Prachtige stukjes, RockAround! Vlot geschreven, met af en toe nog fijne, subtiele humor ook. Benieuwd naar het vervolg!

Jullie zijn zulke mooie mensen allemaal.

Ontzettend mooi stuk was dit!




Voor mij is dit zo herkenbaar, ik ben zelfs na het derde jaar gestopt. Ik wilde zo graag goed les kunnen geven omdat ik alle aspecten buiten het lesgeven (ontwerpen van lesstof bijvoorbeeld) ontzettend interessant vond, maar de laatste stage was echt een hel. Het was een opeenstapeling van zoveel ''faalmomenten'' dat ik op een gegeven moment echt gefrustreerd en wanhopig werd. Ik werd steeds korter in de kar thuis en reageerde het af op degenen die het absoluut niet verdienden (mijn ouders) en mijn drumstel (pure wanhoop eruit rammen). Toen ik in de spiegel keek 's ochtends voor mijn (uiteindelijk) laatste les zag ik iemand die helemaal ''op'' was. Gelukkig had ik een stagebegeleider (en ouders) die zagen dat het verkeerd ging en met mij rondom de tafel ging zitten, er viel toen een enorm gewicht van mijn schouders af. Als ik door was gegaan, had ik zeker wel eens in een depressie kunnen eindigen.

Het voelde alsof ik drie jaar van mijn leven had weggegooid (bijna aan de eindstreep, maar dan ''opgeven''), maar achteraf gezien kan ik zeggen dat na drie jaar stoppen de beste beslissing is die ik ooit heb gemaakt. Daarna startte ik met Onderwijswetenschappen in Utrecht en heb ik inmiddels een bachelor-diploma en start ik in september met de master. Ik hoop dat je uit de pijn toch nog iets waardevols hebt kunnen halen in verdere paden van het leven.

Ik herken dit ook heel erg. Maar uiteindelijk zijn die drie jaar niet weggegooid. Het is een ervaring die enorm leerzaam en vormend is, die je de rest van je leven meeneemt, en waar je als een sterker persoon uit bent gekomen. Hierdoor zal je andere fouten in de toekomst ook minder snel maken.

prachtig Koenr

Mooi geschreven en ja; uit talloze eigen ervaringen kan ik volmondig beamen dat Bruce live ervaren zeer louterend werkt.

Nou nu ga je overdrijven

Ik weet dat ik die drie jaar niet als weggegooid mag beschouwen, ze hebben me uiteindelijk ook gemaakt tot wie ik ben. Maar af en toe steekt dat wel weer eens de kop op. Het derde jaar van de lerarenopleiding was al even uitputtend, een combinatie van faalmomenten en slechte begeleiding. Op een boogscheut van de eindmeet stond ik weer op het punt de handdoek in de ring te gooien, maar uiteindelijk was ik wel geslaagd en zat de rit er eindelijk op. Daarna ben ik naar Leuven getrokken om er via een schakelprogramma de master in de pedagogische wetenschappen te behalen. Dat was een wereld van verschil, maar daar komen we hier nog op terug.

Via een reeks omzwervingen ben ik als leerkracht Nederlands in het volwassenenonderwijs beland en dat ligt me zoveel beter dan lesgeven in de middelbare school. En in mijn vrije tijd hou ik me met honderd-en-een creatieve dingen bezig. Maar toch stel ik me nu en dan nog de vraag 'Wat als ik destijds iets anders had gedaan?'

Track 5: de grote zeemeermin

Augustus 2008, ik verhuis met mijn mama omdat het ouderlijk huis verkocht wordt na de scheiding van mijn ouders. Tussen een stapel oude tijdschriften die mijn papa had achtergelaten, zat het allerlaatste nummer van Panorama, een Vlaams magazine dat eind 1997 voor de laatste keer verscheen. Voor de gelegenheid had men tussen de interviews (waar mijn papa het ongetwijfeld voor gekocht had) en het vrouwelijk naakt lijstjes samengesteld met de twintig beste boeken, films en platen aller tijden. Op één in de muzieklijst? Blue van Joni Mitchell. Nieuwsgierig als ik ben beluister ik de nummers meteen op YouTube. Een kat die met haar staart tussen de garagepoort geklemd zit vind ik nog aangenamer klinken. Is dit het beste album aller tijden, vóór Blood on the Tracks, Harvest en Abbey Road?

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1264.jpg

Maar de jaren gaan zoals zij gingen, en ik gun Blue een herkansing. Intussen zit ik in mijn eerste jaar van de lerarenopleiding en hoewel dat keihard werken is, heb ik toch nog genoeg tijd om naar muziek te luisteren. Ik heb maar weinig vrienden, dus breng ik uren door naast de radio en op MusicMeter, ontdek zoveel nieuwe dingen en herwaardeer oudere albums. Nu is het plaatje wel compleet: de minimalistische (maar daarom niet minder belangrijke!) muzikale begeleiding laat Joni’s breekbare stem helemaal tot haar recht komen. Pure magie. Zoals je olijven moet leren eten (en bier moet leren drinken), zo moet je blijkbaar ook Joni leren appreciëren. River is trouwens het enige kerstlied dat je elke dag van het jaar kan draaien.

Joni is een bosnimf die me laat verdwalen, een sirene die me lokt met haar wonderlijke gezang. Toch zijn de teksten een even grote troef van Blue. Ik lees me verloren in die wondermooie liedjes vol weemoed over de liefde en andere ellende. Het is tijdloze poëzie waarin Joni haar rusteloze ziel blootlegt, maar dan met het oog voor detail van een kortverhalenschrijver. Misschien voelde ik me toen wel even ontheemd als Joni beschrijft in River. Samen met Bruce en twee andere legenden die nog volgen, brengt zij me de liefde voor de liedtekst bij. Haar allermooiste tekst is Both Sides Now, het best vertolkt op de gelijknamige plaat uit 2000, met de wijsheid der jaren in haar stem. Maar het was Blue dat me Joni leerde kennen en dit album zal altijd een plaats hebben in mijn hart.

Vandaag luister ik opvallend vaak naar vrouwelijke singer-songwriters. Phoebe Bridgers, Sarah Jarosz, Billie Marten, Nadia Reid, Audri... Allemaal lijken ze de mosterd gehaald te hebben bij Joni. Dat geeft me dan elke keer weer een gelegenheid om Blue nog eens te draaien.

Joni, samen met Kate geweldenaars. Zo mooi!

Ja, prachtige plaat dat Blue!

Track 6: twee brommende barden

Begin 2009, Humo kondigt aan dat Bob Dylan een nieuwe plaat zal uitbrengen en ik zucht, want van die zagende ouwe knar hoef ik niks te horen. Eind 2009: Blowin’ in the Wind, Knockin’ on Heaven’s Door en Like a Rolling Stone worden klassiek genoeg geacht om opgenomen te worden op de cd Greatest Classics (Vol. 1), Sara en Hurricane vallen net af. Het kan al eens raar gaan in ’t leven. De daaropvolgende jaren beluister ik alles wat de bard met de nasale stem ooit heeft uitgebracht, lees ik al zijn teksten in twee kasseidikke boeken, inspireert hij mij voor tal van eigen gedichten en in oktober 2016 verdedig ik vurig zijn Nobelprijs tegenover iedereen die het onterecht vindt dat de eer voor een keer eens niet gaat naar iemand die dikke boeken heeft gepend die hij nooit heeft gelezen.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/767.jpg

Blood on the Tracks is misschien de beste Dylan-plaat, maar Blonde on Blonde heb ik het vaakst gedraaid, tot ik elke letter en noot kende. Bij voorkeur terwijl ik Chronicles las, zijn autobiografie uit 2004. Daarin vertelt hij in zijn onmiskenbare stijl over drie bepalende momenten in zijn leven: toen hij als jonge, hongerige singer-songwriter in New York belandde met niks op zak behalve talent, toen hij als bijna-dertigjarige overal geprezen werd als visionair en stem van zijn generatie, en toen hij zich als veertiger een voorbijgestreefde dinosaurus begon te voelen en op zoek ging naar herbronning.

Het album neemt een valste start die ik eerlijk gezegd liever oversla, maar dan is het smullen met Visions of Johanna, I Want You, Just Like a Woman en Sad Eyed Lady of the Lowlands. En is One Of Us Must Know niet het hartverscheurend mooiste wat deze troubadour ooit heeft voortgebracht? Mondharmonica, liefdesverdriet, een in de tijd heen en weer schipperende tekst en dan die schitterende opbouw naar dat prachtig openklappende refrein… Alles wat hem zo goed maakt, zit hierin. Of bijna alles: je hoort opvallend weinig protest in de teksten op deze plaat. Hier spreekt eerder Dylan de hoofse lyricus, die de liefde voor zijn muze in al haar verschijningsvormen bezingt.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6062.jpg

Dylan leidde me ook naar die andere evangelist van de liedtekst, met wie hij altijd vergeleken zal worden. Maar Leonard Cohen, was dat niet die boeddha met zijn grauwe stem voor wie pleinen in Gent volstroomden? Het duurt even voor ik zijn muziek ook echt een kans geef. Bij het volledig beluisteren van zijn debuut Songs of Leonard Cohen raak ik helemaal bevangen. Wanneer ik na de lerarenopleiding op kot in Leuven beland om een master te behalen, beluister ik de plaat zo vaak, laat 's avonds, wanneer ze het best tot haar recht komt.

Net als bij Dylan zal ook het wonderlijke leven van deze bard een rol spelen in mijn waardering. Een (auto)biografie heb ik van hem nooit gelezen, maar op het internet verslind ik alle artikels die ik over hem vind. Ik kan zo jaloers zijn op het zelfvertrouwen dat Cohen op dit debuut laat horen, in zijn stem en in zijn teksten. Hij was iemand die het leven ten volle geproefd had, er met beide voeten in stond, en die ervaringen vertaalde hij naar wondermooie poëzie. Zijn nummers nemen je mee naar plaatsen die heel tastbaar zijn, maar tegelijk zo ver weg. Suzannes stekje ligt gewoon aan de rivier in je eigen stad, maar tegelijk in een voorwereldlijk, Bijbels landschap.

En wie schreef nu de beste teksten van de twee? Of is het toch Joni? Of Bruce? Of nog iemand anders? Maakt niet uit, luister gewoon naar die weelde aan prachtmuziek en geniet.

Ik kan de wat latere Joni prima hebben, maar dit is nog altijd hoe ik over Blue denk

Blijven herbeluisteren

Dylan!

Hoewel mijn favoriet Highway 61 Revisited is en blijft, komt Blood on the Tracks stilaan in de buurt.. En You're a Big Girl Now is Desolation Row nu wel voorbij als favoriete song.

Track 7: hemelse schepsels

In juni 2014 zit die lerarenopleiding er eindelijk, eindelijk op. Het is tijd voor wat anders: ik trek naar Leuven om via een schakelprogramma de master in de pedagogische wetenschappen te behalen en ga op kot in die wonderlijke stad. Ik herleef. Mijn kotgenoten worden een tweede familie, plots heb ik zoveel vrienden, er zijn jazzoptredens en poëzieavonden, ik ga bij een studentenvereniging, we organiseren optredens en debatten, er is blond schuimend bier, ik maak een wekelijks radioprogramma over film op een lokale vrije zender. Die drie jaren worden de mooiste ooit.

In december 2014 zit ik op mijn kot where the heat pipes just cough en lees ik een artikel op de site van De Morgen, dat de kanshebbers voor de Sound of 2015-trofee van de BBC oplijst. Ik beluister alle artiesten (ik weet nog dat ik de uiteindelijke winnaar, Years & Years, onmiddellijk een bende aanstellerige zeikerds vond), maar het is de laatste groep in de lijst die me met verstomming slaat. Met Heavenly Creatures brengt Wolf Alice een bloedmooi akoestisch nummer dat ik die avond nog tientallen keren draai (vaarwel studeren), vooraleer door te klikken naar de schaarse andere nummers die ze op dat moment uit hadden. Moaning Lisa Smile en Bros, meer kan het toen nog niet geweest zijn, maar ik ben verkocht en verknocht. Aan de goddelijke stem van Ellie Rowsell, die je zo het universum van de groep insleurt.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/486000/486105.jpg

Toen kondigde de groep hun eerste album aan, dat de dag na mijn laatste examen zou verschijnen. Op voorhand werd er nog een single gelost, het heerlijke Giant Peach. Ook weer dat donker-sprookjesachtige, dat mysterieuze, dat verhalende dat ik bij veel andere groepen tevergeefs zoek. Die ochtend in juni trek ik natuurlijk meteen naar platenzaak Bilbo op het Ladeuzeplein (ik voel me plots zo oud nu ik dit schrijf), pluk My Love Is Cool van het rek ‘Nieuw deze week’, reken af en luister de rest van de dag nergens anders meer naar. Het was het begin van een wonderlijke liefde, die nog lang door mag gaan. Eindelijk heb ik het gevonden: ik ben megafan van een jonge, frisse groep.

Wolf Alice hoor je nooit op Studio Brussel en haast niemand in mijn omgeving kent hen, dus zet ik met mijn evangeliseringsdrang anderen aan om naar deze wonderlijke groep te luisteren. Schijnbaar moeiteloos wisselen ze tussen sereniteit en extase, tussen rammen en dromen. De ene keer bezweert Ellie je met haar stem als een Keltische hogepriesteres, dan weer klinkt ze alsof ze eigenhandig alle zielen van zondaars naar de hel meesleurt. Ik kijk nu reikhalzend uit naar hun derde album, nadat het tweede (Visions of a Life) en hun optreden in Antwerpen eind 2018 ook zo weergaloos waren. Maar die eerste liefde, die vergeet je natuurlijk nooit.

Track 8: van rupsen en vlinders

Ik zat eveneens op mijn kot in Leuven toen ik op een lenteavond overal artikels zag verschijnen over de nieuwe worp van ene Kendrick Lamar. Hiphop deed me bitter weinig: in mijn lagereschooltijd was er wel Eminem op de radio geweest en Outkast legde ik geregeld nog eens op, maar voor de rest was de wereld der rappers niet aan mij besteed. Dat er iemand bestond als Kendrick, die al een bejubelde eerste plaat uit had, was me dus compleet ontgaan. Maar alle lovende woorden in de pers maakten me best nieuwsgierig naar die jongen.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/485000/485433.jpg

De single i was het eerste wat ik beluisterde. De versie op Youtube, met de video waarin Kendrick danst in een wit T-shirt, kleurde mijn lente: swingend, soulvol en een tekst die blijft hangen, zo kon hiphop dus ook zijn. Toen ik vervolgens het hele album erdoor joeg, was ik verrast dat de versie van i daarop zo anders klinkt dan de single. Maar na een tijd vielen de puzzelstukjes op hun plaats en begreep ik hoe i op de plaat perfect past in het verhaal dat Kendrick wil vertellen.

Want iets te vertellen heeft hij. To Pimp a Butterfly is zo'n album dat je telkens in zijn volledigheid moet beluisteren om het volledige verhaal dat Kendrick kwijt wil, mee te krijgen. Tegen het einde van 2015 had ik dat dan al zo'n duizend keer gedaan, tot ik elke noot en elke letter kende, van het knisperende vinyl waarmee het allemaal begint tot het minutenlange gesprek dat een perfecte afsluiter vormt. Daartussen zitten autobiografische verhalen, straatwijsheden, protest- en strijdliederen en hele lappen spoken word. Maar vooral goddelijke muziek.

De combinatie van hiphop en jazz is immers wat me zo blijft aantrekken aan To Pimp a Butterfly. De plaat prikkelde me niet enkel om de geschiedenis van de hiphop in te duiken, de eindeloze lijst van muzikanten in het cd-boekje liet me ook het werk van saxofonist Kamasi Washington en trompettist Ambrose (even spieken voor de familienaam) Akinmusire ontdekken, van wie ik vorig jaar op Jazz Middelheim nog een fantastisch optreden zag. Dat Kendrick op zijn volgende plaat, DAMN, de synthesizers bovenhaalde, vond ik jammer. Zijn stem en teksten gaan zo goed samen met de saxofonen en trompetten dat ik hoop dat hij ze nog eens afstoft.

Ik ben geen grote hiphopluisteraar, van de laatste twee jaar ken ik vooral wat ik op de radio hoor voorbijkomen. Ik sta open voor jullie suggesties, want al die kale synthesizers en lauwe lyriek die me zo bereiken, steken schril af tegen Kendricks tour de force uit 2015. Maar dat geeft me dan altijd weer een gelegenheid om dit meesterwerk vol toeters, bellen en een boodschap nog eens op te leggen.

Track 9: of all the gin joints in all the towns in all the world

Bombino leerde ik kennen in 2013, toen Humo over hem schreef. Van zijn teksten begreep ik niks (hij zingt in zijn moedertaal, het Tamasheq), maar met zijn combinatie van blues, waar ik al enkele jaren zo'n liefhebber van was, met de muziek van zijn volk, de Toeareg, wist de man uit Niger me onmiddellijk te bekoren. Vijf jaar later gebeurde het onmogelijke: Bombino bracht een nieuwe plaat uit, en kwam optreden in mijn achtertuin.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/712000/712785.jpg?cb=1520357318

Ik was intussen afgestudeerd in Leuven, had onmiddellijk werk gezocht met mijn masterdiploma en overal het deksel op de neus gekregen. 'We hebben gekozen voor de kandidaat met meer ervaring,' ik kon mijn slaapkamer bijna behangen met dat zinnetje. Dus was ik maar wat ervaring gaan opdoen voor de klas. Na een rampzalige en een iets minder rampzalige interim, belandde ik in een centrum voor volwassenenonderwijs en dat beviel me enorm. Dankbaar publiek, uitdagende inhoud, fantastische collega's. Ik had ook de kans gekregen om op m'n eentje te gaan wonen en was beginnen schrijven voor Luminous Dash, een online muziekmagazine. Geld krijg je er niet voor, wel de kans om prachtige muziek te ontdekken en af en toe eens een held te interviewen.

Toen ik Bombino's nieuwe plaat Deran in mijn mailbox toegestuurd kreeg, las ik immers dat de man zou optreden op het piepkleine Ottertrotterfestival in mijn stad, Mechelen, in het park achter mijn wijk. Of all the gin joints in all the towns in all the world, he walks into mine: dat kon ik niet laten voorbijgaan. Ik mailde zijn promotor en voor ik het wist zat ik tegenover Bombino in de backstage. In het Frans (Engels is hij niet machtig) hadden we het over zijn voorbeelden Jimi Hendrix en Mark Knopfler, over schrijven en zingen in je moedertaal, over hoe gitaren anders klinken in de woestijn, over een boodschap van vrede brengen door muziek. Daarna gaf Bombino een fantastisch optreden dat die prachtige junidag helemaal af maakte.

Toen ik de volgende dag mijn interview wou uittypen, ontdekte ik dat de geluidsopname waardeloos was. Terwijl wij backstage zaten te keuvelen, was op het podium immers het Antwerp Gypsy-Ska Orchestra bezig geweest, en ik hoorde meer van hun optreden dan van Bombino's antwoorden. Dus schreef ik zijn antwoorden maar uit op basis van mijn herinneringen en maakte ik er meer een artikel dan een klassiek interview van, een dag in het spoor van Bombino. Ik hoop dat ik dat ooit nog eens kan inhalen.

Deze episode markeert ook hoe ik de laatste jaren nieuwe muziek ontdek: omdat ik die bespreek, of omdat mijn collega’s dat doen. Ik leg een nimmer eindigende Spotify-lijst aan (fantastische uitvinding) met het beste waar ik zo op stuit, en dat zijn de meest uiteenlopende dingen. En de ene artiest leidt je al eens naar een andere. Via Bombino ontdekte ik een schat aan Afrikaanse blues, van Imarhan over Kel Assouf tot Songhoy Blues. De teksten zijn voor mij onverstaanbaar (gelukkig vind je hier en daar vertalingen) maar de muziek is telkens onweerstaanbaar.

Heb je nog een link naar het artikel, RockAround? Lijkt me wel leuk om te lezen.

Helaas, bij een recente restyling van de website is er heel wat oude inhoud gesneuveld, waaronder dit legendarische artikel

Ah, das jammer.

Track 10: everybody wants to be a cat

Als kind had mijn papa me wel geïntroduceerd in jazz, maar het stroperige bigbandgetoeter dat hij draaide, beviel me voor geen meter. Toch bleef ik benieuwd naar die gekke muziekstijl. Toen ik op MovieMeter actief werd, ontdekte ik dat Kind of Blue van Miles Davis de te kloppen jazzplaat was, dus trok ik naar de Free Record Shop (ik voel me weer zo oud wanneer ik dit schrijf) om die te kopen. Een volledige plaat zonder zang was nieuw voor me, maar iets sleurde me er meteen in mee. Volgens mij is ze ’s avonds opgenomen en moet ze dan ook ’s avonds geconsumeerd worden, dus vele avonden luisterde ik naar Miles' meeslepende klanken.

De al genoemde Kendrick Lamar liet me verder in de jazz duiken. Ik ontdekte de giganten van het genre, maar net zo goed jonge hemelbestormers. Als student in Leuven bracht ik vele zondagavonden door in de bar van het Stuk, waar aanstormende jazzartiesten het beste van zichzelf gaven. En sinds een jaar of twee heb ik, naast mijn nooit eindigende afspeellijst met alle muziek die ik nieuw ontdek, ook één met enkel jazz. Oud of nieuw, met zang of zonder, met veel instrumenten of met weinig: zolang het maar goed is. Ben ik nu een jazzcat? In elk geval levert het muziek op waar ik maar geen genoeg van krijg. Het lijkt mij het genre waar heden ten dage de spannendste dingen in gebeuren.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/750000/750538.jpg?cb=1552148438

Hier had dus net zo goed een andere jazzplaat kunnen staan. Lubiana met haar kora en goddelijke stem, Schroothoop met hun instrumenten uit gerecycleerd afval, de hypnotiserende jungletrip van MDC III, de met reggae geïnjecteerde gezangen van Zara McFarlane... Of eentje van artiesten die jazz vermengen met andere genres en hun eigen brouwsel creëren: Tristan, Mirek Coutigny, Unknown Mortal Orchestra... Toch werd het Theon Cross met zijn tuba.

Theon ontdekte ik per toeval. Een collega-recensent had een kaartje voor zijn optreden in de AB, maar kon zelf niet gaan, dus belandde ik in zijn plaats in de zaal. Diezelfde dag nog had ik op het werk (ik werkte toen gelukkig op een kantoor) Fyah een keer of twintig beluisterd, met mijn hoofdtelefoon op. Wat kan toeval soms gelukkig zijn: hoe Theon met de tuba, toch de brombeer uit de familie van de eindeloos elegantere saxofoon, trompet en trombone, zulke subtiele, gelaagde, swingende, betoverende muziek weet te maken, dat is weergaloos. In je eentje naar een optreden gaan, het blijft iets raars, en toch voelde ik me niet eenzaam tussen al die jazzcats die mee uit de bol gingen. Het was met kleine oogjes dat ik de volgende dag naar het werk ging en tijdens mijn middagpauze mijn recensie uitschreef. Die staat gelukkig wél nog online.

Wat heerlijk blijft het om steeds nieuwe muziek te ontdekken. De boomer-rock waar het ooit allemaal mee begon draai ik nog maar heel zelden. Wel heb ik vandaag al naar de nieuwe plaat van Nubya Garcia geluisterd (ja, jazz) en naar het nog te verschijnen eerste album van Ndugu, die akoestische hiphop met Afrikaanse invloeden brengen. En straks is het tijd voor The Blues Show op de BBC. Waar ik op filmgebied al lang in een dip zit en ik nog maar net uit mijn leesdip ben gekropen, heb ik op muziekgebied gelukkig nog geen luisterdip meegemaakt.

Terwijl ik dit schrijf, is het donker geworden, maar buiten is het nog niet koud. Een ideale avond voor jazz en blues, eigenlijk. Het schrijven van deze stukjes heeft me laten terugblikken op zoveel episoden in mijn leven. Sommige zou ik helemaal willen veranderen, andere zou ik zo opnieuw willen beleven. Maar dat kunnen we niet, we kunnen en moeten enkel vooruit. Hoog het glas, zeggen we dan maar, op al die muziek die we koesteren, op al die muziek die we nog moeten ontdekken, op al die prachtige muziek die ons vergezelt in het leven, elke dag opnieuw.

Ook dit las weer als een boek
Mooie stukjes, RockAround, of krijgen we nog een toegift?

Dankjewel zeg! Een toegift heb ik niet meteen liggen, ik geef graag de fakkel door aan een andere enthousiasteling voor meer muziekmijlpalen!

Mooie verhalen en via de muziek ook een inkijkje in iemands leven. Dank je wel.

Had even je laatste stukje gemist, maar dank voor al het uitstekende leesvoer RockAround! Hopelijk is er iemand die het stokje van je wil overnemen, jordidj1 ofzo, of Gretz, cosmic kid, Edgar18, charlotte2807... gewoon wat namen die me tebinnen schieten

Sterk en boeiend geschreven, RockAround. Bedankt voor deze reis, en je laatste zin is heel mooi gezegd.

Deranged dan maar als volgende?

Ik ben vereerd maar dit is niet aan mij besteed vrees ik. Zou te geforceerd worden.

In het verleden wel eens geprobeerd om enkele uitgebreide teksten over een bepaald album te schrijven omdat ik dat ik dat op dat moment graag wilde. Als ik die nu teruglees ben ik niet tevreden dat is de gedachte erachter. Ben je benieuwd naar de meest recente muzikale openbaringen die mijn levenspad sieren, kijk dan bij de Kate Bush albums en Benny the Butcher vooral. Moment of Truth ook wel. Het is voor mij een mooi muzikaal jaar geweest tot zo ver. Dat wel. Sowieso ook weinig zin om de spoken uit het verleden weer op te rakelen. Als ik nu nog iets ga schrijven over Quadrophenia of zo, zou niks worden.

Mooi topic, maar voorlopig gaat het hem voor mij niet worden.