Dank je aerobag. Fijn om te lezen.

Bedankt aerobag, het was een fijne trip!

Mooie reis aerobag.

Ik denk bij het lezen van dit spontaan aan Kismet, een eclectisch pareltje van de Hongaarse Márta Sebestyén.

Erg fijne reis Aero, dank!

ik drink met je mee Tim, bedankt he!

Genoten van je stukken en ik wil ook nog even zeggen dat ik vind dat je heel goed kan schrijven (heel leuke manieren om zaken te verwoorden, ontzettend vloeiende stijl, echt heel fijn om te lezen). Dank je wel.

Heel boeiend om mee te lezen

Erg fijn geschreven inderdaad. Ik mag graag wat stukjes schrijven maar vergeleken bij menig auteur hier voel ik me een heel klein jongetje. Chapeau!

Dank voor het delen en schrijven!

Thanks aerobag, fijne interessante verhalen

Mooi gedaan weer! Genoten van de verhalen van aerobag en enkele tips in mijn achterhoofd opgeslagen. Ben nu al eens wat vaker aan het luisteren naar The Moon and Antartica, een plaat die bij het uitkomen aan me voorbij was gegaan maar toch interessanter blijkt dan ik toen dacht. En door het volgende gloedvolle betoog om eens wat vaker pootje te baden in andere vijvers dan de Amerikaanse en Britse voel ik me ook wel aangesproken. Dank aerobag, hopelijk voelt iemand zich geroepen het stokje over te nemen.

Ja hoor! Ik begin er morgen aan!

Track 1: prelude

Veel albums beginnen met zo’n nummertje van een minuut waarin allerlei geluiden passeren, een collage van klanken en indrukken voor het echte werk begint. Hoewel ik nooit begrepen heb waarom zoveel groepen dat doen, stel ik het begin van mijn muzikale reis in vogelvlucht ook zo voor.

Bij het ontbijt stond zo ver ik me kan herinneren steevast de radio op. Radio Donna toen nog, met een afwisseling van recente hits en klassiekers. Eind december zonden ze steeds de top 2000 uit, waarbij mijn papa dan steeds liep te mokken dat dit niet écht de tweeduizend beste liedjes aller tijden waren, maar gewoon tweeduizend liedjes op verzoek. Hij is immers een zelfverklaard muziekkenner die weliswaar geen noot kan lezen en geen instrument kan bespelen, maar een eindeloze muziekverzameling heeft. Geheel in lijn met zijn adagium dat na de jaren zeventig amper nog goede muziek werd gemaakt (omdat toen de virtuositeit uit de muziek verdween, natuurlijk), kreeg ik met de paplepel Beatles en Stones, Queen en Led Zeppelin naar binnen. De recente hits op Radio Donna verketterde papa dan ook vaak mopperend als ‘springbonenmuziek’. Mijn mama is wel muzikaal begaafd en kon de hele dag Boudewijn de Groot, Norah Jones of Simon en Garfunkel lopen zingen of Mozart neuriën. Tijdens lange autoritten draaiden steevast de cassetjes van papa (ik spel dit woord bewust zoals hij het zelf in het Algemeen Beschaafd Antwerps uitspreekt, want geef nu toe, het correcte ‘cassettetjes’ laat je toch meteen ergens anders aan denken?) met daarop de Eagles, Fleetwood Mac en ander luistervoer dat naar zijn aanvoelen het best paste bij eindeloze autostrades en Ardense kronkelwegen.

Net als ArthurDZ was ik dus lange tijd een boomer op muziekvlak. Ik wist meer van kleinkunst, klassiek en classic rock dan van wat er op dat moment in de hitlijsten stond. Thuis hadden we dan ook geen kabeltelevisie, waardoor ik nooit aan MTV of andere clipzenders ben blootgesteld, en in mijn klas was er bijna niemand actief met muziek bezig. Het duurde tot het tweede middelbaar voor muziek echt deel ging uitmaken van mijn leven en ik er zelf naar op zoek ging. Die kwam echter niet in de vorm van albums.

Ik durf weleens te beweren dat ik deel uitmaak van een shufflegeneratie, die weinig voeling heeft met volledige albums. Dat is allemaal de schuld van een computerprogramma met een doorgesneden limoen als logo. We waren dertien en plots was er een plek waar je alle muziek van de wereld op een handvol minuten gratis vandaan kon halen! Wisten wij veel wat auteursrechten en piraterij betekenden: de grot van Ali Baba was gevonden. Via LimeWire downloadde ik het ene nummer na het andere. Maar natuurlijk begon ik met de muziek die ik kende: Beatles en Stones, Queen en Led Zeppelin. Af en toe downloadde ik ook wel iets recenters: zo had ik dingetjes van Arctic Monkeys en Wolfmother die ik hier en daar had opgepikt. De kwaliteit van de downloads was vaak lamentabel. Lang dacht ik dat Rock ’n Roll Train van AC/DC begon met het geluid van iemand die een milkshake leegslurpt. Net zo goed heb ik Valerie van Amy Winehouse tientallen keren gedownload, tevergeefs op zoek naar een versie waar niemand door de intro heen lult.

Ik wou echt wel fan zijn van een recente groep, maar ik vond weinig dat me echt aanstond en greep altijd terug naar de jarenzeventigmuziek waarmee ik vertrouwd was. Misschien zocht ik te hard naar iets dat net zo klonk als de Rolling Stones, misschien zocht ik ook wel op de verkeerde plekken. Op MusicMeter zat ik nog niet, kranten en tijdschriften las ik nog niet. Tot ik op een quiz in het vierde middelbaar mijn eerste cd won: A Rush of Blood to the Head van Coldplay. Die groep kende ik van hits op de radio die ik wel leuk vond (en gedownload had). Ik draaide de cd grijs en was overdonderd door de schoonheid van het prachtig openklappende In My Place, de mysterieuze outro van Daylight en natuurlijk het overdonderende Clocks. En eigenlijk van alle nummers, die ik niet veel later als mijn broekzak kende. Voor het eerst beluisterde ik een volledig album van mezélf. Het echte werk was daar.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/159.jpg

Terwijl ik dit schrijf, durf ik het aan om A Rush of Blood to the Head nog eens te draaien, voor het eerst sinds lang. Het bevalt me minder dan ik hoopte, maar meer dan ik gevreesd had. In My Place klapt gelukkig nog steeds zo prachtig open, de outro met 'slowly breaking through the daylight' is nog even mysterieus en meeslepend (maar hoe mak is de rest van dat nummer!) en Clocks blijft heerlijk. Maar het verrassende, het spannende is er compleet af en de stem van Chris Martin klinkt toch zo zalvend. Omdat ik zo vertrouwd ben met de nummers, valt pas op wat voor lange aanloop sommige nemen voor ze echt mooi worden (Politik), hoe repetitief sommige zijn (God Put a Smile Upon Your Face) en hoeveel yeahs en ooohs er in godsnaam voorbijkomen. Maar ooit vond ik dit een tijdloos meesterwerk, misschien moet ik het me zo maar herinneren.

Een veelbelovend begin!

Inderdaad, mooi begin. A Rush of Blood to the Head blijft wel een classic though. Staat eigenlijk geen minder nummer op.

Track 2: het rammelt en het schuurt

The Rolling Stones waren legendarisch. The Rolling Stones brachten hun meest legendarische plaat heruit, met tien nieuwe nummers. Eén plus één is twee: die moest ik hebben.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/77.jpg?cb=1555171693

Intussen had ik MusicMeter ontdekt, en de website van Rolling Stone, en de recensies in Humo. Speuren naar nieuwe (en nieuwe ouwe) muziek werd een geliefkoosde bezigheid. Maar veel van wat op deze site en elders hoog stond aangeschreven, vond ik op het eerste gehoor helemaal niets. Nog steeds waren er weinig jonge groepen die me echt bekoorden, en ook de klassiekers vielen niet altijd in goede aarde. Joy Division? Deprimerend monotoon gelul en monotoon gedreun, zo kan ik het ook. Pearl Jam? De VijfTV-versie van Nirvana: gierende grunge, maar dan met Eddie Vedders waargebeurde huilverhalen. Boe-hoe-hoe. The Smiths? Wat een sentimentele rotstem heeft die gast. Radiohead? IJl gezaag en melodieën die je compleet niet meeslepen. Die meningen heb ik intussen wel bijgesteld. Behalve Radiohead dan.

Ook Exile on Main St. bekoorde me aanvankelijk niet volledig. Fantastische nummers werden afgewisseld met gezapige, Shake Your Hips vond ik zelfs ronduit vervelend. Is dit nu volgens het MusicMeter-publiek de beste Stonesplaat? Er staat niet eens één hit op! Het was pas na vele luisterbeurten dat de puzzel compleet werd. Ik luisterde ernaar op woensdagnamiddagen terwijl ik hoorde te studeren. Ik luisterde ernaar de ochtend nadat het meisje op wie ik heimelijk verliefd was voor mijn ogen een andere jongen was beginnen kussen. Ik luisterde ernaar toen ik mijn eerste pogingen tot poëzie schrijven deed. Exile on Main St. werd mijn plaat. Dat er geen enkel nummer op stond dat ik vooraf kende, was juist een troef: dat maakte de cd tot een complete ontdekkingstocht.

Het ontzag werd zo groot dat het album ook telkens in zijn volledigheid moest worden afgespeeld. Toen ik eens telefoon kreeg in het midden van Sweet Virginia, begon ik na afloop de cd weer van voor af aan. Zo hoorde het.

Ook op dit eigenste moment speel ik de cd vanaf het begin, voor de derde keer vandaag al. De Stones mogen dan wel witte schoffies uit Londen zijn, hier klinken ze op hun Amerikaanst. Rock-'n-roll, rockabilly, blues, soul, country, gospel: ze gooien het allemaal in een mengsel dat nooit verveelt. Waarom hebben Tumbling Dice en Shine a Light nooit dezelfde faam genoten als Angie, Satisfaction, Sympathy for the Devil en al die andere hits waarvan ik de Stones al sinds mijn kinderjaren kende?

De plaat rammelt en schuurt ook wat, alsof ze volledig live is opgenomen in een smoezelige kroeg aan de Mississippi, met een behoorlijke scheut bourbon op. Het tweede schijfje, met de nieuwe nummers, heb ik veel minder vaak gedraaid, al vond ik Plundered My Soul wel een prachtnummer. 'I thought you needed my lovin', but it's my heart that you stole. I thought you wanted my money, but you plundered my soul.' Geen idee hoe dat moet voelen, Mick, maar toch voel ik het. Als zestienjarige, en nu nog steeds.

Jaaaa briljante plaat inderdaad! Ken deze ondertussen ook al meer dan 10 jaar en toch blijft Exile On Main St. keer op keer een praktisch niet te evenaren luistertrip voor mij. Echt zo'n plaat die je een geheel eigen universum inzuigt en maar niet aan kracht wil inboeten. Respect!

Met Coldplay heb ik nooit veel gehad, maar deze Stones-plaat is inderdaad wel aardig briljant. Zo veelzijdig en doorleefd.

Mooie conclusie, aerobag. Het was een waar genot om deze stukjes te lezen. Moge je nog talrijke fantastische artiesten, liedjes en platen op je pad tegenkomen!

Hier is het precies omgekeerd: de dino's van de pop zijn hier door- en doorgedraaid - ik heb ze 3-4 keer gezien en ik hoef ze nu echt niet meer te horen. I know it's only rock 'n roll and I like it - sure dude, but at 77?

T/m A Rush kon ik Coldplay echt wel waarderen - heb ooit in een moderne uitvoering van Ibsen's Poppenhuis meegemaakt dat Clocks ten gehore werd gebracht en dat paste wonderwel.

Destijds waren de Stones net begin 30, maar vanaf dit album ging het wel bergafwaarts natuurlijk.

Coldplay vond ik destijds verschrikkelijk, nu ben ik wel wat milder.

En weer een goede schrijver: fijne start RockAround!

Onze start is heel anders - hier geen ouders die een dergelijk fundament legden - maar Coldplay was voor mij ook essentieel. De eerste CD die ik kocht was X&Y, Coldplay was enige tijd met afstand mijn favoriete rockband, de band was zelfs een van de allereerste artiesten waarvan ik echt groot liefhebber was. (Met Lil Wayne en Eminem.)

Inmiddels houdt voor mij alleen Parachutes nog stand als album dat ik best zelf eens zou kunnen opzetten, en delen van Viva La Vida vind ik ook nog fijn. Gek genoeg vind ik juist A Rush of Blood nu erg saai, veel saaier dan het veel sprankelendere Viva La Vida bijvoorbeeld.

Mooie ode aan Exile, inderdaad hun beste!

Dankjewel allemaal, allereerst!

Viva la Vida (het nummer) was voor mij destijds het achtste wereldwonder, maar ik heb het zo vaak gedraaid dat ook hier het verrassende er helemaal af is. Toen in 2011 hun nieuwe single, Every Teardrop is a Waterfall, voor het eerst op de radio te horen zou zijn, zat ik al uren op voorhand in spanning te wachten. Om dan compleet teleurgesteld te worden door dat kermisriedeltje. Sindsdien heb ik hun hits nog wel horen passeren, maar volg ik hen echt niet meer.

Track 3: valsspelen! Geen album, maar een boek!

In de herfst van 2010 kocht ik op de Boekenbeurs in Antwerpen een boek over rock-'n-roll. Ik vond die muziek uit de jaren '50 met leren jassen en vetkuiven best cool en wou er meer over weten. Dat lukte ook met dit boek. Ik ontdekte hoe Elvis vanuit het niets de wereld veroverde en wat de onwaarschijnlijke verhalen waren van Little Richard, Chuck Berry en Eddie Cochran. Jerry Lee Lewis, Buddy Holly en Ritchie Valens kende ik uit respectievelijk Great Balls of Fire, The Buddy Holly Story en La Bamba, want film speelde zo mogelijk een nog grotere rol in mijn leven dan muziek, en het was fantastisch om meer over hen te weten te komen. De werkelijkheid bleek nog maar eens straffer dan fictie.

https://webservices.bibliotheek.be/index.php?func=cover&ISBN=9789064452703&VLACCnr=9472460&CDR=&EAN=&ISMN=&coversize=large

Maar dat was slechts een stukje van het boek. Het grootste deel ging over waar die rock-'n-roll nu eigenlijk vandaan komt, uit welke genres hij voortkomt. Met name: de blues.

Ik leerde hoe de blues geworteld is in Afrikaanse muziek en zijn vorm kreeg in het stoffige zuiden van de VS, op één van de vreselijkste bladzijden uit de geschiedenis. Ik ontdekte het mythische levensverhaal van Robert Johnson en de liedjes die hij recht uit zijn ziel leek te scheuren. Ik maakte kennis met B.B. King, John Lee Hooker, Charley Patton, Howlin’ Wolf en Elmore James. Die rauwe stemmen, ruwe snaren en teksten over schrijnende armoede en gebroken harten openden een nieuwe wereld voor me, terwijl de vertelling me meenam op reis door een tot de verbeelding sprekend landschap, van de Amerikaanse Burgeroorlog tot de jaren vijftig.

Zo ontdekte ik ook fantastische covers van oerbluesnummers. Love in Vain door de Stones, bloedmooi akoestisch op de plaat Stripped uit 1995. Stop Breaking Down door The White Stripes. Crossroads door Cream. Bijna alle artiesten die ik geweldig vond, van Led Zeppelin over Jimi Hendrix tot The Black Keys, dragen een stukje blues in hun DNA! Ik zocht verder en ontdekte jonge muzikanten die met blues aan de slag gaan, zoals Joe Bonamassa. In 2012 trok ik naar het bluesfestival in Peer om B.B. King te zien, op dat moment al zesentachtig jaar. Ik zou er nog een aantal keer terugkeren en nieuwe stemmen ontdekken, zoals de weergaloze Joanne Shaw Taylor. Toen Radio 1 nog het programma Closing Time Blues uitzond, zat ik aan de radio gekluisterd, nu is er gelukkig The Blues Show op de BBC. En ik ontdekte nog een nieuwe bluesreus uit onverwachte hoek, maar dat is voor later.

Ik ging zelfs nog verder dan het boek, dat eindigt begin jaren zestig, net voor de komst van de Beatles, en zocht verder. Ik wou de volledige geschiedenis van de rock in kaart brengen, surfte uren door Wikipedia en beluisterde horden vergeten en niet-vergeten groepen. Op YouTube, waar intussen zoveel muziek op stond dat het voor mij het downloaden had verdrongen.

Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar met een bluesgitaar en -ritme, liefst vergezeld van een schurende stem, maak je me altijd een beetje blij. En ooit reis ik naar de Mississippi-delta in het zuiden van de VS, om het landschap te zien waar al die schitterende muziek het levenslicht zag.

Track 4: you're scared and you're thinking that maybe we ain't that young anymore

In het zesde middelbaar maakte ik met een klasgenoot twee cd’s die we Greatest Classics doopten. Enige voorwaarden voor inclusie: we moesten de nummers allebei goedvinden, en ze moesten ‘klassiek’ genoeg zijn. We ontdekten de nummers door dagenlang op YouTube rond te surfen en downloadden ze dan volkomen illegaal om ze op cd te branden. Natuurlijk stond er ook wat van Bruce Springsteen op. Born To Run vond ik fantastisch en langzaamaan groeide het zelfs uit tot mijn nummer één aller tijden. Ja, ik was een lijstjesfreak in die dagen.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2817.jpg

Maar ook het album viel online te beluisteren, wat ik dan voor het eerst deed. Het duurde even voor de puzzel compleet was. Net als Exile on Main St. bleek Born To Run een groeiplaat. Uiteindelijk zou dit het album worden dat ik het vaakst in zijn volledigheid beluisterd heb, van de weemoedige mondharmonica die Thunder Road inzet tot de wegstervende saxofoon van Jungleland. Daartussen zit een verhaal, een film, een musical, een meesterwerk vol toeters en bellen, rock-‘n-roll en ongelooflijk sterke teksten over opgroeien, volwassen worden en alle hoop en angst die daarbij komt kijken. Met Bruce ontwikkelde ik een band die ik met geen enkele andere artiest had.

Flashforward naar juli 2013, twee jaar later. Ik bevind me op een dieptepunt in mijn leven. Het afgelopen academiejaar was uitputtend geweest. De lerarenopleiding was eigenlijk niet de juiste keuze voor mij, niet de plek waar ik me kon ontplooien, maar wie stopt er nu na twee jaar? Het waren vooral de begeleiders op mijn stageplekken die demotiverend en zelfs vernederend waren geweest. Nu ik er op terugkijk, ben ik op één plek echt mentaal geweld aangedaan. Resultaat: ik wou niks meer, was ervan overtuigd dat ik niks kon, lag twee weken lang uitgeteld op de zetel. Ik was negentien, zou in de fleur van mijn leven moeten zijn, maar voelde me waardeloos. Ik had weinig vrienden, nog minder vooruitzichten, de liefde vinden lukte ook al niet. Het enige waar ik me aan vastklampte, was dat ik op 13 juli Bruce Springsteen in levenden lijve zou aanschouwen.

Achteraf gezien had ik psychologische hulp moeten opzoeken. Maar op dat moment was Bruce mijn enige psycholoog. Na afloop van zijn optreden zag ik het leven weer in kleur. Bruce begon te vroeg en eindigde te laat. Hij speelde zijn hits van weleer en zijn nieuwe nummers, hij speelde verzoekjes, hij dook zelfs het publiek in om een teddybeer in gevangenisplunje op te pikken die een bordje vasthield met Jailhouse Rock en zette vervolgens de klassieker van de King in. Daar zag ik pas in hoe mooi Bobby Jean is, een ode aan jeugdvrienden die je later uit het oog verliest, of Atlantic City, dat hij als duet met Ben Harper bracht. Maar het allermooiste moment kwam helemaal op het einde. Iedereen had het podium verlaten, maar de wei bleef Bruce toeschreeuwen om terug te komen. En hij kwam terug. Alleen, met zijn akoestische gitaar en zijn mondharmonica, en hij speelde nog Thunder Road. Niemand durfde zelfs mee te zingen. Even was er vrede en harmonie in de wereld. Of toch op zijn minst op één plek, in mijn leven, in mijn hoofd.

Het blijft zo mooi om te lezen wat muziek met mensen kan doen! Bijzonder verhaal.

Zo, mooi verhaal weer zeg! En Bruce live zien was voor mij ook een fenomenale alles-staat-op-zijn-kop-ervaring Hopelijk kan het binnenkort weer

Bruce nog nooit live gezien (en de lijst artiesten die ik wel gezien heb is lang). Staat ook hoog op het lijstje, nu hopen dat het ooit nog kan.

Hoogste artiest op m'n must-see lijstje. Respect voor dit stuk, heb het met veel kippenvel gelezen, vooral de laatste alinea, hulde.