Ik woonde destijds vlakbij het Wilhelminapark op tweehoogachter, met de ramen open kon je fijn meegenieten van Prince. Was dat nou 87 of 88? Ik zou er heel wat voor over hebben om hem nog eens live te zien, want dat is er nooit van gekomen.

Ik had het over "beter hun instrument leren beheersen" en dus een hogere mate van kwaliteit aan de input-kant. Dat zegt niets over de output. Je kunt op een kwalitatief hoogstaande manier uiterst vervelende muziek spelen - dan blijft de technische vaardigheid overeind, herkent het oor het vakmanschap, maar haakt de mind af.

Verder: een groter publiek trekken impliceert vaak dat je de grootste gemene deler hebt gevonden (en wilt behouden); da's naar mijn mening redelijk funest voor échte creativiteit, want het publiek zal altijd meer van hetzelfde willen.

The Cure wordt overigens genoemd in mijn volgende etappe, waarin ik het ook heb over schoenen staren, de tolerantiecanon en muzikale omslag

--EDIT--

Nick Hornby (oa High Fidelity) - wie kent 'em niet, zei - met dank aan 3 Voor 12 - op Crossing Border 2004:

Hornby vertelt over zijn favoriete artiesten, begeleid door de groep Marah. Over Bruce Springsteen, die hij meteen geweldig vond omdat hij precies was zoals hij, als een broer. En over Prince die hij meteen geweldig vond omdat hij alles was dat de schrijver zelf nooit zou zijn. Over hoe verschrikkelijk het is als je een geweldige band ziet spelen voor een vrijwel lege zaal. En over het enige dat nog erger is: diezelfde band enkele jaren later terug zien in een stadion en vaststellen dat er ineens tienduizenden assholes zijn die zo nodig naar jouw favoriete band moeten komen kijken.

5. De nineties tegemoet: different company, different rules, schoenen staren, jazz-dance en dance/house.

Met dit alom gewaardeerde album The Cure - Disintegration (1989) vatte The Cure in zekere zin de 80’s samen en luidde die tegelijkertijd uit. Onder tijdsdruk kunnen samenvattingen heel handig zijn, maar het echte werk is fraaier, als je de 80s bewust heb meegemaakt.

Het jaar ervoor had ik Londen – in een club onder een pub in Covent Garden - al kennis gemaakt met (acid) house, zoals




Nu er binnen dat idioom ook volop Britse acts kwamen, was een kentering op komst die zich aandiende in de vorm van een nieuwe liefde, zowel muzikaal als in da real world.







Dit was muziek met het ritme van nu (90’s), nieuw/actueel, puntig en dansbaar. Opeens leken de nog actieve postpunk-bands te verbleken; uitgezonderd New Order, dat met New Order - Technique (1989) aantoonde prima in het elektronische spoor mee/vooruit te kunnen (note: moet ik hier nog vertellen dat bij telling bleek dat New Order de band is waarvan ik de meeste items in huis heb? Sommige songs zelfs op 7 of 8 dragers ).

De zaadjes voor een nieuwe muzikale liefde begonnen vrucht te dragen. Now guess what?
Druiven zijn het meest kwetsbaar vlak voor het moment van oogsten. Vlak voor ik zou gaan samenwonen – to consummate our newly found love - gingen we voor de tweede keer samen op vakantie, naar Griekenland. Vakantie staat bij mij altijd (deels) in het teken van culturele verkenningen, ook muzikale. Al rondreizend op Kreta had ik – heel slim – ook een verblijf gepland vlakbij een van de grotere (deels openlucht) disco’s (house/techno) op het eiland; uiteraard werd die ook bezocht, maar dat duurde heel kort: “wat een rotherrie, als je maar niet denkt …. Met jouw leeftijd heb je hier niets te zoeken”. Ok, game, set and match! One down.

To cut a long story short: house hoefde ik in da house niet te draaien en ook het volume moest een slag terug. En koptelefoon luisteren, terwijl je lief soapt – tv-beelden flikkeren en dat stoort, hoe dan ook – is geen reële optie. Spoedig bleek ook een digitale investering in wave (op cd terugkopen) geen steek te houden: waarom kopen als je lief er een overduidelijke afkeer aan heeft (en draaien niet echt leuk is, gezien het commentaar)? Je directe sociale ‘umfelt’ beïnvloedt wel degelijk wat je draait – wave luisteren werd een achtergrondproces en de aanschaf van een tweede hifi-set en tv zinvol.

Je kunt niet te allen tijde alle muziek die je waardeert je aandacht geven, dus op zich is er niets mis met tijdelijke accentverschuiving. Alleen moet je wel beseffen niet meteen alles te gaan verkopen wat – tijdelijk - niet meer je aandacht heeft.

Dit is eigenlijk wel een goed moment om te vertellen dat ik altijd een groot liefhebber ben geweest van bepaalde zangeressen/songwriters. Dat sub-genre kon ik wel gewoon blijven draaien. Eigenlijk begon het met liefde voor de nauwelijks te overtreffen




Sommige van haar songs vervullen je met een diepe melancholie die nog eens wordt verstrekt door het trieste besef dat ze op 31-jarige leeftijd het aardse verliet. Nu haar biografie weer is herdrukt, wil ik die binnenkort eens lezen. De Ierse Mary Black vertolkt naast songs van Sandy ook songs van Richard Thompson, Joni Mitchell – ook een long time fave, en Jimmy MacCarthy – Ierland, het fadoland van Noordwest-Europa.




In zekere zin valt ook celliste/zangeres Caroline Lavelle binnen dit kader, al zal haar naam eerder bekend zijn als zangeres op diverse project-albums van Hector Zazou en diverse chill-out compilaties o.a. Hedkandi.




Ook Everything but the Girl behoorde tot de ‘playable’ canon en de uiterst herkenbare stem van Tracey Thorn is er een om te koesteren – maar uitkijken dat je er niet in verdrinkt




Tracey deed me – net als een andere zangeres, laterrr – het grote genoegen mee te zingen op een vervolgplaat van een band die 1991 debuteerde met een heel bijzonder album:

Massive Attack - Blue Lines (1991)

Holy smoke – wat een album

Weet nog goed dat de band (platenmaatschappij?) besloot om onder de invloed van de zojuist opgestarte Desert Storm (1e Golfoorlog) de groepsnaam te veranderen in Massive. Dit album doe je echt te kort door het te labelen als ‘triphop’ – wat is dat eigenlijk een hopeloze typering! Er zitten zoveel elementen in – zie ook de discussie bij het album zelf en bij Genres >> Rock >> 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis

Daarom, nu niet eens niet de klassieke debuutsingle:




Inmiddels was me datgene overkomen, waarvan je hoopt dat het jou nooit zal treffen (maar waarvoor je wel verzekerd bent): een inbraak. Op enkele cd-boxen na was ik in één klap alle cd’s, hardware (hifi, camera, tv) en een stadsfiets kwijt. Een kleine pleister op de wonde bleek dat ik m’n cd’s in een excel-lijst had staan – met specifieke kenmerken erbij (gesigneerd etc); daardoor kon de heler worden gepakt. De verzekering keerde uit, maar hun inspecteur heeft wel zitten knibbelen aan de waarde van items.

Wat te doen, alles terugkopen? Tijd voor bezinning:




Wat voor zin heeft het alle 450 cd’s terug te kopen die je kent en die in je hoofd zitten? Dus ben ik begonnen met de hifi-set te upgraden – de cd’s zouden toch wel komen.

Heb altijd grote waardering gehad voor 4AD, een vooruitstrevend label, goede keuze qua bands, mooi uitgevoerde albums (artwork!), home van o.a. Cocteau Twins, Clan of Xymox, Dead Can Dance, This Mortail Coil. Op dat albums waren een aantal interessante belangrijke albums verschenen:

His Name is Alive - Livonia (1990)
Pixies - Bossanova (1990)
Throwing Muses - The Real Ramona (1991)
Pale Saints - In Ribbons (1992)
Lush - Split (1994)

In eerste instantie sprak Lush (combinatie zang – gitaren) mij sterk aan en dat plaveide de weg voor verdere verkenningen, richting Ride (met name Nowhere), Slowdive (Pygmalion) en My Bloody Valentine (Loveless en de ep’s); moet nog wel zeggen dat met name MBV vaak op de tweede set (boven) werd gedraaid

Handig als reisgids en informant was in deze tijd Silvo van Verlaine Sylvo Buderman van Verlaine CD Verhuur te Utrecht - hetutrechtsarchief.nl

deze cd-verhuur sloot in mei 2004, maar de gidsfunctie leek Silvo – Oldfart bleek hem goed te kennen – in het bloed te zitten want hij is ook nog actief geweest als reidsgids in Latijns-Amerika. Silvo was degene die me o.m. liet kennis maken met Mazzy Star, Tindersticks, Brand New Heavies en labels als Talking Loud.

Jazz dance heeft ook een tijdje op mijn waardering kunnen rekenen, maar voor mij was het subgenre te beperkt en was er alleen voor bepaalde bands blijvende waardering weggelegd: niet voor Jamiroquay, Incognito, met Brand New Heavies en Carleen Anderson als twijfelgeval, maar wel voor bijv Omar, Ronny Jordan, Young Disciples en Urban Species. Het label Ninja Tune was ook een blijver, daarover meer in een volgende etappe.

Laatst but not least was er Faithless - Reverence (1996) Door deze – cd-single meegenomen uit de UK – te draaien




op een barbecue/borrel met collega’s werd de middag dansend beïndigd. Toen durfde ik nog niet te bevroeden dat bijwonen van het concert op Crossing Borders - Den Haag in




een nieuwe levensperiode zou gaan markeren

Een aantal belangrijke albums uit deze periode, voorzover nog niet genoemd:



















Als toegift – een van de mooiste songs van het decennium voor de eeuwwende; van een band die wel eens uit zicht was, maar vanaf 1982 me altijd dierbaar is gebleven, nog steeds:

Tja, Mjuman. ik kan me heel goed invoelen in je verhaal. Maar het gekke is dat ik bijna 12,5 jaar getrouwd ben met iemand die niet erg gek is met alles wat ik aan geluidsdragers heb verzameld. Deze interesse delen we niet en dat accepteren we. Het is allemaal geen probleem. Toegegeven dat ik vaker met de koptelefoon op zit dan de boel vol open, maar ik vind dat niet erg. Gekscherend dreigt mijn lief wel eens met die herrie op een kleedje bij de c1000 te gaan zitten, maar hoe lief als ze voordat ik erover begin alvast een voorstel voor een muziekkamer uittekent in onze zojuist aangekochte woning.

Het valt me op dat je wel heel erg met de tijd meegaat. Dat bewonder ik. ik proef geen weemoedig gezeur over die goeie ouwe tijd. Iets waar ik mijzelf nog wel eens aan bezondig. Er gebeuren nieuwe dingen en daar duik je bovenop. Ontdekken, proeven en genieten. Mooi hoor. Dat denkende, roep ik de schande over me uit dat ik je tips nog niet eens ter harte genomen heb..

@Edwynn - tja, op zich niet zo vreemd, hoor; de eerste partner was meer muzikaal compatibel. Op zich niet zo vreemd als je samen vanaf je 20ste (haar geval) -24ste (ik zelf) - wanneer je nog ruim openstaat voor allerlei indrukken - gedurende 10 jaar samen veel optrekt qua muziek en concerten, je groeit ahw beiden in/naar een bepaalde rol. Dan is compatibiliteit met iemand die in diezelfde periode heel andere ervaringen en prioriteiten had een stuk lastiger.

Voeg daarbij dat als je op iemand valt vanwege haar open uitstraling en directheid, je die attitude moeilijk kunt laken als de directe, openlijke kritiek je eigen muzikale keuze, én je uitgaven voor hifi betreft

Mooie reis Mjuman. Lekker herkenbaar. Ben in de omstandigheid dat ik alles (ook alle cassettebandjes ) heb bewaard. Soms kijk in zo'n hoekje en zie dan bv een periode soft soul en R&B liggen. Gadver denk ik nu. Aan de andere kant, het heeft me gevormd en maakt me de muziekliefhebber die ik nu ben.
De huidige vluchtigheid van muziek staat het ontstaan van echte nieuwe klassiekers in de weg. Stelling van de week... Vroeger deed ik weken, maanden over het doorgronden van 1 album. En nu...greed is good. Veel klassiekers komen voor de eeuwwende.
Over scheiden en spullen delen. Moest meteen denken aan die hilarische sketch van Jacobse en van Es. Zij de voorversterker en de woofer, ik de platenspeler en de waffer (of zoiets) Zo beeldend. Petje af, mooie reis.

Inbraak........ inderdaad iets wat je echt nooit hoopt mee te maken (sowieso) maar er zitten zo veel dingen tussen die niet meer te vervangen zijn of waar je nu een vermogen voor moet neerleggen op eBay e.a.

Een nachtmerrie, diefstal van je muziek. Je zou het in deze nieuwe tijd ergens in een cloud moeten kunnen opslaan. Maar dan nog.

De brede muzikale belangstelling van Mjuman (en kennis hierover) is overweldigend en bovendien al sinds zijn inschrijving hier bekend. We kunnen er wel eens een boom over opzetten of desnoods een robbertje over vechten (maar dat gaat over smaak), zijn wijsheid staat nimmer ter discussie.

Ega's en muziek, dat lijkt mij een bron van inspiratie voor een nieuw topic. Het zijn zaken die hier eigenlijk niet vaak ter sprake komen. Maar partners zijn er maar mooi mee behept, die voorliefde voor muziek. Sinds enige tijd leest mevrouw musician graag de afschriften voor van de creditcard "Amazon, Amazon, Amazon, Amazon, Amazon, Amazon, Amazon etc" maar is zij tevens ook degene die meestal meegaat naar concerten (tenzij ze het te erg vind)

Dat heet schipperen en ik kan mij veel voorstellen bij deze voetnoot van Mjuman (en later geïllustreerd door Edwynn). Maar per saldo ben je in de loop van de tijd toch niet echt afgeremd, de wat uitgebreide hobby die muziek is wordt getolereerd. En gelukkig maar.

De Site >> Gebruikers >> MuMe users en de smaak van hun partners

Een wat ouder topic, ik wist niet dat het bestond. Maar het lijkt mij wel wat om het nieuw leven in te blazen en het uit te breiden met "hoe mijn partner kijkt naar en omgaat met mijn liefde voor muziek".

Toen Mjuman begon aan zijn reisverslag, dacht ik..okee dat scheelt, dan hoef ik niet meer zo nodig, want de overeenkomsten waren erg groot en de reis heel herkenbaar.
Naarmate de reis vorderde bleven er overeenkomsten, raakvlakken, zelfde ervaringen, zelfs zelfde leefomgeving, zelfde plekken waar muziek werd 'geconsumeerd' enz.
Maar dan blijkt ineens hoe een ieder zijns weegs gaat en andere keuzes maakt, voorkeuren ontwikkelt.
Vanaf eind jaren tachtig gaan Mjuman's voorkeuren een geheel andere kant op, en dat resulteert in de jaren 90 in compleet tegengestelde voorkeuren.
Ook al bleven we blijkbaar via vaak dezelfde wegen nieuwe muziek tot ons nemen; zo is de kans groot dat we ooit eens tegelijkertijd bij Verlaine binnen zijn geweest, of in de Vrije Vloer of Tivoli zij aan zij hebben gestaan....alleen kenden we elkaar niet.

In ieder geval weet ik nu dat ik hier toch nog wat nieuws kan gaan melden...maar 'k heb geen haast.....

Maak maar wel haast want ik ben er echt heel erg benieuwd naar

Volgens mij moet eerst Musician zijn reis nog vervolgen.

Volgens mij is Mjuman nog niet klaar.

Nee, en mjuman houdt er niet van om van de pot gerukt te worden met de broek op de enkels!

Mjuman gaat iig nog stuiteren, en ook nog op zoek naar het muzieksmurfendorp.

En ik wacht braaf tot er wordt aangegeven dat ik aan de beurt ben.

Als iets "jonger broertje" van Mjuman en Oldfart, te laat geboren voor het juiste tijdstip en steevast afgeschud bij het tuinhek als er werd gestapt in de stad, merk ik wel dat er grotere verschillen zitten dan dat je misschien zou verwachten.

Dat wordt dan je eigen broek ophalen en je eigen muziek. Tussen de LP's van je broers mocht je officieel niet neuzen, laat staan er aan komen. Dat deed je dan ook stiekem, als ze er niet waren.....

6. 00’s – here we come, a quality trip to lounge, stuitermuziek, cross-overs, QTST (quality time sound track)

In mijn geval – wellicht wordt dit gedeeld door anderen hier – vindt het ontluiken van een (nieuwe) liefde altijd plaats in een eigen muzikaal kader. In dit geval:

Kid Loco - A Grand Love Story (1997)

Morcheeba - Big Calm (1998) van dat album




Thievery Corporation - DJ-Kicks (1999) en Kruder & Dorfmeister - The K&D Sessions (1998)

En deze act, die ons met dit nummer in de volgende eeuw brengt




Zo ver is het nog niet, want voordien deed ik een stuit(er)ende ontdekking: drum & bass. In mijn omgeving word ik wel getypeerd als een ‘muzikale veelvraat’ – ik vind het leuk om vrienden nieuwe dingen voor te leggen, maar D&B bliefden velen niet. In eerste instantie stond LTJ Bukem al op mijn netvlies – diverse tracks van hem gehoord; en door de ietwat ‘jazzy feel’ van sommige van zijn nummer, en bijv ook die van Fabio – wiens muziek wel eens werd aangeduid met ‘jazzstep’ - was mijn interesse gewekt. Het kwartje viel echter pas door een compilatie met o.m. deze track:




De andere track van The Conduit, Katpod, bevat – heel apart – een opvallende dwarsfluit-sample. “Soundtrack voor XTC”, “stuitermuziek voor ADHD-tjes” waren een paar van de typeringen die ik te horen kreeg.
Toen ik ooit een aantal collega’s zo gek gekregen had om mee te gaan naar D&B-tempel Winkel van Sinkel – met het voorwendsel van “leuke tent, goed muziek, strakke vrouwen”- stonden we na 15 minuten weer buiten met de constatering die iemand anders de volgende tent zou kiezen en ik moest opdraaien voor het volgende rondje

T.a.v de voorkeur voor D&B heb ik altijd tamelijk alleen gestaan. Desondanks is de liefde gebleven en met (bijv) shoegaze draai ik het momenteel weer heel regelmatig. Soms als ik aan het werk ben – en met een lastige klus zit – draai ik LTJ Bukem Pub of Big Bud; dat helpt bij de analyse. Voor sommigen is dat vreemd – voor mij een soort van second nature; menigmaal ben ik een UB uitgebonjourd omdat ik zat te tikken met mijn pen of andere geluiden maakte, terwijl ik aan het lezen was.

Bovendien D&B is niet alleen onrust; ik vind dit prachtig:




The Rough Guide to D&B typeert dit evenwel als “simply a mess”.

Een andere held is nog steeds A Guy Called Gerald, die ik leerde kennen via Essence, maar m.n. A Guy Called Gerald - Black Secret Technology (1995) is erg fraai.

Roni Size deed/doet me minder, i.t.t. Pub en de al eerder genoemde Big Bud




Hedentendage is dit soort spacy D&B – de aanduiding is, dacht ik, “liquid” – weer aardig populair (meer daarover in het laatste traject).

In het kader van quality time zoek je naar muziek die je kunt delen en dan denk je al snel aan muziek waar de klemtoon ligt op zang en/of op een andere instrumentatie dan een traditionele – maar da’s veel breder dan een mens geneigd is te denken, een paar voorbeelden:

Bebel Gilberto - Tanto Tempo (2000) - waaraan ook Amon Tobin meewerkt

Ute Lemper - Punishing Kiss (2000)

Natalie Merchant - Ophelia (1998)

Mariza - Fado Curvo (2003)

Patrick Watson - Close to Paradise (2006)

Natalie Merchant - Ophelia (1998)

Mercury Rev - All Is Dream (2001)




Ook het gebied tussen D&B, dance, en jazz bleek vruchtbare grond en leverde een aantal long time faves op, w.o.

Nils Petter Molvær - Khmer (1998) - op het fijne ECM-label, nog steeds een echte fave van me.




Amon Tobin - Supermodified (2000)

Lamb - What Sound (2001)




Eerder dit jaar zijn we in naar Cross-Linx geweest – in de Rode Doos - waar zowel Lamb als Patrick Watson optraden met The Amsterdam Sinfonietta. Dat was een heel bijzondere beleving, die voor mij hun plaats in mijn muzikale universum bevestigde.

Talvin Singh - OK (1998) wil ik hier noemen en uiteraard ook Nitin Sawhney - Beyond Skin (1999) - iemand die prachtige muziek maakt die over meerdere grenzen heengaat en daarnaast ook nog (humanitair) stelling neemt; een essentiële track van dat album:




Ook ‘postrock/avant-garde’ bleek binnen het quality time playable idiom te vallen:

Mark Hollis - Mark Hollis (1998)

Sigur Rós - ( ) (2002) - de eerste waarmee ik kennismaakte; uiteraard werd de voorganger ook nog gekocht.

Bark Psychosis - Codename: Dustsucker (2004)

Ideale vakantie-muziek tijdens een rondreis door Spanje, bleken:

Mecano - Grandes Éxitos (CD) at Discogs

Moby - Play (1999)

Ulrich Schnauss - A Strangely Isolated Place (2003)

Orishas - A Lo Cubano (1999)

Dit maal geen afrondende lijst – er is al veel genoemd Bovendien, besefte ik mede nav de van de post van Oldfart idd een aantal artiesten/albums vergeten te zijn – niet zo vreemd als je tot tweemaal toe zo goed als je hele collectie kwijtraakt; je moet dan sommige artiesten ‘terughalen’- en daar kan je hulp bij gebruiken – alsmede de tijdslijn ‘herstellen’; een aantal van m’n omissies zal ik een afrondende post meenemen, noem zeg maar wrap-up, tevens mijn kennismaking met MuMe-ville, home of Music lovers

We zijn nu hier:

Ik volg je verhaal met veel interesse. Wederom krijgt een user meer diepte, dat vind ik toch wel het mooie aan dit topic Verder kan ik het natuurlijk niet hebben over herkenbaarheid. Ik kreeg interesse in muziek (hiphop en wat 'alternatieve' rock), sukkelde een jaar of twee verder en toen ontdekte ik de echte mogelijkheden van het internet. Boem.

Tamme bedoening hiero - mot die trein nog wel verder reizen voor die ene passagier - of kan het contract worden overgenomen door Syntus?

We wachten af, we zitten immers in 2007. Treintje staat stil en we wachten gewoon braaf op het signaal dat we verder reizen.

Ik hoop dat de trein nog gaat rijden, heb wel een kaartje en er ligt nog geen sneeuw.

De machinist is spelfouten aan het corrigeren in een ander topic, geloof ik

Een meeuw die de trein tot stilstand brengt

Ik kan niet slapen voor het verhaaltje af is....Geen Cliff hangers graag!

Laat die meeuw maar vliegen.

Toffe muziek weer. Van A Guy Called Gerald draai ik Voodoo Ray erg veel, volgens mij vorig jaar pas ontdekt toen ik de Stone Roses zag en de DJ vantevoren allemaal Hacienda-classics draaide.

Talvin Singh is ook tof: OK vaak gezien in de nachtprogrammering van MTV destijds.

Verder veel electronisch en exotisch, waar ik ook van houd. Staan nog een hoop leuke tips tussen om te beluisteren.

Drum & bass heeft mij dan nooit zo gegrepen, destijds en in de 00s, al hoor ik er nu de appeal wel een beetje van. Een paar keer op feestjes geweest waar het veel gedraaid werd en dat was leuk, maar verder... Reprazent live vond ik ook wel wat, maar dat is dan net weer geen favoriet van jou.

Ook voor die ene passagier rijden ze, ja. Bovendien weet je nooit hoeveel passagiers er op het volgende station staan.

Misschien is het een Fyra-trein.

Behalve in de Betuwe, want op de lijn op de lijn die o.m. Zetten-Andelst, Opheusden, Kesteren aandoet, wordt ie regelmatig vervangen door een bus - die van centrum naar centrum rijdt.

Vanmiddag/vanavond gaan we verder - verplichtingen immers!

7. Last Time Around: nog weer wat nieuws – dubstep, vergeten helden en losse draadjes, aankomst in MuMe-land.

Herman maakte een heel valide punt, in zijn post: live muziek geeft een heel andere dimensie aan de beleving: live is Ronnie Size & Reprazent idd goed – Roni Size & Reprazent - New Forms (1997) klinkt imo te licht en blikkerig en de productie doet afbreuk aan de sound.

Als je dichtbij meerdere concertzalen woont en als de entreegelden laag zijn, maak je regelmatig van de gelegenheid gebruik om nieuwe muziek te leren kennen: op NSJ leerde ik ik bijv Rae & Chrtistian, Sihouette Brown en Calexico kennen – zeker van de laatste band zou ik anders nooit zo snel een album kopen.

Via Tivoli en Ekko leerde ik bijv Faun (ten tijde van Totem) Patrick Watson (2e album, n.b. voorprogamma van Loney Dear), Alaska in Winter, Get Well Soon (debuut), April & Wine (Ghost on Ghost) en Jens Lekman (Night Falls over Kortedala) kennen en met name de laatste is een opvallende artiest: humoristische, puntige teksten in een melancholieke setting.




Als regelmatige klant van Amazon wordt je altijd geattendeerd op aankopen van mensen met een ‘vergelijkbaar profiel’ als je eigen – de zgn. recommendations; dat onderdeel van Amazon is de laatste 10 jaar kwalitatief beduidend beter geworden; Amazon houdt nl ook bij wat je hebt aangeschaft en hoe je iets hebt gewaardeerd. Nadat ik Booka Shade - Movements (2006) en Gui Boratto - Chromophobia (2007) had besteld - ik denk dat ik die via de luisterpaal van Drie voor Twaalf (VPRO) heb leren kennen, verdomd handig - kreeg ik Trentemøller - The Last Resort (2006) getipt. Dat was vrij donkere – donkerder dan Boratto en Booka Shade; alle drie worden ze aangeduid als “minimal techno” – voor wat het waard is, want ook het eveneens door mij gewaardeerde Autechre wordt volgens Minimal Techno Bands | List of Top Minimal Techno Artists/Groups - ranker.com daartoe gerekend.




Teruglezend merk ik dat bepaalde bands niet of nauwelijks aan bod zijn gekomen, en dat komt echt niet alleen door ontwikkeling van smaak en wijziging van voorkeur. Tweemaal opnieuw starten met de opbouw van een collectie is daar natuurlijk mede debet aan: je koopt niet zo snel dingen die nog goed in je hoofd verankerd zijn en die je wellicht 3-4 p.j. draait. Dat lot trof bijv veel albums van David Bowie, Roxy Music, The Jam en Style Council, andere bands die een minder primaire geheugenplek innamen zoals Low, Lowlife, Chameleons raakten op de achtergrond; zo ook het voor mij essentiële Wire.




In de praktijk blijkt MusicMeter een ideaal hulpmiddel om het verloren gegane muzikale geheugen te herstellen.

Eerst nog even terug naar december 2007, naar de zolder in een huis aan de zuidkant van Utrecht: een (mju)man is aan het opruimen, t.m.v. gelabelde dozen bevindt zich een vierkante vrij zware doos, ongelabeld. Vastbesloten de doos weg te doen – vast oude spulletjes (al meer dan tien jaar stof vergarend) – maakt ie toch de doos open, en ziet …
meer dan dertig lp’s: Depeche Mode, OMD, Joy Division, Japan; hij spreidt de lp’s uit, om zich heen en kijkt naar de verloren gewaande bezittingen. Precies op dat moment krijgt ie koffie aangereikt, met de toevoeging: “zo wat zit jij te kijken of Sinterklaas een mooi cadeau heeft gebracht …”

Voor alle duidelijkheid: ik was heel blij

Vanaf dat moment begon ik weer m.n. tweedehands vinyl te kopen, de vondst van die doos – veel muziek uit de 80s - betekende na ca 19 jaar een hereniging van de muzikale vriendschap. Al vroeg in 2008 was ik eens op de site geweest, maar nog niet tot aanmelding verleid, zomer 2008 – toen ik op zoek was naar uitgebreidere info over wave en post-punk – was het moment van aanmelding daar.

De introductie van tablet-gebruik leidde ertoe dat i.t.t. mijn solitaire MUMe-erlebnis achter de pc - mijn lief wel eens meekijkt; dat bracht haar ertoe te verzuchten: “dit lijkt wel de dorpskrant van Fabeltjesland”. Dat sociale aspect, gemengd met een zekere mate van goedgezinde wereldvreemdheid kon ik wel bevatten – in reactie naar haar zei ik: “je zou het ook kunnen zien als een muzikale versie van het smurfendorp”. Waarop zij prompt repliceerde: “dan ben jij zeker die ouwe smurf, met rode muts…” (note: mjuman heeft ooit staan rappen op deze song, maar …)




Op die smurfenmetafoor kom ik nog terug. Musicmeter betekende niet alleen herstel van het muzikale geheugen, bijv. The Chameleons - Script of the Bridge (1983) , Lowlife - Permanent Sleep (1986) , Wah! - Nah = Poo - The Art of Bluff (1981) en het fijne A Certain Ratio (dat je bij platenzaken altijd onder de ‘A’ moet zoeken):







Buiten wave en postpunk deed ik veel nieuwe namen en inzichten op, zoals:

Songs: Ohia - The Lioness (2000)
Smog - Red Apple Falls (1997)
Stina Nordenstam - And She Closed Her Eyes (1994)
Deine Lakaien - Kasmodiah (1999)
iLiKETRAiNS - Elegies to Lessons Learnt (2007)
Austra - Feel It Break (2011)
The Irrepressibles - Mirror Mirror (2010)

Inmiddels in mijn derde jeugd verschoof, qua persoonlijke voorkeur, het accent steeds meer non-guitar: electronic, neo-klassiek/avantgarde, dance/house. Dat viel zo’n beetje samen met de (toevallige?) ontdekking van Shackleton - Fabric 55 (2010) en Four Tet - Fabriclive 59 (2011)







Fabric, FabricLive, Kompakt, Traum en Mego waren o.m. de labels die ik zou gaan verkennen – en dat komt deels door de enthousiaste en informatieve bijdragen van Produce-smurf, Snobsmurf, Adelsmurf en Modsmurf.

Met Calibre - Fabriclive 68 (2013) van eerder dit jaar werd ook de D&B-draad weer eens stevig opgepakt.

Bij wave en postpunk denk ik vooral aan Kleursmurf, Exegesesmurf, Grunnsmurf, Lichtsmurf, Luchtsmurf, Plaatsmurf en SmurfinPlaats. In breder verband (site – literatuur, humor, rock) denk ik aan Spoilersmurf, Brilsmurf, Progsmurf, Dichtsmurf, Snoopsmurf, Boerderijsmurf, Tiensmurf, Its_a_Smurf, Muzieksmurf en Statismurf – onderling debat houdt de geest actief en zorgt voor verdere verkenning.

Ongetwijfeld zal ik nog wel een aantal smurfen vergeten zijn, maar wijt dat maar aan de leeftijd van deze oude smurf. Net zoals nu dat we het eindstation bereikt hebben, het besef groeit dat ik onderweg misschien wel een wagon ben kwijtgeraakt en albums en bands heb weggelaten – perdona me, oskuld, ursäkta, mes excuses, mijn apenlogies, met ontbijt (my apologies)

Ten slotte nog een aantal albums die ik nog niet heb genoemd, maar die dat wel verdienen, omdat die meegaan in mijn reiskofffertje naar dat onbewoonde eiland:

























Dames, heren ook, uitstappen graag - het (voorlopige) eindstation is bereikt