Top gedaan man!! Heel fijn leesvoer.

Toch nog goed gekomen na die start met Samson en Gert Leuk om te volgen. Thanx.

Bedankt voor de trip, Honey Bear! Nu al benieuwd naar een update over 5 jaar

Wat zwaar a-relaxed dat je echt maar van 1,5 week Thailand heb mogen genieten. Ik begreep al zoiets, maar ik wist niet dat je zó kort daar was. Gelukkig nu wel genoeg tijd om Ex On The Beach te kijken.

Bedankt voor de leuke reacties allemaal! Blij dat ik jullie wat heb kunnen vermaken met mijn schrijfsels



Haha die villa staat ook ergens in Thailand, met een beetje fantasie kan je er een hostel in zien met weinig kamers maar veel dubbele bedden, zou hield ik de vakantie-sfeer er toch nog een beetje in.



Eric, aan jou geef ik het advies: van zodra reizen weer kan en veilig is, stande pede een nieuw ticket boeken! Bangkok is leuk maar heb je binnen een paar dagen wel gezien, de eilandenregio in het zuiden is één van de mooiste, tofste plaatsen waar ik ooit geweest ben... en over de rest van het land kan ik je helaas niet veel vertellen Nog niet, want ik wil hoe dan ook terug om mijn reis af te werken natuurlijk.

ArthurDZmijn idee is juist dat je David Sylvian juist goed kunt gebruiken als een vertrekpunt voor een nieuwe reis, muzikale verkenningen. Je verhalen zijn leuk om te lezen. Zelf tweemaal een vakantie moeten afbreken om dwingende redenen, tough shit!

Bedenk ook: de mooiste reizen maak je in je hoofd - wie schreef dat ook al weer? En regelmatig is de reis zelf net zo leuk als de bestemming.

We zouden met vrienden gaan die er vaker geweest zijn en die kennen de mooie plekjes wel dus gaat goed komen. Voor de binnenlandse vlucht krijgen we geloof ik vouchers, dus we moeten wel terug. Hopelijk kan het volgende zomer.

Wow tuurtje, mooie schrijfsels hoor. Bijzondere lijst!
Triggert mij om ook een keertje wat neer te pennen hier, ben al verdorie bijna 25 dus kan mooi van de laatste 10 jaar hoofdstukken lullen.

Haha mooi, en geen zorgen, kobe bryant fan kon dat zelfs al toen hij nog maar 12 was

Toffe reis, Arthur. Fijn dat je nog veilig uit Azië bent teruggekeerd. Een mens pikt zo ook nog eens wat op: wij willen volgend jaar die richting uit, en hoewel Vietnam waarschijnlijk de hoofdbestemming wordt willen we ook nog een paar dagen Thailand meepakken. En David Sylvian/ Japan is nog een gat in mijn muzikale kennis, dus ik heb de plaat maar even opgezet ter ere van je schrijfsels. Fijne zondagmiddag-muziek, tot dusver.

Interessant om te lezen Arthur. Jammer dat uw reis zo ten einde is gekomen want Thailand is prachtig (al heb ik alleen in non toeristische gebieden gebleven in het zuiden van Thailand voor een maand.

Sandokan-veld Vietnam is prachtig, als je tips nodig hebt, kan ik er wel wat zeggen. Ik heb daar namelijk 3 maand rondgereisd.

Cool jassn! Even afwachten natuurlijk hoe de staat van de wereld de komende tijd gaat zijn, maar als we definitief boeken zal ik je een keer een PM sturen.

Geen paniek, een dezer dagen begin ik hoor

Reisdag 1

Geen kinderplaten bij mij, zelfs geen prachtige paplepel verhalen. Bij mij thuis heerste er geen muziekcultuur. Moeders zong fonetisch de liedjes mee van Radio 2 en dat was het wel. We hadden ook nauwelijks lp's in huis. Ik heb het dus eigenlijk zelf allemaal moeten leren. Gelukkig was/ben ik wat dat betreft erg leergierig. Dus het is helemaal goed gekomen, sommige zeggen zelfs dat het is doorgeslagen...

Maar goed terug naar de jaren '80. Mijn vader werkte bij een Volkswagendealer en kon via zijn werk van de vaste VW audiodealer Blaupunkt een cd-speler bestellen. We hebben het over 1988, M'n moeder zei nee dus we namen er niet eentje maar twee! Eentje voor in de woonkamer en eentje voor op zolder bij mijn broer op zijn kamer. Er zat zelfs een gratis cd bij ( Future World Orchestra - The Best Of (1987) ), wat natuurlijk voor dat moment perfecte muziek was om eens digitaal te luisteren. Mijn broer had vrij snel een aantal albums in zijn bezit. Van die twee handjes vol had ik er drie die ik erg mooi vond. Tot dat moment werd mijn muzikale leven volledig ingericht door de Top 40. Op vrijdag met taperecorder klaar zitten en maar hopen dat Erik de Zwart er niet te lang door heen kwebbelde of dat (de horror!) je favoriet net niet goed uitkwam met de reclame waardoor het nummer eerder werd afgekapt. Door de cd's die mijn broer had gekocht leerde ik dus ook het fenomeen albums kennen.

De drie waar ik het over had zijn me nog steeds even lief. Een bepaald sentiment waar moeilijk de vinger op is te leggen al zijn de albums ook gewoon de moeite waard. Ik heb het over:

Bryan Adams - Into the Fire (1987)
Toto - The Seventh One (1988)
Sting - ...Nothing Like the Sun (1987)

Elke keer als mijn broer de hort op was (hij is bijna 4 en een half jaar ouder dus dat gebeurde nog wel eens) liet ik mijn draagbare radio met cassettedeck voor wat het was en ging daar genieten van die drie digitale albums. Het leven is ook wel erg overzichtelijk met zo weinig keuze in een verder toch wel nieuwe wereld. De albums ken ik dus van haver tot gort, van voor tot achter of van Englishman in New York tot Pamela.

Op deze eerste reisdag dus eigenlijk gelijk drie hoofdmaaltijden, ik kies dan voor het album waarbij ik van de drie op dit moment het hoogste cijfer heb staan en dat is ons aller vriend Bryan Adams (destijds zou ik denk ik voor Toto kiezen) met mooie Anton Corbijn hoes.



https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/105.jpg

Oh heerlijk om dit te gaan volgen!

Inderdaad de jaren dat je albums van haver tot gort kende omdat de keuze gewoon niet zo groot was en de middelen beperkt.

Reisdag 2

We schuiven een jaartje op naar 1989. De collectie van mijn broer was inmiddels wat groter geworden maar echt schot zat er niet in. Hij had zijn Bryan Adams verzameling wat uitgebreid (Reckless, Cuts Like a Knife en Live! Live! Live!), er was een Greatest Hits van Fleetwood Mac bijgekomen (u weet wel die groene uit 1988), wat verzamelwerk a la Top 100 allertijden achtig spul en wat albums van Meat Loaf maar die vond ik toen ook al vreselijk. Ik was in een fase waar ik door de radio veel muziek leerde kennen wel vooral de hits en golden oldies en de helden waren Jeroen van Inkel, Tom Mulder, Bart van Leeuwen en Adam Curry. Ben Liebrand was een superster van een andere planeet en de wekelijkse gang naar de platenzaak voor het Top 40 blaadje was haast een magische. Maar ook Countdown (Simone Walraven!) en MTV (dat was vroeger een muziekstation...) zaten vast in mijn systeem. Daardoor kreeg ik ook de drang om zelf iets fysieks in mijn bezit te krijgen. Maar ja je bent 13/14 en je kreeg een beetje zakgeld die er over het algemeen gelijk op zaterdag al doorheen ging in de voetbalkantine. Ik ben geboren in het Westland en daar is altijd wel wat (zwart) werk voor jongelingen. Dus ook ik ging bij een tuinder wat bijverdienen in de tomaten.

Mijn 1ste cd aankoop was de cd-single van John Hiatt met Have a Little Faith in Me. Toch een redelijk verantwoorde muzikale keuze als ik zo terug kijk. Mijn eerste album volgde in het najaar van 1989. Ik ging op vrijdagavond koopavond het dorp in naar de plaatselijke cd-boer. Die had zo'n mooie wand met daarin de Album Top 100 uitgestald. Het vakje waar ik in 1ste instantie naar zocht bleek leeg te zijn. Ik wilde graag het album The Chief van Tony Scott die op dat moment een paar best coole hits had gehad. Dan kan je natuurlijk teleurgesteld naar huis gaan en het een paar dagen later weer proberen maar dat was geloof ik geen optie. Ik had in mijn hoofd dat ik die avond mijn 1ste cd ging kopen dus dat ging gebeuren ook!

Ik denk dat ik alle cd's uit die wand wel in mijn handen heb gehad die avond, een groot gedeelte daarvan zal me misschien wel niets gezegd hebben. Maar wel die veertig brandende guldens in mijn zak. Uiteindelijk is de keuze gevallen op het hoofdgerecht van reisdag 2. Level Best van Level 42 stond toen denk ik net op 1 met het Greatest Hits album wat met oog op de naderende feestdagen was uitgebracht. Take Care of Yourself was toen de actuele single en die vond ik prima maar de blikvanger voor mij was Heaven in My Hands welke in 1988 al tot volle tevredenheid op een bandje terecht was gekomen. Een groot deel van de tracklist kende ik ook via radio en tv dus dit moest hem worden. Het echte vroegere werk zoals The Sun Goes Down, Hot Water en Starchild was mij nog volledig onbekend en daar moest ik even aan wennen, toch iets minder catchy en niet zo vet geproduceerd. Ik vind Level 42 nog steeds aardige muziek en zeker qua 12" hadden ze fijne dingetjes maar echte liefde zoals met veel andere 80's acts is het ook weer niet geworden.

Level 42 - Heaven in my hands (Original) - YouTube
https://www.musicmeter.nl/images/cover/20000/20932.jpg?cb=1506987309

Reisdag 3

Een toenmalig jeugdvriend van mij zat een beetje in de symfo, waar het bij hem een beetje was zat zijn broer er tot over zijn oren in. Je weet wel, zo’n leren schooltas met de logo’s van o.a. Yes, Marillion en IQ er op gekalkt. Voor mij zag dat er toen erg cool uit, achteraf bedenk ik me dat de meisjes dit geen reden zouden vinden om hem als eerste uit te kiezen voor een dansje op het schoolbal. Voor mij was de meeste muziek uit die zogenaamde symfohoek volledig onbekend. Dus ook die van Marillion. Kayleigh kende ik natuurlijk wel en ik acht de kans groot, aangezien het in 1987 de NL Top 40 haalde, dat ik Incommunicado ook wel eens voorbij heb horen komen maar dat was het dan wel. Het hele verhaal dat er een bepaalde charismatische zanger met een hoop tam tam de groep had verlaten en dat er een new kid in town was had ik allemaal niet meegekregen. Ik wist natuurlijk wel dat ze daar in huis fan waren dus toen ik Hooks in You op MTV voorbij zag komen als zijnde new release moest ik daar natuurlijk even melding van maken.

Ja dat was wel een dingetje, er kwam op korte termijn zowel een nieuwe plaat van Marillion uit als mede van de oud-zanger Fish. Tegen de tijd dat die uitgekomen was kreeg ik op zolder bij hun The Space… te horen. Dit was het laatste nummer van het nieuwe Marillion album Seasons End. Ja beste mensen, dat was nog eens binnen komen met een knal! Wat ik daar hoorde was echt zo mooi, dat hoorde je niet op vrijdagmiddag op de radio. Toen Vigil van Fish verscheen knalde ze die samen op een TDK bandje (ivm de tijd moest er van beide albums 1 nummer sneuvelen…) en had ik zo mijn eerste echte Marillion ervaringen. Dus opvallend genoeg leerde ik ze dus kennen toen de op dat moment gouden combi Marillion en Fish net uit elkaar waren. Van het een kwam het ander, Cover my Eyes was op cd-single mijn eerste echte fysieke aankoop om daarna alle remmen los te gooien. Dankzij mij hebben de heren al een jaar of dertig een net iets dikker belegde boterham en ik een te volle cd-kast maar je moet je geld toch ergens aan kwijt niet waar?

De reistijd van reisdag 3 is dus een hele lange. Zo'n dertig jaar inmiddels en alles wijst er op dat de reis nog niet voorbij is. Marillion - The Space... - YouTube
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2521.jpg
Fish - State of Mind 1989 Music Video HD - YouTube
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/687.jpg?cb=1572473716

Reisdag 4

Er zijn twee bands die al mijn hele muzikale leven mee gaan. Ze waren er met hun eerste hit toen ik de muziek begon te ontdekken halverwege de jaren '80 en ze zijn er nog steeds! Ik heb het over Pet Shop Boys en a-ha. Beide bands die hoog op mijn favorietenlijst staan. Pet Shop Boys net ietsje hoger.

In 1986 en 1987 stonden de heren eigenlijk gewoon het hele jaar in de hitlijsten. Was het niet met de ene superhit dan was het wel met een andere knaller. Ze zaten dus al aardig in mijn muzikale DNA, het album Introspective was al een keer op een bandje terecht gekomen maar dat was toch vooral een verzameling 12" versies/lange versies van de hits uit die periode. Mijn eerste echte PSB album was Behaviour welke eind oktober 1990 verscheen. Dit album werd vooraf gegaan door de single So Hard en die vond ik meer dan fantastisch. De aankoop van de cd-single was snel gemaakt en ik heb daar geen exacte cijfers voor maar het zou mij niet verbazen dat dit mijn meest gedraaide cd-single is. Behaviour moest ik dus hebben, een keer in het weekend bij een platenzaak in Naaldwijk kocht ik 'm. Als een kind zo blij natuurlijk. Bij beluistering viel direct op dat het album een stuk minder uitbundig was dan dat ik de band kon van hun eerdere successen. Of ik dat in 1ste instantie een tegenvaller vond weet ik niet meer maar als die teleurstelling er al was dan was die ook weer snel verdwenen. Wat een fantastisch sfeervol album!

Dat was nog in de tijd dat een cd gerust een paar weken achter elkaar in de cd-speler kon blijven zitten en dat gebeurde dan ook op zeker. Een nieuwe stap in mijn reis was dat ik naar een heus concert ging. Niet Peter Koelewijn of Corry Konings die tijdens de dorpsfeesten een half uurtje kwamen optreden nee een echt volwaardig popconcert! De Behaviour tour belande op 24 mei 1991in de Rotterdamse Ahoy. De kaartjes werden geregeld en toen moest enkel het vervoer nog. We waren jong verre van een rijbewijs en de grote stad nog onbekend. Of te wel, mijn vader bracht ons (we waren met z'n vieren van ongeveer de zelfde leeftijd) en we werden opgehaald door een vader van een van de andere mede-concertgangers. Man man wat een ervaring, je eerste concert en dan gelijk in de enorme betonnen bak van een Ahoy (die overigens lang niet vol zat). T-shirt en petje gekocht en na afloop vanaf een reclamebord van de weg een poster op groot formaat er op redelijke nette wijze af weten te halen en die heeft een tijdje op mijn kamer gehangen tot dat die vervangen werd door eentje van Fabienne ofzo. Een puberende jongen van 15 heeft nu eenmaal prioriteiten.

Mijn liefde voor synthpop was er dus al snel, mijn enorme liefde voor de muziek uit de UK hielp daar natuurlijk ook bij. Ik ging via MTV de Engelse chart volgen die elke maandag op tv kwam. Vanuit PSB was ik zo bij OMD en Erasure (maar die laatste ging na een paar jaar weer voorbij) waarna de wat meer grondleggers zoals Human League, Heaven 17 en a Flock of Seagulls snel volgde. De liefde voor synthpop is er nog steeds en ook in volle glorie. PSB behoren nog steeds tot mijn grootste muzikale liefdes en ik draai het misschien niet altijd maar ik kan het wel altijd draaien. Het komt nooit voor dat ik er geen zin in heb of "nu ff wat anders". Dat zal dan wel onvoorwaardelijke muzikale liefde zijn.

Setlist van die bewuste avond in Ahoy:

This Must Be the Place I Waited Years to Leave
It's a Sin
Losing My Mind
What Have I Done to Deserve This?
My October Symphony
I'm Not Scared
We All Feel Better in the Dark
So Sorry, I Said
Suburbia
So Hard
Opportunities (Let's Make Lots of Money)
How Can You Expect to Be Taken Seriously?
Rent
Where the Streets Have No Name (I Can't Take My Eyes Off You)
West End Girls
Jealousy

Always on My Mind
Your Funny Uncle



https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5438.jpg?cb=1535011003

Heel erg leuk om allemaal te lezen vigil!

Zeg maar nee dan krijg je er twee! Gevleugelde uitspraak destijds, mooi die weer eens tegen te komen.

Leuk leesvoer, vooral ook als het gaat om de kennismaking met grote muzikale liefdes als Marillion en PSB. En veel herkenning ook, als je een tijd hebt gespaard voor een album moest je ook wel echt een goede keuze maken.

Toffe verhalen vigil! PSB zijn eigenlijk altijd wel relevant gebleven, knap dat ze gewoon al ruim 3 decennia meegaan. Dit interview in de Volkskrant heb je denk ik al wel gelezen?

Erg leuke reis tot nu toe, vigil, vooral ook juist omdat je een heel andere ontwikkeling hebt doorgemaakt dan ikzelf. Erg aantrekkelijk geschreven en leerzaam, ga zo door!

De wand met de top 100 albums, dat waren nog eens tijden.

De local hier had cd albums op alfabet, die wand met top 100 en nieuwe releases. En buiten de afgeprijsde cd maxi bak wat mijn favoriete plek altijd is geweest

Blijft de vraag welke nummers het veld moesten ruimen en zodoende geen onderdeel van de gave reis werden?

Dat bepaalde ik natuurlijk niet zelf en wat ik miste kwam ik niet heel veel later achter hoor. Ik kocht de albums redelijk snel er na.

Volgens mij was t View from the Hill en Holloway Girl

Reisdag 5

Laten we het eens over vakantie hebben. Vanaf de zomer van 1991 ging ik met mijn vriendengroep op vakantie. De eerste keer was ik nog net 15 (iets van 2 weken voor mijn 16de birthday) en gingen we een weekje naar camping Het Grote Bos in Doorn. De jaren er na volgden Epe, Chaam, Valkenburg/Schin op Geul, met de bus naar Lloret de Mar, met eigen vervoer naar het Balatonmeer in Hongarije en naar de kust in Frankrijk ergens tussen Bordeaux en de Spaanse grens. Altijd met een mannetje of 6 a 8 en de samenstelling wisselde wel eens, soms die wel mee en soms die niet. De muzikale reisgids was wel altijd het zelfde. Dat waren de Pop in je Moerstaal dubbel cd's vol met de klappers en meezingers uit (vooral) de jaren '80. In 't Donker, Monica, Stiekem Gedanst, Annabel, Over de Muur en ga zo maar door. Toen al maakte de nummers van Klein Orkest en Het Goede Doel de meeste indruk en dat is nu ik van al die artiesten ook de albums ken nog steeds zo. Qua albums begon je met een verzamelalbum van de Grootste Hits van die artiest. Qua het Goede Doel was dit het live album Live!!!. De eerste studioplaat kocht ik niet lang daar na. Dit was Souvenir welke uitgekomen was in 1989. Een album waarop Temming flink zijn stempel mocht drukken. De nieuwste snufjes werden ingezet en muzikaal ging het dieper dan ooit. Dit werd niet door alle fans gesnapt want ik vrees dat dit album qua verkoopcijfers het aardig moet afleggen bij de succesvolle eerste drie.

Ik kocht deze bij de Free Record Shop in Maassluis uit zo'n twee voor veertig gulden bak. Ik weet niet precies met welke andere plaat ik deze kocht maar dat zou wel eens Fugazi van Marillion geweest kunnen zijn. Niet dat ik daar echte aanwijzingen voor heb maar het is wel zeker dat ik Fugazi ook rond die tijd uit de twee voor veertig actie bak heb gehaald. Ergens misschien nog niet eens zo'n vreemde combi. Het is bekend dat Temming behoorlijke liefhebber is van de symfo (vooral King Crimson) en bij het album Souvenir kon hij dat (vooral qua productie) ook hier en daar laten horen. Overigens, dat je eigen voornaam, nee geen Henk, ook redelijk prominent op de hoes staat is natuurlijk ook wel leuk

Souvenir is tot voor kort altijd mijn favoriete Goede Doel album gebleven, het hoogste plekje op het podium is op dit moment over genomen door Mooi en Onverslijtbaar uit 1986 met o.a. mijn favoriet Alles Geprobeerd. Mijn favoriet van Souvenir is vrijwel altijd Niemand Weet Dat jij Bestaat geweest maar ook die is onlangs min of meer vervangen door Ik Krijg Je Wel.

Ik heb zelfs inmiddels een behoorlijke Goede Doel verzameling en ook van Henk en Henk vrijwel alles (mis hier en daar een cd-single) in de kast. Het gaat zelfs zo ver dat ik de laatste tijd af en toe contact heb met Henk Temming en hij me heeft geholpen met het uitbreiden van mijn verzameling (tegen betaling dat dan weer wel, maar anders kom je er niet aan). Handtekening met soms een persoonlijke boodschap er op om het af te maken

Het Goede Doel - Niemand weet dat jij bestaat

https://www.musicmeter.nl/images/cover/25000/25347.jpg

Ja, deze band had ik wel verwacht. Leuk ook dat persoonlijke contact. Het geeft je muziekbeleving net even iets extra's.

Reisdag 6

Rule, Britannia! Britannia, rule the waves!

In 1994 had ik de Top 40 wel volledig achter mij gelaten en was enkel nog bezig met de Britse hitlijsten. Dus het fenomeen Britpop leerde ik snel kennen. Er waren zeker een aantal singles die ik al erg leuk vond maar qua album was de grote eye opener toch echt Blur met het album Parklife! Een iconisch album met iconische hoes, iconische videoclips en uiteraard ook iconische liedjes. Veel Britser dan dit ging het niet worden. Het begon natuurlijk met de single Girls & Boys welke zelfs in Nederland een hitje werd. Mijn aandacht werd wat extra getrokken door de single versie welke gemixed was door de heren van Pet Shop Boys (wat overigens goed te horen was).

De tweede single werd het titelnummer Parklife. Ja, toen viel bij mij wel het 50 pence muntstuk en was ik groot fan. Wat nog steeds een meer dan fantastische single is. De oorlog met Oasis kreeg ik natuurlijk wel mee maar was voor mij geen issue. Ten eerste was mijn keuze al gemaakt, ten tweede vond ik hun muziek ook prima en ten derde was er nooit iemand die mij met een mes op de keel er naar vroeg. Feit is dat er met zestien tracks wel wat veel nummers op het album staan. Misschien net ietsje te veel waardoor het wat van zijn urgentie aan het verliezen is. Maar ja welke moet dan weg? End of a Century, To the End, Tracy Jacks, Trouble in the Message Centre of toch Clover over Dover? Nou ik dacht het toch niet! Het hoort bij elkaar zoals er geen schuim op Engels bier hoort.

Dankzij Blur ook bij hun grote inspiratiebron The Kinks terecht gekomen en ook daar tot volle tevredenheid van kunnen genieten met de ene na de andere topsong. Mijn liefde voor Engeland is nog steeds enorm. Er zijn mensen die het raar vinden dat ik nog nooit in Parijs ben geweest en al wel heel vaak een aantal dagen in Londen en de rest van Engeland. Ik vind daar verder niets vreemds aan, als ik moet kiezen ga ik de volgende keer gewoon weer naar de andere kant van de plas(je) ipv voor het eerst naar Parijs.

Blur - Parklife
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/988.jpg?cb=1574948505

ga de volgende keer wat verder omlaag dan London, je zal zeker niet teleurgesteld worden onderin Hampshire en omgeving

Ow ik ben ook niet alleen in Londen geweest hoor, o.a. van Birmingham, Cambridge en tot zelfs Southampton aan toe

De manier waarop je 't weergeeft, lijkt het erop alsof je blij was dat je heelhuids terug bent gekomen. Heb zowel in The South Downs als in Lake District en Yorkshire gewandeld en dat zijn prachtige omgevingen; en in Engeland kan je er op rekenen dat altijd aan het einde van de dagetappe, aan de rand van het dorp een pub zit. En op onverwachte plekken zit er een platenzaak