2. Level 42 - Running in the Family
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2878.jpg?cb=1593620361
Oorspronkelijk had ik een fout gemaakt en een album wat niet klopte gepakt met een hele beschrijving. Het klopte an sich wel, maar waarschijnlijk was het een zelfgemaakte mixtape door een klasgenoot met de nummers van Duran Duran's "Arena" in 'normale' uitvoering. Ik zou toch zweren... Echter, er moest iets van wat neigt naar Synth-Pop in, en ook al is dit vele malen funkier en qua klanken meer richting de donkere muziek die ik zo aanhang. Ik schaar het maar onder Synth-pop, waar het natuurlijk ook onder past.

Het verhaaltje van de rivaliteit op de lagere school slaat nu geen hout meer, ik was al middelbare school-Pete toen dit uitkwam. Ik was ondertussen fervent verzamelaar van MC's (niet Master of Ceremonies, maar MusiCassette's). Deze kwam al snel in de collectie toen de (ik zou het echt niet meer weten) de eerste single van het album uitkwam (of ik er in ieder geval notie van nam) en ik er helemaal aan verslingerd was. Het jaar van de brugklas waarin de strijd die ik in het eerdere verhaal eindigde, daar ik te onrustig was in de klas (HAVO/VWO-brugklas) en mijn huiswerk en andere schooldingen slecht organiseerde... Ik deed maar wat eigenlijk.
Ik kwam op een VSO-MAVO terecht en dat was best een cultuurschok voor kleine Pete... Ik leerde veel gelijkgestemden op het gebied van muziek kennen (ze konden daar om de een of andere reden beter met contactgestoorde mensen zoals ik omgaan).

Jaren later luister ik nog zo af en toe naar de speciale 2 disc uitgave van het album. Al ben ik disc 2 wel kwijt ondertussen Maar dat was ook niet echt bijster interessant. Mark King was voor mij een absolute held, hij zag er wat sullig uit en om de een of andere reden had ik daar wel een zwak voor. In die tijden was ik al zwaar verslingerd aan Hip Hop, Soul, Reggae en Jazz (Fusion) dingen... Maar hele albums kwam het nog niet van. De volgende update echter... (oehoehoe: spoileralert! spoileralert!)

Dit was het stukje voor deze, helaas moest ik een aangepast album doen waardoor het oorspronkelijke stukje (wat ik echt stukken leuker vond dan deze en de #10) is gesneuveld. Maar soms zijn die dingen nog zichtbaar voor mensen weet ik uit wat DM-wisselingen met het gezaafsel. Ik hoop desondanks dat het enigszins waardering kan krijgen. Kusjes van Pete!

3. Three Times Dope - Original Stylin'
https://img.discogs.com/tZciMbvmyuYceo2SarfD1tNfgRI=/fit-in/600x600/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-573019-1305642612.jpeg.jpg
Vrij kort gevolgd op de Synth Pop/Synth Wave dingetjes die ik leuk vond, begon Hip Hop steeds meer en meer door te dringen. Ik ging nog steeds vaak naar de Bibliotheek en zag een CD met 3 donkere mannen die eruit zagen alsof ze hip waren. Ik had zoiets van, die huur ik. Niet wetende dat het (nu, zo'n 32 jaar later) ooit een van mijn top 25 Hip Hop-albums aller tijden zou worden. Three Times Dope met Grandmaster EST als mijn favo, die zo bleek later onderdeel waren van the Hilltop Hustlers met Cool C en Steady B (die beiden op Death Row zitten dacht ik, voor moord op een agent. Eerstgenoemde sowieso) die beiden een abnormaal talent hadden binnen de Hip Hop.

Philadelphia komen deze mannen allemaal vandaan, dit album leerde ik in dezelfde tijd kennen als het sophomore album van Public Enemy. Maar dit album draaide ik vele malen meer, met mijn matje en trainingspak voelde ik me wel de man. Hoge Converse aan en gaan met die banaan. In deze tijd had ik ook zoiets van, ik twijfelde tussen Hard Rock en Hip Hop, ik moest een richting/genre kiezen waar ik bij wil horen. De dansende B-Boys op het winkelcentrum die dikke Hip Hop draaiden gaven de doorslag. Hun en deze specifieke tape!

Deze CD kreeg ik exact 30 jaar later pas zelf fysiek in handen, en dan is het nog een ex-rental ook helaas... Maar goed, die kan vervangen worden ware het niet dat dit album redelijk duur is. Maar Pete is niet vies van een centje of 2 uitgeven aan muziek. Dit album was de opmaat voor veel meer Hip Hop, en was samen met het eerder genoemde PE album "It Takes a Nation of Millions to Hold us People Back" de meest gedraaide die jaren. Ik voelde me nu officieel een Hip Hopper, ookal was ik dat diep van binnen al: het eerste vinyltje dat ik kocht was een 12 inch van "The Show" van Doug E Fresh en Slick Rick... Ja die met La Di Da Di als b-kant. B-side wins again dus!

Had niet echt veel te vertellen over dit album an sich, maar het is wel eentje die gewoon de omslag naar overtuigd Hip Hop als eerste (en voor de buitenwereld enige) genre wat mij typeerde. Ik was een meelopertje, hmm, ja wel een beetje... Maar wel een eigenwijze, vele dingen ontdekte ik jaren later... Zo komt er een album dat net als deze en de PE uit '88 komt later nog voorbij. Mijn voorkeur was officieel, al luisterde ik toentertijd ook enorm veel Turn Up The Bass. Een serie die ik helemaal compleet op tape had, tot mijn pa al mijn 500+ tapes wegkeilde in 2003 (bijna de helft waren OG-albums met inlay en alles).... Zijn reden: ja, je hebt geen cassettedeck meer je draait ze dus toch niet. Als blikken konden doden, tja...

De opgenomen tape met Three Times Dope heb ik dus ook niet meer hierdoor, had hem in 2003 er ook nog tussen zitten.. Gelukkig heb ik nu weer een cassettedeck en ben ik langzaamaan een cassettecollectie aan het aanleggen... En ik kreeg een collectie van zo'n 100 cassettes van een kameraad met vele afleveringen van Villa65 en lokale Hip Hop-shows. Ach ja, het is meer schrijf maar iets op en hoop dat de mensen het lezen al dit gebrabbel.. Stoppen maar dus!

Gebrabbel van hoog niveau hoor Pere, doe zo voort!

Inderdaad

Toch benieuwd: waarom precies?

Ik lees graag mee

Had zelf de 'Turn Up the Bass... Rap' serie compleet op cassette, heel erg veel gedraaid destijds, en nog altijd in bezit, veel moois door leren kennen als snotaapje.

https://www.musicmeter.nl/images/cover/145000/145892.jpg

Erg leuke stukjes, Pete!

Omdat ik op zoek was naar mezelf, jonge puber op zoek naar identiteit die zich ergens mee kon vereenzelvigen... Echt moeilijk is het niet. Hard Rock luisterde ik niet echt maar vond ik op de een of andere manier toch interessant en daar ik al mijn hele leven HH luisterde (min of meer, het is de muziek van mijn generatie uiteindelijk), was het eigenlijk van tevoren al uitgemaakt!

Die heb ik compleet (en dubbel). Net als de originele serie overigens. Alleen al mijn tapes van die dingen zijn weg... Heb ondertussen ook de meeste megamixen net als wat dreammixen van TUTB.

4. Paris - The Devil Made Me Do It
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3136.jpg
DE MEEST GEDRAAIDE TAPE IN MIJN WALKMEN OOIT. Dat is het eerste wat ik er over mee wil geven. Verder was dit een beetje het eerste album dat ik waardeerde om de teksten (mede doordat ik er eerder veel minder tot geen aandacht aan schonk) en om de productie plus MC. Het was een album dat zo ongelofelijk populair was bij mijn generatie, en de titeltrack stond zelfs nog op een van de Turn Up the Bass-episodes! Krachtige, militante, semi-agressieve pro-black teksten bulderen door de speakers als je dit luistert. Dit album kreeg ik in eerste instantie overigens van een homie die het me zwaar aan raadde. En ja hoor, het was 110% raak.

Toentertijd waren de racial issues in NL nog lange niet zo erg, maar je had in de VS toen het geval Rodney King wat tot massale rellen leidde in de States. Ook uit die periode kwamen vele andere sterk militante, pro-black albums. Paris was en is echter de koning op dit vlak, zonder PE te kort te willen doen... Die zijn natuurlijk veel bekender en meer geroemd, maar ik zie Paris echt als de nummer 1 op dit terrein. Ook zijn nieuwe album is tekstueel weer mad on point. Toevalligerwijs viel de releasedate op dezelfde als 3 andere behoorlijk pro-black albums (o.a. Public Enemy) die ook flink tegen het huidige beleid in de states aan schoppen.

Zoals jullie al kunnen raden ben ik geen fan van Trump, en zeker ook niet van Biden. Ik hou me eigenlijk verre van politiek af... Daar politici goed zijn in dingen beloven maar niet leveren. Het enige wat misschien van toepassing is, is dat ik nog Corona zal krijgen (immers, dat had Markie Mark beloofd). Sorry als dit te ver ging, maar ik vond het grappig om te zeggen. Politiek getinte raps, ja... Als jullie daar van houden kan ik wel een rijtje opsommen, maar het is niet hetgene wat de meeste mensen interessant vinden buiten de geëikte namen.

Paris krijgt ook tegenwoordig nog veel spins, en een grappig iets is dat ik dit album al 3x bij de kringloper heb meegenomen. Ja, ik hossel wel een beetje met dit soort dingen en ik schaam me er ook niet voor. Immers, er zijn veel Hip Hop-liefhebbers die niet de tijd of mogelijkheid hebben om naar kringloopjes te gaan. Plus het feit dat ik zeer schappelijke prijzen heb op Marktplaats (nee dit is geen reclame, mijn gebruikersnaam blijft ongenoemd).

Zijn 2de album overigens (dit was zijn debuut), werd me door die zelfde kameraad/homie aangeraden nadat we naar mijn plaatselijke platenboer gingen (House of Sounds in Den Bosch), en ik Cube met "The Predator" ging checken en het erg tof vond en hij voor mij die Paris ging checken...dit in verband met tijdsnood. Ik zeg tegen hem, die Paris moet wel erg vet zijn wil ik hem halen... HAAL HEM zei hij vriendelijk doch dringend. Ik aarzelde niet. En voor mij was dat gelijk het laatste album van Paris dat ik van begin tot einde kan verdragen zonder aan skippen te denken.

We zijn er weer doorheen, lieve MuMe-fanatiekelingen. Tot de volgende keer dan maar weer. En onthoud goed, oortjes open en luister vooral veel albums en nieuwe muziek. Toedels!!

Ha Paris! De allerenigste hiphop-act die ik ooit in VERA zag. Anderhalf uur een rappende muts zien stuiteren.
Ik denk 1993. Mooi man.

5. De beste uit het Westen! (imho)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/78000/78709.jpg
Toen de jaren 90 zich verder ontwikkelden en de Hip Hop beter en beter werd en in 93 het baanbrekende 36 Chambers: Enter the Wu-Tang Clan kwam was daar in 94 ineens Illmatic. Samen met die 36 kamers het bekendste Hip Hop-album aller tijden. Voor mij niet essentieel, ik vond het heel dope maar er kwam een soort van kentering in mijn smaak. Ik begon wat minder voor de hand liggende dingen leuk te vinden. Ik experimenteerde met een albumpje links en rechts bij de locale CD-huurwinkel en kwam dit album tegen bij House of Sounds in Den Bosch (al eerder gememoreerd).

Ik zag de hoes en denk niet dat die me gelijk overtuigde. Het is een doffig boekje en het geheel sprak me niet super aan op de achterkant na. Een freight/boxcar met boxcar sessions erop gepaint... Ik moest en zou dit album hebben, zeker daar ik toentertijd dacht het nieuwe geschenk aan graffiti te zijn. Al thuis gekomen en het album draaiende greep het me niet meteen... Maar toen, die stem.. Die flow, die producties. Dit is de Hip Hop waar ik van hou. Het was mijn eerste een beetje undergroundalbum wat ik kocht op Mysterme & DJ 20/20 na. Ik was verkocht, underground Hip Hop was de weg om te gaan.

Later dat jaar kwamen we bij een café in Oss (ik en een toenmalige kennis), en aldaar troffen we de grootste undergroundverzamelaar van Oss. Ik deed heel stoer en patserig en vertelde over Saafir, Mysterme & DJ 20/20 en hoe dope Big L wel niet was. Deze gast speelde het spel prima mee en zei dat ik er heel veel vanaf wist. Totdat ik later erachter kwam wat voor parels hij allemaal had die ik 20 jaar later zou ontdekken of nog steeds niet ken. Nu weet ik wat ik me vaak als een idioot en de zogenaamde connoisseur heb gedragen toen. Het heeft mijn smaak in ieder geval niet beïnvloedt... Want immers, ik behoor tot de Heeren van Smaeck!

Album paar maandjes veel gedraaid en het was echt de opmars naar een fanatiek verzamelwerkje van minder bekende Hip Hop (dacht ik tenminste). In ieder geval, in die tijd had je Villa 65... Daar kwam alles wat gers was langs. Heb daar vele pareltjes ontdekt, maar Kees de Koning (jeweet wel die drol die topnotch beheert) deed qua NL HH aan vriendjes-politiek en brengt tegenwoordig veelal gewoon wacke dingen uit. Fresku en Northside Stylaz zijn de 2 namen die me te binnen schieten als ik aan Kees denk. Fresku heeft natuurlijk het nummer Brief aan Kees gemaakt na aanleiding van zijn ervaringen met Kees. Northside Stylaz waren een groep uit Den Bosch en kwamen er niet aan te pas bij Kees. Een van de dopeste albums in de Nederlandse Hip Hop-historie is toch echt deze mannen hun album "Escape from the Fridge".

Een opmaat naar het volgende album dan maar? Nee, dat zou ik niet leuk vinden. Is het Hip Hop? Is het iets anders? Ik ben er nog niet helemaal uit als enige album. Ik weet wel op welk tijdstip ik het veel moet hebben geluisterd omdat ik in 1998 (oktober) 'ziek' thuis kwam te zitten en muziek nu nog veel belangrijker werd. Het zou wel eens een verrassende wending kunnen zijn, of...

WTF hou ff op met me, dit kan echt niet.

Dopeness mah nigguh PETE, mad nice verhaaltjes G.

Ik kan de jaren negentig gewoon ruiken als ik de verhaaltjes van Pete lees. Nog steeds: beste topic op MusicMeter, dit

House of Sounds in Den Bosch: potdorie, daar heb ik ook een boel zakgeld uitgegeven....

Ik kom die gast van daar (Hans) vaak tegen op rommelmarkten en dergelijke hier in de buurt. Altijd wel met DVD's of CD's in de weer. Maar het is verre van de kwaliteit die hij toen had. Jezus wat lagen daar een pareltjes... Het mooie was ook: ze kwamen uit heel Nederland naar HoS!

6. Nog een beetje onder de grond..
https://www.musicmeter.nl/images/cover/34000/34367.jpg
In 1998 werd ik zoals eerder benoemd dus 'ziek'. Ik ging hierna een periode van bijna 20 jaar in waarin ik heel weinig muziek kocht en als ik iets kocht was het 2 van de 3 keer geen Hip Hop. Niet omdat ik het niet meer tof vond, maar simpelweg omdat ik de verbinding (door middel van vrienden, concerten, jams, etc) niet meer had. In die tijd had je de opkomst van het toen als underground bestempelde label Rawkus wat toentertijd ook echt een geschenk voor Hip Hop was. Vette release na release. Waarom deze? Ik heb best wat dingetjes leren kennen door dit album...

Waarom dan dit album fo real, fo real? Goed. Dit was zo'n beetje het laatste album wat ik kocht voor ik ziek thuis kwam te zitten (ook nog eens bij de lokale Free Record Shop in Oss). Het kwam uit op de verjaardag van mijn toen al ex-buurmeisje, wat al jaren mijn geheime liefde was in mijn hoofd. En ondanks dat er vele vonken waren over en weer door de jaren heen is er uiteindelijk nooit iets gebeurd. Maanden later kocht ik het in zo'n platenweek of hoe je die dingen toen ook noemde. Samen met Aquemini, Black Star en The Love Movement (idd, die kwamen alle 3 een stukje later uit, maar ik had weer eens wat geld gescoord...). Deze dagen waren zo'n beetje de laatste die ik 'gezond' doorbracht. 2 weken. Ik had al 2 drugspsychoses achter de rug waarin ik zwaar achterdochtig/paranoia was. Er gebeurde toen rond helloween dat jaar iets wat het definitief triggerde, waarover ik niet ga uitwijden.

Dan even over die dingen die ik leerde kennen: Thirstin Howl the IIIrd en Natural Elements waren wel de belangrijkste die ik leerde kennen. De PoloRican is een erg bekend figuur binnen de Hip Hop dankzij de grappige 'tributes' voor zijn moeder op zijn albums, en Natural Elements zijn een zeer gewaardeerde groep binnen de hedendaagse Hip Hop. Natural Elements had eind vorig jaar een re-release van hun album en mijn goede vriend Mike Cole (R.I.P.) die meerdere dingen regelde voor dat label waarop het uit kwam, leerde ik kort daarna kennen (nadat het was gereleased dus). Een korte maar hevige vriendschap ontwikkelde zich tussen de 2 bi-polaire jongetjes uit Nederland en Canada. Daarom is voor mij Lyricist Lounge op een dubbele manier speciaal. Ook vanwege wat Mike me had verteld over hoe het reilde en zeilde binnen de 'industrie' (en dit werd met name geshowcased door wat hem was geflikt met de re-release van NE).

Enfin, de laatste weken die ik als toentertijd 'vrij van geest' zijnde persoon waren al niet de beste. Ik had voor het eerst in mijn leven een seizoenskaart bij mijn favoriete voetbalclub (een verboden onderwerp op MuMe, dat ik dus verder ook niet aan ga snijden), leerde wat andere mensen kennen en ik experimenteerde er op los sexueel onder het genot van een pilletje. Ik had wat drugsfeestjes thuis (ik ben pas sinds 2010 clean), gabbertjes vonden het heerlijk om bij Pete te hangen en bleven vaak ook een hele nacht hangen aangezien mijn ouders vaak weg waren in het weekend en 3/4x per jaar op vakantie gingen. Dit alles leidde wel tot een enorme chaos die mijn (zoals later bleek) autistische en bi-polaire brein niet kon handelen. Hier sloeg het qua muziek ook wel om. De volgende 2 albums zullen ook absoluut niet gepresenteerd worden als het jaar waarin ze uitkwamen, maar als representatives voor 2 zeer vervelende periodes in mijn leven. Desondanks goede herinneringen aan die albums. Dit was het... Kusjes!!

sterk en oprecht. props!!

Moest even bijlezen, haha. Erg fijn, keep 'em coming En dit doet me eraan denken dat ik die plaat van Paris nog steeds moet checken.

7. 2004 en we gaan back naar the nineties...
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/55.jpg?cb=1566497682
In 1994 vond ik Glorybox al een nummer dat me ontiegelijk aansprak, echter was het voor mij in 1994 als toenmalig Hip Hop-Head not done andere genres openbaar aan te hangen. Dit deed ik dus ook niet, heb niet eens stiekem het album eens beluisterd op een eenzame zondag of zo...

In ieder geval raakte ik dus in oktober 1998 dusdanig 'ziek' dat ik hulp ging zoeken. Dit gebeurde en een maand voor mijn 29ste verjaardag verhuisde ik van mijn ouders in Oss (verhuizing was augustus 2003), naar Waalwijk alwaar ook mijn zus woonde. Hier leidde ik een zeer eenzaam bestaan (mede doordat mijn zus al snel vertrokken was en door een heel roerige fase heen ging) en haalde ik veel troost uit mijn katten. De eerste tijd dat we op het laatste adres voor mijn verhuizing naar Waalwijk verhuisden, had ik muziek 110% uitgebannen, geen radio of whatever. Vreselijk vond ik het, en zielig vond ik mezelf ook (misschien was ik dat toentertijd ook wel). In ieder geval.. Het huis voor dit huis (ben minimaal 15x verhuisd in mijn leven) zag ik een liveconcert (het bekende Roseland NYC) van Portishead en vond dit helemaal te gek. Ik woonde ondertussen zo'n 6 maanden in Waalwijk toen ik me voorzichtig weer op SLSK meldde omdat ik toch wat muziek in mijn leven weer wilde.. De verhuizing naar Waalwijk was de beruchte cassettegate. Tja..

SLSK dus zoals ik al zei, en daar begon ook de liefde voor Hip Hop weer op te borrelen, maar op de TV hoorde ik (reeds in het bezit van Moon Safari van Air, wat overigens in ieder zijn platenkast hoort te staan, anders ben je barbaars op het gebied van muziek ) Cherry Blossom Girl, en dit bracht mij terug bij Portishead. Portishead draaide ik daar grijs. Heb de CD al 5 of 6x bij kringlopen meegenomen omdat ik het simpelweg niet kan verdragen Portishead bij een kringloop te zien liggen. Altijd wel iemand om er blij mee te maken (same goes for Leftism van Leftfield waar ik ook al veel mensen blij mee heb gemaakt). Dummy dus: Sour Times en Roads waren, zijn en blijven de favorieten van dit album. Heb ook de 2 singletjes van Sour Times die zijn 'geblend' (sort of) op het 2de singletje... Zie hier de singletjes.

Later op mijn volgende bestemming ook Third gekocht en uiteindelijk maar het heerlijke live album en DVD aangeschaft. Beth Gibbons, echt... Heeft er een vrouw op deze aardkloot een Goddelijkere stem? Nee! Niet voor mij Het album met Rustin Man is al heerlijk, maar haar vocalen op het Gorecki project waaraan ze mee doet... JEZUS MINA! Beth Gibbons ontmoeten is iets wat ik op mijn bucketlist zou zetten, als het niet zo creepy zou klinken om dat te willen... Haar stem maakt me vrolijk en verdrietig in een. Gelukkig en weemoedig, kwaad en vredig. Het heeft alles wat ik in een stem zoek, mooi en een fantastisch bereik.. maar vooral: de emotie die eruit komt. Dit album is echt zo'n album net als Moon Safari die je als je jezelf echt serieus neemt als muziekliefhebber hoort te hebben. Net als bijvoorbeeld een Deja Vu van CSNY, of dat je either Harvest of After the Gold Rush van Neil Young hebt. Zomaar wat voorbeelden waarvan ik dat vind...

Volgende episode wordt de donkerste periode ooit (in mijn leven)... En het album zal daar voor mij persoonlijk bij aansluiten. Al gaande door mijn reis die het leven heet... Werd ik 15 jaar onder sedatie gehouden. Dit was in die periode, net als de 2 daarna... Hip Hop? Nee, wederom niet... dat kan ik alvast weggeven. In die periode was dat wat ik luisterde overigens wel overwegend Hip Hop. Alleen het kopen heeft bijna 20 jaar redelijk stil gelegen waardoor ik momenteel een verloren strijd vecht om alles in te halen van de 80s, 90s wat ik sowieso al gemist had, en zo'n beetje alles uit de 00-jaren wat ik tof genoeg vind om aan te schaffen! Groet, en tot de volgende!

Oprechte shit homes respect.

Hey, die single van Sour Times heb ik ook nog ergens liggen.
Ik herinner me de hoes daarvan anders, als van karton en wit met een zwart-wit foto erop, en de b-kant is live met een orkest geloof ik? Moet ik weer eens opzoeken.

Zure tijden, hopelijk komt het enigszins goed met Pete in volgende verhalen.

Tegenwoordig gaat het uitstekend met Pete, maar die gaat het hoe en wat nog nete verklappen. Hehe... Nee joh, de wederopstanding kwam ook met muziek en degene die mij heel goed kennen (ik denk echter dat niemand het hier weet), zouden moeten weten met welke artiest het wordt afgesloten op deze tour. Als ik echter nog 30 jaar doorhobbel kan ik er wel een deel 2 bij maken. Maar ja...

KEITH!!!!!!!

Nee, ondanks dat dat wel de main attractie is op mijn #1 album aller tijden!!

8. 2008 triestheid troef
https://www.musicmeter.nl/images/cover/100000/100969.jpg
In de jaren (November) 2005 - (Maart) 2009 woonde ik in een beschermd wonen-vorm in Oss, ik had het hier (dacht ik naar later bleek) best naar mijn zin op wat ergernisjes na. In deze tijden sliep ik door mijn sedatie 12 uur per dag, wat later op mijn woonplaats verderop nog opliep naar bijna 15/16 uur gemiddeld per dag. Ik werd lui genoemd terwijl ze me drogeerden. Ik beleefde hier mijn eerste crisis die gekoppeld was aan een opname (dit was in 2006, het jaar van het album toevalligerwijs). Ik stond verkeerd afgesteld op het anti-depressivum (kreeg een stuk teveel), en dit leidde tot agressieve prikkels. Mijn moeder voor het rotste van het rotste uitmakende en mijn huisgenoot achterna zitten met een mes en toen een verplichte afkoelperiode bij mijn ouders waren niet genoeg.

Ik zat in die tijd (net als tegenwoordig) vele uurtjes FM (Football Manager) te spelen. Een Turkse jongen van een FM-forum wilde me laten praten over het geloof, ik was wel geïnteresseerd... Maar oh, wat had ik me op de hals gehaald. Het begon met wat onschuldig gespar over waarom ik niet gelovig was. Toen liet hij zijn moeder (die een of andere functie had) het woord voeren. Ik werd er helemaal akelig van en kreeg het idee dat het Jihad-ronselpraktijken waren. Ik werd helemaal gek die nacht... Het was al laat in de herfst tegen de winter aan. Ik kende Emancipator nog niet maar luisterde bij de verplichte opname op de momenten dat ik niet sliep, wel dergelijke muziek (veelal Nujabes en andere Japanse Mellow instrumentals) in de computerruimte die er gelukkig was (en met internet, zodat ik YouTube op kon...had immers nog geen Spotify...als dat toen al uberhaupt bestond).

Na een tijdje kwam ik weer thuis, en aangezien ze me nooit goed uit behandeld hadden, ging het nog 2x mis. In 2008 kreeg ik te horen dat het daar plat ging (wat uiteindelijk nog 6,7 jaar duurde) en ik moest verkassen. Ik had ondertussen het geweldige album van Emancipator gedownload (helaas heb ik de eerste nog steeds niet fysiek) en was vaak alleen met mijn verdriet. Wat moest dat wel niet worden, weer een nieuwe plek... Kon ik nooit eens ergens mijn plek vinden?? Was het mij niet gegeven een vaste verblijfplaats te krijgen?? Emancipator en met name de nummers van dit album "Anthem" en "Lion Heart" troostte mij. Ik ben Emancipator toen na 2008 in de beginperiode van het weten dat ik weg moest weer 'vergeten'. Het is echter de soundtrack van die periode voor mij.

Ik geloof trouwens dat iemand die hier ooit een paar posts heeft gedaan mij er toen weer wat fanatieker aan heeft gebracht. Ben je er nog alexander-r? Dankzij hem heb ik toentertijd ook het 2de album gehaald, en ik kreeg hem dubbel door miscommunicatie. Ik vond het niet fair 2 albums te krijgen voor de prijs van 1 en sprak met de site waar ik het vandaan had (ik dacht dat het op bandcamp was, maar kan net zo goed ergens anders geweest zijn) dat het album verkocht, als ik hem verkoop maak ik het geld naar jullie over. Dit was op dat moment wel goed met me, emotioneel gezien. Achteraf gezien had ik er liever een bewaard en in een lijstje gedaan. Beetje duur om nu nog voor die reden aan te gaan schaffen.

Het heerlijk relaxede, mellowed down geluid van Emancipator is voor mij simpelweg briljant. Ook Sadistik (een album waar ik even over twijfelde om hier te pakken => "The Balancing Act") was helemaal weg van de beats, en gebruikte het onder andere voor een van mijn favoriete Hip Hop-tracks ooit die overigens verre van het stereotype af ligt. Met 3 zeer fijn geproduceerde beats en een perfecte tekst wist dit nummer me nog depressiever te maken dan ik al was. Maar toch sterkte het me... Het nummer zal in korte vorm op mijn uitvaart gespeeld worden (de derde verse) en geeft me tegenwoordig zoveel kracht omdat ik nooit meer terug wil en ga naar die tijd!

Inhoudelijk niet veel over de muziek gepraat maar alleen over randzaken, het zijn de zaken die toen speelden en waardoor dit album zo'n impact heeft. Het Sadistik-album is echter zo ontiegelijk goed. Sadistik, Eyedea, Blueprint, Slug... ja dat waren toen wel de namen die ik echt vet vond! Maar goed, tegenwoordig zijn we weer af daar waar het eigenlijk een beetje begon... Maar dat volgt later. De volgende episode wordt mijn definitieve keuze terug naar Hip Hop om het nooit meer los te laten. Tevens ook het beste Hip Hop-album van deze eeuw imho... zaaf voelt hem wel aankomen denk ik, maar mag niets zeggen anders moet ik hem helaas billenkoek geven!

Hopelijk was het te doen met het leesbare, vond dit niet echt het leukste stuk om te schrijven... Dit was ook samen met 2004 de minste periode in mijn leven die ik hier heb besproken. Vanaf nu gaan we weer bergop! Maar niet de Col van Rock & Roll. Maar wel naar de top van Hip Hop! Kusjes...

Hoezo randzaken? Het is een indrukwekkend stuk over je hoofdzaak. Ik ga in ieder geval vandaag Emancipator een luisterkans geven.

Ha Pete dat is een tijd geleden zeg. Toevallig vorige week weer FM geïnstalleerd, de CL winst pogen binnen te halen met het Sloveense Celje.

Emancipator is en blijft een klassieker imo. Nu de dagen weer kouder beginnen te worden gaat 'ie bij mij ook vaker op staan.

Hoop dat het goed met je gaat, en je je plek hebt gevonden. Hoewel ik denk dat je niet mag klagen als je muzieksmaak onveranderd is!

Mijn muzieksmaak is alleen maar breder geworden en qua Hip Hop is het nog vele malen uitgebreider en ken ik 10x zoveel als in de tijd dat we op MSN chillden (LMAO)... In ieder geval, tof om wat van je te vernemen man!