Dank je Casartelli.

Wel grappig dat je het in dit stuk over Rock Werchter, Down The Rabbit Hole en PJ Harvey hebt, want ik had in 2016 juist besloten om dan eindelijk eens mijn heldin PJ Harvey live te gaan bewonderen op Down The Rabbit Hole. Dat was voor mij de eerste keer PJ Harvey en de eerste keer DTRH. Het optreden vond ik fantastisch en DTRH bleek een mooi ingericht en overzichtelijk festival met een gezellige sfeer. Toegegeven, het was wel erg nat en modderig {al snel noemden we het Drown The Rabbit Hole), maar gelukkig permitteerden wij ons de luxe van een hotelkamer in Nijmegen, inclusief warme douche en schone kleren.

Ik heb de 'opdracht' dan ook maar meer geïnterpreteerd als "beschrijf je muzikale reis en plaats er wat illustratieve albums bij". De manier waarop andere schrijvers hier een aantal keer compleet van de kaart waren als ze iets nieuws gehoord hadden, is mij toch een beetje wezensvreemd geloof ik

Werchter 2016 moet een al even modderige boel geweest zijn als DTRH kennelijk. Denk trouwens dat ik dat in Beuningen (waar je een stuk soepeler even heen en weer liep tussen camping en festival) wel net wat overkomelijker gevonden had dat in Werchter.

Eind van het liedje is wel dat ik PJH nog steeds eens live moet zien...

Dank voor je "reis" - opnieuw wordt bevestigd dat de reis vaak net zo interessant is of interessanter dan de bestemming en net als per trein heb je een wissel (externe gebeurenis, inbreng van een vriendin of juist het verbreken van een relatie) nodig om op een anders spoor te komen.

A propos "wezensvreemd" als er een label is dat ik voor proggerds (proglodytes) zou het dat wel kunnen zijn, of anders "escapistisch" (maar dat kun je ook voor andere genres hanteren). Als je daarentegen "wezensvreemd" zou omtalen naar "meemaken van een Aha-erlebnis" (desgewenst een WTF-ervaring) zou je mijn instemming kunnen krijgen. En ook bij goed live gespeelde prog kan zoiets je deelachtig worden

PJH - tweemaal gezien in de hoofdstedelijke popmuziektempel

Als dat de omtaling moet zijn: wees mijn gast

Geheel vreemd is de WTF-ervaring mij natuurlijk ook niet. Toen ik Drive (dag 3) hoorde, blies mij dat wel redelijk van de sokken en Archive (dag 9) komt ook een eind in de richting. En dan waren er best wat kleinere WTF's die toch ook vrij snel weer verdwenen. Meestal sleet een muzikale liefde er vrij geleidelijk in en er zitten best wat albums onder mijn 4,5* en 5,0* waarvan ik niet meer weet wanneer of naar aanleiding waarvan ik die voor het eerst gehoord heb.

Er heeft hier ook nog nooit (als gevolg van zo'n WTF) een cd een week lang non-stop in de speler gezeten, zoals ik hier zo links en rechts soms wel lees. Het idee dat overdaad schaadt zat er al vroeg in. Wellicht heb ik mezelf daar dan toch qua ervaring iets tekortgedaan, maar daar kwam vast iets anders voor in de plaats.

Misschien ben je daar gewoon te nuchter voor? Ik vond jouw stukken, misschien wel mede daardoor, in elk erg prettig leesbaar en boeiend.


Ja, Beuningen is natuurlijk erg compact opgezet, dat scheelt al enorm. Maar toen ik via de camping naar het festivalterrein liep en al die tentjes in de modder zag liggen, was ik maar wat blij met voornoemde hotelkamer.

Hopelijk komt er nog meer

Idd! Ben jij al geweest hier Jordi?

Nee, jij?

Ja, toen is de renaissance hier begonnen *klopt zichzelf op de borst*

Wat is jouw excuus?

Ik durf niet

Nergens voor nodig toch? Tenzij je hier even lang over gaat doen als je genre-overstijgingen-topic Ik ben in ieder geval zeer benieuwd naar jouw reis!

Haha, dat topic is ten dode opgeschreven. Ik heb ooit een opzetje gemaakt, eens zien of ik er wat van kan brouwen.

Die mag dus in het rijtje met o.a. dit illuster topic geschaard worden..

We kunnen die misschien samenvoegen? De genre-overstijgende twijfels van AOVV en jordidj1. Kan nog best een leuk thema-avondje worden op Beatsense

Dat lijkt me een puik idee! En we gaan er vooral geen deadlines op plakken.

En dit topic? Kusjes x

Nee tip-topics bijhouden, het lijkt makkelijk maar is het niet

Ja schat, geloof het of niet, maar ik ben in het geheim aan het schrijven gegaan en ik heb zowat elk hoofdstuk af. Niet geheel toevallig zal ik dus beginnen met mijn reis hier, ik start morgen of misschien vannacht al.

[edit 23:58] morgen dus, maar ik zal 123poetertjes, Arrie en Gretz alvast taggen

Leuk

Oeh tof!

https://i.pinimg.com/originals/c3/05/f8/c305f875c696ad82018ab90132fee3a4.gif

Gifjes quoten, scheelt weer beats

Drop je shit dan

Vanavond, 21:00?

Jaaaa, livereveal op BeatSense, onze tweede thuis

Nou, daar gaan we dan. Ik heb het al een tijdje beloofd, maar ik heb nu de tijd en ruimte gevonden om alles neer te pennen. Al ruim vijfentwintig jaar beloop ik deze aardkloot, dus tien hoofdstukken; is dat niet wat veel? Als ik kijk naar mijn liefde voor mijn muziek, dan is tien een prima getal. Op lange termijn zou je twee hoofdstukken weer kunnen vormen tot één, toch?

Het muzikale aanbod zal enorm divers zijn, daarvoor kan ik alvast waarschuwen. Ik ben altijd een absolute omnivoor geweest op het gebied van muziek, ik denk dat er maar weinig genres zijn waar ik écht niets mee kan.

https://i.pinimg.com/originals/90/aa/3a/90aa3a0208c1d4f8c1c5baac94ff31b4.gif

HOOFDSTUK 1: TAKE ME DOWN TO PARADISE CITY BABYYYYYYYYYYYYYY

https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1589.300.jpg?cb=1611603286

Laat ik aftrappen met een ‘cliché’, ik denk dat veel leeftijdsgenoten (of zelfs ouder) Guns N’ Roses als eerste favoriete band hadden. Het is niet per se mijn eerste echte muzikale herinnering, daarvoor moeten we eerder terug, ik denk de zomer van 2002. Ik weet nog heel goed dat ik als jong ventje bij de McDonals een soort bandje kreeg in mijn happy mealbox, met daarop het liedje Dragostei Din Tei. Ja, dat vond ik fantastisch. Niet alleen toen, ook anno 2021 vind ik het nog steeds geweldig! Het bewijs daarvoor, daar kwam ik afgelopen zomer achter.

Ik had wat lange autoritten voor de boeg, ik ging kamperen met een of ander zooitje ongeregeld, ergens in Zeeland. Van de zomer was ik veel bij mijn ouders in Friesland, dus ik mocht de auto van mama lenen om naar Zeeland te rijden. Eén probleem: er konden enkel CD’s afgespeeld worden. Van de nood maakte ik een deugd, dus ik graaien in de CD-kast thuis om daar een paar gebrande CD’s tegen het lijf te lopen. Daarover later meer, maar één disc wil ik alvast uitlichten: het bevatte ongeveer elf nummers, waarvan zeven keer Dragostei Din Tei.

Tot zover de anekdote over afgelopen zomer, door met de band waarmee ik dit hoofdstuk wil aftrappen: Guns N’ Roses. Tijdens familiefeesten hoor je ooms praten over die band en zodoende smijt je nummers van ze op je MP3, bekijk je YouTube-filmpjes met je neefjes om te beamen dat het een geweldige band is (met de goedkeurende blikken van je ooms op de achtergrond). Niemand kijkt je dan ook raar aan, als je November Rain ‘keihard’ op je telefoon afspeelt tijdens de begrafenis van je opa.

Toen ik die ballad voorbij hoorde komen tijdens de Top 2000, wist ik dat er meer was om te ontdekken op het gebied van muziek. Hier en daar ving ik wel wat op van de top 40-muziek, maar ik struinde vooral die Top 2000-lijst af. Met name Dire Straits vond ik fantastisch, ook Stairway to Heaven en Child In Time wilde ik op repeat. Alleen Bohemian Rhapsody vond ik maar stom, wat vooral door het feit kwam dat mijn ouders er zo stom op stonden te dansen tijdens Oud & Nieuw. “Zijn er geen betere nummers om het nieuwe jaar in te luiden?” dacht ik toen.

Paradise City werd mijn jam van de basisschool, uiteindelijk. November Rain vond ik misschien een geschiktere afsluiter van de Top 2000, Big In Japan van Alphaville liet ik aan iedereen horen, maar Paradise City was dus echt mijn jam. Geen idee waarom, die dingen liepen gewoon zo destijds. Tevens had ik het te druk met schaken en het mentaal voorbereiden op de overstap naar het middelbare.

Dan beland je echt in een andere wereld. Gevoelsmatig, dan. Vooral als je van een kleine, christelijke school naar de ‘grote’ middelbare school gaat. De jongens met wie je in het voetbalteam zat, werden ineens schoolgenoten. Desondanks ken je bijna niemand op zo’n grote school, dus toen ik zonder blauwe plekken het lokaal van mijn mentor bereikte was ik vrij opgelucht. Nu iemand vinden in mijn mentorklas waar ik veel mee ga optrekken, maar helaas: wéér een klas met veel meisjes (ook op de basisschool liep ik tegen dit ‘probleem’ aan). De jongens met wie ik kennismaakte waren wel cool, maar had mijn hoop gevestigd op diegene die ziek was op de eerste schooldag. Hoop werd al snel bevestiging, toen hij de volgende dag binnenliep met een T-shirt van het Nederlands elftal. Anno 2021 beschouw ik hem nog steeds als één van mijn beste vrienden.

HOOFDSTUK 2: WE FLY HIGH, NO LIE, YOU KNOW THIS

https://www.musicmeter.nl/images/cover/60000/60498.300.jpg

Ik voelde me al snel oubollig met mijn muzieksmaak. Niet dat ik er mee te koop liep, maar ik wilde me wat meer onderscheiden, om te voorkomen dat ik die jongen werd die “van die oude lullenmuziek luisterde”. Dat was vooral met in het achterhoofd dat sommigen op de basisschool mij echt schaapachtig aankeken toen ik Alphaville liet horen: het was tijd voor vernieuwing in mijn muzieksmaak!

Via de top 40 kwam ik op het spoor van Kanye West terecht, Homecoming kwam voorbij en ik was gelijk verkocht. Ik had toen ook net YouTube ontdekt, dus vele uren gingen verloren aan het bekijken van videoclips. Stomverbaasd was ik dan ook, toen er in een nummer Dragostei Din Tei werd gesampled. Wie is die maffe kerel? En wat doet-ie met dat nummer van mijn Moldavische helden? Mijn interesse was gewekt, ik moest hier meer van horen. Graduation van Kanye had ik al een paar keer gedraaid, dus Paper Trail van T.I. moest er ook aan geloven. Met name Swagga Like Us sprak mij enorm aan, ik vond dat fantastisch, toen had ik nog geen idee dat het Paper Planes samplet. Stoere mannen die rappen over een stoere beat, ik keek daar als een onzekere brugpieper enorm tegenop.

Ik wilde meer van dat soort stoere mannenmuziek, dus ik ging direct op zoek naar websites die me erbij konden helpen. Ik ontdekte vrij rap MusicMeter, omdat ik al op MovieMeter zat, alleen is mijn eerste account (helaas) niet meer traceerbaar. Die van MoMe wel, die was al gemaakt in 2007(!). Opeens kwam ik deze stoere rapper tegen, de man die ook wel bekend staat als Jim Jones. Baanbrekend materiaal, ik had er gelijk vijf sterren voor over (om het een paar maanden later gelijk te verlagen naar twee sterren). Het was blijkbaar een heftige zomer.

Gangsta Rap was in ieder geval een genre waar ik mij erg comfortabel bij voelde. Via Jim Jones kwam ik uit gauw bij namen als DJ Khaled, Birdman en Juelz Santana. Niet de meest representatieve namen, maar hey, dat was vooral de schuld van het YouTube-algoritme. Ik had me dus al aardig ingeënt met het hip-hopvirus en via een vriend leerde ik ook Eminem kennen. Samen Relapse gekocht en gaan luisteren, opeens had ik al een mooie top 10 op MusicMeter gecreëerd!

Ook essentieel: T.I. - Paper Trail (2008) - MusicMeter.nl