De Site / Gebruikers / Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis
0
Fedde
geplaatst: 28 augustus 2013, 17:46 uur
Mooi verhaal. Ik denk dat we ongeveer van dezelfde generatie zijn. Het was voor mij een tijd dat mijn ouders nog wanhopige pogingen deden mij een klassieke muziekopvoeding mee te geven. Tevergeefs natuurlijk. Allereerst luisterde ik naar die verfoeide piratenzenders (Veronica, Noordzee, Caroline) en als mijn ouders op zondagmiddag hun oratoriumwerken tevoorschijn haalden en dit luidkeels meezongen, dan sprong ik met zes treden tegelijk naar mijn veilige zolderkamer.
Mijn vader had goede connecties met een plaatselijke electrowinkel, Radio Garant in Leiderdorp, en daar mocht ik eens als 10-jarige een elpee uitzoeken. Dat werd Ekseption Greatest Hits. Is dat wat? vroeg mijn vader. Meneer de Vries, de eigenaar van de winkel, knikte goedkeurend. Ekseption, daar zat een stukje strategie achter van mijn kant. Mijn vader tevreden stellen met de aanschaf van klassieke muziek en tegelijk mijn nieuwsgierigheid bevredigen naar deze langharige jazzherrie. Een mooi compromis.
Het was geen Pink Floyd, dat had ik misschien liever uitgezocht, maar dit was een eerste stap ... Op het slechte pad? Ach, mijn ouders hadden als snel door dat het geen kwaad kon en al spoedig mocht ik weer naar meneer de Vries, Nu voor Focus At The Rainbow, Deep Purple In Rock, Bob Dylan Greatest Hits, Kayak's See, See The Sun en nog veel veel meer.
En klassiek, dat draai ik af en toe ook graag. Die verschrikkelijk Bach en Mozart vielen nog best mee.
Mijn vader had goede connecties met een plaatselijke electrowinkel, Radio Garant in Leiderdorp, en daar mocht ik eens als 10-jarige een elpee uitzoeken. Dat werd Ekseption Greatest Hits. Is dat wat? vroeg mijn vader. Meneer de Vries, de eigenaar van de winkel, knikte goedkeurend. Ekseption, daar zat een stukje strategie achter van mijn kant. Mijn vader tevreden stellen met de aanschaf van klassieke muziek en tegelijk mijn nieuwsgierigheid bevredigen naar deze langharige jazzherrie. Een mooi compromis.
Het was geen Pink Floyd, dat had ik misschien liever uitgezocht, maar dit was een eerste stap ... Op het slechte pad? Ach, mijn ouders hadden als snel door dat het geen kwaad kon en al spoedig mocht ik weer naar meneer de Vries, Nu voor Focus At The Rainbow, Deep Purple In Rock, Bob Dylan Greatest Hits, Kayak's See, See The Sun en nog veel veel meer.
En klassiek, dat draai ik af en toe ook graag. Die verschrikkelijk Bach en Mozart vielen nog best mee.
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 18:50 uur
Mjuman schreef:
Dank voor de reacties tot dusverre; een mjuman is ook maar een mensch - de zucht van verlichting was merkbaar tot op de Hilversumse heide.
Laat ik proberen zo goed mogelijk de vraag van Niels te beantwoorden.
Uit eigen koker, reacties destijds:
* da's geen muziek, dat heeft niets meer met muziek te maken
* het zijn net apen, met dat lange haar - reactie vanuit de subcultuur: beter langharig dan kortzichtig
* langharig werkschuw tuig
Hype over muziek is van alle tijden - iig van de 20e eeuw - Johnny Ray, Elvis, Jerry Lee en Cliff werden al uitgebreid bewierookt, net als Buddy Holly, Bill Haley en Otis. Het was niet groter, het begon klein en nieuw, maar werd mega. Vergelijk het maar met de opkomst van internet - nu overal en altijd, en in 2003?
De opinie van bladenredacteur, dj en presentator Skip Voogd is wat dat betreft veelzeggend. Van de wiki over Skip Voogd:
**************
Voogd maakte het beruchte concert van The Rolling Stones in het Scheveningse Kurhaus mee, het eerste popconcert in Nederland dat na een kwartier stopte vanwege rellen in de zaal. Moeite had de beschaafde Haagse onderwijzer Voogd met de opkomende rock en vooral artiesten als Elvis Presley. Over hem schreef hij in Tuney Tunes:
"Persoonlijk begrijpen we daar niets van. Het afschuwelijke, mensonterende geschreeuw, gepaard gaand met sinister uitgestoten klanken kan ons heus niet bekoren".
En over Elvis:
"Presley's 'rauwe, klagende bariton maakt de Amerikaanse teenagers wild. De meiskes kerven met een mes zijn naam :in hun arm, en er wordt harder gekrijst en gegild dan vier jaar terug bij Johnnie Ray's Cry 't geval was".
"Tekenend voor de 'smaak' van het grote publiek is wel, dat er van Heartbreak Hotel meer dan een miljoen platen werden verkocht".
Dank voor de reacties tot dusverre; een mjuman is ook maar een mensch - de zucht van verlichting was merkbaar tot op de Hilversumse heide. Laat ik proberen zo goed mogelijk de vraag van Niels te beantwoorden.
Uit eigen koker, reacties destijds:
* da's geen muziek, dat heeft niets meer met muziek te maken
* het zijn net apen, met dat lange haar - reactie vanuit de subcultuur: beter langharig dan kortzichtig
* langharig werkschuw tuig
Hype over muziek is van alle tijden - iig van de 20e eeuw - Johnny Ray, Elvis, Jerry Lee en Cliff werden al uitgebreid bewierookt, net als Buddy Holly, Bill Haley en Otis. Het was niet groter, het begon klein en nieuw, maar werd mega. Vergelijk het maar met de opkomst van internet - nu overal en altijd, en in 2003?
De opinie van bladenredacteur, dj en presentator Skip Voogd is wat dat betreft veelzeggend. Van de wiki over Skip Voogd:
**************
Voogd maakte het beruchte concert van The Rolling Stones in het Scheveningse Kurhaus mee, het eerste popconcert in Nederland dat na een kwartier stopte vanwege rellen in de zaal. Moeite had de beschaafde Haagse onderwijzer Voogd met de opkomende rock en vooral artiesten als Elvis Presley. Over hem schreef hij in Tuney Tunes:
"Persoonlijk begrijpen we daar niets van. Het afschuwelijke, mensonterende geschreeuw, gepaard gaand met sinister uitgestoten klanken kan ons heus niet bekoren".
En over Elvis:
"Presley's 'rauwe, klagende bariton maakt de Amerikaanse teenagers wild. De meiskes kerven met een mes zijn naam :in hun arm, en er wordt harder gekrijst en gegild dan vier jaar terug bij Johnnie Ray's Cry 't geval was".
"Tekenend voor de 'smaak' van het grote publiek is wel, dat er van Heartbreak Hotel meer dan een miljoen platen werden verkocht".
Dit berichtje kun je gebruiken bij elke experimentele/ vernieuwende plaat, waar iemand weer komt met de opmerking: Dit is geen muziek, ik kan best wel wat hebben etc.
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 18:52 uur
Mooi stukje van Mjuman, ik word er weer jong van.
Tja en het begint ergens, ben je uit de jaren '60 dan vast met een koffergrammofoon.
En modelbouwvliegtuigen van Revell en Airfix 1:72 en/of 1:35
Tja en het begint ergens, ben je uit de jaren '60 dan vast met een koffergrammofoon.
En modelbouwvliegtuigen van Revell en Airfix 1:72 en/of 1:35
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 19:04 uur
Mjuman schreef:
Dank voor de reacties tot dusverre; een mjuman is ook maar een mensch - de zucht van verlichting was merkbaar tot op de Hilversumse heide.
Dus dat hoorde ik.. Dank voor de reacties tot dusverre; een mjuman is ook maar een mensch - de zucht van verlichting was merkbaar tot op de Hilversumse heide. Overigens wel graag het verzoek aan de conducteur om iets (edit: minder) te embedden.
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 19:17 uur
Fedde schreef:
Mooi verhaal. Ik denk dat we ongeveer van dezelfde generatie zijn. e.
Mooi verhaal. Ik denk dat we ongeveer van dezelfde generatie zijn. e.
Mooi bouwjaar hè. Heb ik het nog niet gehad over zijn reactie toen hij In a Gadda Da Vida hoorde. Zou tegenwoordig de stempel huiselijk geweld krijgen. Werd er alleen maar tegendraadser van. Paranoïd werd de volgende plaaggeest.
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 19:45 uur
2. Het vervolg: top40, de komst van m’n eerste muziekvriend, de eerste lp, en primitief (handmatig) peer-to-peer.
Hoe kom je aan al die mooie muziek als je geen cent te makken hebt? Zakgeld kreeg ik immers (nog) niet; en dan was er nog een hardware-issue: we hadden geen platenspeler. Alhoewel … er waren klasgenoten met een pick-up zoals we zo’n ding toen noemden. Eigenlijk ging het om de software, de muziek. De komende jaren zou dit apparaat m’n beste muziekvriend worden: pa’s Amroh die ik kon aansluiten op de Philips buizenradio.
Tjonge ik weet nog hoeveel energie het me kostte om op tijd alles klaar te hebben staan voor het opnemen van de top40 van Veronica en hoeveel tijd je soms kwijt was om een complete opname van een single te hebben. Soms had je de mazzel dat een single compleet werd uitgezonden, kwam je tape tekort
En dan een tape monteren: herinner me ook de knip- en plaksessies onder het toezicht oog van m’n vader. Ik had een ‘mastertape’ met fave singles die zo kwetsbaar was door de vele lassen, dat je die alleen in z’n geheel – NIET doorspoelen – kon draaien.
En dan – alsof het zo bedoeld was – besloten mijn ouders dat het wel gepast was om mij zakgeld te geven nu ik naar de middelbare school ging! Een mooi perspectief onstond, want niet alleen mocht ik nu lange broeken gaan dragen - kort is so uncool, vooral in de winter – mijn broer had inmiddels een draagbare Philips platenspeler; daarvan ‘dubbelde’ het deksel als luidspreker. Nu kon ik singles gaan kopen – die kostten toen ca 3,95 (in florijnen) per stuk; een e.p zoals
kostte 6,75 – in dezelfde valuta. Zakgeld, klusgeld én rapportgeld zorgden voor de ‘funding’ van de singles.
Beatles of Stones? - was zowat de meest existentiële vraag als je puberde in de 60s. Die vraag had ik samen met een platenvriend al snel opgelost: ’s zaterdagsavonds nam ik de pick-up mee, met mijn singles en bij hem thuis draaiden we samen platen, in de keuken; hij had geen pick-up, wel singles en een van de activiteiten bestond erin dat we ieder een eigen top10 samenstelden die we daarna draaiden. Onze conclusie: wij zijn Byrds-fan!
Een half jaar na de eerste aankoop was mijn eerste single-map al vol: Mother’s Little Helper (Stones), Sunny Afternoon, Dedicated Follower of Fashion (Kinks), All I Really Wanna Do (Byrds), eerder genoemde ep, I Can Wait (Ola and The Janglers), San Francisco (Scott McKenzie), I Heard It through the Grapevine waren alle hierin te vinden:
Ook vroeger had ik soms een hang naar meer theatrale muziek, want dit was destijds een van m’n lievelings-singles
samen met – klein kastdeurtje gaat open
– deze:
Tot nu toe – als single- en ep-koper – gedroeg ik me als iemand met veel wisselende muzikale contacten. Bedenk evenwel dat een lp 3 – 6* zo duur was als een single. Met rasse schreden naderde echter het moment waarop ik in staat bleek tot een bestendiger muzikaal contact, de lp.
Mijn allereerste lp-aankoop was deze:
Uit Eindhoven, meerdere leden zaten in de luchtmacht (Phantoms!). Ik vrees dat die aankoop mede was ingegeven door budgettaire overwegingen: hij kostte slechts 9,95, de prijs van NL repertoire en budget-lp’s. Brave NL beatmuziek, van wisselende kwaliteit, waarop mijn moeder nog kon meezingen; en dan stond hitsingle I'll Go Crazy niet eens op de plaat - oa ZZ & The Maskers, maar ook The Hep Stars hebben die Cadillac veel beter gecoverd. Die relatieve miskoop bracht me zo van mijn stuk dat ik de volgende lp pas een jaar later durfde te kopen, maar dat was dan ook meteen een knaller van de bovenste plank.
Door het bezit van lp’s kon ik ook meedraaien in het lp-uitwisselcircuit van mijn klas op de middelbare school. Zo fungeerde dit album als wisselobject voor The Beatles – Revolver, van het mooiste meisje van de klas. Little did I know dat zij het later zou aanleggen met een gitaarspeler uit één klas hoger.
Het schoolplein was trouwens een ideaal punt om over muziek te praten en lp’s uit te wisselen, want het bleef uiteraard niet bij die twee lp’s. Ik had inmiddels een bijbaan, folderen, en groeide uit tot volleerd en vaardig folderaar – al herinner ik me nog die &*^^&^^%$#@kerstbrochures van V&D, de betaling daarvoor was net zo als voor andere folders – alleen je kon er maar 150 – 200 meenemen. Voordat ik de lp’s uit dit tijdvak noem, moet ik nog even langs New York en Detroit – thuishaven van de opnamestudio’s van Atlantic Records en Motown.
Als niet-katholiek in een katholieke buurt, schoolgaand naar een Openbaar Lyceum aan de andere kant van de stad mocht ik naar een soos voor middelbare scholieren, waar ook aan huiswerkbegeleiding en handvaardigheid werd gedaan. Belangrijk was echter de Scalectrix-racebaan, zoals hier
Maar nog belangrijker, de muziek die de jeugdwerker/dj van dienst (Rob) draaide: Motown, Atlantic en Stax – man, man wat een prachtmuziek: Sam & Dave, Otis, Aretha, Marvin Arthur Conley, Edwin Starr, Bob & Earl. En wat nog mooier was, op soul kon je prima dansen. En nadat dansles de weg geplaveid had voor het zaterdagavonduitje, kwam aansluitend bezoek aan discotheken als Kings Club, St Tropez – daar maakte ik niet alleen kennis met de muziek van Soulbrother #1 JB
Maar ook met - vroege electronic:
Zowat aan het einde van deze rit wil ik – mede ter lering ende vermaeck - hier nog wel wat kwijt over de aandacht die media, afgezien van uitzenden op de radio gaven aan popmuziek (zoals we het maar zullen noemen). Door de afwezigheid van internet en social media waren onze informatiebronnen vrij beperkt. Er waren bladen als Tuney Tunes en Muziek Expres en er kwamen tv-programma’s als Top of Flop – dank aan Oldfart voor de link naar Herman Stok’s programma - Tijd voor Teenagers en het fijne Fenklup (lekker tegendraads geschreven), dat o.m. werd gepresenteerd door braafmeisje Judith Bosch en later door Sonja Barend; zie ook:
Fanclub - Beeld en Geluid wiki - beeldengeluidwiki.nl
De andere programma’s waren van een tuttigheid, die qua content voor jongeren van nu onacceptabel zou zijn, getuige deze compilatie die Tijd voor teenagers i.c.m. Philips uit durfde te brengen – uitsluitend braafmuziek voor nufmansen. Media voor teenagers moet je niet door 35 – 50 jarigen laten samenstellen
Belangrijke albums in deze periode:
Various - That's Underground (Vinyl, LP) at Discogs
Een op vlammend oranje vinyl uitgegeven compilatie die een soort gidsplaat werd naar veel moois (underground, westcoast).
Soul kocht ik op single – maar heel veel songs zijn op de volgende compilaties terug te vinden:
En de twee daarop volgende delen (6 en 7) – regelmatig te vinden bij de MediaMarkt voor ca 5 euro per cd.
Morgen gaan we naar de UK
, naar melancholieland, Noorwegen, de US, en gaan we waven, incl. grote-stadsneurotenwave met kleurelementen
Hoe kom je aan al die mooie muziek als je geen cent te makken hebt? Zakgeld kreeg ik immers (nog) niet; en dan was er nog een hardware-issue: we hadden geen platenspeler. Alhoewel … er waren klasgenoten met een pick-up zoals we zo’n ding toen noemden. Eigenlijk ging het om de software, de muziek. De komende jaren zou dit apparaat m’n beste muziekvriend worden: pa’s Amroh die ik kon aansluiten op de Philips buizenradio.
Tjonge ik weet nog hoeveel energie het me kostte om op tijd alles klaar te hebben staan voor het opnemen van de top40 van Veronica en hoeveel tijd je soms kwijt was om een complete opname van een single te hebben. Soms had je de mazzel dat een single compleet werd uitgezonden, kwam je tape tekort
En dan een tape monteren: herinner me ook de knip- en plaksessies onder het toezicht oog van m’n vader. Ik had een ‘mastertape’ met fave singles die zo kwetsbaar was door de vele lassen, dat je die alleen in z’n geheel – NIET doorspoelen – kon draaien.En dan – alsof het zo bedoeld was – besloten mijn ouders dat het wel gepast was om mij zakgeld te geven nu ik naar de middelbare school ging! Een mooi perspectief onstond, want niet alleen mocht ik nu lange broeken gaan dragen - kort is so uncool, vooral in de winter – mijn broer had inmiddels een draagbare Philips platenspeler; daarvan ‘dubbelde’ het deksel als luidspreker. Nu kon ik singles gaan kopen – die kostten toen ca 3,95 (in florijnen) per stuk; een e.p zoals
kostte 6,75 – in dezelfde valuta. Zakgeld, klusgeld én rapportgeld zorgden voor de ‘funding’ van de singles.
Beatles of Stones? - was zowat de meest existentiële vraag als je puberde in de 60s. Die vraag had ik samen met een platenvriend al snel opgelost: ’s zaterdagsavonds nam ik de pick-up mee, met mijn singles en bij hem thuis draaiden we samen platen, in de keuken; hij had geen pick-up, wel singles en een van de activiteiten bestond erin dat we ieder een eigen top10 samenstelden die we daarna draaiden. Onze conclusie: wij zijn Byrds-fan!
Een half jaar na de eerste aankoop was mijn eerste single-map al vol: Mother’s Little Helper (Stones), Sunny Afternoon, Dedicated Follower of Fashion (Kinks), All I Really Wanna Do (Byrds), eerder genoemde ep, I Can Wait (Ola and The Janglers), San Francisco (Scott McKenzie), I Heard It through the Grapevine waren alle hierin te vinden:
Ook vroeger had ik soms een hang naar meer theatrale muziek, want dit was destijds een van m’n lievelings-singles
samen met – klein kastdeurtje gaat open
– deze:Tot nu toe – als single- en ep-koper – gedroeg ik me als iemand met veel wisselende muzikale contacten. Bedenk evenwel dat een lp 3 – 6* zo duur was als een single. Met rasse schreden naderde echter het moment waarop ik in staat bleek tot een bestendiger muzikaal contact, de lp.
Mijn allereerste lp-aankoop was deze:
Uit Eindhoven, meerdere leden zaten in de luchtmacht (Phantoms!). Ik vrees dat die aankoop mede was ingegeven door budgettaire overwegingen: hij kostte slechts 9,95, de prijs van NL repertoire en budget-lp’s. Brave NL beatmuziek, van wisselende kwaliteit, waarop mijn moeder nog kon meezingen; en dan stond hitsingle I'll Go Crazy niet eens op de plaat - oa ZZ & The Maskers, maar ook The Hep Stars hebben die Cadillac veel beter gecoverd. Die relatieve miskoop bracht me zo van mijn stuk dat ik de volgende lp pas een jaar later durfde te kopen, maar dat was dan ook meteen een knaller van de bovenste plank.
Door het bezit van lp’s kon ik ook meedraaien in het lp-uitwisselcircuit van mijn klas op de middelbare school. Zo fungeerde dit album als wisselobject voor The Beatles – Revolver, van het mooiste meisje van de klas. Little did I know dat zij het later zou aanleggen met een gitaarspeler uit één klas hoger.
Het schoolplein was trouwens een ideaal punt om over muziek te praten en lp’s uit te wisselen, want het bleef uiteraard niet bij die twee lp’s. Ik had inmiddels een bijbaan, folderen, en groeide uit tot volleerd en vaardig folderaar – al herinner ik me nog die &*^^&^^%$#@kerstbrochures van V&D, de betaling daarvoor was net zo als voor andere folders – alleen je kon er maar 150 – 200 meenemen. Voordat ik de lp’s uit dit tijdvak noem, moet ik nog even langs New York en Detroit – thuishaven van de opnamestudio’s van Atlantic Records en Motown.
Als niet-katholiek in een katholieke buurt, schoolgaand naar een Openbaar Lyceum aan de andere kant van de stad mocht ik naar een soos voor middelbare scholieren, waar ook aan huiswerkbegeleiding en handvaardigheid werd gedaan. Belangrijk was echter de Scalectrix-racebaan, zoals hier
Maar nog belangrijker, de muziek die de jeugdwerker/dj van dienst (Rob) draaide: Motown, Atlantic en Stax – man, man wat een prachtmuziek: Sam & Dave, Otis, Aretha, Marvin Arthur Conley, Edwin Starr, Bob & Earl. En wat nog mooier was, op soul kon je prima dansen. En nadat dansles de weg geplaveid had voor het zaterdagavonduitje, kwam aansluitend bezoek aan discotheken als Kings Club, St Tropez – daar maakte ik niet alleen kennis met de muziek van Soulbrother #1 JB
Maar ook met - vroege electronic:
Zowat aan het einde van deze rit wil ik – mede ter lering ende vermaeck - hier nog wel wat kwijt over de aandacht die media, afgezien van uitzenden op de radio gaven aan popmuziek (zoals we het maar zullen noemen). Door de afwezigheid van internet en social media waren onze informatiebronnen vrij beperkt. Er waren bladen als Tuney Tunes en Muziek Expres en er kwamen tv-programma’s als Top of Flop – dank aan Oldfart voor de link naar Herman Stok’s programma - Tijd voor Teenagers en het fijne Fenklup (lekker tegendraads geschreven), dat o.m. werd gepresenteerd door braafmeisje Judith Bosch en later door Sonja Barend; zie ook:
Fanclub - Beeld en Geluid wiki - beeldengeluidwiki.nl
De andere programma’s waren van een tuttigheid, die qua content voor jongeren van nu onacceptabel zou zijn, getuige deze compilatie die Tijd voor teenagers i.c.m. Philips uit durfde te brengen – uitsluitend braafmuziek voor nufmansen. Media voor teenagers moet je niet door 35 – 50 jarigen laten samenstellen
Belangrijke albums in deze periode:
Various - That's Underground (Vinyl, LP) at Discogs
Een op vlammend oranje vinyl uitgegeven compilatie die een soort gidsplaat werd naar veel moois (underground, westcoast).
Soul kocht ik op single – maar heel veel songs zijn op de volgende compilaties terug te vinden:
En de twee daarop volgende delen (6 en 7) – regelmatig te vinden bij de MediaMarkt voor ca 5 euro per cd.
Morgen gaan we naar de UK
, naar melancholieland, Noorwegen, de US, en gaan we waven, incl. grote-stadsneurotenwave met kleurelementen 
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 20:06 uur
Broem schreef:
Mooi bouwjaar hè. Heb ik het nog niet gehad over zijn reactie toen hij In a Gadda Da Vida hoorde. Zou tegenwoordig de stempel huiselijk geweld krijgen. Werd er alleen maar tegendraadser van. Paranoïd werd de volgende plaaggeest.
Mooi bouwjaar hè. Heb ik het nog niet gehad over zijn reactie toen hij In a Gadda Da Vida hoorde. Zou tegenwoordig de stempel huiselijk geweld krijgen. Werd er alleen maar tegendraadser van. Paranoïd werd de volgende plaaggeest.
Ik kreeg mijn vader op de kast met Child in time
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 20:20 uur
Mooie reis zover, Mjuman!
Ik kom niet meer bij van dat 'Tijd Voor Teenagers'-plaatje.
Ik kom niet meer bij van dat 'Tijd Voor Teenagers'-plaatje.
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 22:54 uur
Vrij hilarisch, inderdaad 
Ik leer hier trouwens serieus van
Ik leer hier trouwens serieus van
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 23:18 uur
James Brown
Mijn moeder juist mijn zus die groot Michael Jackson fan was en die noemde m'n moeder steevast 'de neus' om haar te plagen terwijl ze Prince wel 'een sexy kontje' vond hebben.... tja.... dat viel niet altijd even goed bij mijn zus
Niks op de kast dus bij mij thuis (later wel uit de kast maar dat is weer een ander verhaal)
Mijn moeder juist mijn zus die groot Michael Jackson fan was en die noemde m'n moeder steevast 'de neus' om haar te plagen terwijl ze Prince wel 'een sexy kontje' vond hebben.... tja.... dat viel niet altijd even goed bij mijn zus
Niks op de kast dus bij mij thuis (later wel uit de kast maar dat is weer een ander verhaal)
0
geplaatst: 29 augustus 2013, 21:17 uur
En modelbouwvliegtuigen van Revell en Airfix 1:72 en/of 1:35
....het plafond hing er vol mee, aan dunne ijzerdraadjes. Maar ergens bij de 60e of zo ging het mis; de draadjes knapten en even leek het de Battle of Britain op de vloer; allemaal gecrashte vliegtuigjes...toen maar volledig op muziek overgestapt.
0
geplaatst: 29 augustus 2013, 21:53 uur
Ah die vliegtuigjes heb ik ook gehad en inderdaad aan het plafond gehangen.
0
geplaatst: 29 augustus 2013, 22:02 uur
Jongens en vliegtuigjes. Het allereerste wat ik kocht met mijn zakgeld was een modelbouw straaljager. Voor 60 Belgische frankjes dus 6 weken gespaard. Het was gelukkig ook het laatste. Daarna meteen en voorgoed overgestapt naar het gekoesterde zwarte vinyl.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 00:47 uur
Blijkbaar zitten hier nogal wat vliegtuigbouwers. Misschien kan Jordy een luchtvaartmaatschappij beginnen. In schaalmodel uiteraard.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 09:20 uur
Mjuman,
door dat Maria Zamoraplaatje van drie dagen geleden loop ik nu al een paar dagen met de reclametune van caballero in mijn hoofd
door dat Maria Zamoraplaatje van drie dagen geleden loop ik nu al een paar dagen met de reclametune van caballero in mijn hoofd
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 09:22 uur
Kronos schreef:
Blijkbaar zitten hier nogal wat vliegtuigbouwers. Misschien kan Jordy een luchtvaartmaatschappij beginnen. In schaalmodel uiteraard.
Blijkbaar zitten hier nogal wat vliegtuigbouwers. Misschien kan Jordy een luchtvaartmaatschappij beginnen. In schaalmodel uiteraard.
Ik denk eerder aan www.airplanemeter.nl.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 10:00 uur
wilbur schreef:
Mjuman,
door dat Maria Zamoraplaatje van drie dagen geleden loop ik nu al een paar dagen met de reclametune van caballero in mijn hoofd
Mjuman,
door dat Maria Zamoraplaatje van drie dagen geleden loop ik nu al een paar dagen met de reclametune van caballero in mijn hoofd
Caballero - in het oranjebruine pakje destijds, sigarenboer op slechts 25 meter van snoepwinkel was 't niet erg om sigaretten te halen - 's zondags, als de automaat de sig-junks kon bedienen, moest je bonken op de deur om illegaal snoep te kunnen kopen. Wij zeiden toen al, een variant op hun reclameleus:
Caballero, een genot
25 trekjes en je bent kapot!
Laterrr een nieuwe post.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 10:11 uur
Ik moest dus even googlen om te ontdekken wat voor snoep dit was. Als ik zie hoeveel 'moeite' om muziek binnen te krijgen die heren hierboven ondernamen, vraag ik me af hoe dat in mijn geval zou zijn geweest. 't Consumeren is nu wel een aardig stukje laagdrempeliger.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 11:11 uur
eightynine schreef:
Ik moest dus even googlen om te ontdekken wat voor snoep dit was. Als ik zie hoeveel 'moeite' om muziek binnen te krijgen die heren hierboven ondernamen, vraag ik me af hoe dat in mijn geval zou zijn geweest. 't Consumeren is nu wel een aardig stukje laagdrempeliger.
Ik moest dus even googlen om te ontdekken wat voor snoep dit was. Als ik zie hoeveel 'moeite' om muziek binnen te krijgen die heren hierboven ondernamen, vraag ik me af hoe dat in mijn geval zou zijn geweest. 't Consumeren is nu wel een aardig stukje laagdrempeliger.
Voor alle duidelijkheid: ik heb even gegooglemapt: de sigarenwinkel zit er nog steeds - het pand waar de snoepwinkel zat, is inmiddels woonhuis. De truuk zat erin dat als je sigg's uit de automaat moest halen, je het wisselgeld vaak mocht houden en dat werd dan omgezet in snoep - in florijnengeld 0,05 p/s en sommige dingen (munten, snoeppapier 0,01) p/s - 0,25 was dus een klein kapitaal.
Ik was nl nog niet zo oud dat candyman die andere betekenis had; en 't zou nog een paar jaar duren voor hetzelfde gold tav de Candy.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 11:24 uur
Onze ouders draaien ook nog wel sommige Mjuman plaatjes.
Moeder rookte Caballero en Vader Golden Fiction, in die tijd rookte de huisarts ook gewoon zelfs tijdens een bezoek aan hem.
Wij waren thuis met 4 kinderen en daar heeft niemand ooit gerookt, nee onze ouders hebben het ons direct goed afgeleerd, wat een stank
Moeder rookte Caballero en Vader Golden Fiction, in die tijd rookte de huisarts ook gewoon zelfs tijdens een bezoek aan hem.
Wij waren thuis met 4 kinderen en daar heeft niemand ooit gerookt, nee onze ouders hebben het ons direct goed afgeleerd, wat een stank
0
TheArtfulDodger
geplaatst: 30 augustus 2013, 12:43 uur
Leuke stukjes Mjuman Ferry van de Zaande
(Mijn oma heeft 12 kinderen, als we vroeger bij haar op bezoek gingen zat het hele huis stampvol en werd er door iedereen gerookt, je kunt je misschien voorstellen hoe dat er uit heeft gezien, er hing gewoon een dikke laaghangende mist binnen)
Ferry van de Zaande (Mijn oma heeft 12 kinderen, als we vroeger bij haar op bezoek gingen zat het hele huis stampvol en werd er door iedereen gerookt, je kunt je misschien voorstellen hoe dat er uit heeft gezien, er hing gewoon een dikke laaghangende mist binnen)
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 12:57 uur
3. Nieuwe omgevingen, nieuwe muziek, war & revenge of the geeks, de impact van a love lost en toepen op 45 toeren.
Ok, inmiddels was ik gaan studeren - so here we are (‘tis moar dajt weet).
Boven de rivieren, en dus ongemerkt de taalgrens gepasseerd (frietje met vs puhtat met majo; kotelet vs carbonade; saucis versus cervelaat). Had ik het eerder over socialisatie, bleek het nu een verstandige keuze van m’n ouders om ons niet dit Brabantse dialect over te laten nemen
YouTube - ferry van de zaande-Cursus Tilburgs
Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat Utregs wellicht niet écht een vooruitgang was, betekende de aanwezigheid van een flink aantal platenzaken heel veel mogelijkheden voor iemand die voor het eerst echt brass in the pocket had. Staffhorst, Drieharingstraat, bovenste verdieping, om te watertanden zoveel moois.
Onder het mom van nieuwe omgevingen, nieuwe vrienden, nieuwe geluiden was het een groot voordeel - opnieuw socialisatie (en integratie) – om te worden ingedeeld met andere nieuwkomers (freshmen) a.k.a. feuten in een mentorgroep. Een van de anderen bleek zowat bij mij om de hoek wonen en ook in muziek geïnteresseerd te zijn. Bij een avond doorhalen werd dit album minstens tweemaal gedraaid:
Wat hoorde ik allemaal, het geluid van het bakken van eieren? Dit was echt heel maf. Eerder had ik Pink Floyd o.m. leren kennen via
Superclean Dreammachine - scdm.nl
dat werd lange tijd gepresenteerd door Ad – Toppop Yeah – Visser die de luisteraar kennis liet maken met o.m. de mooiste Westcoast en Underground – dat programma (lange tijd was Expecting to Fly de herkennings-tune) was van waarde; een essentiële bron voor kwaliteitsmuziek; we hadden immers nog geen OOR. Via de navigatiebalk rechtsboven kan je de playlists van de div. jaren/uitzendingen vinden – yum, yum, kwou dak alles hat!
Ik ploegde ook terug naar Umma Gumma en toen deze uitkwam
heb ik ‘em meteen de dag van release gekocht bij Staffhorst; met name dit nummer maakte een blijvende indruk:
Ondertussen bouwde ik m’n hifi-set op en de collectie uit. In ruil kon ik m’n mentorgroepmaat kennis laten maken met Buffalo Springfield, Neil Young, Blood Sweat & Tears, maar vooral met veel folk(rock). Het epische (verhalende) karakter van folk heeft mij altijd aangesproken en ondanks het wegdoen van alle folk in een grote vinylopruimbeurt – daarover in een volgende rit meer – is de oude liefde deels terug.
Matty Groves:
Lowlands of Holland:
Eenmaal woonachtig op een complex met studentenflats kwam ik ook weer oude schoolgenoten tegen uit Kruikistan en ook dat leidde weer tot uitwisseling van muziek, met dank aan:
Bij een lp opnemen moest je gewoon in feite de hele ‘rit’ uitzitten en daar had je wel eens geen zin. Zo gebeurde het me dat ik bij het opnieuw opnemen (elke bandrecorder heeft zijn eigen snelheid en verschillen daarin kan je bij goed luisteren écht waarnemen) van Led Zep I wegging, mijn platenspeler had automatische afslag. Achteraf bleek ik ca 30 min van “baby, baby”te hebben opgenomen; plaats was blijven hangen
Naast mij woonde B. – beta en symfo/prog-liefhebber – en B. had Wharfedale-speakers, die boempten nogal; ik zette dan mijn muziek harder, waarop hij prompt repliceerde met … Ik moest het uiteindelijk vrijwel altijd afleggen – mij AR 4xa speakers hadden minder rendement. De oplossing meestal: naar de koelkast lopen, twee beugels pakken en bij hem aankloppen.
Softmachine, Gong, Kevin Ayers, Zappa, Curved Air en andere droefenis kwam dan voor bij – maar ja ‘k had wel de echte muziek en niet alleen geboemp. Wederzijdse waardering was er o.m voor Jimi Hendrix, Jefferson Airplane, Lou Reed, Yes (The Yes Album) en Solution:
No offence intended: symfo/prog is voor mij veelal te indirect; het klinkt als muziek die geschreven is om musici in staat te stellen te laten horen hoe goed ze kunnen spelen. Om een metafoor te gebruiken: veel pop, rock ook (wave) klinkt als: ik moet 15 – 20 km overbruggen ik neem de auto en rij erheen – ik ben er in 20 minuten; prog/symfo klinkt als: ik ga met het OV, loop naar de bus (wachten), neem de trein (wachten), neem de bus (wachten) en kom na ca 1 uur en een kwartier op mijn bestemming.
Op een gegeven moment ontstond het plan om met alpha/gammastudenten (onder wie ik) een Risk-toernooi te gaan spelen tegen de beta’s (onder wie B.). Tijdens de eerste wedstrijd bij een verenigingsmaat, woonachtig in Oudwijk, kregen ze niet anders dan jazzrock geserveerd – Chick Corea, Miles Davis – Bitches Brew, voor mij ook een kennismaking. Om te zeggen it kinda freaked them out is nog enigszins een understatement en je kan wel zeggen 'slechte' muziek (niet je smaak) not only gives you bad vibes, but affects your thinking power.
Maar zoals altijd: de tegenstander slaat terug – bij B. met het progste wat prog maar te bieden
heeft, ik ben de albumnamen van die ellende vergeten, maar toen stond voor mij écht vast dat echte prog nooit mijn kopje thee zou worden.
Soms gebeuren er dingen die je niet kunt voorzien, maar die wel een stevige impact hebben: ZIJ maakte het uit – een paar maanden nadat ik voor haar een kamer had geregeld bij ons in de studentenflat. Home was never the same again; ik wilde vaak van huis zijn, om haar maar niet tegen te hoeven komen. En zo kwam ik terecht bij een studiemaat aan de andere kant van de stad. En dan blijkt ook de helende kracht van muziek: hij zette me in een stoel, drukte me een biertje in de handen en zette muziek op – wonderschoon bleek later, o.m.
Ik leerde ECM kennen en toen hij ivm vakantie en stage aanbood om een paar maanden op zijn kamer te komen wonen ben ik daar dankbaar op in gegaan. Aansluitend ben ik een half jaar in Zweden gaan werken en studeren; woonpaal 3 was voor mij echt voorbij.
Met een nieuwe liefde op een eigen etage in een studentenhuis in Oudwijk begint een nieuwe muziekperiode: punk, wave en vervolgens postpunk deden hun intree en er werd intensief concerten bezocht: van Vera tot de Effenaar en van de Tagrijn tot ’t Paard. Belangrijker: net als Aero trof ik een aantal - vergelijkbaar manisch - muziekmaten. Vanaf een bepaald moment gingen we elkaar ontmoeten in een bruin café in het centrum van Utrecht, om te toepen. Dat was tenminste de aanleiding – we toepten met nooit meer dan 4p; dus boventallig was je publiek of wachtrij, of ontstond er een tweede toeptafel. Waar het in feite om ging was het tonen van de wekelijkse aankopen op 45 en 33 toeren – en hoe obscuurder, hoe beter.
Een onzer was een echte held; die kwam regelmatig met allerlei cassettes aanzetten – opgenomen Peel-shows (BBC) of cassette-compilaties van een Brits indie-label. Met dank aan Philips voor het uitvinden van de zgn compact-cassette – een hele verbetering in portabiliteit tav een tape – wisselden we dingen uit. Even een aside: zij het in iets mindere mate dan bij bandrecorders, ook bij cassettes kan je verschillen horen in snelheid en dat leidt tot het zgn ‘jengelen’. Zo heb ik in een restaurant wel eens gevraagd of de pianomuziek (klassiek) uit mocht; dat was een echte foltering voor m’n oren.
In het toep/muziek-reviewgezelschap wist ik te scoren met de debuutsingle van U2, en met deze:
Het is ondoenlijk alle belangrijke albums weer te geven – een aantal wordt hierboven genoemd; deze wil ik nog even expliciet melden:
Ok, inmiddels was ik gaan studeren - so here we are (‘tis moar dajt weet).
Boven de rivieren, en dus ongemerkt de taalgrens gepasseerd (frietje met vs puhtat met majo; kotelet vs carbonade; saucis versus cervelaat). Had ik het eerder over socialisatie, bleek het nu een verstandige keuze van m’n ouders om ons niet dit Brabantse dialect over te laten nemen
YouTube - ferry van de zaande-Cursus Tilburgs
Al gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat Utregs wellicht niet écht een vooruitgang was, betekende de aanwezigheid van een flink aantal platenzaken heel veel mogelijkheden voor iemand die voor het eerst echt brass in the pocket had. Staffhorst, Drieharingstraat, bovenste verdieping, om te watertanden zoveel moois.
Onder het mom van nieuwe omgevingen, nieuwe vrienden, nieuwe geluiden was het een groot voordeel - opnieuw socialisatie (en integratie) – om te worden ingedeeld met andere nieuwkomers (freshmen) a.k.a. feuten in een mentorgroep. Een van de anderen bleek zowat bij mij om de hoek wonen en ook in muziek geïnteresseerd te zijn. Bij een avond doorhalen werd dit album minstens tweemaal gedraaid:
Wat hoorde ik allemaal, het geluid van het bakken van eieren? Dit was echt heel maf. Eerder had ik Pink Floyd o.m. leren kennen via
Superclean Dreammachine - scdm.nl
dat werd lange tijd gepresenteerd door Ad – Toppop Yeah – Visser die de luisteraar kennis liet maken met o.m. de mooiste Westcoast en Underground – dat programma (lange tijd was Expecting to Fly de herkennings-tune) was van waarde; een essentiële bron voor kwaliteitsmuziek; we hadden immers nog geen OOR. Via de navigatiebalk rechtsboven kan je de playlists van de div. jaren/uitzendingen vinden – yum, yum, kwou dak alles hat!
Ik ploegde ook terug naar Umma Gumma en toen deze uitkwam
heb ik ‘em meteen de dag van release gekocht bij Staffhorst; met name dit nummer maakte een blijvende indruk:
Ondertussen bouwde ik m’n hifi-set op en de collectie uit. In ruil kon ik m’n mentorgroepmaat kennis laten maken met Buffalo Springfield, Neil Young, Blood Sweat & Tears, maar vooral met veel folk(rock). Het epische (verhalende) karakter van folk heeft mij altijd aangesproken en ondanks het wegdoen van alle folk in een grote vinylopruimbeurt – daarover in een volgende rit meer – is de oude liefde deels terug.
Matty Groves:
Lowlands of Holland:
Eenmaal woonachtig op een complex met studentenflats kwam ik ook weer oude schoolgenoten tegen uit Kruikistan en ook dat leidde weer tot uitwisseling van muziek, met dank aan:
Bij een lp opnemen moest je gewoon in feite de hele ‘rit’ uitzitten en daar had je wel eens geen zin. Zo gebeurde het me dat ik bij het opnieuw opnemen (elke bandrecorder heeft zijn eigen snelheid en verschillen daarin kan je bij goed luisteren écht waarnemen) van Led Zep I wegging, mijn platenspeler had automatische afslag. Achteraf bleek ik ca 30 min van “baby, baby”te hebben opgenomen; plaats was blijven hangen
Naast mij woonde B. – beta en symfo/prog-liefhebber – en B. had Wharfedale-speakers, die boempten nogal; ik zette dan mijn muziek harder, waarop hij prompt repliceerde met … Ik moest het uiteindelijk vrijwel altijd afleggen – mij AR 4xa speakers hadden minder rendement. De oplossing meestal: naar de koelkast lopen, twee beugels pakken en bij hem aankloppen.
Softmachine, Gong, Kevin Ayers, Zappa, Curved Air en andere droefenis kwam dan voor bij – maar ja ‘k had wel de echte muziek en niet alleen geboemp. Wederzijdse waardering was er o.m voor Jimi Hendrix, Jefferson Airplane, Lou Reed, Yes (The Yes Album) en Solution:
No offence intended: symfo/prog is voor mij veelal te indirect; het klinkt als muziek die geschreven is om musici in staat te stellen te laten horen hoe goed ze kunnen spelen. Om een metafoor te gebruiken: veel pop, rock ook (wave) klinkt als: ik moet 15 – 20 km overbruggen ik neem de auto en rij erheen – ik ben er in 20 minuten; prog/symfo klinkt als: ik ga met het OV, loop naar de bus (wachten), neem de trein (wachten), neem de bus (wachten) en kom na ca 1 uur en een kwartier op mijn bestemming.
Op een gegeven moment ontstond het plan om met alpha/gammastudenten (onder wie ik) een Risk-toernooi te gaan spelen tegen de beta’s (onder wie B.). Tijdens de eerste wedstrijd bij een verenigingsmaat, woonachtig in Oudwijk, kregen ze niet anders dan jazzrock geserveerd – Chick Corea, Miles Davis – Bitches Brew, voor mij ook een kennismaking. Om te zeggen it kinda freaked them out is nog enigszins een understatement en je kan wel zeggen 'slechte' muziek (niet je smaak) not only gives you bad vibes, but affects your thinking power.
Maar zoals altijd: de tegenstander slaat terug – bij B. met het progste wat prog maar te bieden
heeft, ik ben de albumnamen van die ellende vergeten, maar toen stond voor mij écht vast dat echte prog nooit mijn kopje thee zou worden.
Soms gebeuren er dingen die je niet kunt voorzien, maar die wel een stevige impact hebben: ZIJ maakte het uit – een paar maanden nadat ik voor haar een kamer had geregeld bij ons in de studentenflat. Home was never the same again; ik wilde vaak van huis zijn, om haar maar niet tegen te hoeven komen. En zo kwam ik terecht bij een studiemaat aan de andere kant van de stad. En dan blijkt ook de helende kracht van muziek: hij zette me in een stoel, drukte me een biertje in de handen en zette muziek op – wonderschoon bleek later, o.m.
Ik leerde ECM kennen en toen hij ivm vakantie en stage aanbood om een paar maanden op zijn kamer te komen wonen ben ik daar dankbaar op in gegaan. Aansluitend ben ik een half jaar in Zweden gaan werken en studeren; woonpaal 3 was voor mij echt voorbij.
Met een nieuwe liefde op een eigen etage in een studentenhuis in Oudwijk begint een nieuwe muziekperiode: punk, wave en vervolgens postpunk deden hun intree en er werd intensief concerten bezocht: van Vera tot de Effenaar en van de Tagrijn tot ’t Paard. Belangrijker: net als Aero trof ik een aantal - vergelijkbaar manisch - muziekmaten. Vanaf een bepaald moment gingen we elkaar ontmoeten in een bruin café in het centrum van Utrecht, om te toepen. Dat was tenminste de aanleiding – we toepten met nooit meer dan 4p; dus boventallig was je publiek of wachtrij, of ontstond er een tweede toeptafel. Waar het in feite om ging was het tonen van de wekelijkse aankopen op 45 en 33 toeren – en hoe obscuurder, hoe beter.
Een onzer was een echte held; die kwam regelmatig met allerlei cassettes aanzetten – opgenomen Peel-shows (BBC) of cassette-compilaties van een Brits indie-label. Met dank aan Philips voor het uitvinden van de zgn compact-cassette – een hele verbetering in portabiliteit tav een tape – wisselden we dingen uit. Even een aside: zij het in iets mindere mate dan bij bandrecorders, ook bij cassettes kan je verschillen horen in snelheid en dat leidt tot het zgn ‘jengelen’. Zo heb ik in een restaurant wel eens gevraagd of de pianomuziek (klassiek) uit mocht; dat was een echte foltering voor m’n oren.
In het toep/muziek-reviewgezelschap wist ik te scoren met de debuutsingle van U2, en met deze:
Het is ondoenlijk alle belangrijke albums weer te geven – een aantal wordt hierboven genoemd; deze wil ik nog even expliciet melden:
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 12:58 uur
Mjuman pakt flink uit, die embedded dingetjes , wat zei Chevy ook al weer
Mooie stukjes en dat Yes album is best ok , wat mij betreft is dan ook die 2e vd Bunnymen de best e die zij gemaakt hebben.
Tape recorders en cassettebandjes zal niet iedereen bekend in de oren klinken.
Mooie stukjes en dat Yes album is best ok , wat mij betreft is dan ook die 2e vd Bunnymen de best e die zij gemaakt hebben.
Tape recorders en cassettebandjes zal niet iedereen bekend in de oren klinken.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 13:00 uur
Het blijft hoe dan ook zonde dat ik muziek niet meer op dezelfde manier kan beleven zoals men dat vroeger wel deed. Bij elkaar komen voor de muziek. En niet (achtergrond)muziek afspelen terwijl we samen komen.
Hoewel ik niet kan zeggen of ik dan juist weer terug zou willen grijpen naar het laagdrempelig massaal consumeren.
Hoewel ik niet kan zeggen of ik dan juist weer terug zou willen grijpen naar het laagdrempelig massaal consumeren.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 13:01 uur
Ik heb m'n vorige post vervangen door deze laatste - er stonden een paar opmaakfouten in
Ik ga een weekendje weg en meld me zo avond laat (of ma ochtend) met een vervolg; meer wave, onwereldse muziek, schoenen staren en op jazz dansen.
En dat embedden - sorry folks, een verhaal waar muziek bij hoort en dan zonder .....
Is een bekend probleem: running out of resources (geheugen) geeft al snel de GCOD - zoals Adobe het noemt: grey circle of death - de witte cirkel met het grijze uitroepteken.
Ik ga een weekendje weg en meld me zo avond laat (of ma ochtend) met een vervolg; meer wave, onwereldse muziek, schoenen staren en op jazz dansen.
En dat embedden - sorry folks, een verhaal waar muziek bij hoort en dan zonder .....
Is een bekend probleem: running out of resources (geheugen) geeft al snel de GCOD - zoals Adobe het noemt: grey circle of death - de witte cirkel met het grijze uitroepteken.
0
k.grubs
geplaatst: 30 augustus 2013, 13:53 uur
Veel gebeurd in die 10 jaar, in 1981 was gebruik van de bandrecorder nog slechts beperkt tot de franse (duitse engelse) les en al snel liepen we hip met de walkman rond. Je bent wel echte waver zeg, ik vond laatste albums wel erg melodramatisch. Bij bronnen voor nieuwe muziek in die tijd denk ik vooral aan vpro radio en tijdschijft Vinyl.
* denotes required fields.