Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
4
geplaatst: 2 februari 2020, 22:31 uur
jordidj1 schreef:
Kijk uit naar weer een lijst met drie keer Nelly x
Kijk uit naar weer een lijst met drie keer Nelly x
https://i.imgur.com/vGS691V.png
26. Nelly Furtado - Explode #stemnellytop100
Folklorepop, 2003, Folklore, 3:45
Tja J, nu moet ik je toch even in de zak schijten want ons Nelly staat er toch echt maar één keer in, en niet eens in de toptwintig. Gelukkig hebben we haar Greatest Hits nog, daar staat ze twintig keer in de toptwintig. Tja, een GH waar nog vaak aan gememoreerd wordt (met name door mezelf hihi) maar het heeft zeker mij echt weer doen inzien hoeveel geniale nummers die dame wel niet uit heeft. Explode was echter al Jaren een zekerheidje hier omdat Nelly gewoon simpelweg magistraal in haar ritmes zit. Die drive in de coupletten, de openbarsting in de refrein en dan die bridge, holy shit. Wat Nelly zo goed en sympathiek maakte is dat ze in die draaikolk die de popindustrie toch is ze gewoon haar eigen zeeën blijft bevaren net als haar Portugese voorouders dat destijds deden. Die Portugese sound zit ook heerlijk vervlochten in haar sound, luister maar naar die al die fijne instrumenten. Ze had hiermee iets unieks wat nog altijd als een huis staat. Folklore is een tijdloos album gebleken en Explode een tijdloos nummer, dat Nelly in haar kindertijd als gedicht schreef. Als ik zelf terugkijk op mijn middelbareschooltijd had ik toch gehoopt iets meer als de hoofdpersoon uit 'teenage waste' te zijn. Ik was geen stuudje ofzo maar echt grenzen opzoeken deed ik ook nooit en ik heb die ‘explosie’ in mijn tienerjaren dan ook niet echt meegemaakt. Bij nader inzien, altijd achteraf had ik er toch wel wat meer uit willen halen. Maar ach, ik kan nog altijd steun vragen van Nelly. Haar muziek blijft altijd bestaan en ik kan altijd de sterren met haar tellen. Daarbij denkend aan de popster die zij ook is geweest. Nog atijd wacht ik op mijn explosie in mijjn studententijd wanneer ik besluit om eindelijk eens I’m Like A Bird te gaan zingen in de karaokebar op Stratumseind.
Ook kjoel, een zeroesster en tuurlijk moet ik haar noemen: Avrrrrril Lavigne - I'm With You
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT [/quote]
2
geplaatst: 2 februari 2020, 22:35 uur
https://i.imgur.com/9ki9F39.png
25. Regina Spektor - Daniel Cowman
Antifolk, 2002, Songs, 4:50
“The premature ejaculation of his death sentence hit Daniel in the face like a big round spit ball ggggwwwwkk tffffff.” Zo, nu jullie weer. Had ik het net nog over de Greatest Hitsshizzle, hier eentje die ik daadwerkelijk door dat topic ontdekt en omarmd heb. De Greatest Hits of Regina Spektor viel in een koude maar heldere februari, toegelachen door een winterzonnetje. Tevens gewoon een gemiddelde collegeweek waarin ik nog thuisthuis woonde en dus weer lekker aan de reis moest. In plaats van de bus naar Utrecht en dan de trein naar Eindhoven kan je ook de fiets naar Culemborg pakken en vanuit daar een sprinter+IC. Je bent misschien een kwartiertje langer onderweg maar heel af en toe moet je ergens je tijd voor nemen, zeker wanneer je niet te vroeg in de ochtend weg hoeft. Die fietsroute in kwestie is de Lekdijk en dat is tussen Vianen en Culemborg echt een heel fraai stukje met een sluis, een dorpskern, een fort en vooral veel vogels die aan- en afvliegen om eventjes te pootjepaden. Het was lange tijd tevens mijn favoriete tochtje om muziek op zijn plek te kunnen laten vallen. Misschien was het ook niet toevallig dat Regina daar pas echt op haar plek viel want zo'n luistersfeer staat haar goed. Een beetje die kilte van de winter maar ook het optimisme naar die frisse lente die er weer aan zou komen (en die mij Jerry Williams zou brengen hihi).
Dat terwijl het echt wel vals startte tussen Regina en mij. Haar oudere werk, waar dit nummer ook onderdeel van uitmaakt, was in eerste instantie niet echt een pretje om mee op te starten voor iemand die toen net een indierockfase onderging. Twee jaar aan de kant gelegd, daarna dezelfde nummers opnieuw beluisterd en ik vond ze instant briljant. Grappig dat je je zo naar een artiest toe kan ontwikkelen zonder haar in de tussentijd nog gehoord te hebben. Juist de klasse bleek hem in die eerste twee albums te zitten: 11:11 en Songs. Het werk waar ze tevens geheimzinnig over doet: ze speelt het nooit meer live, het is nergens te koop en nergens echt te streamen behalve een paar rips op JijBuis. Gelukkig is daar nog Mary Ann Meets The Gravediggers And Other Short Stories, de enige vijfsterrenwaardige verzamelaar die ik tot op heden ben tegengekomen, waarop toch ongeveer een derde van die originals staat waar ik zo goed op ga. Regina showt haar vaardigheden door nummers aan elkaar te lijmen die in eerste instantie niks met elkaar te maken hebben en zelfs op verschillende albums staan. Damn ik hou ervan als thema’s terugkeren juist wanneer je ze dreigt te vergeten. Damn ik hou van haar timing, haar teksten en gewoon haar hele attitude. Regina speelt niet op sexy, ze is een beetje die gekke meid in je studentenflat op wie je langzaam maar zeker helemaal verliefd wordt omdat ze zo uniek is. Zoveel beter dan die modepopjes, die worden toch lelijk naarmate ze oud zijn. Regina wordt bovendien nog mooi oud ook, bonus. Vraag maar aan Teunnis, die weet het wel. Hup Teun, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug. Eigenlijk hadden meer nummers van Regina mijn lijst kunnen en misschien wel moeten halen om juist haar diversiteit te tonen maar dwarse ik houd het lekker bij eentje en schrijf er dan gewoon maar een langer stukje omheen want dat is wel een lot dat Regina verdient. Beter dan ophanging of verdrinking in elk geval. Maak kennis met Daniel Cowman, het piekniveau van Regina en het piekniveau van muziek in zijn algemeenheid. Een nummer vol met onconventionele ideetjes. Stukjes rap met machtige binnenrijm, gekke gorgelgeluidjes, zo’n onheilspellend pianootje en Regina die murmelt over allerlei manieren om dood te gaan. Alsof ze eigenliijk een best off wilde maken van alle geniale tekstuele spinsels in haar hoofd en ze allemaal passend te omlijsten. Hierdoor is letterlijk elke zin die ze hier poneert bijzonder, uniek en memorabel. Oké Courtney, ga maar in een hoekje zitten. Dít is tekstueel het beste nummer ooit gemaakt. BESTEOOIT.
Ook kjoel en een bewijs dat moderne Regina nog steeds fantastisch is: Regina Spektor - Genius Next Door
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
25. Regina Spektor - Daniel Cowman
Antifolk, 2002, Songs, 4:50
“The premature ejaculation of his death sentence hit Daniel in the face like a big round spit ball ggggwwwwkk tffffff.” Zo, nu jullie weer. Had ik het net nog over de Greatest Hitsshizzle, hier eentje die ik daadwerkelijk door dat topic ontdekt en omarmd heb. De Greatest Hits of Regina Spektor viel in een koude maar heldere februari, toegelachen door een winterzonnetje. Tevens gewoon een gemiddelde collegeweek waarin ik nog thuisthuis woonde en dus weer lekker aan de reis moest. In plaats van de bus naar Utrecht en dan de trein naar Eindhoven kan je ook de fiets naar Culemborg pakken en vanuit daar een sprinter+IC. Je bent misschien een kwartiertje langer onderweg maar heel af en toe moet je ergens je tijd voor nemen, zeker wanneer je niet te vroeg in de ochtend weg hoeft. Die fietsroute in kwestie is de Lekdijk en dat is tussen Vianen en Culemborg echt een heel fraai stukje met een sluis, een dorpskern, een fort en vooral veel vogels die aan- en afvliegen om eventjes te pootjepaden. Het was lange tijd tevens mijn favoriete tochtje om muziek op zijn plek te kunnen laten vallen. Misschien was het ook niet toevallig dat Regina daar pas echt op haar plek viel want zo'n luistersfeer staat haar goed. Een beetje die kilte van de winter maar ook het optimisme naar die frisse lente die er weer aan zou komen (en die mij Jerry Williams zou brengen hihi).
Dat terwijl het echt wel vals startte tussen Regina en mij. Haar oudere werk, waar dit nummer ook onderdeel van uitmaakt, was in eerste instantie niet echt een pretje om mee op te starten voor iemand die toen net een indierockfase onderging. Twee jaar aan de kant gelegd, daarna dezelfde nummers opnieuw beluisterd en ik vond ze instant briljant. Grappig dat je je zo naar een artiest toe kan ontwikkelen zonder haar in de tussentijd nog gehoord te hebben. Juist de klasse bleek hem in die eerste twee albums te zitten: 11:11 en Songs. Het werk waar ze tevens geheimzinnig over doet: ze speelt het nooit meer live, het is nergens te koop en nergens echt te streamen behalve een paar rips op JijBuis. Gelukkig is daar nog Mary Ann Meets The Gravediggers And Other Short Stories, de enige vijfsterrenwaardige verzamelaar die ik tot op heden ben tegengekomen, waarop toch ongeveer een derde van die originals staat waar ik zo goed op ga. Regina showt haar vaardigheden door nummers aan elkaar te lijmen die in eerste instantie niks met elkaar te maken hebben en zelfs op verschillende albums staan. Damn ik hou ervan als thema’s terugkeren juist wanneer je ze dreigt te vergeten. Damn ik hou van haar timing, haar teksten en gewoon haar hele attitude. Regina speelt niet op sexy, ze is een beetje die gekke meid in je studentenflat op wie je langzaam maar zeker helemaal verliefd wordt omdat ze zo uniek is. Zoveel beter dan die modepopjes, die worden toch lelijk naarmate ze oud zijn. Regina wordt bovendien nog mooi oud ook, bonus. Vraag maar aan Teunnis, die weet het wel. Hup Teun, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug. Eigenlijk hadden meer nummers van Regina mijn lijst kunnen en misschien wel moeten halen om juist haar diversiteit te tonen maar dwarse ik houd het lekker bij eentje en schrijf er dan gewoon maar een langer stukje omheen want dat is wel een lot dat Regina verdient. Beter dan ophanging of verdrinking in elk geval. Maak kennis met Daniel Cowman, het piekniveau van Regina en het piekniveau van muziek in zijn algemeenheid. Een nummer vol met onconventionele ideetjes. Stukjes rap met machtige binnenrijm, gekke gorgelgeluidjes, zo’n onheilspellend pianootje en Regina die murmelt over allerlei manieren om dood te gaan. Alsof ze eigenliijk een best off wilde maken van alle geniale tekstuele spinsels in haar hoofd en ze allemaal passend te omlijsten. Hierdoor is letterlijk elke zin die ze hier poneert bijzonder, uniek en memorabel. Oké Courtney, ga maar in een hoekje zitten. Dít is tekstueel het beste nummer ooit gemaakt. BESTEOOIT.
Ook kjoel en een bewijs dat moderne Regina nog steeds fantastisch is: Regina Spektor - Genius Next Door
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
1
geplaatst: 2 februari 2020, 22:36 uur
jordidj1 schreef:
kom chat x
kom chat x
Andere keer, maar zal zeker nog wel eens in de orinoco chat te vinden zijn.
4
geplaatst: 2 februari 2020, 22:39 uur
https://i.imgur.com/TTRbILC.png
24. El-P - $4 Vic/Nothing but You+Me (FTL)
Future hiphop, 2012, Cancer for Cure, 8:23
Zit je dan eenzaam op je kamertje, wachtend tot die RTJ-update eindelijk komt, om je daarna te realiseren dat het er eentje zonder Killer Mike is, hoe kut voel je je dan? Nou, valt vast wel mee want wat je in de plaats krijgt is nog wel een stukje toffer. Hoe geniaal die collab wel niet is, onder de streep dig ik Jaime Meline (JM voor de vrienden) toch het hardst en solo is ie helemaal niet meer te houden. Tis geen MC die vier lettergrepen per seconde kan spitten maar wel iemand die als een prediker een harde boodschap kan leveren vol met passie en furie. De snelheid heeft ie al genoeg in zijn producties zitten die hij met de tijdmachine uit 4524 is komen halen. Wat een venijn, als een noodklok hangt het boven je en zo af en toe explodeert het ook eventjes lekker. Acht minuten razernij verspreid over twee delen. Ontzettend spooky. Maar ook ontzettend vet.
Ook kjoel en the crowd goes RTJ: Run The Jewels - Thursday In The Danger Room. Komt Kamasi ook nog eventjes om de hoek kijken. Oh, en nog gebruikt voor Rick And Morty
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
24. El-P - $4 Vic/Nothing but You+Me (FTL)
Future hiphop, 2012, Cancer for Cure, 8:23
Zit je dan eenzaam op je kamertje, wachtend tot die RTJ-update eindelijk komt, om je daarna te realiseren dat het er eentje zonder Killer Mike is, hoe kut voel je je dan? Nou, valt vast wel mee want wat je in de plaats krijgt is nog wel een stukje toffer. Hoe geniaal die collab wel niet is, onder de streep dig ik Jaime Meline (JM voor de vrienden) toch het hardst en solo is ie helemaal niet meer te houden. Tis geen MC die vier lettergrepen per seconde kan spitten maar wel iemand die als een prediker een harde boodschap kan leveren vol met passie en furie. De snelheid heeft ie al genoeg in zijn producties zitten die hij met de tijdmachine uit 4524 is komen halen. Wat een venijn, als een noodklok hangt het boven je en zo af en toe explodeert het ook eventjes lekker. Acht minuten razernij verspreid over twee delen. Ontzettend spooky. Maar ook ontzettend vet.
Ook kjoel en the crowd goes RTJ: Run The Jewels - Thursday In The Danger Room. Komt Kamasi ook nog eventjes om de hoek kijken. Oh, en nog gebruikt voor Rick And Morty
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
7
geplaatst: 2 februari 2020, 22:48 uur
https://i.imgur.com/JfWeHkV.png
23. Nathan Fake - The Sky Was Pink (Holden Remix)
Minimal techno, 2004, The Sky Was Pink, 9:31
Oké, maak ook in deze lijst weer kennis met de ontiegelijke eindbaas die James Holden heet. Luister maar naar At The Controls en je snapt het, deze vent kan mixen. Nathan Fake is trouwens ook de koning in het leggen van de basis voor de tofste remixes. Dankbaar werk als je het mij vraagt. Het origineel is namelijk al heerlijk loom en grimmig en als mix wordt ie verpakt in een hemels sausje waarin melodielijnen over elkaar heen buitelen en tuimelen, plots opkomen en dan plots weer verdwijnen. Het raast maar door, onder die roze hemel. Soms mis ik toch wel dat dagelijks op en neer moeten treinen, zeker wanneer je op novemberochtenden een beetje slaperig uit het raam zit te turen en de ochtendzon zich toont terwij je weilanden, Lek of Waal passeert en een mooie gloed over het landschap en je snuit tovert. Gelukkig zit die pracht en praal nog altijd in dit nummr dat ik zo graag opzete om even lekker wakker te worden. In het donker kan ie trouwens ook hoor, wat een killekelderknaller dit.
Ook een kjoele Holden/Fakekruising want in At The Controls: Nathan Fake - Charlie's House (Apparat Remix)
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
23. Nathan Fake - The Sky Was Pink (Holden Remix)
Minimal techno, 2004, The Sky Was Pink, 9:31
Oké, maak ook in deze lijst weer kennis met de ontiegelijke eindbaas die James Holden heet. Luister maar naar At The Controls en je snapt het, deze vent kan mixen. Nathan Fake is trouwens ook de koning in het leggen van de basis voor de tofste remixes. Dankbaar werk als je het mij vraagt. Het origineel is namelijk al heerlijk loom en grimmig en als mix wordt ie verpakt in een hemels sausje waarin melodielijnen over elkaar heen buitelen en tuimelen, plots opkomen en dan plots weer verdwijnen. Het raast maar door, onder die roze hemel. Soms mis ik toch wel dat dagelijks op en neer moeten treinen, zeker wanneer je op novemberochtenden een beetje slaperig uit het raam zit te turen en de ochtendzon zich toont terwij je weilanden, Lek of Waal passeert en een mooie gloed over het landschap en je snuit tovert. Gelukkig zit die pracht en praal nog altijd in dit nummr dat ik zo graag opzete om even lekker wakker te worden. In het donker kan ie trouwens ook hoor, wat een killekelderknaller dit.
Ook een kjoele Holden/Fakekruising want in At The Controls: Nathan Fake - Charlie's House (Apparat Remix)
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
2
geplaatst: 2 februari 2020, 22:57 uur
https://i.imgur.com/5iJvPbn.png
22. BOY - Drive Darling
Sneeuwpop, 2011, Mutual Friends, 4:23
Tijd om weer even uit te puffen en het over een echt genre van mij te hebben: sneeuwpop!
Ook kjoele sneeuwpop vol met tumtudums en een wintersfeertje: Tessa Rose Jackson - Winter Night
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
22. BOY - Drive Darling
Sneeuwpop, 2011, Mutual Friends, 4:23
Tijd om weer even uit te puffen en het over een echt genre van mij te hebben: sneeuwpop!
123poetertjes schreef:
Als ik ergens een sucker voor ben, dan zijn het wel dit soort liedjes. Ik zal ze voortaan maar ‘sneeuwpop’ noemen, daar ze telkens het zonnetje zijn dat me doet smelten (aaahhhh).
Ik had de naam al eerder kunnen laten vallen. Bij Alice Jemima bijvoorbeeld. Of Lauran Hibberd. Wir Sind Helden. Jerry Williams. Waarom ik toch maar gewacht heb op BOY is omdat dit de groep bij uitstek is waar de naam op zijn plek valt. Dit is Sneeuwpop zoals het bedoeld is: optimistisch, fris en vooral heen erg lief en sweet. Ik weet dat ik rond 2014 echt best wel lang heb afgezocht naar liedjes die een vergelijkbare knuffelige sound hadden als Little Numbers dat destijds best wel een radiohitje was. Een paar artiesten kwamen in de buurt maar ik besloot toch al gauw dat het het beste was om gewoon Mutual Friends totaal te gaan omarmen. En Oh Boy, plaatje is het me wel. Wondermooi met een bitterzoete muzikale omlijsting van Sonja Glass en een kraakheldere stem van Valeska Steiner, een artieste zo schattig dat ze er Dumpert nog mee gehaald heeft. En nu, vijf jaar later, heb ik nog steeds maar weinig artiesten gevonden met een vergelijkbare charme. Mutual Friends blijft een wondermooi pareltje van een album met allemaal herkenbare thema’s als je vraagtekens zetten achter wat een uitgaansleven nou precies opschiet (Skin), foute jongens (Boris) en vriendschappen (Army). Drive Darling gaat over het tegemoetrijden van een nieuwe toekomst. Valeska schreef het nummer toen ze moest verhuizen naar Hamburg om haar muziekstudie te kunnen uitvoeren, ver van haar ouders in Zürich vandaan. Haar moeder bracht haar weg met de auto en in de urenlange rit spraken ze bijna geen woord met elkaar maar luisterden ze cassettebandje na cassettebandje af, die ze ze drive darlings noemden. Hierdoor is het nummer een wondermooie representatie van moeder-dochterbonding, juist in momenten van stiltes zo waardevol. En ook van het loslaten van je veilige thuishaven en de weide wilde wereld intrekken. De instrumentatie maakt het helemaal af, wanneer die climax arriveert (en Valeska in Hamburg aankomt) komen alle emoties die je op zo’n beladen moment voelt samen. Weg van het oude, op naar het nieuwe. Ik weet zeker dat haar moeder trots op haar was toen ze eenzaam die lange weg terug naar Zürich aflegde. De clip vindt trouwens plaats in de sneeuw. Ze wisten het zelf ook al! Ik kan niet wachten tot ze weer nieuwe stuff uitbrengen. Opvolger We Were Here, ook weer een pareltje hoewel ietwat kort, wordt dit jaar alweer vijf.Als ik ergens een sucker voor ben, dan zijn het wel dit soort liedjes. Ik zal ze voortaan maar ‘sneeuwpop’ noemen, daar ze telkens het zonnetje zijn dat me doet smelten (aaahhhh).
Ook kjoele sneeuwpop vol met tumtudums en een wintersfeertje: Tessa Rose Jackson - Winter Night
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
2
geplaatst: 2 februari 2020, 23:02 uur
https://i.imgur.com/vg3RI0m.png
21. Marie Davidson - Planète Ego
Industrial techno, 2016, Adieux au Dancefloor, 6:33
Tja, we eindigen weer precies zo schimmig als hoe we dit blokje begonnen. Locatie nu: een afgelegen loods. Zo’n schimmig ding met schimmige feestjes. Je bent een avond hardgegaan maar het is nu zo laat dat het vroeg is. Al je maten zijn al huiswaarts. Sterker nog: iedereen is weg. Je bent alleen. En het is stil. Toch dreunt alles nog na, in je hoofd. Het is Marie. Marie praat tegen je. Marie praat altijd over haar nummers heen. Dat is haar stijl. Dat maakt haar awesome. Ze murmelt wat in het Frans. Je kan het niet verstaan maar boy het klinkt creepy. Wanneer ze de nononononono’s inwerpt krijg je de rillingen. Brrrrr. Het is koud op Planeet Ego. Inwoner: jij. Welkom.
Ook kjoel want praten over elektronica heen is nou eenmaal kjoel: Anne Clark - Sleeper In Metropolis
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
21. Marie Davidson - Planète Ego
Industrial techno, 2016, Adieux au Dancefloor, 6:33
Tja, we eindigen weer precies zo schimmig als hoe we dit blokje begonnen. Locatie nu: een afgelegen loods. Zo’n schimmig ding met schimmige feestjes. Je bent een avond hardgegaan maar het is nu zo laat dat het vroeg is. Al je maten zijn al huiswaarts. Sterker nog: iedereen is weg. Je bent alleen. En het is stil. Toch dreunt alles nog na, in je hoofd. Het is Marie. Marie praat tegen je. Marie praat altijd over haar nummers heen. Dat is haar stijl. Dat maakt haar awesome. Ze murmelt wat in het Frans. Je kan het niet verstaan maar boy het klinkt creepy. Wanneer ze de nononononono’s inwerpt krijg je de rillingen. Brrrrr. Het is koud op Planeet Ego. Inwoner: jij. Welkom.
Ook kjoel want praten over elektronica heen is nou eenmaal kjoel: Anne Clark - Sleeper In Metropolis
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
1
geplaatst: 2 februari 2020, 23:10 uur
AFTERFISSA #TEAMAVRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRIL x
1
geplaatst: 3 februari 2020, 09:15 uur
Oké de kogel is door de kerk. Vrijdag 14 februari verklaar ik de liefde aan mijn tien favoriete liedjes. Zorg dat je vrouw je die avond niet uit eten neemt maar schakel in op Spotify en chat rond een uur of 22:30. Om jullie warm te houden hebben we diezelfde dag ook nog de RTJ GH in de aanbieding. Napraten kan een dag later bij Georgia in Paradiso. Niet tijdens de show tho, ik haat concertpraters.
Volgende update: ergens tussen nu en 14 feb x
Volgende update: ergens tussen nu en 14 feb x
1
geplaatst: 3 februari 2020, 09:23 uur
Wacht jij skipt ook gewoon de RTJ-GHfinale voor fokking OMD? Gekkie.
Tja, ik kijk mss nog wel even verder dan. 16 februari een optie? Anders wordt t wel heel laat (of een keer doordeweeks maar daar was ook niet iedereen fan van)
Tja, ik kijk mss nog wel even verder dan. 16 februari een optie? Anders wordt t wel heel laat (of een keer doordeweeks maar daar was ook niet iedereen fan van)
1
geplaatst: 3 februari 2020, 09:24 uur
123poetertjes schreef:
Wacht jij skipt ook gewoon de RTJ-GHfinale voor fokking OMD? Gekkie.
Tja, ik kijk mss nog wel even verder dan. 16 februari een optie?
Wacht jij skipt ook gewoon de RTJ-GHfinale voor fokking OMD? Gekkie.
Tja, ik kijk mss nog wel even verder dan. 16 februari een optie?
16 feb. is veeeeel beter, én een zondag! #tradities
1
geplaatst: 3 februari 2020, 22:17 uur
Met dank aan deze notering (en een duwtje van Super Tip-topper jordidj1) ga ik de komende tijd deze band ontdekken! Anders was dat er waarschijnlijk niet zo snel van gekomen, want hoewel dit in mijn straatje ligt geldt het onderstaande ook wel een beetje voor mij:
Mijn ultieme op-repeat-post-punk-revival.
Dit is echt zo’n nummer dat ik tegenwoordg niet meer zo snel zou ontdekken nu mijn luisterrichting toch wel iets veranderd is.
Ook kjoel en tja, als alle namen van toen toch langskomen dan moet deze ook: The Strokes - Reptilia
Mijn ultieme op-repeat-post-punk-revival.
1
geplaatst: 3 februari 2020, 22:37 uur
Ik ben ooit deze akoestische versie tegengekomen op YouTube. Ik smelt hiervan. Skin vond ik eigenlijk mooier en deed de vonk overslaan, maar verder ontdekt heb ik BOY eigenlijk niet. Toch maar eens doen denk ik, want wauw: wat is Drive Darling schitterend! Die tekst. 
8
geplaatst: 5 februari 2020, 04:18 uur
Enter een studentenblok in Eindhoven
Brandweerkazerne in de rug
Een kat loopt langs, blijft plots staan
Loopt weer terug
Hier, in één van de flats, is Niek net weer opgestaan
Een jonge knaap die niet kan slapen en verdwaasd staart door zijn op een kier gezette raam.
De laptop gaat weer aan
Niek is bezig met een ljist voor een muzieksite
Noemt alle lezers zijn maten maar eigenlijk kent hij er maar een fractie van
in real life
En toch wil hij zich tegen hen bewijzen door te blijven doorschrijven
En schrijven en schrijven
Soms iets wissen, dan weer schrijven
Over de liedjes die hij leuk vindt, zo liefheeft
Lange liedjes, luisterliedjes, lispelende fluisterliedjes
En wat hij allemaal in de context van die liedjes heeft beleefd
Het is bijna voorbij, nog twintig te gaan tot het eind
Maar het lijkt nog zowaar een eeuwigheid
Twijfel
Hij doet het licht aan
Zijn kamertje is een teringzooi
Op zich wel redelijk mooi in de inrichting
Klein laagje stof, dikkere laag aan herinneringen
Daar de platenspeler, gekregen van zijn oudtante
En een plaathoes, Let Them Eat Chaos
Van een Engels dichter en muzikante
Gespecialiseerd in spoken word
Zwart in het nachtlicht
Laatst viel deze cover nog om
Tegen dat grote glas dat zijn broer Tom
Hem nog had gegeven
Knal, boem, allemaal in scherven
Duizenden zo veel
Dat was toen
Nu is het stil
De kat is nog altijd voor de deur aan het rondzwerven
Op voor de jacht
Maar Niek is daar niet mee bezig
Buiten zijn hoofd de stilte van de nacht
En binnen in zijn hoofd de drukte
Hij lacht
Een soort wanhoopssmile
“Waarom de fok doe ik dit allemaal?”
Twijfel
En alle spanning en twijfel blijft zich opbouwen zich op maar op het laatst
Drukt hij toch maar op ‘plaatsen’
Rechts in zijn ooghoek tikt de klok.
Het is 4:18
https://i.imgur.com/GSwr1ua.png
20. Kate Tempest - Tunnel Vision
Spoken word, 2016, Let Them Eat Chaos, 5:15
Dit halfbakken probeersel hierboven is natuurlijk niks vergeleken met wat Kate Tempest ons hier eventjes een album lang voorschotelt. Ze is muzikante maar meer nog een dichteres. En dan niet zomaar een 123-poeet maar echt één uit duizenden, die briljant situaties kan schetsen bomvol details om alles helemaal voor je te kunnen zien. Hierbij ook nog eens belangrijke en relevante thema’s aansnijdend. Let Them Eat Chaos is mijn favoriete conceptalbum ooit BESTEOOIT waarin onder begeleiding van injesmoelbeats zeven unieke verhalen worden verteld van zeven personen die om 4:18 wakker liggen. Wat een tijd is dat nou ook, zelfs girl in red maakt het niet zo laat. Uiteindelijk bouwt alles op naar een climax en een ogenschijnlijk optimistisch einde, totdat Tunnel Vision het nog eventjes heerlijk duister afsluit met een behoorlijk politiek statement. Het rijke westen zaait chaos en de rest moet deze chaos maar eten, of ze het nou willen of niet. Ons boeit het verder toch niet. Kate wel, Kate maakt zich sterk en roept tot samenkomen. If you think you and I are different kinds you’re caught up in specifics. Zo is het maar net, wat een bazin.
Nu is Tunnel Vision wel bij uitstek een nummer dat pas echt gedijt in de context van het hele album. Omdat het hele album kjoel is ben ik van plan om mijn blokje 9 x er geheel mee te openen. Vanavond om 20:18 om precies te zijn, zodat Tunnel Vision om 21:00 het echte blok kan openen en J dan ook kan inschakelen. Oh en Geert, als je wilt mag je nu wél filmen hoor x.
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
Brandweerkazerne in de rug
Een kat loopt langs, blijft plots staan
Loopt weer terug
Hier, in één van de flats, is Niek net weer opgestaan
Een jonge knaap die niet kan slapen en verdwaasd staart door zijn op een kier gezette raam.
De laptop gaat weer aan
Niek is bezig met een ljist voor een muzieksite
Noemt alle lezers zijn maten maar eigenlijk kent hij er maar een fractie van
in real life
En toch wil hij zich tegen hen bewijzen door te blijven doorschrijven
En schrijven en schrijven
Soms iets wissen, dan weer schrijven
Over de liedjes die hij leuk vindt, zo liefheeft
Lange liedjes, luisterliedjes, lispelende fluisterliedjes
En wat hij allemaal in de context van die liedjes heeft beleefd
Het is bijna voorbij, nog twintig te gaan tot het eind
Maar het lijkt nog zowaar een eeuwigheid
Twijfel
Hij doet het licht aan
Zijn kamertje is een teringzooi
Op zich wel redelijk mooi in de inrichting
Klein laagje stof, dikkere laag aan herinneringen
Daar de platenspeler, gekregen van zijn oudtante
En een plaathoes, Let Them Eat Chaos
Van een Engels dichter en muzikante
Gespecialiseerd in spoken word
Zwart in het nachtlicht
Laatst viel deze cover nog om
Tegen dat grote glas dat zijn broer Tom
Hem nog had gegeven
Knal, boem, allemaal in scherven
Duizenden zo veel
Dat was toen
Nu is het stil
De kat is nog altijd voor de deur aan het rondzwerven
Op voor de jacht
Maar Niek is daar niet mee bezig
Buiten zijn hoofd de stilte van de nacht
En binnen in zijn hoofd de drukte
Hij lacht
Een soort wanhoopssmile
“Waarom de fok doe ik dit allemaal?”
Twijfel
En alle spanning en twijfel blijft zich opbouwen zich op maar op het laatst
Drukt hij toch maar op ‘plaatsen’
Rechts in zijn ooghoek tikt de klok.
Het is 4:18
https://i.imgur.com/GSwr1ua.png
20. Kate Tempest - Tunnel Vision
Spoken word, 2016, Let Them Eat Chaos, 5:15
Dit halfbakken probeersel hierboven is natuurlijk niks vergeleken met wat Kate Tempest ons hier eventjes een album lang voorschotelt. Ze is muzikante maar meer nog een dichteres. En dan niet zomaar een 123-poeet maar echt één uit duizenden, die briljant situaties kan schetsen bomvol details om alles helemaal voor je te kunnen zien. Hierbij ook nog eens belangrijke en relevante thema’s aansnijdend. Let Them Eat Chaos is mijn favoriete conceptalbum ooit BESTEOOIT waarin onder begeleiding van injesmoelbeats zeven unieke verhalen worden verteld van zeven personen die om 4:18 wakker liggen. Wat een tijd is dat nou ook, zelfs girl in red maakt het niet zo laat. Uiteindelijk bouwt alles op naar een climax en een ogenschijnlijk optimistisch einde, totdat Tunnel Vision het nog eventjes heerlijk duister afsluit met een behoorlijk politiek statement. Het rijke westen zaait chaos en de rest moet deze chaos maar eten, of ze het nou willen of niet. Ons boeit het verder toch niet. Kate wel, Kate maakt zich sterk en roept tot samenkomen. If you think you and I are different kinds you’re caught up in specifics. Zo is het maar net, wat een bazin.
Nu is Tunnel Vision wel bij uitstek een nummer dat pas echt gedijt in de context van het hele album. Omdat het hele album kjoel is ben ik van plan om mijn blokje 9 x er geheel mee te openen. Vanavond om 20:18 om precies te zijn, zodat Tunnel Vision om 21:00 het echte blok kan openen en J dan ook kan inschakelen. Oh en Geert, als je wilt mag je nu wél filmen hoor x.
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
4
geplaatst: 5 februari 2020, 08:32 uur
Johnny Marr schreef:
Huh?
Heb er speciaal m'n wekker voor gezet xHuh?
0
geplaatst: 5 februari 2020, 20:57 uur
Wat zitten jullie nou te huhu-en, iedereen weet toch die brandweerkazerne met die lelijke toren op de binnenplaats bij ons in de town. 
4
geplaatst: 5 februari 2020, 21:07 uur
https://i.imgur.com/4Oh7US0.png
19. Charlotte Carpenter - Break
Sneeuwfolk, 2015, The Fault Line, 4:47
Van mijn Grote Vijf Britse (sneeuw)popmeisjes zijn Alice, Lauran, Jerry en Jade al de revue gepasseerd en nu is het tijd om de hand vol te maken. Ja, ik weet wat ik al over Jerry geschreven heb maar Charlotte is van deze vijf en eigenlijk ook van mijn hele top honderd misschien toch wel de dierbaarste. In elk geval is ze een artieste met wie ik echt al een soort van ben opgetrokken. Eind 2016 stuitte ik bij puur toeval op een nummer van Charlie en ik weet nog steeds niet waarom maar ze maakte meteen indruk. Alsof ik toen al wist wat voor een geweldige persoonlijkheid er schuilging achter haar folkliedjes. Hierna was een tijdlang in de greep geweest van haar hele discografie, met name in de kille wintermaanden waarin haar nummers het meest tot hun recht komen. Tot maart 2018 heeft het moeten duren op mijn eerste ontmoeting en toen bleek pas echt wat voor aimabel persoon ze wel niet is. Zij toont aan hoe mooi het is om eigenhandig je muziek te ontdekken: je komt hierbij de echte artiesten tegen die voor drie man en een paardenkop moeten performen en meerdere jobs on the side moeten draaien om hun droom om te verwezenlijken. Charlotte was universitair geschoold maar zette het aan de kant om muziek te maken en draait nu een bijbaantje als koffiemaker om de onkosten voor haar minimaal opgezette tours te kunnen betalen, gewoon in barretjes zonder entree aan de deur. Artiestes als zij zijn nog oprecht dankbaar met elke support die ze krijgen en je kunt ontzettend dichtbij ze komen. In het navolgende jaar heb ik af en toen nog eens contact met haar gehad maar was toch wel erg verrast toen ze van de zomer out of the blue mij een Facebookberichtje stuurde met daarin de vraag of ik misschien nog iemand kende die een slaapplek in de buurt van Utrecht beschikbaar kon stellen. Die lijn hield ik even open, waarbij ik wel meteen aangaf dat ze altijd welkom was om langs te komen in Eindhoven. Waarna ze aangaf dat we prima een dag vantevoren wilde komen onder de voorwaarde dat ik een huiskamerconcert zou fixen. Omg. Graag zelfs! Dit allemaal wel onder voorbehoud tho en helaas, ze had in België ook nog een enorme fan zitten die tijdens de tour wel als manager op wilde treden inclusief vervoer en huisvesting waardoor het idee uiteindelijk niet meer door ging. Supersad maar Charlie, als je ooit terugkeert naar NL: je bent altijd welkom! Ik zorg wel voor een grote MuMemeeting
De twee dagen erna maakten sowieso veel goed, ik reisde gewoon lekker op tijd af en kon voor en na haar shows gewoon bij haar en haar clan (= haar gf, haar voorprogramma Dom Major met gf en haar Vlaamse gelegenheidsagent) aansluiten, wat ging van samen eten vóór haar show (althans ik kreeg de restjes omdat het blijkbaar op reservering moest in de toko waar ze die avond speelde) tot samen smoken in het Vondelpark ná haar show terwijl een eindje verderop een gezelschap karaoke aan het doen was op MEROL en Dreetje Hazes jr. Ik helemaal uit mijn plaat natuurlijk, de Britjes snapten er wat minder van. Anyway, fijne avond, fijne mensen.
Inmiddels begint Charlotte langzaam maar zeker een naam op te bouwen. Van streams hoeft ze het niet te hebben, wel heeft ze nu haar eigen label opgezet waar ze al een paar artiesten heeft aangetrokken. Samen staan ze sterk in een industrie die door en door verneukt is. Maar ze slaat zich er een weg doorheen omdat ze awesome is. Onlangs deed ze nog een sicke TED talk over genderongelijkheid in de muziekwereld met zichzelf ook als lichtend voorbeeld van de struggles die een jonge vrouw ondervindt in deze brute industrie. Knap, ze doet het wel gewoon maar even. Voordeel als self-releasing artieste is dat ze volledige controle heeft over alles wat ze uitbrengt waardoor ze lekker haar eigen ding kan blijven doen. Maakt me nog trotser op haar. Goede artieste keihard werkt, het hart op de goede plek heeft zitten en uitstekende liedjes schrijft. Zoals het wondermooie Break, een fijn verstild nummer waarin het gitaartje lekker mag borrelen en pruttelen maar zich uiteindelijk koest houdt. Echt waar jongens, ga naar die kleine zalen en support de onbekedere artiesten. Ze zijn vaak fokking goed en wie weet hou je er nog wel een vriendschap aan over
Ook kjoel, Charlottes tourbuddy en gewoon een ontzettend aardige vent: Dom Major - Drive Slow
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
19. Charlotte Carpenter - Break
Sneeuwfolk, 2015, The Fault Line, 4:47
Van mijn Grote Vijf Britse (sneeuw)popmeisjes zijn Alice, Lauran, Jerry en Jade al de revue gepasseerd en nu is het tijd om de hand vol te maken. Ja, ik weet wat ik al over Jerry geschreven heb maar Charlotte is van deze vijf en eigenlijk ook van mijn hele top honderd misschien toch wel de dierbaarste. In elk geval is ze een artieste met wie ik echt al een soort van ben opgetrokken. Eind 2016 stuitte ik bij puur toeval op een nummer van Charlie en ik weet nog steeds niet waarom maar ze maakte meteen indruk. Alsof ik toen al wist wat voor een geweldige persoonlijkheid er schuilging achter haar folkliedjes. Hierna was een tijdlang in de greep geweest van haar hele discografie, met name in de kille wintermaanden waarin haar nummers het meest tot hun recht komen. Tot maart 2018 heeft het moeten duren op mijn eerste ontmoeting en toen bleek pas echt wat voor aimabel persoon ze wel niet is. Zij toont aan hoe mooi het is om eigenhandig je muziek te ontdekken: je komt hierbij de echte artiesten tegen die voor drie man en een paardenkop moeten performen en meerdere jobs on the side moeten draaien om hun droom om te verwezenlijken. Charlotte was universitair geschoold maar zette het aan de kant om muziek te maken en draait nu een bijbaantje als koffiemaker om de onkosten voor haar minimaal opgezette tours te kunnen betalen, gewoon in barretjes zonder entree aan de deur. Artiestes als zij zijn nog oprecht dankbaar met elke support die ze krijgen en je kunt ontzettend dichtbij ze komen. In het navolgende jaar heb ik af en toen nog eens contact met haar gehad maar was toch wel erg verrast toen ze van de zomer out of the blue mij een Facebookberichtje stuurde met daarin de vraag of ik misschien nog iemand kende die een slaapplek in de buurt van Utrecht beschikbaar kon stellen. Die lijn hield ik even open, waarbij ik wel meteen aangaf dat ze altijd welkom was om langs te komen in Eindhoven. Waarna ze aangaf dat we prima een dag vantevoren wilde komen onder de voorwaarde dat ik een huiskamerconcert zou fixen. Omg. Graag zelfs! Dit allemaal wel onder voorbehoud tho en helaas, ze had in België ook nog een enorme fan zitten die tijdens de tour wel als manager op wilde treden inclusief vervoer en huisvesting waardoor het idee uiteindelijk niet meer door ging. Supersad maar Charlie, als je ooit terugkeert naar NL: je bent altijd welkom! Ik zorg wel voor een grote MuMemeeting
De twee dagen erna maakten sowieso veel goed, ik reisde gewoon lekker op tijd af en kon voor en na haar shows gewoon bij haar en haar clan (= haar gf, haar voorprogramma Dom Major met gf en haar Vlaamse gelegenheidsagent) aansluiten, wat ging van samen eten vóór haar show (althans ik kreeg de restjes omdat het blijkbaar op reservering moest in de toko waar ze die avond speelde) tot samen smoken in het Vondelpark ná haar show terwijl een eindje verderop een gezelschap karaoke aan het doen was op MEROL en Dreetje Hazes jr. Ik helemaal uit mijn plaat natuurlijk, de Britjes snapten er wat minder van. Anyway, fijne avond, fijne mensen.
Inmiddels begint Charlotte langzaam maar zeker een naam op te bouwen. Van streams hoeft ze het niet te hebben, wel heeft ze nu haar eigen label opgezet waar ze al een paar artiesten heeft aangetrokken. Samen staan ze sterk in een industrie die door en door verneukt is. Maar ze slaat zich er een weg doorheen omdat ze awesome is. Onlangs deed ze nog een sicke TED talk over genderongelijkheid in de muziekwereld met zichzelf ook als lichtend voorbeeld van de struggles die een jonge vrouw ondervindt in deze brute industrie. Knap, ze doet het wel gewoon maar even. Voordeel als self-releasing artieste is dat ze volledige controle heeft over alles wat ze uitbrengt waardoor ze lekker haar eigen ding kan blijven doen. Maakt me nog trotser op haar. Goede artieste keihard werkt, het hart op de goede plek heeft zitten en uitstekende liedjes schrijft. Zoals het wondermooie Break, een fijn verstild nummer waarin het gitaartje lekker mag borrelen en pruttelen maar zich uiteindelijk koest houdt. Echt waar jongens, ga naar die kleine zalen en support de onbekedere artiesten. Ze zijn vaak fokking goed en wie weet hou je er nog wel een vriendschap aan over
Ook kjoel, Charlottes tourbuddy en gewoon een ontzettend aardige vent: Dom Major - Drive Slow
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
4
geplaatst: 5 februari 2020, 21:11 uur
https://i.imgur.com/xJRxrca.png
18. Brynjolfur - M25
Dance, 2016, single, 7:12
Even een tempootje omhoog en deze fijne dancetrack doet dat lekker stapsgewijs. Ik voelde jullie al in spanning zitten en “het zou toch niet gebeuren dat die Niek geen enkele Faeröerse artiest in zijn lijstje op gaat nemen?” stamelen. Nee, gekkies, natuurlijk niet, ik zou niet durven. Dus hoppa, hier in Brynjolfur. Wat M25 zo vet maakt is dat het eigenlijk een vast ritme volgt maar binnen dat ritme blijft kronkelen met de speelse invulling. Telkens komt er weer een laagje bij, verandert er weer een synthloopje en valt eventjes weg om even later met een gigantische climax binnen te komen. Dit is een nummer wiens draaibeurten parallel lopen aan de buitentemperaturen, echt een fantastisch zomerplaaatje. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat dit je niet ultiem euforisch maakt en doet zoeken naar een zwembroek, een waterijsje en van die chicks die grote bladeren om je heen wapperen. Tórshavn staat dan ook bekend om haar paradijselijke stranden en palmbomen. Dacht ik. Kan me vergissen.
Ook kjoel, Noorders maar juist meer voor de kille winters: Yotto - North
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
18. Brynjolfur - M25
Dance, 2016, single, 7:12
Even een tempootje omhoog en deze fijne dancetrack doet dat lekker stapsgewijs. Ik voelde jullie al in spanning zitten en “het zou toch niet gebeuren dat die Niek geen enkele Faeröerse artiest in zijn lijstje op gaat nemen?” stamelen. Nee, gekkies, natuurlijk niet, ik zou niet durven. Dus hoppa, hier in Brynjolfur. Wat M25 zo vet maakt is dat het eigenlijk een vast ritme volgt maar binnen dat ritme blijft kronkelen met de speelse invulling. Telkens komt er weer een laagje bij, verandert er weer een synthloopje en valt eventjes weg om even later met een gigantische climax binnen te komen. Dit is een nummer wiens draaibeurten parallel lopen aan de buitentemperaturen, echt een fantastisch zomerplaaatje. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat dit je niet ultiem euforisch maakt en doet zoeken naar een zwembroek, een waterijsje en van die chicks die grote bladeren om je heen wapperen. Tórshavn staat dan ook bekend om haar paradijselijke stranden en palmbomen. Dacht ik. Kan me vergissen.
Ook kjoel, Noorders maar juist meer voor de kille winters: Yotto - North
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
5
geplaatst: 5 februari 2020, 21:19 uur
https://i.imgur.com/VzbsO1A.png
17. Arctic Monkeys - Dance Little Liar
Indierock, 2009, Humbug, 4:43
AM is een band met zo ontiegelijk veel topliedjes dat ik niet goed genoeg kon kiezen, dus heb ik ze maar gewoon twee keer meegenomen. Dat kan natuurlijk ook, zeker voor een band die echt wel de vaandeldrager van mijn eerste golf was en nog altijd enorm hoog in mijn waardering staat. Als er iets niet mocht ontbreken in mijn lijst was het wel de b-kant van Humbug, dat staat namelijk vol met wat mij betreft het beste dat de Aapjes gemaakt hebben. Mysterieus, niet altijd even makkelijk en echt bloedmooi. Het drieluik vanaf Fire And The Tuth is meesterlijk en wordt bovendien afgesloten door de pracht die Dance Little Liar heet. Alleen de titel is al fantastisch, het liedje zelf geeft me spiercontracties waarbij de schouders omhoog gaan, mijn borstkas zich aanspant en mijn hoofd zic een weg naar voren probeert te banen. Ook wel een rilling genoemd. Zelfs de muziek zelf lijkt in shock, dat hele gitaartje bibbert en huivert ervan. Brrr. Zo veel gevoel in een instrument leggen getuigt van bizar grote klasse. Ook van klasse getuigen doet Alex die precies de luiste toon aanslaat door zijn emotie opgekropt te houden waardoor het nummer een onweerstaanbare opgelatenheid met zich meedraagt. Een kleine stemverheffing richtng bridge maar wanneer het losbarst wel gewoon de klasse om zijn bek dicht te houden en iets later weer op de rustige voet het verhaaltje afmaakt. Wat een man, niet zo raar ook want grote indieartiesten heten nou eenmaal Alex.
Ook kjoel zoals vele andere b-kantjes van de Aapjes kjoel zijn: Arctic Monkeys - Fright Lined Dining Room
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
17. Arctic Monkeys - Dance Little Liar
Indierock, 2009, Humbug, 4:43
AM is een band met zo ontiegelijk veel topliedjes dat ik niet goed genoeg kon kiezen, dus heb ik ze maar gewoon twee keer meegenomen. Dat kan natuurlijk ook, zeker voor een band die echt wel de vaandeldrager van mijn eerste golf was en nog altijd enorm hoog in mijn waardering staat. Als er iets niet mocht ontbreken in mijn lijst was het wel de b-kant van Humbug, dat staat namelijk vol met wat mij betreft het beste dat de Aapjes gemaakt hebben. Mysterieus, niet altijd even makkelijk en echt bloedmooi. Het drieluik vanaf Fire And The Tuth is meesterlijk en wordt bovendien afgesloten door de pracht die Dance Little Liar heet. Alleen de titel is al fantastisch, het liedje zelf geeft me spiercontracties waarbij de schouders omhoog gaan, mijn borstkas zich aanspant en mijn hoofd zic een weg naar voren probeert te banen. Ook wel een rilling genoemd. Zelfs de muziek zelf lijkt in shock, dat hele gitaartje bibbert en huivert ervan. Brrr. Zo veel gevoel in een instrument leggen getuigt van bizar grote klasse. Ook van klasse getuigen doet Alex die precies de luiste toon aanslaat door zijn emotie opgekropt te houden waardoor het nummer een onweerstaanbare opgelatenheid met zich meedraagt. Een kleine stemverheffing richtng bridge maar wanneer het losbarst wel gewoon de klasse om zijn bek dicht te houden en iets later weer op de rustige voet het verhaaltje afmaakt. Wat een man, niet zo raar ook want grote indieartiesten heten nou eenmaal Alex.
Ook kjoel zoals vele andere b-kantjes van de Aapjes kjoel zijn: Arctic Monkeys - Fright Lined Dining Room
spotify:playlist:0PIr1UuaWHzV8ZEtyyWwVT
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.