Misschien wil Mssr Renard wel? Of GrafGantz of Wandelaar?

Spreekt me zeker aan, maar voor nu geen tijd vanwege privésituatie. Dus later ...wie weet.

MVW had ook aangegeven interesse te hebben.

Lijkt mij ook zeer leuk, maar net als Edgar houd ik de deur voorlopig nog even op een kier.



Die heb ik al vet lang niet meer gezien hoor. Maar wie weet keert 'ie weer terug, hij heeft zich tenminste niet uitgeschreven

Ik ben meer van de oneliners in plaats van hele levensverhalen. Maar lief dat je aan me denkt

Tsja, dan hadden we zijn obscure topic maar niet moeten verkwanselen!

Nog bedankt RockAround voor de mooie verhalen!



Na al die lange verhalen zie ik een dergelijk concept voor de afwisseling wel zitten eigenlijk:

'Op mijn dertiende luisterde ik al naar David Bowie in mijn pyjama.
Ik zei, hé David, waarom heb je mijn pyjama aan?'
Toet-toet!

Casartelli?

O heu...

Ik heb hier in mijn hoofd wel eens een opzetje voor gemaakt, maar de lat is door een aantal voorgangers wel erg hoog gelegd.

misschien Dance Lover, of mn teefjes 123poetertjes en Gretz?

ik ga ondertussen wel in het geheim alvast bezig, misschien dat ik dit jaar nog een reis drop

Ik ben bang dat ik even niet genoeg tijd kan vrijmaken om hier echt mee aan de slag te gaan. Wel eens aan een opzetje begonnen, maar is nog lang niet af.

't is duidelijk corona-tijd hier. Men noemt een ander - vrijwilligers vóór riep de sergeant en iedereen deed een pas terug, behalve soldaat J - maar verschuilt zich achter het eigen masker ("hoogliggende lat", "geen tijd") - de landen zijn oranje, niet de muziek, vrinden - heb 'ns de ballen!

Oké, geef me nog even een paar weken en dan ga ik hier aan de slag.

Mooi kan ik ondertussen mijn progsokken in de was doen en mijn sandalen (teva's) opsnorren

Of je luistert je even inhoudelijk in, in plaats van telkens dezelfde afgedragen metaforen op te snorren

A propos: is er al ergens een indexlijst van wie hier al aan bod zijn geweest?

Gretz? Is er al een wiki-pagina?

In de marketing-communicatie wordt anders regelmatig gewezen op het positieve effect van de herhaling

Die lijst (onvolledig) is hier al eens geplaatst; zal eens zoeken.

De laatste die ik vond was deze, van eind april 2013: Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis



Hierna zijn iig nog Aero, ikzelf Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis en Don Cappucino nog geweest

De laatste 6 maanden kom ik niet verder dan een reis door mijn kamer. Toevallig strand ik hier en zie een doodlopende weg met zoekgeraakte vrijwilligers. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Bij goede aanmoedigingen en een korte uitleg van de do’s and don’ts wil ik best een poging wagen.

Kom op kom op!

Do: gewoon jezelf zijn
Don't: je aanpassen

hup EJB! hup EJB!

OK, Ok, als jullie 5 seconden over hebben vertel ik mijn levensverhaal.

Ik geloof in je, EttaJamesBrown!

1. Plattelandskind met accordeon

Je weet toch: “start with the end in mind”. Daar gaat het bijna direct al mis.
Voor mijn reis weet ik de eerste albums snel te vinden. De laatste zijn een stuk moeilijker. Twijfel over m’n bestemming, m’n verborgen boodschap en dieper liggende gedachtengoed. Dat zal wel komen omdat die boodschap en gedachtengoed er niet zijn. Ik zwabber maar wat. Het einde van m’n reis zal ook m’n begin zijn. Ik ben globetrotter op de vierkante millimeter. Een paspoort heb ik niet. KLM heeft nog nooit een cent aan mij verdiend en dat zal ook wel zo blijven. Een zwabberende reis door mijn kamer, dat zal het zijn.
——

Toen Jimi Hendrix nog leefde, keek ik voor het eerst ook rond. Pas rond 1974 kwam muziek echt binnen. Oude plaatjes spelen op de pick-up of Toppop kijken met m’n oom en tante (die toen tieners waren). Mijn favoriete album was met stip:


https://www.musicmeter.nl/images/cover/86000/86204.jpg
Alle liedjes kon ik meezingen. Vast en zeker nu nog steeds. Heerlijke teksten en krachtige melodieën. Pas jaren later kwam ik erachter dat het vaak (altijd?) variaties op bestaande klassiekers waren. Een boerenzoon ben ik dan wel niet, maar ik kom wel aardig in de buurt. Jaren gewoond in het stinkende Oost-Groningen waar vanuit mijn slaapkamer ik de aardappelmeelfabriek kon zien.

En muziek? Met bloed, zweet en tranen kreeg ik accordeonles. Van m’n eigen vader of all people. Met de kennis van nu (maar ook met die van toen) weet ik dat dat geen gelukkige keuze is geweest. Daarover later meer.

Mooi begin. Op de zwabberaars onder ons.

2. Gladde Engelse muziek en een frisse neus

Ach die aardappelmeelfabriek! Wat gaf dat een stank en schuimkragen op het water, precies voor ons huis langs. Zelfs bij -10 graden bevroor het niet. De fabriek ging failliet en werd overgenomen door de coöperatie AVEBE. Zo’n faillissement vond ik zeer interessant: werklozen, leegstaande fabriekshallen en steeds frisser ruikend water voor de deur. Daar is mijn fascinatie voor economie en de inrichting van de leefomgeving begonnen. Met de overname door AVEBE is ook de waterzuivering eind jaren zeventig opgestart en heb ik voor het eerst op het kanaal kunnen schaatsen.

In diezelfde periode begon ik met steeds meer tegenzin accordeon te spelen en vond ik mijn vader een steeds slechtere leraar. Bij de overgang naar de middelbare school heb ik de Menghini 96 aan de wilgen gehangen. Mijn optredens hadden zich beperkt tot schoolfeesten, intochten van Sinterklaas en familiebruiloften.

Een van de eerste albums dat ik zelf kocht was:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3887.jpg?cb=1510665662

Ik vind deze nog steeds prachtig. Gladde zang omlijst door vriendelijke synthesizerklanken. Vooral ‘Come Live With Me’ raakt me diep, welhaast het perfecte popliedje. Op het VWO was ik de jongen van Heaven 17. Zelfs 30 jaar later bij een reünie wisten klasgenotes dat te vertellen. Natuurlijk koesteren zij de handgeschreven cassettebandjes die ik hun in die mooie begin jaren tachtig gegeven heb. Temptation!

De accordeon werd uitgeleend. Ik trok mij terug in de lesstudio van m’n vader en begon te pielen met de keyboards, orgels, de nagalm, het mengpaneel en drumcomputers. Zonder doel, zonder echte kennis van de apparatuur. En vooral: zonder vader die op de vingers keek. Ik maakte een soort ambient-house dat zijn tijd ver vooruit was. Heerlijk om te maken. En slecht ook.
Die gladde elektronische muziek was echter niets voor mij. Rond 1985 begon ik ook steeds meer op Heaven 17, Spandau Ballet, China Crisis en dat soort bandjes uitgekeken te raken. Het examenjaar zat er ook aan te komen. Tijd voor iets nieuws.

Haha geweldig Etta, goed bezig!

Haha, inderdaad, dit gaat vermakelijk worden zo Misschien kennen andere mensen hier de afloop allang, maar ik ben ook benieuwd waar je met je muziekmakerij belandt.

Over hoe de aardappelmeelfabriek werd ge-crushed by the wheels of Avebe...

https://i.ytimg.com/vi/ERy-99vXxnM/maxresdefault.jpg