Ja, een van hun prijsnummers
Mijn fave is Follow the Rural Coast.

89. Talking Heads - This Must Be The Place (Naive Melody) (1983)

Als kind kreeg ik voor mijn verjaardag een cassetterecordertje. We gingen naar het winkelcentrum Leidschenhage, daar was een winkel die Kijkshop heette. Ik vond dat heel bijzonder om te zien, al die artikelen zo on display. Je moest een formulier invullen en dan kon je het artikel krijgen. Mijn recordertje kostte 69 gulden. Ik was er verguld mee, jammer genoeg dat ik 'm nooit bewaard heb eigenlijk. Thuis waren allerlei cassettebandjes, sommige verzamelaars en op een zo'n verzamelaar stond het geweldige And She Was van een band waar ik nog nooit van gehoord had: Talking Heads. Ik was er helemaal verzot op.

Toen ik ouder werd ben ik een verzamelaar gaan kopen en Stop Making Sense, maar This Must Be The Place is pas echt een favoriet geworden met de gelijknamige film starring Sean Penn. Volgens mij wordt de song daarin ook live uitgevoerd door David Byrne/Talking Heads, maar vreemd genoeg kan ik me niet goed meer herinneren of dat daadwerkelijk zo is. Het is zo'n heerlijk, vrolijk en zorgeloos nummer. Heerlijke synths, echt wel een Caribisch sfeertje, je hoeft er niet eens voor op vakantie. Je waant je zo op een tropisch eiland met een cocktail, no worry en lekker naïef kunnen zijn

Mooie erkenning voor het beste Talking Heads-nummer

Waarom heeft iedereen opeens zo'n haast in dit topic? Mijn hele schema in de war...

88. Skin - The Center Of Your Heart (1988)

Ik weet niet meer precies hoe ik Skin, later The World of Skin, leerde kennen. Skin was een spin-off van de bekendere band Swans, een band waar ik me nooit echt verder in verdiept heb. Maar eens gaan doen Waarschijnlijk was ik een keer Youtube clipjes aan het kijken en zag ik rechts bij de aanbevolen clipjes het markante gezicht van zangeres Jarboe op de cover van hun album Blood, Women, Roses. In dit geval bleek het te gaan om de openingssong One Thousand Years, een ancient en sprookjesachtig klinkende song met een hoofdrol voor Jarboe. En daarna volgde vermoedelijk The Center of Your Heart als volgende clipje.

Deze track is net ff wat anders, veel duisterder. Ideaal om 's avonds op bed te beluisteren voor je gaat slapen. Een geweldige soort Babylonische sfeer heeft het, met de diep liggende donkere stem van Michael Gira en in de verte de echoënde klanken van Jarboe's stem. Creepy lyrics ook wel. Verder is de muziek heel eerie en haunting. Ik ben wel een beetje verslaafd aan dat nummer, kan er geen genoeg van krijgen. Doe nog eens dat lugubere clipje (het is echt Skin en geen Swans wat er wel staat) erbij wat ik hierboven geplaatst heb en het plaatje is helemaal compleet

87. Morrissey - Seasick, Yet Still Docked (1992)

Morrissey en The Smiths heb ik vooral ook door mijn vriendin leren kennen. Why the hell zit zij niet op MuMe vraag je je af . Ik kan me niet bewust herinneren dat ik van The Smiths of Morrissey iets eerder gehoord had. Vast wel misschien iets via de radio als Everyday Is Like Sunday en het Hang the DJ refrein uit Panic kwam me ook al zo bekend voor, maar goed.
Volgens mij zette zij een keer een paar faves van haar op zoals de rockende opener Alsatian Cousin van Viva Hate en de opener van Your Arsenal genaamd You're Gonna Need Someone On Your side. En dan samen...

And here I am 
And here I am 
Well, you don't need 
To look so pleased!

...meeblèren, mooie momenten

Ik kon het wel waarderen, deze zanger met zijn buitengewone stem, typische songtitels en vaak villeine en humoristische teksten.

Even verder op Your Arsenal stond een zeer mistroostig nummer genaamd Seasick, Yet Still Docked en toen was ik definitief om. Wat een muziek, wat een gevoel, wat een triestheid verpakt in zulke lyrics en klanken. De klanken weerspiegelen voor mij perfect het aan de kade uitzichtloos staren naar het rimpelende water in de nacht bij dof en meedogenloos lantaarnlicht.
En dan de tekst, sowieso geweldig eenzaam en longing gezongen door Morrissey. Zo verdrietig, zo eenzaam, zo voelen we ons waarschijnlijk allemaal wel eens. Wallowing in overdreven self pity misschien of echt in de diepe shit. Ik denk ook dat alleen Moz met deze lyrics weg komt, ook door de manier waarop hij ze zingt. Bij een ander zou het wat te pathetisch over kunnen komen.

Ik loop weer verder met mijn ziel onder mijn arm...

And all of my life no-one gave me anything 
No-one has ever given me anything

Wat een nummer
Een soort alternatief Sitting on the Dock of the Bay inderdaad

Vorige week speelde hij het nog live in Keulen, was een hoogtepunt!

Dat was dan geen wasting time dan zeker?

You’re wasting your time...
Dat is een album later

Jemig, wat ga je hard Luigi.
Veel onbekende songs hier, zal es zien of ik ze hier thuis de revue kan laten passeren.

Ja, keb er zin in Of toevallig wat meer tijd

86. George Michael - Older (1996)

De betreurde George Michael. Je bekendste en grootste hit hebben met Last Christmas en dan met Kerst sterven En toch ook, hoe bijzonder is zoiets... George Michael was een artiest waar ik als tiener he-le-maal niets van moest hebben. Last Christmas kon ik ook niet uitstaan. Inmiddels vind ik die song geweldig net als Careless Whisper waar ik altijd wel een klein zwak voor had. Raar hoe dingen kunnen gaan. Ouder, wijzer worden? Of minder wijzer? Wie zal het zeggen . Gaandeweg ook wat meer dingen leren kennen van hem solo en met Wham!. Vooral de wat serieuzere songs kan ik goed waarderen en songs als Everything She Wants, maar sommigen zijn me nog steeds wat te jolig and I don't wanna hit that high . Jammer dat de man niet nog wat meer albums gemaakt heeft.

Older dus. Een wat latere song van hem, maar wat een pracht. Geweldige tekst, fantastisch gezongen door George. De muzikale begeleiding is misschien wat simpel, maar wat een emotie brengt deze ballad op mij over. Geweldig ook die sax in deze song. Qua sfeer vind ik deze wel een beetje passen bij een film als Leaving Las Vegas. De schoonheid kunnen zien in iets dat uitermate troosteloos is. The beauty of decay so to speak, maar misschien moet je daar eerst ook wat ouder voor worden .

These are wasted days without affection...

85. Died Pretty - D.C. (1991)

Een band die ik ook nog niet kende tot het jaarlijstentopic 1991, waar deze song enkele weken bij mij op nr. 1 stond! OMG, wat is dit mooi! Als je vrolijk wil worden van een song zet dan deze op.
Died Pretty is van origine een 80s alternative rockband uit Australië. Ik ken zelf niet heel veel van ze, maar hun 80s werk klinkt wat donkerder en gruiziger dan deze lichte early 90s song.

Dit is een song met een heerlijke vaart, voornamelijk door het fijne keyboardwerk hier. De zanger heeft een fijne en markante stem wel. We worden ook nog eens bediend met een fijne cello. Maar de song gaat voor mij pas echt halverwege beginnen en helemaal los door violiste Amanda Brown (The Go-Betweens). Mooi vioolwerk, maar vooral die pirouettes die ze maakt met die glimlach op haar gezicht in het clipje ontroert me altijd en maakt me heel blij. En dan nog eens die gitaarsound die dan opduikt bij de outro op de achtergrond, ach pure bliss... Komt er iets dichterbij hemels dan dat? Ik dacht het niet...

luigifort op de brommer

Wat een baasje, die luigi. Older en Gira

En daar zijn de mooie nummers dan....

84. Brett Anderson - Love Is Dead (2007)

Suede is een band waar ik enige tijd moeite mee heb gehad. In de 90s zag ik wel eens video's van ze voorbij komen als Electricity en The Beautiful Ones. Die laatste vond ik dan wel een aardig en jolig nummer bijvoorbeeld, maar ik kwam maar niet door die stem heen. Sowieso was de Britse (Britpop) scene toen die gaande was nog niet echt aan mij besteed. Ik was te druk met bands als INXS, U2, Simple Minds en Depeche Mode. Exit Suede dus. Pas veel later brandde ik eens een cd'tje van Dog Man Star (inmiddels in mijn top 10) en dat vond ik wel aardig klinken. Een beetje psychedelisch, fijn gitaarwerk en die stem viel me nu ook wel mee. Ja, dat zou wel goed komen tussen mij en Suede.

Ja, dan Brett solo he... Maar inmiddels was ik een doorgewinterde Suede fan en ben zijn stem erg gaan waarderen zelfs. Wat een mooi liedje is dit van hem, zucht. Zijn eerste single van zijn eerste solo-album. Het begint al meteen goed met die treurige strijkers. Ja, dan heb je me al Maar het liedje zelf is ook erg fijn. Een triest onderwerp dat wel, maar zijn stem klinkt zelfs een beetje opgetogen, lighter than air zelfs. Mooie, maar treurige lyrics wel. Weten we eigenlijk wel wat er in andermans hoofd omgaat vraag ik me af. Vaak zeggen we tegen elkaar dat het (wel) goed gaat. In deze song zien we een eenzame man die zich door alles en iedereen in de steek gelaten en bekeken voelt, vandaar Love Is Dead. Hij zal wel bijna helemaal niks meer voelen ook van binnen. Prachtliedje, prachttekst!

No one really cares if this horror's inside my head

Vanuit mijn beroepstak zeggen ze dan: de hele dag verse aanvoer.
Lekker bezig luigi! Mooie stukjes ook.

83. The Popguns - Someone You Love (1990)

Ook weer een song en band die ik heb leren kennen via het jaarlijstentopic 1990. Twee, speciaal voor Poek . The Popguns, opgericht in 1986, is echt wel een van de beste exponenten van de janglepopscene. Ik weet niet of ze direct tot de C86 stroming behoorden. Ik denk van wel, alhoewel ze niet op de C86 compilatiecassette staan. Wel op de Scared to Get Happy compilatie later.

Echt wel een song die uitdrukt hoe het voelt om verliefd te zijn, wat een uitgelatenheid. Wat een song ook though, die drive, die heerlijke gitaren, typische drums en niet te vergeten de prachtige stem van Wendy Morgan. Verder weet ik hier niet al teveel over te vertellen. Gewoon je onderdompelen in ruim 4 minuten heerlijke twee-ness

Mooi! Voor mij zijn Waiting for the Winter en Landslide de faves, maar deze ook lekker

Ik keur 'm goed.

82. Lou Reed - Last Great American Whale (1989)

Dit album heb ik leren kennen naar aanleiding van een documentaire erover op Nederland 3 lang geleden. Vooral de song Dirty Blvd. sprak me erg aan, maar toen ik het album kocht werd me al snel duidelijk dat het hele album erg sterk was. Halloween Parade is ook een groot fave van me van dit album, maar zo kan ik er nog wel meer noemen. Ik ken niet alles van Lou, maar New York is tot nu toe wel mijn fave van 'm. 15 jaar geleden kreeg ik nog ns de kans om Lou live te gaan zien, maar ik zag ervan af. Silly me!

Sowieso vind ik dit een prachtig nummer van zichzelf qua muziek en understated zang, maar de sterke tekst maakt 'm helemaal af. Een metaforische song over hoe Amerikanen Native Americans behandeld hebben in de geschiedenis. Niet fraai in ieder geval. En de lyrics schetsen ook perfect de domheid van de gemiddelde Amerikaan:

Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach
and complain if they can't swim

Ik weet niet of dat voor iedereen van de bevolking geldt. Waarschijnlijk helemaal niet, maar laten we een President Trump in gedachten houden bv. Als Lou nog had geleefd had ie misschien wel een heel album over Trump geschreven. Maar wat doen we het liefst met zulke idiote mensen?

It's a lot like what my painter friend Donald said to me
"Stick a fork in their ass and turn them over, they're done"

Precies!

Ook een van mijn fave Lou’s

Don't believe half of what you see
and none of what you hear

81. Razorcuts - Flowers For Abigail (1989)

En dan krijgen we nu een echt C86 bandje. Duidelijk te horen aan de sound, veel groezeliger dan The Popguns bijvoorbeeld. Ook deze band heb ik leren kennen via het jaarlijstentopic 1986/1987 met singles als Big Pink Cake en I Heard You The First Time met die heerlijke gitaarsound. Ook weer een band die geen lang leven beschoren was met een paar singles en albums. Kort, maar wel krachtig zullen we maar zeggen.

Maar wat een powerhouse van een song is dit zeg, wat een drive. Het eerste deel is wel typisch C86 te noemen met dat gitaarwerk en ook wel die drums. Het klinkt misschien niet allemaal heel bijzonder, maar het eerste deel is echt een opmaat voor het voor mij geniale 2e deel, dat outro. Wow! Hoe dat fantastisch losgaat met die gitaar, maar vooral die keyboard is echt geweldig. Een gigantische wah wah zit erop en het gaat maar door. Hier word ik echt euforisch van

Bloemen voor jou

80. Alphaville - Forever Young (1984)

De "Alle Menschen Werden Brüder" van de popmuziek wat mij betreft. Pop's 9th symphony.
Als er 1 song onverwoestbaar is in de popgeschiedenis is het deze wel. Als kind maakte Forever Young al zo'n geweldige indruk. De hemelse muziek in combinatie met het concept van altijd jong willen blijven. Ook deze song heeft een transcendente vibe. Later ging ik ook de tekst zelf beter begrijpen en is voor mij de song alleen maar in kracht toegenomen.

Met deze song kwam voor mij ook het besef dat er ook buiten Engeland en Amerika mooie muziek gemaakt werd. Ik vind zelf ook Over De Muur van Klein Orkest een beetje bij deze song horen. Misschien niet qua tekst, maar meer qua sound en dat heeft ook een groot thema. Later ben ik meer van Alphaville gaan luisteren, maar dit is altijd mijn favoriet gebleven. En dan nog eens dat prachtige clipje erbij, waar we op het eind met z'n allen naar de andere wereld gaan, ontroerend!

It's so hard to get old without a cause
I don't want to perish like a fading horse

prachtige lijst tot nu toe!

Some are a melody and some are the beat

Hoping for the best, but expecting the worst

En toen al met Corona bezig!

Don't let it come true