Geen hiphop bij de nummers die het niet gehaald hebben.



Ja dat moet dan wel.

luigifortmaar even volgen want die weet dingen....

Wel toepasselijk

Oh leuk, een R.E.M. top 100. Ik ben benieuwd.

100. Fairport Convention - Who Knows Where The Time Goes? (1969)

We trappen af met een song die ik heb leren kennen via deze sampler Essential Chill Out (2000). Deze was toegevoegd aan een Brits muziekblad. Ik zal 'm vast gekocht hebben voor enkele artiesten die mij aanspraken, maar welke kan ik me niet meer herinneren. In ieder geval was dit mijn eerste kennismaking met Fairport Convention, maar ook met John Martyn, Nick Drake en Goldfrapp waar ik niet veel later ook albums van ben gaan kopen.

Wat ik me wel kan herinneren is dat ik vaak deze sampler draaide als ik op bed lag om te mediteren ofzo en daar is deze track oa ideaal voor. Wat een heerlijk laidback en folky sfeertje. Ik word er helemaal zen van. De beeldschone stem van Sandy Denny (helaas veel te jong overleden) draagt je lieflijk mee door de song heen. Ik krijg er een beetje een Indian Summer feel van. Ik zie zo dat mooie licht op de bladeren voor het echt herfst wordt. De zomer neemt afscheid en Sandy leidt ons zachtjes de herst in.

Maar de song is voor mij ook een metafoor voor het leven zelf. In de herfst van je leven raken misschien of even tijdelijk in herfst of winter zitten, maar je weet dat er andere en betere seizoenen zullen opduiken. Maar de zin "Who Knows Where The Time Goes?" vind ik van zichzelf al prachtig mysterieus en genoeg om in de lijst op te nemen, los van het feit dat dit natuurlijk een klassieker is

99. Tindersticks - Can We Start Again? (1999)

De eerste keer dat ik een Tindersticks song hoorde was geloof ik in de auto met het gezin (ik was een jonge tiener) op de terugweg naar huis. Er was een of ander discussie/kunstprogramma op radio 1 en ze lieten de openingstrack horen van Curtains. Dat maakte wel indruk zo met die violen en dat serieuze sfeertje. Ik kan me de details van de discussie zelf niet meer herinneren, maar vrij snel kocht ik dat album met die mooie bloemen op de hoes. Er stonden zeker mooie nummers op weet ik nog, maar uiteindelijk bleek dat album geen blijvertje voor mij. En vervolgens kwam er een lange Tindersticksstilte in mijn leven.

Tot een jaar of 10 geleden. Mijn vriendin had er nogal wat van ze in de kast staan: hun eerste 2 albums, Simple Pleasure en Can Our Love? Die eerste 2 zijn zeker mooie albums op zijn tijd, maar ik ben helemaal gevallen voor Simple Pleasure en in iets mindere mate Can Our Love? Daarna werd de band mijns inziens ook weer wat minder. Simple Pleasure is voor mij een heerlijk fijn geheel en een warm bad om in te dobberen. Erg mooie songs en het luistert vrij makkelijk weg. Dit in tegenstelling tot veel van hun beginwerk.

Can We Start Again? is de zalige opener van het album. Echt een perfecte popsong wat mij betreft. Heerlijk swingend! Stuart zingt over het feit dat ie niet zo'n goeie vent is geweest, maar klaar is om te veranderen en het tegendeel aan haar te bewijzen. De swingende muziek is geweldig, maar vooral ook wanneer Stuart en de vrouwen in de song naar elkaar toe zingen.

I'm ready now
Are you ready now? Can we start again?

Zalig gewoon! En ook een song die we hier in huis wel eens opzetten na een ruzie of iets dergelijks. Dan helpt zo'n song to lighten up de boel

Kunnen we opnieuw beginnen?

98. Crime & The City Solution - Six Bells Chime (1986)

We treffen hier een song uit mijn favoriete film allertijden: Der Himmel über Berlin (1987) . De film is een van de redenen waarom deze in de lijst staat. Ik zag 'm voor het eerst op het witte doek tijdens een speciale voorstelling in Amsterdam. Na afloop was er een discussie op het podium met een van de schrijvers van de film, Peter Handke. Over de (inhoud van de) film ga ik het zelf niet hebben, dan moeten jullie zelf maar gaan kijken als jullie 'm nog niet kennen .

In de film gaat de hoofdrolspeelster een nachtclub binnen waar een aantal artiesten optreden. Een daarvan is Nick Cave & the Bad Seeds met het eveneens fantastische From Her to Eternity. De andere band die speelt is Crime & the City Solution, een band die ik tot dan alleen kende van de mooie song The Adversary dat op de geweldige soundtrack van Until the End of the World staat en alreeds in mijn bezit was. Ook een film van Wim Wenders btw.

De band bestaat oa uit leden van The Birthday Party (Rowland S. Howard/Mick Harvey) dat net opgehouden was te bestaan. De song zelf heeft een heerlijke duistere sfeer. Heerlijk die Western-achtige slangenbezweerderige gitaren in combinatie met de bevreemdende profetische zang van Simon Bonney. Ze weten echt wel een geweldige sfeer neer te zetten. Zalig ook hoe de song zich naar het eind weet te banen met het gitaarwerk. Perfect passend bij de zwart/wit beelden van underground Berlijn.

Who Knows Where The Time Goes? Wat een prachtwerkje, en wat een start ook van je top 100. Zeker dat die twee nullen daar niet te veel staan?

Keep it up luigi, goed bezig man

97. Sheryl Crow - Home (1996)

Ik was helemaal geen Sheryl Crow fan vanaf het begin en eigenlijk nog steeds niet echt. Ik heb eigenlijk ook maar 1 album van haar, maar die vind ik bij tijd en wijle wel erg genietbaar. Sheryl stormed onto the scene met haar megahit All I Wanna Do van haar debuutalbum Tuesday Night Music Club. Dat vond ik maar een vervelend nummer, ik ben 'm later wel wat meer gaan waarderen. Ook de overige singles van het album deden me niet veel.

Maar een aantal jaren later kwam de videoclip van If It Makes You Happy langs op MTV en dat was een nummer dat me wel raakte. Ik de volgende dag op mijn fiets als 17 jarige naar de plaatselijke platenzaak, in dit geval de Free Record Shop om haar nieuwe album daar eens te gaan beluisteren. En dat viel me alleszins mee, er stond eigenlijk geen slechte song op en het luisterde erg lekker weg. If It Makes You Happy is nog steeds een van de fijnste songs van het album, maar Home viel me eigenlijk meteen al op bij eerste beluistering.

Misschien niet eens zo'n heel opvallende song, maar mij spreekt de lieflijkheid en het vloeiende van de song aan in combinatie met het thema van een relationship going from bad to worse. Ook weer een song om op weg te dromen met die weemoedige klanken van de piano, maar vooral die twangy gitaar. In feite een verdrietig thema verpakt in hemelse klanken. En daar hou ik van

Ging het over Lance?
Tot nu ken ik nog maar 1 nummer van de 100, FP, maar die is wel hemels inderdaad

Nee, het was vóór Lance geloof ik

96. Brighter - Summer Becomes Winter (1991)

Brighter is een band die ik voornamelijk leerde kennen dankzij dit topic: There and Back Again Lane: Johan and Luigi talk Sarah Records Singles. Maar even daarvoor beluisterde ik al hun pastorale debuutalbum Laurel, dreampop avant la lettre. Er staan een aantal prijsnummers op dat album, maar deze vind ik persoonlijk de mooiste.

Brighter is een band onder leiding van Keris Howard, "groot" en bekend geworden onder de vlag van Sarah Records. Around the World in 80 Days is een prachtsingle bijvoorbeeld die ze daar uitbrachtten. Zoals vele Sarah bands was Brighter geen lang leven beschoren, waarschijnlijk toch teveel muziek voor een bepaalde niche en dan alleen ook in Engeland. Maar Sarah Records zelf kende wel een aardige following wereldwijd. In Nederland is Brighter echter totaal onbekend gebleven.

Wat mij vooral aanspreekt aan deze track naast het dreampopaspect, is die zalige ijskoude pianotonen, dat geeft echt een haunting en wat eenzaam effect, helemaal naar het einde van de song toe. Ik heb zelf geen moeite met Keris' stem, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het iets te zeikerig vinden

Heavenly

Crime And The City Solution altijd goed, wel wat vroeg
Brighter nooit van gehoord, maar die klinkt wel mooi, ga ik nog wat meer van luisteren.

95. Annie Lennox - Why (1992)

*guilty pleasure alert*

Een song die ik bij het uitkomen niet heel geweldig vond, maar alleen maar gaan groeien is.
Dit is Annie's eerste solosingle na het uiteenvallen van Eurythmics. Een band die ik leerde kennen via het geweldige There Must Be an Angel (Playing With My Heart), een song die op een compilatie cd van een oudere broer stond. Fascinerende song, fascinerende clip. Ik wist niet dat iemand dat met haar stem kon zoals Annie deed. Prachtig, nog altijd een favoriet van me. Een groot kenner van Eurythmics kan ik mezelf niet noemen, er staat hier slechts een verzamelaar van ze in de kast waar ik op gezette tijden van kan genieten.

Van Annie solo ken ik nog minder vrees ik, ik geloof alleen haar eerste hits. En daarvan vind ik No More I Love You's en vooral deze Ivor Novello Award winnende song het best. Maar wat een song is dit zeg! Muzikaal misschien niet heel interessant, maar wel effectief met die minimale en troosteloze begeleiding. Sowieso een geweldige clip, kan er niet genoeg naar kijken. Een geweldige tekst ook, helemaal naar het einde toe als ze in de camera zingt. Dat overrompelt me elke keer weer en zorgt voor een brok in mijn keel


And these are the years that we have spent
And this is what they represent
And this is how I feel
Do you know how I feel?

94. Wim Sonneveld - Het Dorp (1974)

Je hebt songs die als kind een diepe en magische indruk op je maken. En dit is er een van. De tekst heb je nog niet zo goed door, maar het refrein met En langs het tuinpad van mijn vader maakt zo'n melancholieke en enorme indruk. In combinatie met de prachtige en warme stem van Wim Sonneveld. Geweldige tekst ook uiteraard. The times they are a-changin' so to speak. Frappant dat dat toen al zo beleefd werd in de 60s. Ik had altijd gedacht dat het van veel later zou zijn, maar de modernisering is natuurlijk steeds verder gegaan.

Wat moet ik er verder van zeggen, een song die altijd een snaar bij mij zal blijven raken. Al was het alleen maar omdat het me doet terugkeren naar de tijd dat ik zelf een zorgeloos klein kind was, op straat speelde en alles nog mogelijk was. Deze song draag ik op aan mijn oma en opa zaliger, ik moet altijd een beetje aan ze denken als ik deze song hoor...

ja mooie woorden. dan is zaliger ineens ook prachtig.

93. Alanis Morissette - No Pressure Over Cappucino (1999)

Een prachtige ballad van Alanis is dit. Ik kocht Jagged Little Pill bij uitkomen na al die singles ook op MTV. Ik was helemaal verzot op dat album, maar ik was er ook wel vrij snel klaar mee. Ik vind alleen de snedige opener nog wel eens fijn om te horen. Maar goed, deze song dus. Geschreven vlak na Jagged Little Pill, maar alleen verschenen in een live versie op haar MTV Unplugged album.

Het is een dierbaar liedje voor mijn vriendin, maar inmiddels ook van mij. Het doet haar denken aan de vriendschap met een goede vriend, inmiddels is het een gezamenlijke vriend. Iemand die helaas (en wij mede daardoor ook) talloze keren verschillende GGZ instellingen heeft moeten bezoeken. Maar gelukkig gaat het al een hele lange tijd een stuk beter. Dit liedje is dus voor hem. Het mooie was ook dat we een keer in zo'n periode met zn 3en naar de bioscoop gingen, Shutter Island was de film geloof ik. En 3 maal raden welke song speelde voordat de film begon. Juist! Dat zijn magische momenten die je nooit meer vergeet.

Ik verwacht nog wel wat nummers die helemaal in mijn straatje passen.

Verrassende lijst tot nu toe. Leuk!

92. Coldplay - Swallowed In The Sea (2005)

Coldplay is ook een band die ik voor het eerst leerde kennen via een sampler bij een muziekblad. Shiver was de song die erop stond, ik kan de sampler nu niet zo gauw meer vinden. Ik weet alleen nog dat Muse er ook op stond met een song. En zo leerde ik ook Muse kennen, maar daarover later niet meer Shiver vond ik wel een fijne song, maar niet echt heel geweldig.
Maar toen ik Yellow op MTV zag was ik om. Nadat ik van stage terug gekomen was uit Guadeloupe bezocht ik 's zomers Velvet in Leiden en kocht Parachutes, een prachtalbum.

De opvolger kocht ik toevallig toen we op excursie waren naar London bij HMV. Zittend in de zon in St. James' Park luisterde ik dat album en vond het op dat moment het beste album ooit. Ik vertelde dat ook aan een medestudent weet ik nog. Grappig wel, want ik draai dat album echt nooit meer. Parachutes nog wel soms, maar de enige die echt het meest op staat hier is X & Y, mijn fave dus van ze. Het hield toen ook wel een beetje op voor me, zeker na het hele Mylo Bokito debacle. Af en toe maakten ze nog wel fijne songs.

Maar goed, ik vind dit wel hun mooiste liedje van ze. Een heel lieflijk liefdesliedje. Er zit een bepaalde transcendente vibe in (als een soort betere wereld ofzo) die mij heel erg aanspreekt en emotioneert. En dan de lyrics he, ik vind die prachtig. Heerlijk dit soort lichte en zangerige songs en die gitaarsound als belletjes, jum

Oh what good is it to live
With nothing left to give
Forget but not forgive
Not loving all you see

Nu al meerdere nummers die ik totaal niet zag aankomen. En die verrassingen maken het volgen van dit topic leuk

Swallowed in the Sea is hier ook nog wel steeds een ultiem middelbare-schoolfaveje x

'transcendente vibe'
Btw binnenkort heb ook een eigen luigifort-bingo voor je

Volgens mij las ik ergens dat ons aller Luigifort zich wat zorgen maakte over de stukjes die hij moest schrijven maar dat zit wat mij betreft helemaal goed! Verder volgt hij zijn eigen muzikale pad en ook dat is fijn te constateren!

Behoorlijk verrassende lijst maar Why en ik zullen nooit vriendjes worden, verder is Annie wel fijn hoor

Ik denk dat de verrassingen vooral in de staart zitten. De usual suspects komen altijd wel boven drijven. Usually

Zolang Electronic nog maar komt

Dat hoef je geen 2 x te zeggen

91. Kristin Hersh - Teeth (1994)

Kristin leerde ik als tiener kennen via haar klassieker met Michael Stipe: Your Ghost. Ik geloof dat het nogal eens op de radio langs kwam. Ik wist verder nog niets van haar af, voor mij was zij op dat moment for all i knew een eendagsvlieg. Ik vond het een prachtig en mysterieus liedje en waarschijnlijk boeide het me nog het meest dat Stipey meedeed. Een fijne bijdrage heeft hij hier. Ik kan ook niet zeggen dat ik iets kende van de band waar ze in zat: Throwing Muses. Dat kwam pas veel later.

Ruim 10 jaar geleden was ik weer eens in The Lonely Hunter (daar hebben we 'm weer vigil ) in Leiden, een 2e hands platenzaakje, helemaal stuffed met cds, dvds en vinyl. Het was bijna onmogelijk om de boel te doorzoeken zonder om te donderen of stapels cds om te laten vallen. Je kon ook nergens staan, maar goed het had wel z'n charme. Daar lag dus Kristin's debuut cd Hips and Makers. Uiteraard meegenomen , al was het alleen maar voor Your Ghost en de mooie hoes.
Het album bleek een voltreffer voor mij te zijn, het ene nummer nog mooier dan het andere. Just a girl with a guitar mostly...simpel, maar prachtig.
Ik draai dit album het meest nog in de herfst en het de hele dag pijpenstelen regent, daar past het nog het beste bij qua sfeer. Voor mij haar mooiste album.

Teeth dus. Een van de kalere liedjes op een toch al kaal album. Just Kristin met haar gitaar met die cirkelende akkoorden en die krachtige stem die door merg en been snijdt en soms heerlijk overslaat. Je voelt de pijn in haar stem en muziek. Vervreemdende lyrics ook, ik heb eigenlijk nooit echt het idee dat ik begrijp waar ze het over heeft. Maar dat deert me niet, ik dompel mezelf helemaal onder in haar desolate muziek.

You brought this
You dipshit

All girls cry
Like I said
I don't know why

90. The Serenes - Beneath The Canopy (1990)

The Serenes was tot een paar jaar geleden een volslagen onbekende band voor mij. Ik heb het leren kennen in het jaarlijstentopic 1990 met hun bekendste hit Abiding Place. johan de witt stuurde me vervolgens mp3tjes van hun debuutalbum Barefoot and Pregnant en i fell in love met dat album. Enige tijd later kon ik voor een prikkie bij Plato de cd kopen inclusief bonuscd erbij met onuitgebrachte nummers die bijna zonder uitzondering ook prachtig zijn.

Why the hell is deze band niet meer bekend dan ze zijn in Nederland of het buitenland? Een beetje een soort The Sound lot ofzo? Onbegrepen, niet commercieel, wie zal het zeggen. Barefoot and Pregnant is een pastoraal album met afwisselend wat steviger en bezinnende songs. Beneath The Canopy behoort tot de laatste categorie. Heerlijk die waaierende helder klinkende gitaren. Het lijkt een beetje op The Chameleons, maar dan wat langzamer en helderder nog. In gedachten kijk ik zo over het Friese landschap heen, zie de weilanden en sloten onder een helder blauwe lucht in volle zomerzon. Windstil, zoals de gitaren ook uitdrukken. Za-lig, ik droom weer helemaal weg.