdende maar toch heel vrolijke pop met Oriëntaalse invloeden. Acid Years komt duidelijk nog een beetje uit de vroege Las Avesperiode en heeft nog de oude punky elementjes: hoog tempo, snerpend gitaartje en drums die je achtervolgen AAAHHH ik moet weg hier helluuuuhhhppp ze zitten achter me aaaaaaaan. Eén hyperactieve bende waarin zangeres Géraldine Baux aanvankelijk nog de rust weet te bewaren maar aan het einde ook mental wordt. Say my name! Say my name! Say my name!

Ook kjoel, erg Frans en vooral heel erg vrolijk met een sweet clipje met giraffes en alles: Petite Meller - Baby Love



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/n29B2Ja.png
53. Jerry Williams - Let's Just Forget It
Sadboysoundtrack, 2016, Let's Just Forget It, 3:43

Kijk eens wie we hier hebben, it’s ma Jezza! Uiteraard gaat ze nog wel hoger terugkomen in de lijst, zij is één van die uitzonderingen waarbij één notering haar tekort zal doen. Duh. Luister dan naar haar ofzo, lees haar teksten even door of kijk even naar wat fotootjes van haar. Nee, niet van die dode Zweed, er is maar één Jerry Williams. Wat een snoesje gewoon.

Eigenlijk is het maf om te bedenken dat ik haar nog geen drie jaar ken, zo essentieel is ze in mijn leven geweest. Jerry is bij mij ook niet alleen maar verbonden met vrolijkheid ofzo. I mean, als je een artiest ruim 14000 keer beluisterd hebt dan moet er ook wel een maffe kronkel in je hoofd zitten. En ja, ik ging in die tijd dan ook niet door de beste periode in mijn leven. Ik ben altijd al wel een beetje een persoon op de achtergrond geweest maar zeker tijdens mijn eerste jaren op de uni viel ik eigenlijk gewoon weg tegen het behang. Ik zat middenin mijn studie in Eindhoven maar had geen geld voor een kamer. Werken ging me niet lukken want ik was teveel tijd kwijt met reizen. Het was dus echt een soort cirkel, eentje die ik eigenlijk makkelijk had kunnen doorbreken maar die moeite wilde ik op dat moment dus ook niet nemen. En zo ging het eigenlijk drie jaar door, juist in de periode dat de vriendengroepjes voor het leven zich beginnen te vormen. Het thuiswonen zorgde er voor dat ik in Eindhoven totaal niet kon aarden, echte vrienden waren schaars en ik merkte dat ik overal een beetje tussen viel. Voor mijn studie voerde ik geen flikker uit en hoewel ik naar colleges ging was ik daar vooral alleen maar fysiek aanwezig. Ik moest dagelijks ruim drie uur reizen dus als ik thuiskwam was ik vaak te moe om iets aan mijn vakken te doen en ik had er ook geen zin in, met als gevolg veel enen en tweeën en een flinke dot studievertraging, van een studie die ik ook helemaal niet zo superleuk bleek te vinden (zie #70). Mijn tijd die ik niet aan school of sociale dingetjes hoefde te besteden (buiten voetbal om dan) begon ik te vullen met muziek luisteren, iets wat eigenlijk voornamelijk was om voor mezelf te verbloemen dat ik verder eigenlijk maar een heel erg saai leven had. Niet sweet, ik wilde best dingen doen maar ja, ik had eigenlijk niet echt een groepje waarmee ik kon gaan stappen of nachtbraken als ik er zin in had dus ja, ik sloot me maar vooral op op mijn kamertje. Het woord depressie heb ik nooit aangedurfd in mijn mond te nemen maar een lichte vorm ervan zal ik bij nader inzien, altijd achteraf toch wel gehad hebben. Ik wilde geen zwakte tonen want boys don’t cry dus deed tegen mijn ouders altijd alsof alles prima naar mijn zin ging. Hierdoor ging ik een beetje een dubbelleven leiden. Dieptepunt hiervan was Oud en Nieuw 2018. Ik zat net op kamers en iedereen om me heen had al dingen gepland staan waardoor ik eigenlijk alleen achterbleef. Ja, ik had gewoon bij mijn ouders kunnen gaan vieren maar wilde ergens nog de schijn ophouden dat ik ze niet meer nodig had op dit soort momenten en ik zelf wat wat last minute zou fixen dus ja, aan het eind van de rit was ik helemaal alleen. Inmiddels denk ik echt: wtf was I thinking? Toen was het eigenlijk een uitkomst van zetten waarbij ik schaakmat werd gezet.

Nou, het was kortgezegd dus ook wel de periode dat ik elk stukje troost en positivisme wel kon gebruiken. Meet Jerry Williams, songwriter uit Portsmouth, halfjaartje ouder dan ik en een grote lokale belofte. Beetje bij toeval stuitte ik op I’m Not In Love With You en ik vond hem wel kjoel, goed genoeg voor mijn Afrekening enzo en na een tijdje ook goed genoeg om eens de rest van haar nummers te gaan checken. Een maandje ging voorbij en plots, een keer in de bus naar huis, kwam ze toch ineens wat harder binnen. Thuisgekomen ben ik voor het eerst echt clipjes van haar gaan opzoeken en tijdens Let’s Just Forget It gebeurde het: ik viel als een blok voor die meid. Liep ze daar met natte haartjes over een winderig strand in een iets te grote groene trui, vertellend dat ze je wel even zou beschermen tegen die grote boze buitenwereld. Aan de andere kant van die grote plas waar ze langs huppelde zat ik daar te kijken en ik vertrouwde haar. Het leek of ze mij begreep en me advies wilde geven wat met mijn leven te doen. Er begon een immens lange periode van verliefdheid, iets dat ik al lang niet meer gevoeld had, waarin ik alles wilde weten over Jezza. Alsof ik me wilde voorbereiden op een date met haar ofzo. En er viel veel over haar te leren want uit alle hoeken van JijBuis was er beeldmateriaal van haar te vinden, vanaf het beginste begin waarin ze optrad in lokale pubs voor een tiental mensen, de helft daarvan haar familie. Ontelbare keren keek ik haar interviews, crappy opnames uit The RMA of andere liveoptredens. Liedje voor liedje wist ze me ofwel tot tranen toe te raken ofwel tintelen van geluk, en vaak zelfs een combinatie van beide. Niet alleen haar songs tho, het was haar hele houding: zo open, zo positief, zo ambitieus. Zij is eigenlijk degene geweest die me een beetje over dat dode punt heeft geholpen omdat ik kon zien wat er mogelijk was met het leven, als je er maar moeite in steekt. Dit leidde weer tot een mooie tegenstrijdigheid want aan de ene kant inspireerde haar Grab Life-attitude me enorm, en aan de andere kant maakte het me ook weer onzeker. Je ziet een meisje van jouw leeftijd en tevens de crush van je leven de wereld rond gaan, uitgaan met vrienden, daar de ene na de andere toffe persoon ontmoeten en als klap op de vuurpijl prachtmuziek maken die veel mensen bereikt. Tja, en dan kijk je naar jezelf, je niet realiserend dat ook zij ongetwijfeld haar sores heeft én gewoon één van de lucky ones is en geen representatie voor het gemiddelde leven, en dan denk je van: tja, zit ik hier een beetje niks te doen, een beetje foto’s kijken van een chick die ik vermoedelijk nooit daadwerkelijk zou ontmoeten. Viel ik toch een beetje in de val van het ideaalplaatje dat social media je voor kunnen schetsen. Beetje als iemand die je uit een greppel haalt, naar de andere kant van de weg loopt en je daar een ravijn afdondert. Ofzo. Niet voor niets vinden veel mijn mijn struggles ook nog wel tijdens mijn Jerryperiode plaats.

Toch heeft ze me ergens wel gezekerd waardoor ik er mede met haar hulp toch wel weer uitkwam. Haar concert, waar ik in een latere update nog wel over ga hebben, bleek het begin te zijn van de nieuwe ik waar ik, na die kut-oudennieuw, mee kennis leerde maken. De mogelijkheid om naar concerten te kunnen verruimde mijn horizon. Ik kon weer uitkijken naar dingen, nieuwe mensen ontmoeten met gemeenschappelijke interesses en dat zonder me anders voor te doen dan wie ik ben. Mijn huis werd mede door mijn initiatief ook gezellig, ik nam een leuk bijbaantje met veel toffe collega’s, leerde mensen achter dit forum kennen, kon weer verliefd worden op mensen die daadwerkelijk dichtbij me staan en heb sinds kort ook een gitaar: al bij al weer een lekker druk leventje waarin ik het af en toe juist eens heerlijk vind om alleen te zijn, datgeen waar ik eerst een grafhekel aan had, omdat ik me nu eigenlijk nooit meer alleen voel. Vooral belangrijk is dat ik nu vrienden close bij me heb met wie ik het gerust kan delen als het slecht met me gaat omdat ik van hen weet dat ze ook zo’n periode hebben gehad en me dus begrijpen. Ze hebben eigenlijk de rol een beetje overgenomen van Jerry. Toen ze begin 2019 haar gig in Köln, waar ik met Geert en Jordi heen zou gaan, cancelde bleek ik er eigenlijk helemaal niet meer zo mee te zitten. Denk dat dat wel het echte einde was van een periode in mijn leven die ik niet graag over zou willen doen maar waar ik ergens wel blij mee ben dat ik hem heb gehad. Tevens het begin Plastic Bitch House trouwens, winst he. Nu ik toch in die hoek zit: ik wil hier met name Geert trouwens nog echt bedanken. G, of je het al wist of niet, maar het feit dat jij meewilde naar de Sugarfactory in de sneeuw is voor mij echt heel belangrijk geweest.

Inmiddels heb ik wel geleerd om Jerry los te kunnen laten. Maar ik zal nooit vergeten wat ze voor me heeft betekend in mijn donkerdere tijden, zowel muzikaal als persoonlijk. Een paar weekjes terug nog schrijft Arrie me nog dat hij recent ook naar Jerry is gaan luisteren om hem over het dode punt heen te helpen. Ik citeer hem eventjes:Hoppa, hallo déjà vu. En hij is weer op MuMe actief dus het heeft geholpen. Welkom terug

Ook kjoel en ja, ook in de lijn van dit verhaaltje: Jerry Williams - Grab Life (Box Fresh Sessions

Wat een emopost is dit geworden zeg, jeez, mag ik al bij BROCKHAMPTON ofzo?



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/QoStaF1.png
52. The Cure - Boys Don't Cry
New wave, 1979, Boys Don't Cry, 2:37

Na Let’s Just Forget It komt Boys Don't Cry. Jerry weet dat, zo heeft ze haar EP ingericht. Nu dus een stukje over de band waar ze schatplichtig aan is geweest. 80’s new wave en indie: het is by far het populairste genre op MuMe. Weinig van dat in mijn lijst tho, ik heb er voornamelijk veel zeventjes voor over maar niet veel meer dan dat. Gek genoeg is juist The Cure dan weer de uitzondering waarbij mijn cijfers nogal eens twee punten hoger uitvallen. Alsof Robert Smith tussen al die depri dudes de enige is die ik weldegelijk begrijp. En dan klopt plots alles: zowel in full on derpimodus als in een vrolijke ikgapaardenbloemenlukkenindeweiterwijlikkoeiengaknuffelenmodus. Eigenlijk had net zo goed driekwart van Disintegration op deze plaats kunnen staan. Toch is mijn voorkeur toch uitgegaan naar hun doorbraaksingle en die is vooral behoorlijk poppy. Boys Don’t Cry verdient door alleen de titel al bijna een plekje in mijn lijst. Bijna dan. Gelukkig weet het muzikaal gezien de naamstandaard nog eens te overtreffen. De mijmering over een gebroken relatie die niet meer gelijmd kan worden met clichés, er niet mee weten om te gaan maar het tegelijk nog luchtig, haast vrolijk te doen klinken laat mij bij gebrek aan een hoofddeksel mijn sokken afdoen voor Robert Smith. Respect voor de man. Hij mag er inmiddels uitzien als een ongewassen mimespeler, het blijft nog steeds een baas en ik zou ze nog altijd behoorlijk graag live willen zien.

Op zijn tijd een flink potje huilen is echt heel erg lekker. Eenzame gevoelens, lastige liefdessituaties, wanhoop over toekomstplannen: gooi het eruit, het lucht zo erg op. Jongens janken niet, mannen wel.

Ook kjoel uit die tijd en best wel bittersweet: Talk Talk - Such a Shame



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

https://i.imgur.com/iXGuMqC.png
51. Vampire Weekend - Harmony Hall
Zonnepop, 2019, Father Of The Bride, 5:09

En toch weer ee stukje optimisme als besluit. Als antwoord op mn vraag: er staat een nummer van 2019 in de lijst. Vampire Weekend was nou echt zo’n band waarvan ik wist dat er een nummer van in hoorde maar waarvan ik lang niet zeker was welke. Er zit een strelend soort optimisme in de liedjes van Ezra en co, maar wel het soort waar eventjes de puzzel voor gelegd moet worden. Er is ontzettend nagedacht over de teksten en tooninvulling, zeker vanaf Modern Vampires of the City, waardoor je meerdere lagen emotie elkaar hebt lopen en elk nummer los derhalve al bijna een samenvatting van het leven wordt. Lang was de VW-tophonderdspot gereserveerd voor Don’t Lie, een echt braderieplaatje met reuzenraden en suikerspinnen enzo. Maar ja, toen kwamen ze vorig jaar weer met nieuwe stuff. Het is in die paar jaar dat ik echt muziek luister nog niet zo vaak voorgekomen dat een band waar ik al echt wel fan van was met een nieuw album uitkomt waarvan de nummers zich instant kunnen meten met hun vorige werk. Doorgaans wordt het ofwel een teleurstelling, ofwel ben ik al een beetje uit de artiest aan het groeien, ofwel is het album pas de definieve doorbraak van die artiest richting mijn oren. Maar dan Father Of The Bride: een zeldzame verrijking. Rijk is sowieso het woord dat bij FotB past, het zit zo vol met kleurtjes en sprankelend geluk. Harmony Hall was de eerst gedropte single en was alsof ze nooit weg waren geweest. Net Modern Vampires maar dan eentje die zes jaar tijd heeft gehad om bijgeschaafd en opgefrist te worden. Een moderne Modernvampires dus. Het gebruikt zelfs letterlijk een passage uit Finger Back en op een prominente plek nog wel: als aankondiging naar het hoogtepunt van het hele nummer. Want wanneer die oehooeees in het refrein aanzetten, jongens vloer me maar af. Sinds Down The Rabbit Hole ben ik echt definitief overstag: Harmony Hall is nu al de grootste klassieker die de band tot dusver heeft uitgebracht. Hoe ie inviel met een zonserondergang aan de ene kant en een regenboog aan de andere, wondermooi moment, vergeet het nooit meer. Een band kan liedjes maken wat ze willen, dierbare herinneringen creëren hebben ze echter niet zelf in de hand. Gelukkig houden de weergoden ook van ze en willen ze daar dus maar al te graag een handje bij helpen. Iedereen houdt van Vampire Weekend.

Ook kjoel, ook DTRH en ook oooeeehoooeeeehoooooeeeeehooooeeee: Balthazar - Fever. Jordi weet x



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

Brok in m'n keel bij je prachtige, openhartige verhaal

Samen uithuilen in de afterfissa? x



spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT

Ja klinkt goed, eigenlijk beter dan Ain't Together die genomineerd is voor de witte trui. Voor volgend jaar deze nomineren en dan ga ik punten geven!

Edit: Las Aves dito.

Verder props voor Boys don't cry. Dat is pas vleermuizenmuziek.

Acid Years heb ik al eens genomineerd in de Trui, eerste ronde exit. Die bitches hier

Goed nieuws, ik blijf hopen

Sssstttt....

Sluit maar achteraan aan, ik geil namelijk stiekem op Luigi. Gelukkig heb ik sinds vanochtend z'n mailadres x.

Huh, is Luigi een jongen dan? #sekseverwarring

Die snor geeft toch al een hoop weg zou je zo zeggen.

https://s.s-bol.com/imgbase0/imagebase3/large/FC/7/4/4/6/9200000051206447.jpg

Wanneer volgende update?

morgen 22:30 gaan we weer verder x

Heerlijk plaatje van Dominik Eulberg, met leuk verhaal. Ben zelf altijd gefascineerd geweest door mieren, kon er als kind naar blijven kijken. Leuk om dit nu in technovorm te horen

Zitten we weer klaar jongens? Kleine drie kwartier voordat we weer llloosssssgaan. Kom chat x