Het clipje van Josef K. (Kubbels?) is het merkwaardigste wat ik vandaag heb gezien .

Ah! daar is die dan die verduvelte progbuurman van Mjuman.
Soft machine, FZ en Gong... die man had smaak zeg ik je
Maare, leuke stukjes hoor. Ik lees ze met veel plezier!

Uiterst prettig leesvoer weer. Sorry For Laughing en White Mice: essentialiteit ten top! Door dit soort tijdsbeeldschetsen merk ik weer dat ik die periode graag bewust had meegemaakt (was toen zelf nog met Bert & Ernie bezig).

k denk eerder aan www.aeroplanemeter.nl

De Wilde Wereld

Mooie verhalen Mjuman. Wat herkenbaar. Een grote trip down memory lane voor mij. leukste topic tot nu toe op mume.
De bandrecorder (voor hifi-fanaten een tapedeck genaamd) cassettedeck, bandjes uitwisselen. Gaaf. Als ik nu een euro kreeg voor elk uur dat ik besteed heb aan opnemen, knippen, plakken had ik mooie bom duiten. Muziek luisteren met maten is altijd gebleven. Ik heb het geluk met een aantal vrienden een audioclubje te hebben. Allemaal hifi gek waarbij natuurlijk heul veul muziek hoort. Tot op de dag van vandaag blijft het leuk om elkaar 1x per maand te zien, muziek te luisteren en uiteraard te borrelen. Voor mij is muziek niet los te zien van mijn hifi hobby. Al vanaf m'n prille jeugd.

Dit is de radio waar mijn leven de eerste jaren mee begon, een Grundig.
Het was niet alleen een buizenradio (geweldig geluid) van degelijke duitse makelij, er zat ook een pickup aan vast, waar ik later mijn eerste singletjes (en een enkele LP) op kon draaien.

De radio stond bij mij steevast op





Die ik na verloop van tijd feilloos wist te vinden, door aan de grote knop rechts te draaien. De etherfrequenties gingen stijlvol voorbij, een groen lampje lichtte mooi op als de zender op z'n scherpst stond.
Veronica had ik niet zelf verzonnen, het is de zender die mijn moeder had bedacht, wanneer zij in het huishouden de ramen lapte en ik ronddrentelde voor ik naar de kleuterschool ging.

Radio Veronica zorgde de hele dag voor muziek, tot en met het verzoekplatenprogramma van Stan Haag tussen 18.00 en 19.00. Zaterdagmiddag was er de Top 40.

Aanvankelijk had ik zelf helemaal geen muziek, maar op 3 jarige leeftijd kreeg ik ooit een LP die er uit gezien zou kunnen hebben als




Gelukkig kennen we hier weinig gêne en waren de tijden trouwens anders, zo halverwege de jaren '60.
Maar ik weet nog heel goed dat uit de radio kwam




Help

en



Good vibrations

Oók Nederlandstalige singles, nummers die op kleuterleeftijd leuk in je hoofd blijven zitten en die je na verloop van tijd ook snel mee kon zingen zoals:

Een muis in een molen in mooi Amsterdam - Rudi Carrell
en
Sophietje - Johnny Lion

Ik kan mij niet (meer) herinneren of ik gevraagd heb om singletjes uit de Top 40. Mijn ouders hadden weinig platen, mijn vader had Amerikaanse LP's van het niveau Jim Reeves e.a., waar ik toen weinig van moest hebben. Als je het afzette tegen Veronica!
In de jaren '60 (eind 1969 was ik 7) deed ik dus bij mijn weten geen vinyl op. Heel erg tuk zullen mijn ouders daar ook niet op zijn geweest, men was zuinig in die tijd en had niet zoveel te besteden.
Mijn grote belangstelling ging óók uit naar het verzamelen van




Die hobby was al erg genoeg, ik kon daar overigens ook behoorlijk om zeuren. Airfix vlietuigjes bouwen deed mij overigens helemaal niets. Met twee linkerhanden belandde het ook meestal al snel in de prullenbak.

Mijn eerste singletjes waar ik om vroeg, werden in huis gehaald vanwege dit programma:




Gepresenteerd door:




Dit is natuurlijk vloeken in de kerk voor velen en helemaal niet progressief. Het is uiteraard ook helemaal niet muzikaal correct. Maar ik was te jong om te kiezen voor Bob Dylan, Pink Floyd of Frank Zappa. Dat kun je ook niet verlangen van een kind van 8.

1970 was muzikaal gezien een prachtig jaar om een dergelijk programma mee te beginnen en ik denk dat ik wel een stuk of 10 singletjes mocht hebben. En dan was volgens mij de allereerste (of één van de eersten)

Back home - Golden Earring




Dat zo vaak voorbij is gekomen (ook op Veronica), dat het op mijn netvlies staat gebrand.

(wordt vervolgd, even een pauze)

Veronica....... morgen precies 39 jaar geleden dat de zender 'in stijl' de ether verliet.

Deze link naar het laatste uur laat ons nog even voelen wat we missen.

Musician, wil je je hele verhaal doen? Kun je na Mjuman, eventueel.

hahaha.., ja die musician, komt hier zomaar onaangekondigd Mjumans verhaal binnenvallen, als een reclameblok in een goeie film. Ze hadden hem op driejarige leeftijd i.p.v. die kinderplaat beter wat manieren meegegeven (zoals netjes je beurt afwachten).

En dan nu mijn verhaal. Het begon allemaal met dit vliegtuigje.

Ik heb dat sentimentele geneuzel eerlijk gezegd nooit gemist

Djiezus, zit er weer een wachttijd bij dit topic?
Als je het niet van het begin af volgt, kun je dat gewoon niet weten.

Ik wacht braaf op het vervolg van Mjuman!

In ieder geval fijn dat er weer voldoende animo voor dit topic is.

Ach joh, Cabeza heeft in ieder geval jouw stukje wel goed gelezen

8)




Bij mij was dit topic tijdens haar korte comateuze toestand op mysterieuze wijze uit 'mijn updates' verdwenen, en vandaar ook uit het het oog verloren gegaan.
Maar daar ik Mjuman in mijn stalk lijstje heb staan, ben ik hier zo onlangs toch weer terecht gekomen. Ondertussen heb ik ook alweer genoten van de schalkse muzikale avonturen van zaaf (wie!?) en aERodynamIC, en de teaser van musican. En nu dus, met wat geduld tot de pagina's met al die video's geladen worden, het muzikale verhaal van Mjuman (hopelijk nog wat bijgekruid met enkele pikante amoreuze anekdotes...)

Ondertussen is het alweer maandagmiddag, wellicht is Mju nog lekker een potje aan het zennen.

Niet om je jennen
maar na al dat zennen
moest ik weer wennen
om te kenne pennen

Laterrr - mijn plicht heeft me ook geroepen; en dat is een hard gelag/geluid!

Kreeg ik wel tijd om weer een beetje in te lopen. Prima leesvoer, nog steeds.

4. Van wave naar postpunk, muzikale groei, geluidsbeleving/de komst van de cd-speler, virtuele ontmoetingen en vergaande dwaasheid.

Was inmiddels ook (part-time) gaan werken, dus er was een redelijke stroom van liquide middelen, al blijft dat gezien het ‘standaard’ koopgedrag van een muziekliefhebber – zie ook De Site >> Gebruikers >> Wat heb je als laatste gekocht? - natuurlijk een betrekkelijk gegeven: zo post ik lang niet al mijn aankopen daar, omdat ik dat zo confronterend vind.

Postpunk? Wellicht niets meer of minder dan wave- of ‘punk’bands die kwalitatief betere muziek gingen spelen omdat ze hun instrumenten beter leerden beheersen; dat is te horen wanneer je bijv deze U2 - Boy (1980) naast U2 - The Unforgettable Fire (1984) legt en dan heb ik het echt niet alleen over de productie. Ook bij concerten vond je die trend terug: het enthousiasme van het debuut werd op een gegeven moment vervangen door professionalisme en routine: ik herinner me twee live-opnames van A Song from under the Floorboards (Magazine) van twee verschillende locaties/tijdstippen die tot op de seconde gelijk klonken.

Ook van het debuutconcert van The Cure in NL naar het vierde (of vijfde) concert in NL bleek een fikse waardegang en de schaalgrootte was fors veranderd: concerten vonden plaats in grotere zalen en een ander publiek deed zijn intrede, waaronder aardig wat Gothen. Langzamerhand begon ik af te haken van postpunk, tenminste live; al klinkt dat voor sommigen elitair. Bedenk evenwel dat ik veel bands regelmatig heb zien debuteren voor halfvolle zalen (bijv U2, OMD); dat we – podia bezoekend in het hele land – al snel ‘wavers’ herkenden. Misschien elitair, maar wel een waarheid als een koe: op het moment dat een ‘fave’ band (commercieel) succes kreeg of ‘pop’ ging, haakte ik af. Dat was voor mij bijv het lot van OMD, The Cure, XTC, U2. Depeche Mode zat nooit zo diep en hun albums kon ik altijd blijven waarderen – ook al zit daar imo geen enkele 5* bij. En ander bands, zoals Cocteau Twins, Comsat Angels, Talking Heads of A Certain Ratio verdwenen gewoon uit beeld.

En zoals een bekend Engels gezegde luidt: there is no second chance for a first impression. In de punk/wave/postpunk-tijd kwamen de debuten over het algemeen erg goed aan/binnen.
Me in eerste instantie afwendend van de muziek, keek ik naar de techniek: de cd-speler had zich aangediend. Door een eerste luistersessie bij de lokale hifi-dealer kwam ik terecht bij een verbluffend album – daarvan een live uitvoering van de single, bij Jools Holland:




Buitengewoon muzikaal en zeer fraai geproduceerd, op Linn Records (audiofielen weten dan genoeg). Ook het live-album van Peter Gabriel deed me qua geluid versteld staan




Ik had een tweetal albums van Peter Gabriel, maar die hadden onvoldoende indruk gemaakt. Dat deed dit album wel en vanaf dit moment was ik ‘abonnee’ op de album-releases van Peter Gabriel, die zijn talent en veelzijdigheid nog eens bevestigde tijdens de 4 live-optredens die ik bijwoonde. Ben evenwel nooit teruggeploegd naar Genesis; dat klonk mij – en dat zal men me niet overal in dank afnemen - te gedateerd.

A propos terugploegen: telkens valt me hier op hoe kort de houdbaarheid van ‘contemporaine’ pop/rock is. In de 70’s/80’s kon je gerust met een 2-3 jaar oude plaat aan komen zetten zonder meewarig te worden aangekeken. Tegenwoordig moet je, zeker hier, echt wel binnen 2 maanden na release van een album hebben gehoord; anders ben je een ‘laggard’ (iemand die niet zo goed mee kan komen met bijv taal of rekenen). En vervolgens gaat een album slechts 3-6 maanden mee. Dat beeld wordt bevestigd doordat sommige nieuwe releases binnen 6 maanden na verschijning al in prijs worden gehalveerd – wel een heel snelle prijserosie.Na langdurig wikken en wegen – en masseren van de achterban – was dit een (grote) aankoop die mijn muziekaankopen drastisch zou gaan beïnvloeden:




In eerste instantie waren er nauwelijks cd’s uitgebracht of te koop tegen betaalbare prijzen: ik herinner me prijzen van 40 florijnen voor een NL release, zoals ABC tot 90 voor een Japanse import van U2. Met een lp-prijs van ca 20 heeft cd-kopen dus een aardige invloed op het aantal albums dat je kunt kopen.

Soms brengt muziek niets anders teweeg dan stilte en reflectie; zo opende zich tijdens een nieuwe luistersessie bij de hifihandelaar een andere muzikale wereld zich voor mij, Dead Can Dance. Kippevel, plechtige stilte overviel de luisteraars – zoals wel vaker bij luistersessies was ik met een vriend - je wilt immers je bevindingen kunnen toetsen met iemand die er geen financieel/commeercieel belang bij heeft.




As good as it gets – het debuut van Dead Can Dance staat hierbij ver in de schaduw. Dead Can Dance valt niet te beschrijven, dat moet je ervaren en over je heen laten komen – free your mind! Dit blijft een long time fave.

Soms zijn er bijzondere links: bij concerten (o.a.punk, Two-Tone, ska) kwam ik regelmatig dezelfde supporters van de lokale FC tegen en die attendeerden me op de reggae party’s die plaatsvonden in wat toen nog NV-huis (later Tivoli) heette. In die tijd hingen in de grote zaal nog de Amsterdamse-Schoolhanglampen aan het plafond. Sinds het verschijnen van Bob Marley & The Wailers - Live! (1975) en de uitermate positieve recensie van Elly de Waard zit reggae in mijn systeem (het is trouwens ook Elly de Waard geweest die me in 1971 de weg wees naar David Bowie ). De muziek op die party’s zorgden voor versterking van dat anker (dat trouwens nog steeds bestaat – daarover meer in de laatste etappe).







Van reggae naar funk lijkt een stevige stap, maar dat is het niet. Die reggae-party’s werden nl ook bezocht door een recenserende en dj-ende medewerker van Platenmanneke/Glory Days en die attendeerde me op funk party’s waar hij ook draaide, samen met een vriend. Ook funk werd steviger verankerd:







Toen His Royal Badness, Prince de Galgenwaard aandeed, was ik er als de kippen bij om kaartjes te kopen – geen idee of dat toen nog bij NOZ aan de A’damse straatweg was (those were the days). Prince was inderdaad koninklijk en die dag had ik een opnieuw een virtuele meeting met een aantal MuMe-folks – dit maal in ieder geval met Aero, en ik vermoed ook met West, al herkenden we elkaar niet eerder had ik al een virtuele ontmoeting gehad met Premo – bij het NL debuut van Cocteau Twins in de Meerpaal (heel bijzonder hoe beiden we nog allerlei details herinnerden van toen). Ongetwijfeld zullen er nog heel wat ‘virtuele ontmoetingen’ hebben plaatsgevonden.

We zijn nu in dit jaar:



Niet alleen succes, én vreugde - voor mij is 1988 een jaar van afstandnemen, in dubbel opzicht: van een vrouw, die een deel van de verzameling meenam, en – alsof dat al niet een gat sloeg – van de COMPLETE vinylcollectie. In een vlaag van verstands/moderniteitsverbijstering (de cd zou hét winnen) besloot ik om de gehele lp-collectie te verkopen, incl bijbehorende Thorens TD166 MKII en voortaan alleen nog maar cd’s te kopen. Little did I realize dat veel muziek gewoon nog niet op cd was uitgekomen en hoogstwaarschijnlijk niet in 1 op 1 vorm op cd uit zou komen – een typisch moment van spreekwoordelijke onbezonnenheid (de les: wees voorzichtig met wat je verkoopt, én: leg vast wat van jou is).

Albums uit deze periode:

Leuk stukje. New-wave is bij mij al jaren een groeiende bron van interesse. De echte Post-punk is veelal niet mijn ding. Mischien dat ik als progger het echte gepunk(lees: matige spel) gewoonweg slecht trek. Met Talk Talk, PG en Dead Can dance heb ik daarentegen wel erg veel. Drie artiesten waar ik alles nog wel eens van in huis wil halen, Funk & reggea is vooralsnog niet echt mijn ding.

Prince met zijn SOTT tour in de Galgenwaard

Yep, een dag later toen ie het overdeed had ik mee-eters voor de barbeknoei; we zaten op het terrasje, tuindeuren open (Galgenwaard op ca 250 meter). Op een gegeven moment zette ik mijn muziek af - tot verbazing van mijn bezoek. Waarom? Nou "er gaat zo een bandje spelen."

Bij een andere gelegenheid zorgden Gary Moore en Tina Turner voor het muzikaal onthaal, maar dat was lang niet zo succesvol

Mjuman mag wel een radioprogramma gaan presenteren
Een betere versie van theater van het sentiment.....

Studievriend van me destijds had een kamer aan de Adriaen van Ostadelaan, vlakbij het kruispunt met de Rubenslaan. Ik heb sterk het vermoeden dat je het hier over dezelfde buurt hebt.

Ai ai, zo je fraaie spullen zien verdwijnen als gevolg van "afstandnemen" van eenander. Een jaar of 7 terug heb ik dat ook mee mogen maken, maar verkeerde in de gelukkige positie alles gehouden te hebben dat van mij was (sterker nog, ik hield letterlijk echt vrijwel alles....want ik ben een aardige jongen totdat je ruzie met me maakt...ondanks het gemeenschap van goederen principe. Ik had natuurlijk ook een onderhandelingspositie daar ik de verzameling van aankomende ex nog in huis had en zij datzelfde huis verlaten had om het groenere gras elders definitief te gaan betrekken. Dientengevolge (o.a.) verloor zij ook de zaak waarin besloten zou worden waar onze zoon zijn vaste adres zou hebben, dit alles in een keiharde rechtszaak die mij veel geld kostte (lekker belangrijk) maar die ik met zo'n 5% kans op winst wel degelijk in mijn voordeel heb weten te beslechten...en belangrijker, die van toen 7-jarige zoon.

Dingen waar je eigenlijk niet meer aan moet denken (doe ik nu achteraf lachend)....ook niet dat je op die manier je spullen kwijt kunt zijn, brrrr.

Dat Prince concert heb ik dus ook bijgewoond, geweldig!

Ik heb ook veel LP's weggedaan omdat ik heilig geloofde in de cd. Pijnlijk als ik daar nog aan denk. Verder prijs ik mij gelukkig dat eerder vrouwvolk het nooit heeft gmunt op mijn verzameling. Het zijn mijn Droopy-oogjes denk ik.

Onnodig te zeggen dat ik geniet van de reizen.
Cocteau Twins is een nieuwe openbaring voor mij. Head Over Heels: mieters!

Ook Prince in de Gagenwaard meegemaakt; toen wij binnen kamen waren ze nog de laatste gaatjes aan het boren in de zittingen van de plastic kuipstoeltjes; rij drie, twee stoelen links van het midden....vergeet je niet zo'n concert.
Die orkaan van geluid die het publiek produceerde, de sfeer, de dwerg, de band, Cat, Sheila...en natuurlijk



...helaas heb ik dat wel meegemaakt.

Prince Charles & the City Beat Band... waar is mijn exemplaar gebleven....hmm.
Overigens Trouble Funk nog gezien destijds Mjuman?

Dit blijft voor mij een even onbegrijpelijk als fascinerend standpunt of ervaring: afhaken als een band meer aanhang krijgt, in combinatie met het feit dat de band z'n instrumenten beter heeft leren bespelen.

Je zou toch zeggen dat dat laatste juist aanleiding is om de vorderingen eens nader te bekijken. Als het beter is, kun je je er inderdaad geen buil aan vallen. Wordt het desondanks minder vanwege matige songkwaliteit, kan er altijd nog worden afgehaakt.

Ik heb bijvoorbeeld The Cure vanaf het begin ook redelijk gevolgd, in ieder geval tot en met Desintegration.
Maar die hebben in de jaren '80 toch een muzikale boeiende ontwikkeling doorgemaakt, niet één om af te haken omdat het zo leuk was dat de zalen eerst halfvol zaten en later er naar grote podia met veel meer mensen werd uitgeweken?

Uitzonderingen bevestigen hier wellicht de regel. Maar ik lees dus uit je stuk dat (commercieel) succes of meer "pop gaan" leidt tot afhaken. Dat laatste kan ik volgen, dan vind je de muziek waarschijnlijk niet meer interessant genoeg.

Maar er zit bij dat eerste ook iets in dat je zegt zelfs al wordt de muziek beter, door het grote succes dat het oplevert, haak ik af.
Daar kan ik mij geen enkele voorstelling van maken: je houdt van de muziek van een band vanaf het eerste moment. Ze maken het dan beter en vervolgens vind je het niets meer als opeens veel mensen die muziek gaan kopen (of massaal naar concerten gaan).

Ik vind overigens zowel voor de albums Boy als The Unforgettable fire wat te zeggen en de ups en downs van U2 staat bij alle albums hier wel redelijk omschreven. Maar ik ben wel blij die muzikale ontwikkeling te hebben meegemaakt, je zou ook niet willen dat er geen progressie meer zou zijn geweest, na Boy.

Maar goed, je noemt het zelf "misschien elitair". Ik zou het zo niet willen noemen, de muzikale beleving is alleen anders. Het wordt pas elitair als je op anderen gaat neerkijken die wel die ontwikkelingen in de gaten blijven houden