Even geluisterd... en nee, dit zegt me werkelijk niks. Moet wel een curiositeit geweest zijn in de hitlijst van 1992.

Het was een liedje vanuit de Levi's reclame. Daardoor werden veel hele oude liedjes ineens weer hits (Mannish Boy, Stand by Me, The Joker, Should i Stay Should I Go enz enz)

Ook het titelnummer van dit album zegt je niets? Is eveneens bekend van de een of andere reclame: Dinah Washington - What a Diff'rence a Day Makes! (1959)

Zegt me helemaal niets, en hoewel ik niet zo'n symfo-progger ben ga ik me speciaal voor jou eens wagen aan het bekendste album van Renaissance.

Ja, die zegt me bij beluistering dan weer wel wat. Chocotoff? Of iets in die richting?

Ik heb nog even op die Levi's reclame zitten broeden. 1992 was voor mijn Top 40-bewustzijn, maar allicht niet voor mijn televisiebewustzijn en reclame hoorde daar gewoon bij. Nou had je, pakweg, wasmiddelenreclames en die waren gewoon irritant, maar het was wel duidelijk welk product er aan de man gebracht werd. Maar de reclames voor pakweg spijkerbroeken, auto's en alcoholische versnaperingen speelden dermate sterk in op het sentiment en dermate weinig rechtstreeks op waar het over ging, dat ik daar vermoedelijk gewoon een blokkade voor had.Inderdaad een aardige opsomming van liedjes waarvan je je afvraagt hoe bekend ze anno nu zonder zo'n opkontje nog zouden zijn

Het grappige is dat niet veel later diezelfde Levi's reclames juist fungeerden als springplank voor nieuwe artiesten, al kwamen sommigen hiervan niet veel verder dan de status van one hit wonder dankzij de reclame. Namen die me te binnen schieten zijn Babylon Zoo - Spaceman , Smoke City - Underwater Love en Shaggy - Boombastic.

Shaggy kan je toch moeilijk onder one hit wonder scharen met een hele rij hits waaronder een paar op nr 1

Mijn 1ste ingeving was koffie maar het blijkt thee te zijn

reclame - pickwick - YouTube

"al kwamen sommigen hiervan..."

Technisch gezien heb je gelijk maar heel overtuigend is het niet...

Dat is mijn favoriete gelijk

Deel #1 - 1996-1999: Top 40 / Cassettebandjes / The Box

https://www.musicmeter.nl/album/27188

Het verhaal gaat dat de moeder van Gal Costa elke dag uren lang naar klassieke muziek luisterde toen ze zwanger was van Gal, in de hoop dat haar dochter interesse in en gevoel voor muziek zou krijgen. Mijn moeder heeft mij voor mijn geboorte ook aan een enorme hoeveelheid muziek blootgesteld, zij het wellicht iets minder bewust...

Nou waren mijn ouders beiden enorme muziekliefhebbers, dus de liefde zat ongetwijfeld van jongs af aan goed in mijn DNA. Hij moest heel even aangewakkerd worden, maar vanaf dat moment was het hek van de dam en heb ik nooit meer omgekeken. Het begon met enkele cassettes van Bert & Ernie, The Lion King (god wat was ik gek op Hakuna Matata) en de audio-cd van Pluk van de Petteflet. Ik had een Jungle Book-koffertje om ze in te bewaren en overal mee naar toe te nemen. We waren onafscheidelijk en het koffertje bleek al snel te klein voor al mijn bandjes.

Mijn vader had rond die tijd net Nick Cave ontdekt en draaide zijn CD's herhaaldelijk thuis en in de auto. Volgens hem heb ik meermaals verzocht of die depressieve herrie uit mocht, maar dat herinner ik me zelf niet. Ik herinner me wel dat ik op de achterbank van de auto met mijn cassetterecorder helemaal in mijn eigen wereld verdwijn. Ook zie ik mezelf nog zitten naast onze stereo installatie, elke vrijdag(?), met een papieren exemplaar van de top 40, klaar om voor mijn favoriete liedjes precies op tijd op record te drukken (zodra die vervelende DJ's eindelijk hun mond hielden). Met name als we een lange autorit voor de boeg hadden, wilde ik maar al te graag een nieuw bandje voorbereiden.

Mijn eerste muzikale herinneringen gerelateerd aan TV stammen ook uit deze periode. Ik herinner me vaag dat een klasgenootje 'fan' was van No Scrubs en ik het van hem moest checken. Ik kwam thuis uit school en vroeg het nummer aan op The Box. Een week later besefte ik me hoe zinloos dat was, het nummer kwam sowieso 10x per dag voorbij op die zender. Ik kon het op dat moment echter nog niet op waarde schatten, ik vind het nummer nu veel leuker dan ik het toen vond.

Ik twijfelde in eerste instantie eigenlijk tussen Aqua - Aquarium (1997) en Toy-Box - Fantastic (1999) voor dit eerste avontuur, maar toen realiseerde ik me dat dit de hoes is die de meeste herinneringen aan die tijd bij me oproept. Ik dacht eigenlijk dat deze uit '97 of '98 zou zijn, maar het is toch al 1999 zie ik. Van de 4 Hitzones die we in huis hadden was deze in ieder geval, samen met deel 06, mijn favoriet. Met klappers als Bailamos, Sing it Back, Mambo No. 5 en mijn persoonlijke favoriet Blue (Da Ba Dee) heeft deze eindeloze rondjes in mijn CD-speler gedraaid. Er stonden 3 nummers op die ik elke luisterbeurt skipte, maar verder was ik behoorlijk in mijn nopjes met deze verzamelaar. Andere nummers uit deze tijd waar ik hele sterke herinneringen aan heb: Şıkıdım, Livin' la Vida Loca, We're Going to Ibiza, King of My Castle en Canned Heat.

In 1999 gebeurt er overigens ook nog iets anders in mijn jonge muziekleven wat ik nooit zal vergeten: ik zie de clip van Windowlicker een aantal keer op The Box. De muziek vind ik heel raar en kan ik totaal niet plaatsen, maar het is vooral de video die me bijblijft. Een traumatische ervaring bijna. Van het eerste stuk snap ik niks en het duurt ook nog eens eindeloos lang, maar het tweede stuk bezorgt me wekenlang nachtmerries. Het zal nog exact 7 jaar duren voordat Richard D. James zich opnieuw een weg in mijn leven baant. In 2006 ontdek ik Girl/Boy Song, Fingerbib en raak ik verzot op Nannou. En dan is er Selected Ambient Works 85-92, wow, een nieuwe favoriete artiest lijkt geboren. Nieuw? Ik leg ineens de link naar deze clip uit mijn jeugd - een bizarre revelatie voor de 17-jarige Koen. Ik kende deze man blijkbaar allang…. In retrospectief ben ik dan eigenlijk vooral blij dat ik niet 2 jaar eerder ben geboren, ik denk dat Come to Daddy mogelijk nog meer schade had aangebracht in mijn tere kinderzieltje.

Het zal nog wel een jaar of 3 duren voor de Hitzones en de hitjes een beetje uit mijn leven verdwijnen, tot 2002 blijf ik redelijk fanatiek de top 40 volgen. Ergens in 2000 ontdek ik wel een andere artiest die mijn muzikale belevingswereld - op een positieve manier - op zijn kop zal zetten.

Een goed begin!

Deel #2 - 2000-2003: Rock-muziek & een discman die overuren draait.

https://www.musicmeter.nl/album/537

Ergens in 2000 zie ik de clip van Otherside op TV en ik weet niet wat ik hoor. Met open mond zit ik naar het scherm te staren en ik besluit voor mezelf "dit moet wel het mooiste nummer ooit gemaakt zijn". Ook de clip vind ik prachtig, met die vreemde, scheve, zwart-wit wereld. Ergens diezelfde week zal ik aan mijn moeder vragen of ik de CD mag kopen. Ik had (naast mijn cassettes) al wat singletjes, Hitzones en enkele gebrande CD's verzameld, maar dit wordt het eerste echte album wat ik 'zelf' zal aanschaffen.

Ik was helemaal enthousiast met mijn allereerste CD, maar de eerste luisterbeurt was lastiger dan verwacht. Opener Around the World blijkt behoorlijk 'hard'. Het nummer klinkt ruw, springerig, ongrijpbaar en ik vind het eigenlijk helemaal niks, al wil ik dat niet direct aan mezelf toegeven. Parallel Universe is een stuk gestroomlijnder en bevalt me beter, maar ook voor de gitaar-uitbarstingen in dit nummer ben ik dan nog niet helemaal klaar. Gelukkig neemt de band daarna een stapje terug: Scar Tissue vind ik meteen een ontzettend mooi liedje. Dankzij de eindeloze uren Pokémon op mijn Game Boy heb ik al een aardig basis-niveau Engels opgebouwd, zodat ik de teksten hier en daar toch half kan volgen. With the birds I share this lonely view…. zingt Kiedis, en ik vind het een mooie gedachte. Ik heb verder geen idee wat 'Scar Tissue' betekent, maar ik kan wel opgelucht ademhalen: de CD lijkt toch geen miskoop. Samen met Road Trippin' zal dit nummer in de weken hierna uitgroeien tot mijn favoriet, mijn soort van heilige drie-eenheid samen met Otherside. De drie mooiste nummers ooit gemaakt? Het zou zomaar kunnen, besluit ik.

Mijn Walkman is ondertussen vervangen door een Discman: nummers skippen i.p.v. doorspoelen, wat een weelde. Deze CD zal wekenlang mijn Discman niet verlaten en hoewel ik de hardere nummers meestal skip, beginnen ze wel langzaam beter te bevallen. Californication zal 2 jaar lang met afstand mijn meest gedraaide album zijn. Het album opent de deuren naar de rock en in de deze jaren omarm ik een aantal bands, waarvan Linkin Park, Bloodhound Gang, Alice in Chains, The Offspring en Incubus de belangrijkste zijn. Als in 2002 By the Way uitkomt, ben ik direct enthousiast. In Augustus krijg ik de CD voor mijn verjaardag. Het titelnummer vind ik wel aardig, maar vooral op de 3e single Can't Stop ben ik behoorlijk gek. Ook enkele oudere RHCP-CD's hebben dan al de weg naar mijn oren gevonden. Ze liggen nog steeds ergens bij mijn vader thuis.

Een kleine 3 jaar houden RHCP hun status van mijn favoriete band vast, maar vanaf 2003 komt mijn muzieksmaak en -interesse ineens in een nieuwe stroomversnelling terecht. Onder invloed van diverse online fora, vrienden, radio, mijn ouders en ook nog steeds de muziekzenders op TV, word ik aan heel veel nieuwe muziek blootgesteld. Als ik dan op een dag Go with the Flow op TV zie, neem ik definitief afscheid van de Peppers en schaf ik Songs for the Deaf aan. Rated R en het s/t debuut volgen rap. Titels als Feel Good Hit of the Summer fascineren me mateloos. Ik besluit dat Josh Homme mijn nieuwe favoriete muzikant is en No One Knows is dan even mijn nieuwe favoriete nummer aller tijden. Al snel volgt ook een verkenning van Kyuss, Desert Sessions, Mondo Generator, etc. Al hun side-projecten pluis ik online uit. Maar Josh Homme kan zijn positie niet lang vasthouden, want even later ontdek ik voor het eerst een artiest waar ik mezelf echt fan van durf te gaan noemen: Les Claypool.

De meeste users op de fora waar ik destijds rondhing waren een paar jaar ouder, dus hun smaak was ook net wat stapjes verder ontwikkeld. 1 van hen bracht mij op het spoor van Primus. Het absurdisme en de speelsheid, de eigenzinnige uitstraling van Claypool, hun weirde clips en lyrics, onbewust was ik daar al langer naar op zoek denk ik. Voor het eerst voel ik me echt verwant aan de muziek die ik luister. De vibe van Primus sluit aan bij mijn mood, bij hoe absurd de wereld en de mensheid is. Het zijn dingen die ik wel voel, maar zelf dan nog niet onder woorden kan brengen. Obsessief begin ik al hun CD's te verzamelen. Primus trekt me definitief de alternatievere hoek in en opent dan ook de weg naar Metallica, System of a Down en Tool. En uiteraard naar Tom Waits, die een feature heeft op Tommy the Cat. Die liefde is er niet meteen, maar het zaadje is geplant. Een jaar later zal Rain Dogs keihard mijn leven binnen denderen. Maar het begon allemaal bij Californication.

Tussendoor blijf ik ook de hitlijsten volgen, ergens vanaf 1999 hou ik mijn eigen lijstjes bij. Hoewel ik nu geen data meer heb, heeft voor mijn gevoel vooral Get Busy van Sean Paul in 2002/2003 eindeloos mijn weeklijstjes aangevoerd. Andere hitjes waar ik gek op was: Supreme, In da Club, Kryptonite, The Real Slim Shady, Sk8er Boi, Clint Eastwood en Pumpin' on Your Stereo (die clip!). Pop, Rock en wat Hip-Hop dus, verder reikte mijn interesse niet. Maar richting het einde van deze periode ontdek ik via mijn vader ook een andere band die me van mijn sokken blaast.

Ik zie inmiddels 2,0* voor Californication en 1,0* voor By the Way. De herwaardering van het jeugdsentiment moet nog komen?

Ik zie die twee zaken toch een beetje los van elkaar, anders kan ik Hitzone 08 ook wel 4* geven.

Als ik Californication nu in zijn geheel luister, kom ik er maar met moeite doorheen. Die 2* vind ik eigenlijk nog aan de ruime kant, dus wellicht is het toch een sentiment-bonus. Tijdens het schrijven van dit stukje heb ik wel weer wat albumtracks opgezet, dat was erg lang geleden. Het was leuk om ze terug te horen, maar meer dan dat haal ik er niet meer uit. Mijn favorieten van Primus en QotSA staan wel nog steeds op 4*. S.C.I.E.N.C.E. is een andere favoriet uit die periode die wel overeind is gebleven.

Dat kan allicht. En die beide RHCP's zijn ook wel erg lang. Nou zijn RHCP niet heel nadrukkelijk mijn muziek en QotSA nog veel minder, maar Scar Tissue en No One Knows hebben hier toch wel een speciaal plekje. Allicht ook omdat ik ze ooit eens op een kritisch moment gehoord heb (vooral Scar Tissue staat nog levendig voor de geest)... heel misschien zijn het ook wel gewoon goede nummers.

Ik bespeur zelf alweer een aantal jaren herwaardering van muziek die ik lang geleden goed vond en toen tijdelijk weggezet had. Allicht ook met de erkenning dat ik er waarschijnlijk weinig aan zou vinden als ik het nu voor het eerst zou horen. Vandaar de vraag.Tja, de albums van 2 Unlimited zitten hier ook alweer een tijdje in de lift

Klinkt bekend, andersom werkt dit ook. Ik luister wel eens naar albums die in m'n vroege tienerjaren gereleased zijn en die ik destijds gemist heb. Gebeurt me vaak dat ik er met m'n huidige oren niet veel aan vind, maar me tegelijkertijd besef dat ik het in het releasejaar zelf fantastisch gevonden zou hebben. Wat dus zou betekenen dat als ik zo'n album destijds ontdekt had, ik het vandaag de dag ongetwijfeld hoger zou waarderen. Als u begrijpt wat ik bedoel...

Ja, dat herken ik ook wel. Sommige muziek kon ik een tijd lang echt niet meer horen, terwijl ik er nu wel weer enige waardering voor heb. Geen idee hoe zich dat precies in sterren uitdrukt, maar ik heb wel enkele platen ooit naar 0,5* verlaagd om ze vervolgens jaren later weer naar 1,5 of 2* te verhogen. Een waardering is natuurlijk nooit definitief.

En muziekwaardering is ook altijd gerelateerd aan je referentie-kader. Toen ik hoorde hoe 'funky' Primus, Incubus en een deel van het oudere werk van RHCP zelf klonken, daalde mijn waardering voor de 'rauwere' nummers op Californication al wel een beetje. Dat nam enkel toe naarmate ik meer muziek hoorde.

Daarnaast is By the Way inderdaad véél te lang.

Even een duit in het zakje - muziek en eten hebben een zekere parallel: naarmate je meer leert kennen, je smaak zich ontwikkelt, neem je ook minder snel met iets genoegen.

Qua food: ik ken mensen die nog steeds carpaccio (in vleesvorm) bestellen als voorgerecht, terwijl ik dat uitermate 'boring' vind, op zijn minst, en daarnaast tamelijk kannibalistisch. Weet nog goed hoe ik destijds Pretty Vacant ervoer en hoe ik na de punk erna er rond 2000 tegenaan keek: vrij slappe hap, die ik totaal niet meer als hard beleefde.

Ik zou zeggen: gewoon afblijven van je eigen jeugdsentiment - dat heeft je immers ook gevormd. Old and wise besef ik nu dat ik a. nooit alles wat ik destijds heb weggedaan, had moeten verkopen en b. een herwaardering (ook na een devaluatie) altijd een reële optie is. Dingen die je als 15-jarige deed/waardeerde, zie je als 30+ toch anders. Maar het blijft je verleden dat je mede heeft gevormd.

Qua vinyl ben ik spijtoptant numero uno en zou ik willen dat ik alle blues, folk en pychedelic die ik ooit had weer terug kon toveren. Het kan wel zo zijn dat bepaalde album je ondertussen de strot uitkomen.

Ik heb mijn waardering in sterren (nog) niet aangepast maar de laatste keren, dit jaar nog, dat ik RHCP draaide vond ik er ook geen zak aan. Klonk aan een aaneenschakeling van maniertjes en hopeloos verouderd. Niet alles doorstaat de tand des tijds. Maar misschien klinkt het over enkele jaren weer beter.

Wat betreft Aphex Twin hebben wij zowat een identieke ervaring doorgemaakt. Ook ik kan die griezelige clip nog goed van de late MTV uurtjes (met dat intro wat maar doooooor en dooooor er doooooor gaat), om er pas veel later er achter te komen dat dit dezelfde man was achter Selected Ambient Works en Richard D James , alhoewel de cover van het laatste album bij mij wel vaag een belletje deed rinkelen.

Ook grappig: Ik kan me nu ook echt niet meer Koen voorstellen die voor zijn eigen plezier RHCP gaat draaien

Ja, die belletjes met de hoes had ik ook inderdaad, maar het was nog steeds een hele vreemde link om ineens te leggen na al die jaren.

Ik had overigens een vergelijkbare, nare ervaring met de ongecensureerde versie van de clip van Rock DJ van Robbie Williams, zij het net iets minder extreem dan bij Windowlicker

Overigens vond ik het best lastig om 3 behoorlijk vormende jaren tot 1 post/plaat te condenseren. Als ik mijn reis hier 8 jaar geleden had beschreven dan hadden QotSA (waarschijnlijk) en Primus (zeker) beiden hun eigen post gekregen. Maar inmiddels zijn mijn smaak en interesses al weer allerlei andere kanten opgegaan en zijn er essentiëlere platen voor mijn huidige muziekbeleving bijgekomen.

Cool, dit is tot nu toe vrijwel gelijk aan mijn ontwikkeling, met hier en daar wat andere uitstapjes.

Ik was dus wel al oud genoeg om 'Come to Daddy' mee te maken toen deze uitkwam. Sterker nog, de 'alternatieve' clips werden destijds vooral 's avonds laat uitgezonden, waardoor ik me kan herinneren deze te zien op het kleine tv'tje waarop ik stiekem deze programma's keek, in een verder geheel donkere tienerslaapkamer. Dat was inderdaad geen pretje, kan ik bevestigen.

Goede stukken tot dusver, Koenr!

Meneer voelt zich nu te goed voor de Peppers?!

Nee ff serieus, heel boeiende en leuke stukjes man, sterk geschreven, ik ben hooked! Keep it up!

Deel #3 - 2003: CD's in de auto / De Top 2000 / Mijn eerste snobistische trekjes

https://www.musicmeter.nl/album/1046

QotSA en Primus stonden dus op een voetstuk bij mij en vrijwel alle muziek die ik luisterde was ergens gedurende mijn eigen aanwezigheid op deze planeet uitgebracht. Een echte classic-rock-fase, zoals velen anderen die kennen, heb ik nooit gehad. Mijn relatie met oudere muziek zou nog jarenlang met horten en stoten gaan. Één band torende in mijn 14-jarige beleving echter ver boven alle andere rock-dino's uit: Pink Floyd.

Als mijn vader doorkrijgt dat mijn muzieksmaak steeds serieuzere vormen aanneemt, beginnen we vaker over muziek te praten. Ik mag nu ook iets vaker de muziek in de auto bepalen en de eerste keer dat ik Songs for the Deaf in de auto met mijn vader deel, staat me goed bij. Dit is één van de eerste keren dat mijn vader zich heel positief uitlaat over een album van mij. Hij legt me tijdens de luisterbeurten uit dat de Spaanstalige radio-stukjes Mexicaanse invloeden representeren, dat het album zich zogenaamd ergens in het zuiden van Noord-Amerika afspeelt, etc. Het idee van een concept-album krijgt dan langzaam vorm in mijn hoofd. Hoe toepasselijk ook dat we deze CD in de auto luisteren! Dit gesprek vindt overigens niet in Nederland plaats, het zal tijdens de zomervakantie van 2003 zijn geweest. (Ik bedenk me nu overigens dat hij RHCP eigenlijk ook wel goed vond, maar waarschijnlijk was hij niet veel thuis in de periode dat ik die CD grijs draaide. Ik was toen waarschijnlijk ook nog net iets te jong om serieuze gesprekken over muziek met hem aan te gaan, 12-13 of 14-15 is toch een wereld van verschil.)

Maar goed, ik ben inmiddels dus iets ouder en vanaf dat moment probeert hij me ook vaker kennis te laten maken met 'zijn' muziek. De meeste dingen gaan er echter niet direct in. Genesis vind ik vervelend. De synths van Simple Minds, Depeche Mode en andere '80s acts klinken cheesy en belegen in mijn oren. Nick Cave - daar is 'ie weer - klinkt nu echter wél interessant, vooral Into My Arms vind ik dan een heel erg mooi nummer. Maar op een dag is daar Pink Floyd. Oi, wat is dat? Nummers van ruim 10 minuten?? Met hemelse, uitgesponnen gitaartapijten? Teksten over Lost Souls in a Fishing Bowl? Zoiets had ik nog nooit gehoord in 'mijn' muziek. Wat een pracht. Mijn vader kon bovendien eindeloos over de band praten, over hun invloed, het optreden in Pompeii, etc. Ze krijgen daardoor een soort mythische status in mijn gedachten.

Wish You Were Here bevatte een nieuw soort schoonheid, eentje die ik nog helemaal niet kende. Ik leende de CD van mijn vader en ik heb het album in de maanden die volgden eindeloos gedraaid. Het feit dat Primus Have a Cigar had gecovered, maakte het voor mij extra leuk dat ik nu beide bands in mijn leven had. Mijn helden waren blijkbaar ook liefhebbers van mijn vader's helden. Dark Side of the Moon en The Wall deden me toen al iets minder, dat is nooit veranderd, maar toen ik naar het oudere werk begon te luisteren (Meddle / The Piper / A Saucerful) ging er weer een nieuwe wereld voor me open. Ik herinner me vooral dat The Gnome en Bike veel impact hadden toen ik ze voor het eerst hoorde. Ook in de '60s konden humor en muziek blijkbaar al op een eigenzinnige manier samengaan, dat had ik niet verwacht. Die Barrett bleek gewoon net zo'n muzikale mafkees als Claypool. Sterker nog, ik kwam er achter dat Claypool recent nog heel Animals had gespeeld! Ik vond het leuk om voor het eerst dit soort linkjes tussen oude en 'nieuwe' muziek te kunnen leggen. Een paar maanden intensief luisteren later besluit ik dat Set the Controls for the Heart of the Sun mijn favoriete Pink Floyd nummer is. Dat is het overigens nog steeds.

Met mijn buurjongen - hey Dirk - had ik het in de jaren hiervoor vooral over games, sport, flippo's en Pokémon gehad. Hij luisterde naar Queen, Dire Straits, AC/DC, Europe en nog wat andere oude zooi waar ik niks aan vond. Een beetje een ArthurDZ-type dus. Maar nu hadden we ineens een common interest met Pink Floyd. Die december zal ik samen met hem voor het eerst serieus meerdere dagen lang naar de top 2000 luisteren (ondertussen ongetwijfeld verzonken in potjes FIFA, Soccer Slam of SSB. Onze strategische Pokémon-gevechten hadden we inmiddels achter ons gelaten). En hoewel ik lang niet alles in de lijst leuk vond, ging ik daardoor wel veel oude muziek voor het eerst met een frisse blik bekijken. Sommige nummers waren toch wel heel erg mooi of bijzonder, en langzaam sijpelden er ook wat meer van zijn muzikale voorkeuren tussen de mijne door. Pink Floyd was daarmee het begin van de omarming van muziek van voor mijn tijd. Hoewel er nog heel veel oude muziek was die ik niet kon waarderen en het nog een lange weg zou zijn voor ik serieus oudere platen in ging duiken, was dat toch wel een openbaring voor me. Ook mijn liefde voor post-rock, een genre waar ik in 05/06 helemaal gek op zou worden, begon hier bij PF.

Er is nog een reden waarom deze plaat essentieel voor me is. Met mijn vader heb ik altijd een moeizame relatie gehad. Hij was veel weg voor zijn werk en ik kon maar over weinig dingen met hem praten voor mijn gevoel. Ik was veel hechter met mijn moeder. Muziek heeft ons vanaf het moment dat ik PF omarmde toch een beetje verbonden. Het werd voor mij, zeker in latere jaren (ook nu nog), een manier om met hem te kunnen communiceren. De combinatie van drank en muziek werd op latere leeftijd een omweg die nodig was, om hem wat losser te krijgen ook, voor we het eindelijk over belangrijke zaken konden hebben. Door de jaren heen zal de muzikale inbreng die onze gesprekken begeleidt vaker en vaker van mijn kant komen, maar het is nooit eenrichtingsverkeer geworden.

2003 sloot ik af met het idee dat ik 'mijn bands', mijn helden in de muziek, definitief had gevonden: Primus / Pink Floyd / Queens of the Stone Age - in die volgorde. Daar kon nooit meer iets overheen, toch? De rest was wel leuk, maar veel minder belangrijk. Hitjes vond ik nu een stuk minder interessant, de top 40 was eigenlijk best wel stom. Met veel klasgenootjes en sportvriendjes was ik toen eigenlijk ook al lang de aansluiting kwijt. Dacht ik. Wist ik veel dat het in het komende jaar nog veel erger zou worden.

Weer een mooi verhaal en gvd weer zo'n freaking spannende clliffhanger!

Een mooi, soms ontroerend stuk zelfs. Heel openhartig Koen, wat fijn! Leuk om te lezen wat muziek kan teweegbrengen en zelfs kan bijdragen aan relaties.

Pink Floyd is nog steeds the G.O.A.T., maar ArthurDZ heeft denk ik niks met AC/DC though.