Ow haha, nee hoor zo bedoel ik t zeker niet. Ik weet toevallig dat hij jaren in Southampton heeft gewoond vandaar

Dit heb ik ook zo hard, Parijs vind ik niks aan. London Calling!

Fijn stuk btw.

Reisdag 7

Tussen alle vakanties met de focus op zon, drank en vrouwen en af en toe iets cultureels zat er een afwijkende tussen. Dat was 1995 waarmee ik met een vriend met z'n 2-en 15 dagen door Engeland tufte. Om de dag in een andere streek en alles opsnuiven wat Engeland zo mooi maakt. Hij had een auto (is ook iets ouder) en die ging in Hoek van Holland op de boot richting Harwich. Wat toen nog best een flinke (zee) reis was. We hadden beide de nodige cassette bandjes meegenomen als muzikale reisgenoten. Op die vakantie leerde ik twee nieuwe artiesten kennen. Tenminste de ene kon ik al maar ik leerde daarvan een heel andere kant kennen. Ik heb het dan over Genesis. Natuurlijk kende ik de band al van de (singles) periode Mama tot en met de smashhits van het We Can't Dance album maar de periode er voor was mij nog onbekend.

Het bandje kwam in de deck omdat we richting en door Epping Forest reden. Nou daar had hij nog wel een liedje over. Zo hoorde ik daar in de auto (gammel ding overigens) het album Selling England by the Pound. Het was een prachtige ervaring, kwam het al niet door het sprookjesachtige album dan wel door de sprookjesachtige omgeving. We hebben daar ook nog een nachtje op een camping gestaan en een middagje door het bosgebied gelopen. Wat mij nog heel helder voor de geest staat waren de enorme velden met felgroene varens van zo'n anderhalve meter hoog.

De liefde voor Genesis werd een flinke en die duurt nog steeds voort. Een andere huidige liefde hoorde ik daar ook voor het eerst. Ik heb het dan over Rush. Ik weet niet precies meer welk album het was maar ik gok A Farewell to Kings. Het was sowieso niet de wat latere compactere liedjes periode. De kracht waarmee ik omvergeblazen werd door de muziek van early Genesis was niet van toepassing voor mijn eerste ervaring met het Canadese powertrio. De muziek vond ik gelijk interessant en goed maar wat die Mickey Mouse achter de microfoon er bij deed was mij een raadsel. Maar goed daar moest ik blijkbaar even doorheen en dat is gelukkig gelukt. Door deze twee ontdekkingen en ik natuurlijk al into Marillion was (en daardoor ook Pendragon) kwam ik langzaam doch zeker in de wondere wereld van de symfonische rock. Jethro Tull, King Crimson, Camel, Yes, Moody Blues en Jeff Wayne als bekende namen maar ik keek ook verder. Dat was toch een mooie tijd! Tegenwoordig ga ik langzaam maar zeker steeds verder de Prog weer uit. Een aantal zojuist genoemde namen raak ik nauwelijks meer aan maar dat is zeker niet van toepassing op Rush en Genesis welke vaste waardes zijn.

Genesis - Battle of Epping Forest
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1140.jpg

Mickey Mouse is een aardige omschrijving van hoe ik de zang bij Rush ervaar

Genesis ga ik wel weer eens uitproberen. Toevallig afgelopen zomer nog in de buurt van Gabriel's Solsbury Hill geweest en als ik dit zo lees krijg ik gelijk zin in weer in vakantie in Engeland.

Ben je ook ooit in Schotland geweest, Vigil? De highlands vind ik persoonlijk het mooiste wat ik tot nu toe in Groot Brittanië heb gezien.

Nee helaas, gaat wel gebeuren hoor, ooit...

Aanrader! Ik zal zelf Epping forest onthouden.

Mooie stukjes vigil! Genesis is uiteindelijk één van de handjevol proggers gebleken waar ik wel graag naar luister. In mijn top 500 voor de album top 1000 van chevy93 zullen zowel Selling England als Invisible Touch sowieso vertegenwoordigd zijn

Parijs is overigens ook een dikke aanrader hoor! Mensen moeten gewoon stoppen met het ophemelen van Londen en het scheef bekijken van Parijs, het gaat hier toch zeker niet om het kiezen tussen de Genesis van voor en na Steve Hackett? Je kan prima van allebei houden

https://exiledonline.com/wp-content/uploads/2008/12/scarface.jpg


Fuck Parijs, ga lekker Kenny B luisteren ouwe.

Is dat waarom je zo haat op Parijs? Omwille van Kenny B? Want die ga je daar niet horen hoor. Tenzij je 'm in je playlistje zet, maar dan ga ik alvast niet met je mee naar de Champs-Élysées, naar de Notre Dame en naar de Seine.

Reisdag 8

Stekkers in het stopcontact want we vertrekken voor wat betreft reisdag 8 richting Electronicaland. Chronologisch gezien past het misschien niet perfect op de achtste dag want de pioniers Jean Michel Jarre en Vangelis leerde ik begin jaren '90 al goed kennen. Maar goed ik neem als ijkpunt maar even de hitsingle Conquest of Paradise en die stond de maanden mei en juni van 1995 op de eerste plaats van de Top 40. Voor mij was dat wel bijzonder want ik kocht de eerste helft van de jaren '90 behoorlijk veel cd-singles maar nummers 1 zaten daar eigenlijk nauwelijks bij. Adamski met Seal en Seal zonder Adamski met Crazy waren de laatste denk ik.

Maar Electronic Music dus... Dankzij die onvermoeibare clown en acrobaat had ik onbewust al de nodige JMJ's en Vangelis nummers ontdekt. Maar in de loop van de jaren '90 kwamen daar albums bij. De eerste drie klassiekers van Jean Michel Jarre had ik snel en het album Chronologie uit 1993 (hoor ik daar iets van onderschat meesterwerk?) kocht ik zo'n beetje bij uitkomen. De rest van de Fransman had ik ook wel redelijk snel. Zijn albums lagen altijd wel voor een redelijk aantrekkelijke prijs in de winkels. Qua Vangelis is dat wat lastiger en onoverzichtelijker. De bebaarde Griek heeft sowieso veel meer albums waarvan het nodige redelijk obscuur en niet meer leverbaar bleek. Welke albums ik sowieso wel snel had waren Antartica en Chariots of Fire welke direct bij mij aansloegen en voor mij nog steeds tot het beste van het beste gerekend mogen worden.

Het bleef lang bij deze twee al had ik Kraftwerk natuurlijk ook al heel snel op de radar dankzij het The Mix album om daarna alles wel te leren kennen. Twee andere Electronische giganten leerde ik wat later kennen. Dan heb ik het over de Tangerine Dream en Klaus Schulze. Deutschland Deutschland über allen zal ik maar zeggen. Het nadeel (dan wel voordeel) is dat de produktivität van beide ongekend is en daardoor is dus een behoorlijk deel van mijn platenkast gevuld met deze erg fijne muziek. Want je hebt het gelijk over vele tientallen albums. In tegenstelling tot de eerder genoemde Fransman en Griek maken de Duitsers geen muziek die je dagelijks wil draaien. Het is bij mij in fases. Toevallig laatst weer een Schulze fase gehad. Of toevallig, vroeg of laat komt die fase gewoon weer in mijn muzikale leven voorbij. Wel een geruststellende gedachte eigenlijk

Vangelis - Theme from Antarctica
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8180.jpg

In The Big Sleep In Search Of Hades
https://www.musicmeter.nl/images/cover/24000/24295.jpg

Reisdag 9

Een verhaal wat ik her en der al eens (al dan niet gedeeltelijk) heb geschreven dus wellicht kan het bekend voorkomen.

Ergens eind 2001 kreeg ik een uitnodiging voor een showcase van twee nieuwe bands in Paradiso. Nu kreeg ik die wel vaker enkel ging ik er eigenlijk nooit naar toe. Deze keer dus wel. Platenmaatschappij EMI organiseerde de avond en de twee bands die optraden waren het Belgische Zornik en Saybia uit Denemarken. Beide bands stonden op het punt om hun debuutplaat uit te brengen. Er waren nog een mannetje of 100 a 150 die ook de moeite hadden genomen om even een kijkje te nemen. Ik weet nog dat Birgit Schuurman ook van de partij was. Zornik trapte de avond af. Een soort kruising van Muse (muzikaal) vs. Placebo (uitstraling/vibe). Daarna mocht Saybia de mensen vermaken. Een vijftal schuchtere Scandinaviërs betraden het podium. Van de uitstraling moesten ze het in ieder geval niet hebben. Van de muziek dus wel! Op het podium gebeurde misschien niet heel veel maar de klanken die van dat zelfde podium kwamen waren fantastisch!

Een nieuw knuffelbandje was dus geboren. De band bleek veel in Nederland te zijn en dat was goed nieuws. Vlak daarna zag ik ze weer. In de kleine zaal van De Melkweg deze keer. De kleine zaal was nog veel te groot maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb alle toeschouwers die avond zeker drie keer geteld om het zeker te weten, we waren met z'n twaalven. Het was doordeweeks en het optreden zou rond 21:00 beginnen. Nou dat deed het dus niet, het duurde en het duurde en uiteindelijk was het 23:30 voordat het concert eindelijk begon. Ideale tijd dus doordeweeks als je nog gewoon moet werken de volgende dag... De single kwam uit en het album verscheen. Radio 3 pikte het op en de band werd bekender. Ik zag ze in Rotown en niet veel later weer in De Melkweg. De kleine zaal was omgewisseld voor de grote en die was gewoon vol. Ik stond nog wel vooraan maar het publiek om mee heen was veranderd. Niet alleen waren ze qua aantal veel groter ook qua geschreeuw en aandacht vragen. Vooral ook jonger, maar goed ik gunde Saybia het succes en de aandacht.

Een half jaartje later, meerdere singles waren uitgekomen met veel airplay op Radio 3 en ook een live EP had het licht gezien. Sterker nog het 2de album kwam er al aan. Ze kwamen weer naar Nederland en de zaal was weer groter geworden. We reisde af naar Tilburg alwaar de grote zaal van 013 het grote podium bleek. In de zaal was het snikheet en druk, vooral erg druk! Te druk denk ik maar daar heb ik geen bewijzen voor. Ik kreeg het benauwd en heb mijn plaats redelijk vooraan in de zaal ingeruild voor een plek achteraan op het balkon. Ik was nog steeds blij voor de band maar voelde toch vooral teleurstelling. Ik zag bepaalde maniertjes bij de band. Het onzekere en schuchtere was verdwenen en er stond een band met de nodige branie al zag ik wel dat dit vooral aangeleerd gedrag was. Maar goed de zaal genoot en ik liet mijn bandje los.

De tweede plaat was, ondanks de fantastische epic Untitled, iets minder dan de eerste. Het derde album was, ondanks het fantastische Godspeed into the Future weer iets minder dan de tweede en de vierde en op dit moment laatste plaat was weer een stukje minder dan derde. Zo gaat dat soms... De posters hangen nog aan de binnenkant van de kelderkast, de mee gegriste setlists bewaard in een map en alle cd's, cd-singles, promo's en andere zaken keurig in de kast. Ik ben ze niet vergeten en het eerste album blijft een 5 sterren album met heel veel herinneringen.

Saybia - The Day After Tomorrow
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1935.jpg

3FM had het inderdaad aardig te pakken met Saybia. Ik hoor nog die jingle van die 'serieuze' meneer elk uur bassen "Je ontdekte Saybia... op 3FM". Dan hebben we het over mijn 3FM-jaar, dus 2004-2005, dus rond het uitkomen van These Are the Days. Ik had tot dan nog nooit van de band gehoord, maar dat 3FM er kennelijk wel al een paar jaar bij waren, is ze dan gegeven. Zonder ontdekkingsbonus is The Second You Sleep hier ook maar gewoon met een krappe 3,5* bijgeschreven (The Day After Tomorrow is wel een monument, maar verder...). Ik heb nog wel visioenen dat als je in die tijd iets aardigs over Keane of Coldplay zei, dat de presentator van dienst dan meteen verontwaardigd begon "ja maar Saybia...!".

Dan was er ook altijd wel een stoere jongen in de buurt die even Saaibia moest roepen...

Mooi zo'n hele 'levenscyclus' van een favoriete band. Eerst zijn ze nog een soort van jouw band en dan worden ze opgepakt door het grote publiek, terwijl jij het eigenlijk minder interessant vind geworden.

Ik kan me in dezelfde tijd Snow Patrol nog wel herinneren. Daar kwam ook jaren niemand op af, maar toen 3FM het eenmaal ontdekte waren de kaarten ook niet meer aan te slepen.

Beetje de vloek van de actieve luisteraar die overal vroeg bij is

aerobag, hou je in aub.

Ja zo'n stoere kerel ben ik wel. Maar ik moet bekennen dat ik nooit iets van deze band gehoord heb (net 2 nummertjes geluisterd), ondanks de 500+ stemmen hier op MusicMeter. Tangerine Dream/Vangelis ligt dan toch meer in mijn straatje.

Wel mooi verhaal Vigil, altijd mooi om je 'kindjes' te zien opgroeien

Saybia.... zojuist in mijn top 100 voorbijgekomen op nummer 13.

Wat een heerlijke band! Ook in een vroeg stadium leren kennen.

Ik zag 't inderdaad

Steekt voor jou het debuut er ook nog steeds bovenuit?

Absoluut. By far, en dan vooral The Day After Tomorrow.

Ik ben niet stoer genoeg om Saaibia te roepen. Ik denk dat alleen maar

Jij bent sowieso een groot denker

Reisdag 10

Ik Hou van Alle Vrouwen zong Hans de Booy ooit…

Waarom heb ik hemelsnaam een reis van 10 dagen geboekt. Een muzikale reis in 10 stappen is ondoenlijk. Te veel hotspots en te weinig dagen. Dat had toch minimaal wel een 14 daagse reis moeten worden. Ik heb getracht zoveel mogelijk reisdagen wel aan een genre te koppelen (Synthpop, 80’s Nederpop, Britpop, Symfo en Electronic Music) maar dan nog. Geen eigen dag voor groot favorieten als Depeche mode, a-ha, Mike Oldfield, Talk Talk, OMD, The Waterboys, Joe Jackson, Nits, The Beatles of David Bowie om er maar eens wat te noemen. Of wat te denken van de Jazz waar ik de laatste jaren veel mee bezig zijn. Geen aparte dag voor Coltrane maar ook niet voor de moderne (cross-over) jazz welke ik veel luister zoals Ibrahim Maalouf, Donny McCaslin of The Comet is Coming. Niet te accepteren eigenlijk maar ja wat doe je er aan. Vandaag is de laatste dag en wat moet ik daar dan inzetten? Mijn eerste gedachte was om mijn laatst gekochte albums hier in t zonnetje te zetten want die zorgen er voor dat de reis weer verder gaat maar ja dat is misschien wel een romantische gedachte maar ook een klap in het gezicht van al mijn muzikale helden.

Om terug te gaan naar Hans die ooit verliefd was op Annabel en daarna blijkbaar op alle vrouwen. Vrouwen, vrouwen… Natuurlijk Vrouwen! Ik ga het over zangeressen hebben. Ik Hou Van Alle Vrouwen… als het puur om de muziek gaat hou ik helemaal niet van Alle Vrouwen. Sterker nog helemaal niet zo heel veel vrouwenstemmen doen mij iets. Als je mijn collectie doorspit kom je de nodige vrouwen tegen waar ik wel het nodige (of zelfs best veel) van in bezit heb. Van de popzangeressen Sandra, Carol Decker (T’pau) en Kylie bv. Ze zagen er mooi uit (Kylie nog steeds!) maar het was vooral de muziek de me aansprak. De stem was van minder belang en in sommige gevallen ook gewoon minder. Andere vrouwen dan, galmende vrouwen zoals Anneke van Giersbergen om eens wat te noemen? Mwah, puur op stem bleef er niet altijd veel over. Suzanne Vega wellicht? Muzikaal rete interessant maar haar stem is me te vlak om me echt te raken. Kim Wilde en Blondie dan! Nee, toch ook niet helemaal. Deze twee dames waren toch meer van het “one of the boys” kaliber en dat is reuze leuk voor in de kroeg maar de muzikale vlinders bleven qua stemgeluid uit mijn buik. Voorzichtig wordt de balletjes Sophie B. Hawkins en Belinda Carlisle opgeworpen. Nou dat zijn helemaal niet van die slechte keuzes, dat komt zeker in de buurt! Eehhmm Shirley Bassey misschien? Bassey heeft een stem als een misthoorn en kan daarmee vreselijk over de top zonder dat het genant wordt. Je zou zeggen dat je dan beperkt ben maar ze kan vrijwel alles zingen, erg knap maar niet perfect genoeg! Nog twee opties, Donna Summer en Kate Bush. Dat kan niet missen! Jaja nu komen wel erg in de buurt van de mooiste en bijzonderste vrouwenstemmen. Zeker als het om bijzonder gaat. Keetje is natuurlijk ook wel een genre op zich. Haar voorkomen, stem en expressie is wel iets in de catagorie love/hate maar ik zit zeker aan de love kant. Donna heeft in principe het perfecte plaatje. Uitstraling, de stem en de muziek. Daarmee valt ze toch net naast het podium.

Uiteindelijk blijven er drie zangeressen over die voor mij meer dan essentieel zijn.

3. Annie Haslam
Welk teksten ze ook zingt het klinkt altijd als een mooie sprookje. Het is zo zuiver en zo melodieus dat is bijna niet te geloven. Dan is er altijd het gevaar dat het wat klinisch gaat worden, te mooi en te braaf dus(het zogenaamde door mij zelf verzonnen Justin Hayward syndroom, om hier even een mannelijk voorbeeld te geven ). Maar dat is bij Haslam geenszins het geval. Ze had in de muzikanten van Renaissance ook de perfecte muzikale omlijsting.

2. Dinah Washington
Een meer dan fantastische jazz/blues zangeres. Zoals dat hoort had ze een ellendig leven en dat hoor je. Hoeveel pijn kan er nog zo prachtig klinken? Ik verzin het niet maar ze werd slechts 39 jaar en wist daarin maar liefst 8 keer te trouwen (en 7 keer te scheiden). Ze werd niet oud en haar grootste single succes kwam in de vorm van Mad About the Boy pas ver na haar dood. Om het allemaal nog iets dramatischer te maken. Een jaar voor haar dood verscheen het erg fraaie album Drinking Again en even later overleed ze aan een combi van pillen en veel drank…

Numero 1. Dusty Springfield
Dusty, ach Dusty…
Ik leerde Dusty kennen als onderdeel van het duet met mijn grote vrienden van Pet Shop Boys. What Have i Done to Deserve This was zowel van de PSB kant als mede de kant van Dusty niet bepaald het beste nummer wat opgenomen is. Wel zo’n beetje het meest succesvolle. In vrijwel heel de wereld een Top 5 hit. In zowel Amerika als Engeland kwam de single op nummer 2 wat voor Springfield haar grootste Amerikaanse succes bleek. Dat was natuurlijk helemaal top van die gekke mannen van Pet Shop Boys om Dusty weer een enorm podium te geven maar de echte speciale dingen gebeurde tussen 1964 en 1970. Natuurlijk zong ze veel covers maar ja die waren wel allemaal beter dan het origineel of de versies die daarna kwamen. In de loop der jaren deden veel meiden Dusty na, of tenminste dat probeerden ze. Maar er kan echt maar een Dusty zijn en dat is Dusty toch echt zelf!



https://www.musicmeter.nl/images/cover/22000/22632.jpg

Bedankt voor alle aandacht, likes en commentaartjes!

Koenr is als het goed is de volgend gids!

Mooie afsluiter, voor mij ook wel een buitencategorie zangeres. Dinah ook super inderdaad, die andere moest ik even googlen..

Dank voor je vermakelijke reis!

Annie Haslam is een prachtige eindbestemming!

Nu al weer klaar? Jeetje dat ging snel. Leuk om te volgen.

Mij zei op mijn beurt Dinah Washington dan weer niks.

Dusty Springfield allicht wel. Vrij onlangs A Girl Called Dusty nog eens gedraaid en het viel me op hoe modern (of tijdloos, zo u wilt) dat klonk voor een plaat uit 1964. Mijn kennismaking met mevrouw Springfield was overigens dezelfde als van de presentator van dienst en ik vermoed dat toen haar overlijden het achtuurjournaal haalde, What Have I Done to Deserve This (waarvan toen nog een fragment in het journaal kwam) nog steeds het enige was wat ik van haar kende.

Enfin, mooie reis inderdaad. De vertellat in dit topic ligt wel erg hoog.

Thanks vigil voor de leuke verhalen Met plezier meegelezen

Ook Mad About the Boy niet? Dat was in 1992 een dikke Top 10 hit