De Site / Gebruikers / Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis
14
geplaatst: 24 september 2020, 20:19 uur
8. Rome aan de Waddenzee
Welk deel van Nederland is nu mooier dan Noord-Groningen? Niets toch? Je hebt eindeloze uitzichten, altijd schone lucht vanuit de Waddenzee en ruimte om te leven. In 2001 was mijn voorkeur en besluit helder. Noord-Groningen, here we come! We weten nu beter. Door jarenlange gaswinning zijn er aardbevingen en lijden huizen schade. Bewoners raken psychisch in problemen en durven niet meer in hun eigen huis te wonen. Het huis van mijn buurman is onbewoonbaar verklaard en opgekocht door de NAM. Dat van mij staat er nog. Ik heb wel schade gehad, maar dat was te overzien. Blij word je er niet van. Ik had jullie een reis door mijn kamer beloofd. Nu zitten er hier en daar scheurtjes in het pleisterwerk van m’n kamer.
Een paar jaar geleden heb ik een economisch artikel gepubliceerd met enkele creatieve oplossingen rondom de schadebepaling en de huizenmarkt. Ik geloof niet dat het bij minister Wiebes op het bureau terechtgekomen is. Een gemiste kans voor ons allebei.
In de eerste jaren van dit millennium had ik weinig tijd voor muziek. In ieder geval voor nieuwe ontdekkingen. In no time liepen er drie kinderen rond die opgevoed moesten worden. Dat betekent niet alleen veel Nick Cave draaien in hun bijzijn. Ik bleef wel netjes OOR lezen om nieuwigheidjes bij te houden. Ik kocht bijvoorbeeld leuke dingen van Belle & Sebastian, Caribou, Two Gallants en Joe Henry.
Voor nu wil ik een muzikale reis naar Italie maken. De viool gaat mee en we wandelen via Wenen naar Rome. Een voetreis, uit het leven van een nietsnut gegrepen. Het heeft alle ingrediënten van een klassieke film. Het Romantische script is van Von Eichendorff. De ondergang van Noord-Groningen is er als modern drama thematisch in verweven. Ik kom mijn kamer echter niet uit. Geen paspoort immers. “Als je een goed boek leest, hoef jij de reis zelf niet te maken”, zeg ik wel eens. De film van de reis die niet gemaakt is, komt niet. De muziek wel:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/213000/213807.jpg
Ik heb dubbele gevoelens bij dit album. Mijn duister hart is er aan verslingerd. Het ruikt naar plagiaat en eerbetoon. Het klinkt vertrouwd. Als een B-film die lang geleden op schoolfeestjes via VHS afgespeeld werd. Jack White doet zeker leuk mee. Echt spannend of vernieuwend is het niet, wat uiteraard de charme van dit album is. Misschien is wel de conclusie dat ik weinig nieuwe, baanbrekende muziek heb ontdekt in de zero’s. In ieder geval in de eerste periode toen ik nog geen MuMetrist was. Vanaf mei 2013 ben ik dat wel. Dat heeft mij enorm geholpen om tot ongedwongen muziekverbreding te komen. Denk daarbij vooral aan de wekelijkse “GREATEST HITS” en de onvolprezen langlopende Zaaf-marathons, waar ik met veel plezier aan mee doe.
De reis door mijn kamer bijna afgelopen, maar nog lang niet voorbij. Het jaar 2020 is in aantocht en maakt alles anders. Nog twee etappes. We gaan dat halen.
Welk deel van Nederland is nu mooier dan Noord-Groningen? Niets toch? Je hebt eindeloze uitzichten, altijd schone lucht vanuit de Waddenzee en ruimte om te leven. In 2001 was mijn voorkeur en besluit helder. Noord-Groningen, here we come! We weten nu beter. Door jarenlange gaswinning zijn er aardbevingen en lijden huizen schade. Bewoners raken psychisch in problemen en durven niet meer in hun eigen huis te wonen. Het huis van mijn buurman is onbewoonbaar verklaard en opgekocht door de NAM. Dat van mij staat er nog. Ik heb wel schade gehad, maar dat was te overzien. Blij word je er niet van. Ik had jullie een reis door mijn kamer beloofd. Nu zitten er hier en daar scheurtjes in het pleisterwerk van m’n kamer.
Een paar jaar geleden heb ik een economisch artikel gepubliceerd met enkele creatieve oplossingen rondom de schadebepaling en de huizenmarkt. Ik geloof niet dat het bij minister Wiebes op het bureau terechtgekomen is. Een gemiste kans voor ons allebei.
In de eerste jaren van dit millennium had ik weinig tijd voor muziek. In ieder geval voor nieuwe ontdekkingen. In no time liepen er drie kinderen rond die opgevoed moesten worden. Dat betekent niet alleen veel Nick Cave draaien in hun bijzijn. Ik bleef wel netjes OOR lezen om nieuwigheidjes bij te houden. Ik kocht bijvoorbeeld leuke dingen van Belle & Sebastian, Caribou, Two Gallants en Joe Henry.
Voor nu wil ik een muzikale reis naar Italie maken. De viool gaat mee en we wandelen via Wenen naar Rome. Een voetreis, uit het leven van een nietsnut gegrepen. Het heeft alle ingrediënten van een klassieke film. Het Romantische script is van Von Eichendorff. De ondergang van Noord-Groningen is er als modern drama thematisch in verweven. Ik kom mijn kamer echter niet uit. Geen paspoort immers. “Als je een goed boek leest, hoef jij de reis zelf niet te maken”, zeg ik wel eens. De film van de reis die niet gemaakt is, komt niet. De muziek wel:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/213000/213807.jpg
Ik heb dubbele gevoelens bij dit album. Mijn duister hart is er aan verslingerd. Het ruikt naar plagiaat en eerbetoon. Het klinkt vertrouwd. Als een B-film die lang geleden op schoolfeestjes via VHS afgespeeld werd. Jack White doet zeker leuk mee. Echt spannend of vernieuwend is het niet, wat uiteraard de charme van dit album is. Misschien is wel de conclusie dat ik weinig nieuwe, baanbrekende muziek heb ontdekt in de zero’s. In ieder geval in de eerste periode toen ik nog geen MuMetrist was. Vanaf mei 2013 ben ik dat wel. Dat heeft mij enorm geholpen om tot ongedwongen muziekverbreding te komen. Denk daarbij vooral aan de wekelijkse “GREATEST HITS” en de onvolprezen langlopende Zaaf-marathons, waar ik met veel plezier aan mee doe.
De reis door mijn kamer bijna afgelopen, maar nog lang niet voorbij. Het jaar 2020 is in aantocht en maakt alles anders. Nog twee etappes. We gaan dat halen.
16
geplaatst: 26 september 2020, 00:11 uur
9. Let My Children Hear Mademoiselle Mabry
De suggestie kan ontstaan dat ik aan het indutten was voor nieuwe muziek, voor nieuwe genres en nieuwe ervaringen. Dat is niet helemaal waar. Jaarlijks wordt in augustus in het Noorderplantsoen een fijne happening georganiseerd waar veel gratis optredens zijn. Voor de fijnproevers zijn er ook betaalde concerten in een Spiegeltent uit eerdere tijden. De laatste vijf jaar waren dat authentieke countrybands. Het is een traditie geworden dat ik daar heen ga. Daarna heb ik ieder jaar weer elf maanden om de countrymuziek uit m’n systeem te krijgen.
Dit jaar is het door Corona niet doorgegaan, zoals zoveel dingen niet. Al zes maanden zit ik in m’n kamer opgesloten. Thuiswerken is het motto. Leuke uitjes naar VERA, De Oosterpoort of Simplon zitten er nagenoeg niet in, het intieme concert van Meindert Talma daargelaten. Zijn lied over Jannes van der Wal is fenomenaal en minstens even lang als Echoes. Ga daar maar eens flink voor zitten.
Het grootste voordeel van al dat werkgedoe thuis is dat je de hele dag op een zacht niveau je eigen muziek kunt luisteren. Dat doe ik dan ook met verve. Ik luister continu instrumentale muziek, met shuffleplay, vanaf een eigen playlist. Wat daar op staat? Het is een mengelmoes van vijf categorieën: neo-klassiek, ambient, filmmuziek, electronic en jazz. Wat een paar jaar geleden ooit begon als een geintje voor de zondagmorgen is door Corona bij mij volledig uit de hand gelopen.
Het gaat de ene dag van Horace Silver naar Ryuichi Sakamoto, van Charles Mingus naar Sebastian Plano, via Brian Eno met een omweg naar Steve Reich om te landen bij Eivind Aarset. De dag daarop springt het heen en weer tussen Anouar Brahem, Deaf Center, Miles Davis, Ennio Morricone, Erik Truffaz, Lee Morgan en Burial. Oh ja, als dan per ongeluk John Coltrane op een verkeerd moment voorbij komt, dan moet snel geskipt worden: het is niet de ideale muziek voor een conference-call of ingewikkelde notitie.
Voordat ik doorga met m’n essentiële plaat van dit coronajaar eerst nog een paar zinnen over m’n werk. Ik werk voor pensioenfondsen en ben de schakel tussen de besturen en de administratie. De tijd van woekerpolissen ligt achter mij. Onlangs heb ik nog een opleiding gevolgd in het kader van Wet Financieel Toezicht. Hier is de toezichthouder AFM een belangrijke aanjager bij. Tja, iedere generaal bereidt zich voor op de vorige oorlog. Dat zie je hier bij AFM ook. Ik heb in ieder geval nu geleerd wat ik in de jaren negentig niet goed deed.
Terug naar de muziek. Terug naar m’n jeugd. Eens kon ik redelijk accordeon spelen, goed noten lezen en matig oefenen. Het miste aan onbezonnen speelplezier en bezieling. Wat nu als ik dat wel gehad zou hebben? Hoe zou ik dan nu tegen een accordeon aankijken? Of een piano? Geen idee. De kans dat ik na mijn pensionering op pianoles ga is 1000 keer groter dan dat ik op motorles ga. We zullen zien.
Het ultieme speelplezier komt van Thelonious Monk. Hij is een speelse klavierenman die zijn gelijke niet kent. Eigenlijk is alles prachtig van hem. Deze hoes geeft de speelse muzikant weer die ik nooit ben geweest:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/96000/96006.jpg
Ik zal 2020 altijd het jaar blijven vinden waar ik het begin maakte om de eerste beginselen van jazz in een instapcursus te ondergaan.....en dat voor de helft.
Er is nog een reis door mijn kamer te gaan. Daarvoor komt een vertrouwde held langs. Zijn reis zal de onze zijn.
De suggestie kan ontstaan dat ik aan het indutten was voor nieuwe muziek, voor nieuwe genres en nieuwe ervaringen. Dat is niet helemaal waar. Jaarlijks wordt in augustus in het Noorderplantsoen een fijne happening georganiseerd waar veel gratis optredens zijn. Voor de fijnproevers zijn er ook betaalde concerten in een Spiegeltent uit eerdere tijden. De laatste vijf jaar waren dat authentieke countrybands. Het is een traditie geworden dat ik daar heen ga. Daarna heb ik ieder jaar weer elf maanden om de countrymuziek uit m’n systeem te krijgen.
Dit jaar is het door Corona niet doorgegaan, zoals zoveel dingen niet. Al zes maanden zit ik in m’n kamer opgesloten. Thuiswerken is het motto. Leuke uitjes naar VERA, De Oosterpoort of Simplon zitten er nagenoeg niet in, het intieme concert van Meindert Talma daargelaten. Zijn lied over Jannes van der Wal is fenomenaal en minstens even lang als Echoes. Ga daar maar eens flink voor zitten.
Het grootste voordeel van al dat werkgedoe thuis is dat je de hele dag op een zacht niveau je eigen muziek kunt luisteren. Dat doe ik dan ook met verve. Ik luister continu instrumentale muziek, met shuffleplay, vanaf een eigen playlist. Wat daar op staat? Het is een mengelmoes van vijf categorieën: neo-klassiek, ambient, filmmuziek, electronic en jazz. Wat een paar jaar geleden ooit begon als een geintje voor de zondagmorgen is door Corona bij mij volledig uit de hand gelopen.
Het gaat de ene dag van Horace Silver naar Ryuichi Sakamoto, van Charles Mingus naar Sebastian Plano, via Brian Eno met een omweg naar Steve Reich om te landen bij Eivind Aarset. De dag daarop springt het heen en weer tussen Anouar Brahem, Deaf Center, Miles Davis, Ennio Morricone, Erik Truffaz, Lee Morgan en Burial. Oh ja, als dan per ongeluk John Coltrane op een verkeerd moment voorbij komt, dan moet snel geskipt worden: het is niet de ideale muziek voor een conference-call of ingewikkelde notitie.
Voordat ik doorga met m’n essentiële plaat van dit coronajaar eerst nog een paar zinnen over m’n werk. Ik werk voor pensioenfondsen en ben de schakel tussen de besturen en de administratie. De tijd van woekerpolissen ligt achter mij. Onlangs heb ik nog een opleiding gevolgd in het kader van Wet Financieel Toezicht. Hier is de toezichthouder AFM een belangrijke aanjager bij. Tja, iedere generaal bereidt zich voor op de vorige oorlog. Dat zie je hier bij AFM ook. Ik heb in ieder geval nu geleerd wat ik in de jaren negentig niet goed deed.
Terug naar de muziek. Terug naar m’n jeugd. Eens kon ik redelijk accordeon spelen, goed noten lezen en matig oefenen. Het miste aan onbezonnen speelplezier en bezieling. Wat nu als ik dat wel gehad zou hebben? Hoe zou ik dan nu tegen een accordeon aankijken? Of een piano? Geen idee. De kans dat ik na mijn pensionering op pianoles ga is 1000 keer groter dan dat ik op motorles ga. We zullen zien.
Het ultieme speelplezier komt van Thelonious Monk. Hij is een speelse klavierenman die zijn gelijke niet kent. Eigenlijk is alles prachtig van hem. Deze hoes geeft de speelse muzikant weer die ik nooit ben geweest:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/96000/96006.jpg
Ik zal 2020 altijd het jaar blijven vinden waar ik het begin maakte om de eerste beginselen van jazz in een instapcursus te ondergaan.....en dat voor de helft.
Er is nog een reis door mijn kamer te gaan. Daarvoor komt een vertrouwde held langs. Zijn reis zal de onze zijn.
13
geplaatst: 27 september 2020, 11:19 uur
10. In search of a Rose
Vandaag het laatste deel van m’n reis. Voor mij zal het een reis der herkenning worden. Deze keer geen nieuwe ontdekkingen. Er zijn een paar artiesten die ik al meer dan dertig jaar volg. Tom Waits en Mark Lanegan natuurlijk, maar ook bandjes zoals R.E.M. en Teenage Fanclub. Er is een band die er qua lengte bovenuit steekt: the Waterboys. Daar heb ik dit jaar m’n vijfendertigjarig jubileum mee. Als een kleine flirt met “A Girl called Johnny” ook meegeteld mag worden is het zelfs drie jaar langer. In 1985 verscheen This is The Sea met de wereldhit Whole of The Moon. Ik was 16 en werd fan. Met een kleine inhaalslag kocht ik de twee eerdere albums. Door de twee klassiekers “Gala” en “Red Army Blues” werd mijn respect voor Mike Scott met z’n Waterboys alleen maar groter.
In 1986 speelde The Waterboys op Pinkpop, tezamen met The Cult en The Cure. Wat wilde ik graag daarheen! Ik was nog net te jong en had te weinig geld voor die wereldreis van Groningen naar Limburg. Een paar jaar later durfde ik de stap wel aan en heb toen een wereldse R.E.M. gezien.
Tja, en toen kwam Fisherman’s Blues. Ik had daar moeite mee. Het album begint prachtig en stort bij het tweede nummer volledig in. Ik vond “We will not be lovers” een draak en nam de titel zeer letterlijk. Ook het folky geluid was ernstig wennen. ‘t Was net whisky. Ook dat had even tijd nodig gehad voordat ik de schoonheid daarvan kon waarderen. Uiteindelijk is het tussen Fisherman’s Blues en mij goedgekomen. Het heeft me zelfs een extra vriendje gegeven in de vorm van Van Morrison’s “Astral Weeks”.
In 1995 lukte het mij voor het eerst om The Waterboys live te zien. Tot groot genoegen was dat in Paradiso. Daarmee een topuitje met lange ritten in de Ford Escort van m’n broer over de Afsluitdijk.
Een paar jaar later mocht ik Mike Scott weer zien. Hij zat toen net in een periode dat hij solo ging: the Waterboys waren niet meer. Ik zat in mijn Hoornse jaren en trof Mike andermaal in Amsterdam, ditmaal in de Melkweg. Van dat concert vond ik vooral “Edinburgh Castle” fenomenaal. Ook de symbiose van “The Pan Within” met “The Return of The Pan” is gedenkwaardig.
Ondertussen bleef ik alle albums kopen, ook die van de afvallige zoon Karl Wallinger. Het duurde even, maar na een tijdje was ik niet meer boos op Karl en besefte ik dat de albums van World Party ook van de buitencategorie zijn.
Ieder album van The Waterboys heeft een andere insteek. De rode draad zijn de raadselachtige, dromerige teksten. Muzikaal van bombast naar welhaast traditionele folk. Voor nu wil ik een lans breken voor dat laatste. Ik heb regelmatig een zwak voor Keltische en Franse folkmuziek. Met grote regelmaat luister ik naar The Pogues, Les Negresses Vertes, Dexy’s Midnight Runners en Van Morrison.
Where will I wander and wonder
Nobody knows
But wherever I'm a-going I'll go
In search of a rose
We gaan die roos samen met Mike zoeken! De reis door mijn kamer verschuift naar een reis door de ruimte. Of eerder: het maakt ruimte voor mijn reis, onze reis. Tijd voor de ultieme dwarreling:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14413.jpg
In Room to Roam dwarrelt Mike Scott in duizelingwekkende snelheid door meer dan 15 pareltjes binnen 42 minuten. De viool is nooit ver weg. Zelfs de accordeon laat zich parmantig horen! Het album geeft mij altijd een glimlach op het gezicht. Wat een spelplezier!
Nog steeds maakt Mike Scott fijne albums. De ene wat beter dan de andere. Zolang dit liedjes oplevert zoals “Right Side of Heartbreak (Wrong Side of Love)” ben ik als een kind zo blij.
Hier zit ik dan op zondagochtend in m’n huis vol ingelijste zeefdrukken van VERA. De fijne muzikale herinneringen omringen mij dagelijks. Daarnaast liggen er nog verschillende posters te wachten om ingelijst te worden. Ik heb meer posters dan witte muren. Een paar jaar geleden zag ik een prima all female surfrockbandje in VERA met de exotische naam “La Luz”. Het leverde een prachtige zeefdruk op. Van mevrouw Etta mag ik hem niet inlijsten en ophangen. Ik ben zo vrij om hem nu in onze muziekkamer op te hangen:
https://www.vera-groningen.nl/content/uploads/2018/09/10-05-La-Luz-JuliadeJong.jpg
We spreken elkaar later. Mijn verhaal stopt hier. Wie gaat de muzikale reis voortzetten?
Vandaag het laatste deel van m’n reis. Voor mij zal het een reis der herkenning worden. Deze keer geen nieuwe ontdekkingen. Er zijn een paar artiesten die ik al meer dan dertig jaar volg. Tom Waits en Mark Lanegan natuurlijk, maar ook bandjes zoals R.E.M. en Teenage Fanclub. Er is een band die er qua lengte bovenuit steekt: the Waterboys. Daar heb ik dit jaar m’n vijfendertigjarig jubileum mee. Als een kleine flirt met “A Girl called Johnny” ook meegeteld mag worden is het zelfs drie jaar langer. In 1985 verscheen This is The Sea met de wereldhit Whole of The Moon. Ik was 16 en werd fan. Met een kleine inhaalslag kocht ik de twee eerdere albums. Door de twee klassiekers “Gala” en “Red Army Blues” werd mijn respect voor Mike Scott met z’n Waterboys alleen maar groter.
In 1986 speelde The Waterboys op Pinkpop, tezamen met The Cult en The Cure. Wat wilde ik graag daarheen! Ik was nog net te jong en had te weinig geld voor die wereldreis van Groningen naar Limburg. Een paar jaar later durfde ik de stap wel aan en heb toen een wereldse R.E.M. gezien.
Tja, en toen kwam Fisherman’s Blues. Ik had daar moeite mee. Het album begint prachtig en stort bij het tweede nummer volledig in. Ik vond “We will not be lovers” een draak en nam de titel zeer letterlijk. Ook het folky geluid was ernstig wennen. ‘t Was net whisky. Ook dat had even tijd nodig gehad voordat ik de schoonheid daarvan kon waarderen. Uiteindelijk is het tussen Fisherman’s Blues en mij goedgekomen. Het heeft me zelfs een extra vriendje gegeven in de vorm van Van Morrison’s “Astral Weeks”.
In 1995 lukte het mij voor het eerst om The Waterboys live te zien. Tot groot genoegen was dat in Paradiso. Daarmee een topuitje met lange ritten in de Ford Escort van m’n broer over de Afsluitdijk.
Een paar jaar later mocht ik Mike Scott weer zien. Hij zat toen net in een periode dat hij solo ging: the Waterboys waren niet meer. Ik zat in mijn Hoornse jaren en trof Mike andermaal in Amsterdam, ditmaal in de Melkweg. Van dat concert vond ik vooral “Edinburgh Castle” fenomenaal. Ook de symbiose van “The Pan Within” met “The Return of The Pan” is gedenkwaardig.
Ondertussen bleef ik alle albums kopen, ook die van de afvallige zoon Karl Wallinger. Het duurde even, maar na een tijdje was ik niet meer boos op Karl en besefte ik dat de albums van World Party ook van de buitencategorie zijn.
Ieder album van The Waterboys heeft een andere insteek. De rode draad zijn de raadselachtige, dromerige teksten. Muzikaal van bombast naar welhaast traditionele folk. Voor nu wil ik een lans breken voor dat laatste. Ik heb regelmatig een zwak voor Keltische en Franse folkmuziek. Met grote regelmaat luister ik naar The Pogues, Les Negresses Vertes, Dexy’s Midnight Runners en Van Morrison.
Where will I wander and wonder
Nobody knows
But wherever I'm a-going I'll go
In search of a rose
We gaan die roos samen met Mike zoeken! De reis door mijn kamer verschuift naar een reis door de ruimte. Of eerder: het maakt ruimte voor mijn reis, onze reis. Tijd voor de ultieme dwarreling:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/14000/14413.jpg
In Room to Roam dwarrelt Mike Scott in duizelingwekkende snelheid door meer dan 15 pareltjes binnen 42 minuten. De viool is nooit ver weg. Zelfs de accordeon laat zich parmantig horen! Het album geeft mij altijd een glimlach op het gezicht. Wat een spelplezier!
Nog steeds maakt Mike Scott fijne albums. De ene wat beter dan de andere. Zolang dit liedjes oplevert zoals “Right Side of Heartbreak (Wrong Side of Love)” ben ik als een kind zo blij.
Hier zit ik dan op zondagochtend in m’n huis vol ingelijste zeefdrukken van VERA. De fijne muzikale herinneringen omringen mij dagelijks. Daarnaast liggen er nog verschillende posters te wachten om ingelijst te worden. Ik heb meer posters dan witte muren. Een paar jaar geleden zag ik een prima all female surfrockbandje in VERA met de exotische naam “La Luz”. Het leverde een prachtige zeefdruk op. Van mevrouw Etta mag ik hem niet inlijsten en ophangen. Ik ben zo vrij om hem nu in onze muziekkamer op te hangen:
https://www.vera-groningen.nl/content/uploads/2018/09/10-05-La-Luz-JuliadeJong.jpg
We spreken elkaar later. Mijn verhaal stopt hier. Wie gaat de muzikale reis voortzetten?
1
geplaatst: 27 september 2020, 11:25 uur
Super gedaan Etta, toffe reis met zeker ook een geweldig (voorlopig) eindpunt! Ik leg Fisherman's Blues nog maar eens een keertje op...
1
geplaatst: 27 september 2020, 11:33 uur
Top gedaan inderdaad, erg leuk om te volgen 
En missschien moet ik ook maar eens kennismaken met Fisherman's Blues dan.
En missschien moet ik ook maar eens kennismaken met Fisherman's Blues dan.
1
geplaatst: 27 september 2020, 12:48 uur
niels94 schreef:
Top gedaan inderdaad, erg leuk om te volgen En missschien moet ik ook maar eens kennismaken met Fisherman's Blues dan.
Top gedaan inderdaad, erg leuk om te volgen
En missschien moet ik ook maar eens kennismaken met Fisherman's Blues dan. Da’s een prima idee, al houd ik een pleidooi voor het stiefkindje “Room to Roam”.
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 27 september 2020, 13:42 uur
EttaJamesBrown schreef:
We spreken elkaar later. Mijn verhaal stopt hier. Wie gaat de muzikale reis voortzetten?
Mooi geschreven!We spreken elkaar later. Mijn verhaal stopt hier. Wie gaat de muzikale reis voortzetten?
Ik heb enige tijd geleden beloofd hier "over enkele weken" ook een reis te maken. Enig voorwerk is inmiddels verricht, maar ik ben er nog niet klaar voor.
1
geplaatst: 27 september 2020, 13:59 uur
Ook met veel plezier meegelezen en mijn complimenten voor de mooi geschreven verhalen EttaJamesBrown
1
geplaatst: 27 september 2020, 17:26 uur
Casartelli schreef:
Ik heb enige tijd geleden beloofd hier "over enkele weken" ook een reis te maken. Enig voorwerk is inmiddels verricht, maar ik ben er nog niet klaar voor.
(quote)
Mooi geschreven!Ik heb enige tijd geleden beloofd hier "over enkele weken" ook een reis te maken. Enig voorwerk is inmiddels verricht, maar ik ben er nog niet klaar voor.
Toch hoop ik dat dat snel wel zo is.
Zoals eerder gezegd: heerlijke verhalen in het mooiste topic op deze site.
1
geplaatst: 27 september 2020, 20:33 uur
Mooie verhalen, heb deze met plezier gelezen EttaJamesBrown.
Fisherman’s Blues en Room to Room zijn beide prachtig!
Fisherman’s Blues en Room to Room zijn beide prachtig!
1
geplaatst: 27 september 2020, 23:18 uur
EttaJamesBrown schreef:
In 1995 lukte het mij voor het eerst om The Waterboys live te zien. Tot groot genoegen was dat in Paradiso.
In 1995 lukte het mij voor het eerst om The Waterboys live te zien. Tot groot genoegen was dat in Paradiso.
Hey, daar was ik ook bij!
EttaJamesBrown schreef:
Een paar jaar later mocht ik Mike Scott weer zien. Hij zat toen net in een periode dat hij solo ging: the Waterboys waren niet meer. Ik zat in mijn Hoornse jaren en trof Mike andermaal in Amsterdam, ditmaal in de Melkweg.
Een paar jaar later mocht ik Mike Scott weer zien. Hij zat toen net in een periode dat hij solo ging: the Waterboys waren niet meer. Ik zat in mijn Hoornse jaren en trof Mike andermaal in Amsterdam, ditmaal in de Melkweg.
Hey, daar was ik ook bij!
2
geplaatst: 28 september 2020, 07:20 uur
Welverdiend applaus voor EttaJamesBrown! Hopelijk laat een opvolger niet te lang op zich wachten.
1
geplaatst: 28 september 2020, 11:05 uur
EttaJamesBrown's bijdrage bezorgde me een gezonde dosis levensvreugde. Mooiere geschenken zijn moeilijk denkbaar.
1
geplaatst: 28 september 2020, 21:38 uur
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
0
geplaatst: 28 september 2020, 21:59 uur
ForWhomThePeteTolls schreef:
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
Er zijn volgens mij geen regels.
0
geplaatst: 28 september 2020, 22:01 uur
ForWhomThePeteTolls schreef:
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
Nee, je maakt er helemaal je eigen reis van
0
Thudd
geplaatst: 30 september 2020, 19:19 uur
Mijn reis, enigzins beknopt:
1. The Sweet ca. 1972/1973
2. Queen ca. 1975 tot 1977
3. Status Quo ca. 1977/1978
4. AC/DC ca. 1978/1979
5. Van Halen/Deep Purple ca. 1978 tot 1982
6. Motorhead/Saxon/Iron Maiden ca. 1979 tot 1982
7. The Doors/Joy Division/Jimi Hendrix/Camel/Pink Floyd/Velvet Underground/Nico/Lou Reed ca. 1982 tot 1986
8. U2/Dead Can Dance/Marillion/Neil Young/Neil Young&Crazy Horse/Toni Childs ca. 1987 tot 1990
9. Rammstein ca. 2000 tot 2004
10. Heel veel bands en artiesten (albums uitgebracht vanaf ca. 1964 tot nu) ingehaald sinds 2010....
Mijn voorkeursgenre hardrock, stammende uit de periode 1977 tot 1982, is eigenlijk sinds 2010 steeds meer uit het zicht verdwenen; ik ben bijna alle muziekstijlen gaan leren waarderen, muv hiphop, electrodance en nederlandstalige hoem-pa-pa.
1. The Sweet ca. 1972/1973
2. Queen ca. 1975 tot 1977
3. Status Quo ca. 1977/1978
4. AC/DC ca. 1978/1979
5. Van Halen/Deep Purple ca. 1978 tot 1982
6. Motorhead/Saxon/Iron Maiden ca. 1979 tot 1982
7. The Doors/Joy Division/Jimi Hendrix/Camel/Pink Floyd/Velvet Underground/Nico/Lou Reed ca. 1982 tot 1986
8. U2/Dead Can Dance/Marillion/Neil Young/Neil Young&Crazy Horse/Toni Childs ca. 1987 tot 1990
9. Rammstein ca. 2000 tot 2004
10. Heel veel bands en artiesten (albums uitgebracht vanaf ca. 1964 tot nu) ingehaald sinds 2010....
Mijn voorkeursgenre hardrock, stammende uit de periode 1977 tot 1982, is eigenlijk sinds 2010 steeds meer uit het zicht verdwenen; ik ben bijna alle muziekstijlen gaan leren waarderen, muv hiphop, electrodance en nederlandstalige hoem-pa-pa.
0
geplaatst: 30 september 2020, 22:12 uur
ForWhomThePeteTolls schreef:
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
Kan ik me ook aanmelden, en is het "verplicht" (niet alle 129 pagina's gelezen) om het over 10 enigszins verschillende (sub)genre's te verdelen. Ik vind dit wel een leuk iets en wil wel weer eens iets neerpennen.
nou hup
11
geplaatst: 1 oktober 2020, 07:41 uur
1. Michael Jackson - Thriller
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/328.jpg?cb=1540475849
Als heel kleine Pete was ik al bezig met muziek, de eerste artiest die ik intensief volgde was Michael Jackson. Mijn vroegste herinneringen zijn het beeld van mijn vader, toen ik een jaar of 4,5 was, die een platenspeler met versterker en tuner en een bandrecorder. Ik was machtig gefascineerd door het apparaat... Een van de eerste nummers die mijn vader voor mij erop zetten waren wat singles van Michael Jackson's "Off the Wall", Lenny Kuhr & Les Poppys met "Visite", en voor mijn herinnering nog langer geleden: "David's Song" van The Kelly Family. Ook Ph.D met "I Won't Let You Down" was een favoriet... Al vermoed ik dat dit net iets later was!
Het eerste full length-album (een gezegde dat ik toen nog niet kende) dat ik echter draaide was Michael Jackson's "Thriller"... Naar Top Pop, Countdown, Sky Channel of whatever kijkende leerde ik de nummers uit mijn kop. Hele albums kopen deed ik nog niet en mijn vader was toentertijd geen fan van MJ (nu wel overigens), dus die heeft er nooit iets van in huis gehaald.
Toen ik echter enkele jaren later mijn eerste cassette-speler kreeg was het eerste wat ik deed naar de bibliotheek en de LP van Michael Jackson huren en die overdubben op de inmiddels opgeschaalde stereo van mijn vader die er ook een cassettedeck bij had. GRIJS gedraaid, letterlijk! Een passie voor muziek was nu pas echt geboren.
Ik kan nu wel vertellen over de eerste volledige Muziek-Cassette die ik kocht (of jatte, sorry maar ik weet het echt niet meer) of de eerste 12" die ik rond die zelfde periode kocht. En dit was ook van invloed op mijn verdere muziekale reis. Maar mijn eerste echte stapjes als muziekliefhebber heb ik gezet met het meest succesvolle (toch??) album van Michael Jackson (R.I.P.).
Playbacken en hopen dat Prince zijn hits niet te succesvol waren, waren toen ook ingrediënten voor mij bij het MJ aanhangen. Net als dat ik dat later deed bij... Oh wacht, dat komt later natuurlijk! In ieder geval, een van mijn eerste posters was in het huis waar ik voor het grootste deel ben opgegroeid: de cover van "Off the Wall". Ik twijfelde ook tussen die 2, maar sinds Thriller het eerste album was dat ik serieus van begin tot einde kende en draaide vond ik dat de beste keuze.
Het echte verhaal komt ook pas later, daar ik dit stukje niet superlevendig meer voor de geest kan halen maar mede dankzij mijn moeder vaak flarden van de verhalen hoor... En dat beetje herinneringen dat ik eraan heb, vult het dan goed aan. Ik vraag me nu ook af hoe ik in vredesnaam aan 10 albums ga komen. Heb dit totaal niet voorbereid en ga dit in zijn geheel spontaan en uit losse hand doen. In ieder geval komen er nog wel 1 of 2 verrassingen langs!
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/328.jpg?cb=1540475849
Als heel kleine Pete was ik al bezig met muziek, de eerste artiest die ik intensief volgde was Michael Jackson. Mijn vroegste herinneringen zijn het beeld van mijn vader, toen ik een jaar of 4,5 was, die een platenspeler met versterker en tuner en een bandrecorder. Ik was machtig gefascineerd door het apparaat... Een van de eerste nummers die mijn vader voor mij erop zetten waren wat singles van Michael Jackson's "Off the Wall", Lenny Kuhr & Les Poppys met "Visite", en voor mijn herinnering nog langer geleden: "David's Song" van The Kelly Family. Ook Ph.D met "I Won't Let You Down" was een favoriet... Al vermoed ik dat dit net iets later was!
Het eerste full length-album (een gezegde dat ik toen nog niet kende) dat ik echter draaide was Michael Jackson's "Thriller"... Naar Top Pop, Countdown, Sky Channel of whatever kijkende leerde ik de nummers uit mijn kop. Hele albums kopen deed ik nog niet en mijn vader was toentertijd geen fan van MJ (nu wel overigens), dus die heeft er nooit iets van in huis gehaald.
Toen ik echter enkele jaren later mijn eerste cassette-speler kreeg was het eerste wat ik deed naar de bibliotheek en de LP van Michael Jackson huren en die overdubben op de inmiddels opgeschaalde stereo van mijn vader die er ook een cassettedeck bij had. GRIJS gedraaid, letterlijk! Een passie voor muziek was nu pas echt geboren.
Ik kan nu wel vertellen over de eerste volledige Muziek-Cassette die ik kocht (of jatte, sorry maar ik weet het echt niet meer) of de eerste 12" die ik rond die zelfde periode kocht. En dit was ook van invloed op mijn verdere muziekale reis. Maar mijn eerste echte stapjes als muziekliefhebber heb ik gezet met het meest succesvolle (toch??) album van Michael Jackson (R.I.P.).
Playbacken en hopen dat Prince zijn hits niet te succesvol waren, waren toen ook ingrediënten voor mij bij het MJ aanhangen. Net als dat ik dat later deed bij... Oh wacht, dat komt later natuurlijk! In ieder geval, een van mijn eerste posters was in het huis waar ik voor het grootste deel ben opgegroeid: de cover van "Off the Wall". Ik twijfelde ook tussen die 2, maar sinds Thriller het eerste album was dat ik serieus van begin tot einde kende en draaide vond ik dat de beste keuze.
Het echte verhaal komt ook pas later, daar ik dit stukje niet superlevendig meer voor de geest kan halen maar mede dankzij mijn moeder vaak flarden van de verhalen hoor... En dat beetje herinneringen dat ik eraan heb, vult het dan goed aan. Ik vraag me nu ook af hoe ik in vredesnaam aan 10 albums ga komen. Heb dit totaal niet voorbereid en ga dit in zijn geheel spontaan en uit losse hand doen. In ieder geval komen er nog wel 1 of 2 verrassingen langs!
1
geplaatst: 1 oktober 2020, 09:06 uur
Anders toch een aardig lang stuk geworden
Je hoeft ook echt niet alles voor te bereiden, je schrijft tenslotte ook pas over 2 weken ofzo je laatste stuk
* denotes required fields.