Natuurlijk veranderd je muzieksmaak naarmate je ouder wordt. Je energie neemt af, je wordt cynischer, je krijgt andere belangstellingen, je hormoonhuishouding verandert, je krijgt dingen te verwerken... op elk vlak verandert je leven, dus ook je muzieksmaak.

Ook te zien aan bands zelf. Bands die het twee, drie decennia uithouden blijven zelden dezelfde muziek maken. Kwalitatief kan het op niveau blijven, maar de intensiteit, de woede, de energie van de jonge twintigers zie je zelden nog terug bij de oudere dertigers en veertigers. Zie een Metallica, zie een Nick Cave, zie een Neubauten, zie een U2.

Niets mis mee ook, stel dat je je hele leven dezelfde muzieksmaak zou behouden. Nou, en dan?

Ik denk niet dat je leeftijd je smaak echt veranderd, ik denk dat hoe ouder je wordt, je alleen maar steeds nieuwe dingen leert kennen en dat meeneemt, net als het oude. Dat doe ik in ieder geval wel. Ik heb een grote koffer en daar past muziek in, elke keer als er weer een jaar voorbij is, is die koffer zwaarder... (en als ie vol is en niet meer te tillen neem ik er een 2e bij!) Als die koffer open gaat is het feest

Mijn eerste herinnering aan echt een nummer is "Sacramento" van "Middle of the Road". Ik zat achter in de auto bij mijn pa.
Ik was echt nog piepklein, maar die plaat en dat het een hele zomerse dag was weet ik nog heel goed.

Mijn pa nam altijd "Goud van Oud" op. (van veronica dacht ik) Daar zat ik altijd heel geboeid naar te kijken en te luisteren. Muziek van The Beatles, The Monkees, Roy Orbison en weet ik wat niet meer kwam voorbij. Daar is het bij mij echt begonnen. Ik kreeg een ontzettende interesse voor muziek.

Van mijn pa kreeg ik de jaren 60 mee. Rollingstones, Them (van Morrison), Roy Orbison en ga zo maar door.
Van mijn moeder kreeg ik de soul mee. Sam cooke, Otis Redding, maar ook Percy Sledge etc.

Samen met mijn eerste radio kreeg ik een cassette van Queen.
Later kwam Nirvana, Metallica, Sex Pistols en noem maar op. Mijn neef introduceerde de Metal, Type o, Sepultura, Madball, Obituary, maiden etc. (hij was een paar jaar ouder en nam me mee naar Waldrock)

Op een avond toen ik niet kon slapen ging ik nog wat tv kijken. David Letterman said: Give it up for Tori Amos!
en daar zat een prachtig mens achter een prachtige vleugel, een prachtig lied te zingen.
Dat sloeg in als een bom, ik werd echt bij mijn keel gegrepen. Kon dit waar zijn? dacht ik. Die week daarop naar de platenzaak gerend en alles van haar gekocht wat er toen te krijgen was. Achteraf gezien, een van de beste dingen wat me ooit is overkomen op muziekgebied.

En alles wat ik opnoemde luister ik nog steeds, daar komen elk jaar alleen maar steeds nieuwe dingen bij.
Vooral hier op musicmeter heb ik veel mooie dingen gevonden, en ik hoop dat ik die ook blijf vinden...

(Bedankt lieve pa en ma .... en mensen van/op MuMe )

Dat is mooi. Ik merk dat ik wel oude dingen laat vallen. The Cure heb ik gelukkig herontdekt, maar met Siouxsie wil het toch niet echt lukken. Reggae vind ik niets meer waar ik het vroeger lekker luisteren vond. Pink Floyd raakt ook steeds meer op de achtergrond. ABBA waardeer ik steeds beter... dat soort dingen.

Twee wezenlijk verschillende muzieksmaakontwikkelingen dus. Tja, warom zou er één waarheid zijn wat dat betreft!

Dat is ook zo, ik denk dat het er ook mee te maken heeft hoe je opgroeid etc etc.

Misschien als ik ouder wordt dat ik ook wel dingen uit mijn "Koffer" kieper. Om ruimte te maken voor nieuwe dingen, hoef ik ook geen 2e

Mijn muzieksmaak is alleen maar breder geworden, ook begrijp ik teksten beter en of voel de zanger beter aan...ik heb zelf ook wat meer levenservaring... om het maar eens ouwbollig uit te drukken.
Zolang je je open kunt stellen voor nieuwe ervaringen in het leven moet dat op muzikaal gebied ook geen probleem zijn. Een ieder maakt daar zijn keuzes in.

Voor de broekies die dit lezen (haha geintje!!) Toen ik een jaar of 18 was vond ik klassiek en jazz zo'n beetje het ergste wat er mogelijk was (pretentieus gepiel uit die "goeieouwetijd"),en ik hoopte vurig dat ik die walgelijke muziekstijlen nooit zou waarderen dit omdat ik in de overtuiging was dat het dan toch echt afgelopen was...rijp voor het bejaardentehuis zeg maar.

Ik waardeer ze nu het hoogst, en ze vormen als ik eerlijk ben nog mijn enige muzikale uitdaging...
u bent gewaarschuwd..

edit : Die jazzmannen en componisten waren trouwens erg "rock & roll" allemaal aan de dope en neuken als konijnen..lees eens wat bio's, een behoorlijk aantal van deze mannen zijn onder zeer duistere omstandigheden om het leven gekomen...daarbij vergeleken is Jim Morrison maar een simpel lijk in een badkuip.

Mijn muziek smaak is wel breder geworden naarmate ik ouder ben geworden. Althans ik vind nu meer dingen leuk die ik jaren geleden niet eens uit kon spreken. Het is wel zo dat leeftijd niet bepaald of je ineens iets niet meer leuk vind, want hiphop is iets waar ik mee ben opgegroeid maar ik luister het nog steeds en ik koop het ook nog steeds lol

Het is herkenbaar ja, je ontdekt steeds weer nieuwe dingen en soms kom je iets ouds waar je ogenschijnlijk niet zoveel om gaf toch weer bovendrijven, of juist omgekeerd, je laat een bepaald soort muziek los...

Mijn levensloop qua muziek:

tot mijn 10e, ongeveer:
- Sesamstraat muziek, met name Bert & Ernie (nog steeds trouwens )
- top-40 (elke zaterdag tot 3 uuur op het voetbalveld en daarna naar huis om met een casetterecorder (jaja) muziek op te nemen.
- Beatles (luisterde ik van mijn vader, en nam ook bandjes ervan op)
- verder Boudewijn de Groot een beetje, en nog wat dingetjes zoals Mungo jerry enz....

tot mijn 14e:
- Robbie Williams, was mijn idool. Schaam,schaam, schaam.
- top-40, tja wie luistert dat niet op die leeftijd?
- Beatles, maar toch vooral de bovenstaande artiest.

tot mijn 16e:
- Beatles, uiteraard en begon nu ook echt te verzamelen. Ging alles downloaden en had overal een kopietje van.
- Elton John, vond ik toen geweldig.

tot mijn 18e:
Toen ik deze site had ontdekt kon ik maar niet stoppen met cd's kopen, heb ontiegelijk veel ontdekt.
Vrijwel alles wat in de lijst 'mijn albums' staat heb ik tussen mijn 16e en mijn 18e (nu) gekocht.
Beste ontdekingen zijn: (kleine greep)
- The Kinks
- Nick Drake
- Beach Boys
- Neil Young
- Mike Oldfield
- Pink Floyd
- Richard Ashcroft
- Dungen

......en nog zoveel meer..........

Laatste maanden:
Toch vooral weer veel Beatles.
Eigenlijk kom ik tot de conclusie dat er in de muziekwereld één band toch wel ver boven de rest uitsteekt, BEATLES

Hoeveel goede dingen ik ook heb ontdekt, wat de Beatles deden was geen muziek maken, maar pure kunst, pure magie.

Daarom ben ik ook van plan om niet zoveel cd's meer te kopen omdat ik minstens de helft van de tijd toch de Beatles draai.
Hun muzien is ongrijpbaar en ik maak er een diepe voor.

Bij mij valt de verandering eigenlijk wel mee. Vanaf mij 11e of 12e vooral nu-metal. Jaren erna meer richting hiphop. Laatste jaren toch weer wat meer rock erbij maar nog steeds meeste hiphop. Ook luister ik het laatste jaren af en toe wat electronica muziek.

Tot zo'n 1994 veel Michael Jackson (erna ook nog wel; maar toch wat minder...) was best fan ervan dus, en zijn muziek blijft geweldig.

Toen happy hardcore, en vanaf '97 denk ik wat meer richting trance... Dat vond ik echter niets; er waren op alle cd's slechts enkele nummers die (waar ik nu achter was gekomen) richting de techno gaan, dat is dan ook een beetje mn favoriet tot nu toe; techno/jump (en dan niet die top-40 jump....) en wat oudere dance nummers.

Hield vroeger van de muziek op de radio enz... maar sinds de 1ste klas is dat overgeschakeld naar Soundtracks (voor de gene onder ons die dat niet weten...Soundtrack = Filmmuziek ).

1 t/m 10 vrij weinig
10 t/m 12 Wil ik niet over praten.
12 t/ 13 De hiphop die ik vandaag de dag hippop noem.
13 t/m HipHop, soul, metal en af en toe wat andere stijlen.

11 jaar: Top 40 meuk, en dan (vreemd genoeg) veel negermuziek zoals Snoop Dogg en Kanye West, ook Justin Timberlake vond ik helemaal geweldig

12-13 jaar: té veel nu-metal geluisterd, en dan voornamelijk Limp Bizkit, daar begon het allemaal mee. maar dankzij die band raakte ik wel van de hip-hop af en begon ik me in rock/metal te interesseren.

14 jaar: Ik ontdekte MuMe en daar heb ik een hoop muziek leren kennen. Nog meer nu-metal maar ook een aantal goeie bands zoals Metallica waar ik me toen in ging interesseren.

15 jaar (heden): Een hoop metalbands uit verschillende genres (Vooral Progressive en Thrash; Dream Theater, Metallica, Anthrax, Slayer, Sepultura, Tool en Anathema) en zo af en toe een potje death metal zoals cannibal corpse, maar dat ligt er aan in welke bui ik ben . Een band die ik ook heel goed ben gaan vinden is Pink Floyd. Ook rock/metal bands die Funk in hun muziek brachten zoals Red Hot Chili Peppers, Primus en Incubus vind ik goed. ook punk zoals Bad religion en Millencolin kan ik goed naar luisteren. Nog meer? Oh ja, stoner rock natuurlijk. Onbekend stonerbandje dat ik heb ontdekt dankzij Viva La bam is Clutch. Andere goeie bands in dit genre vind ik Fu Manchu, Queens of the Stone age en Kyuss. Ook ben ik helemaal weg van Led Zeppelin en Black sabbath. en drum 'n' bass dat ik dankzij een maat heb ontdekt vind ik tof. Ook interesseer ik me in The Cure, My Bloody Valentine en depeche Mode. En Bob Marley is natuurlijk top maar ik heb natuurlijk nog een hoop te ontdekken hier op MuMe

8j: Een Bennerd die zo oud was als de helft van zijn huidige leeftijd liep in de Fnac in Gent rond en vond "Significant Other" van Limp Bizkit. Onmiddellijk gekocht natuurlijk, ahja, dat waren die stoere jongens die altijd vloekten op TMF Dat was eens wat anders dan Five en Backstreet Boys, waar ik al een jaartje naar luisterde.

10j: Na een lange muzikale stilte kwam ik in aanraking met Linkin Park. Ik kocht een cd van hun, "A Tribute to Linkin Park", wat ik jarenlang heb beschouwd als een echte Linkin Park cd ( ).

11j: Smells Like Teen Spirit van Nirvana ontdekt. Weer lekker rondspringen dus. Daarna Fallen van Evanescence gekocht, nog steeds in een Linkin Park-rage. Vond het toen best zware muziek, en ik was onmiddellijk verkocht. Doorzoeken deed ik toen nog niet, hoe had ik dat toen moeten doen?

12j-13j: Mijn grote muziekjaren. Zag toen Slipknot op TMF. "Wtf?" was mijn eerste gedachte. "Moet ik kennen!" mijn tweede. Op zoek ging ik weer niet, want ik was er nog steeds van verschoten (ik begin spontaan rood te worden als ik daar aan terugdenk ). Tot ik bij een vriend van mij (hier op MuMe user "bro") kwam, en die mij wat Metal liet horen. Hardere rockbands zoals Papa Roach, Guano Apes, Rammstein, alweer Nirvana, maar ook zwaardere bands zoals Slayer, Machine Head, Soulfly en Slipknot. Vooral die laatste dan. Ik was echt verkocht. Duality, Spit it Out en (Sic), de nummers die mij het meest interesseren. Ik heb zelfs mijn allereerste zelfgemaakte verzamelcdtje liggen. De tracklist kan ik zelfs nog geven, maar daar wil ik jullie niet mee kwellen

Vanaf toen begon het, het zoeken naar andere bands. Eerst met beperkte middelen, dan de illegale pindakaaskannalen ontdekt. Er ging een nieuwe wereld voor mij open.

14j: Nu-Metal, dat ruleerde, en ik moest van niets anders weten. En nee, niet de wannabe's zoals Limb Bizkit, die waren al verleden tijd. Evanescence kwam soms nog voorbij, Linkin Park was nog altijd 1 van de grote namen. Ik dook al de underground in, niet alleen luisterend naar bands als Slipknot, Korn en Coal Chamber, maar ook naar Spineshank, Saliva, American Head Charge, 40 Below Summer, ...
Ook zwaardere bands zoals Machine Head, Soulfly, Fear Factory, Slayer, ... Het ging er allemaal als zoete koek in. Dan mijn eerste aanraking met de echte Death Metal: Arch Enemy. Neen, dat toch maar overslaan, dat was niets voor mij. Dan eerder een andere band: Children of Bodom. OK, dat was echt het van het. Een band die mij ook leerde om Arch Enemy te waarderen. Maar dat was nog maar het begin:

Mijn eerste aanrakingen met echt extreme muziek! Ik kocht de Rock Tribune van November 2005, met gratis cd'tje. Bam, ineens bands als Bolt Thrower en Gorefest voor mijn kiezen. Ik was er echt niet goed van... Een tijdje later een tweede Rock Tribune, weer met cd. Dit keer was het nog erger: Cannibal Corpse en Bal-Sagoth in mijn gezicht geduwd. Maar toen begonnen die onmenselijke geluiden mij wel te interesseren. Make Them Suffer van Cannibal Corpse werd meer en meer gedraaid, en na lange tijd wist ik het te aanvaarden. Met dat genre aanvaardt te hebben, ging ik verder op mijn zoektocht.

15j: Daar begon mijn smaak zich verder te ontwikkelen. Door een user op MuMe (Hemdale, laat ik hem even vermelden ) kwam ik in aanraking met de brute muziek die Cannibal Corpse deed verbleken tot huiskamermuziek.
Ook begon er iets anders, nl een interesse in de wereld buiten Metal. Terwijl ik de extreme geluiden van Metal verkende (Grindcore, Brutal Death Metal, Black Metal), begon Rap en bepaalde Hardcore Techno mij ook aan te staan. Helaas ging ik daar niet echt op in.

16j: Bennerd nu (ten tijde van deze post). Nog steeds grote fan van Nu-Metal (dat ik nooit uit het oog verloren ben), alle soorten Death Metal, Black Metal, Thrash Metal en Metalcore, luister ik ook naar Breakcore (Xanopticon) en heb ik bepaalde Rapcd's liggen (DMX, Notorious B.I.G., Cypress Hill, Young Buck, 2Pac). En ik blijf me interesseren in muziek, en ik heb het gevoel dat mijjn zoektocht nog lang niet ten einde is

Wauw, even nagenietend van mijn nostalgische bui

t/m 10 jaar: top 40 muziek

11 t/m 13: Vooral rock/metal als Limp Bizkit, Papa Roach, Korn. Af en toe hiphop

14 t/m 15: Rock/metal maakt plaats voor hiphop als Cypress Hill, Eminem, Snoop, Dre, Xzibit

16 t/m 17: Nog steeds hedendaagse hiphop, maar ook meer jaren 90 spul als Wu-Tang, Nas

18 t/m nu: Ook veel meer hiphop ontdekt van voor de jaren 90. De hiphop waar ik altijd naar luisterde is ook nog steeds aanwezig. En afgelopen maanden luister ik ook weer wat meer rock. Of rap/rock zoals Everlast, UDS, Limp Bizkit

Voor mijn 16e luisterde ik voornamelijk naar bands als A-Ha en the Simple Minds. Toen kwam de Grunge en heb ik me voornamelijk gestort op bands als Pearl Jam, Smashing Pumpkins en Soundgarden. Daarna kwam de Britpop met Suede en Oasis. Gevolgd door the nu Metal periode met Deftones. Ook luisterde ik graag naar Nine inch Nails, Faith no More, Bush en Placebo. Vanaf de tijd dat ik op MuMe (en Limewire) zit heb ik diverse andere genres uitgeprobeerd en veel moois mogen ontdekken. Ik noem een Interpol, Editors, Porcupine Tree, Anathema, Nick Cave, teveel om op te noemen! Als ik kijk naar de muziek die ik vroeger goed vond hebben er een aantal de tand des tijds niet doorstaan. Ik denk dat naarmate je ouder wordt niet zozeer je smaak veranderd als wel dat je er wat meer diepgang in brengt.

hoh ik ben behoorlijk zeker dat mijn keuze met de jaren zal veranderen. Zelf denk ik dat ik me niet hoef te verdiepen in een of ander subgenre als je nog niet eens alle basis ken. Ik ken bv. weinig van een David Bowie en ken niets van Neutral Milk Hotel, ken maar één album van The Police,... tot ik het gevoel krijg dat ik alle muziek die moet gekend zijn ken zal ik me pas verdiepen in een subgenre, alhoewel ik nu al weet dat dit wrs de post-punk periode zal zijn

1-11:
Alles van tv zo'n beetje. Had geen echte voorkeur, paar Hip-Hopnummers vond ik altijd wel tof, zelfde gelde voor Rock. Zolang het maar goed was.
12-16:
"HipHop All The Way", in die tijd vooral daarop toegespitst.
16-nu...:
Heb Jazz en Soul ook aan mijn genres toegevoegd, van andere genres luister ik alleen bij speciale gelegenheden/redenen naar platen op mijn pc, favoriet genre: Jazz.

Dus ben wel redelijk wat verandert met de jaren heen, ben benieuwd wat de toekomst zal brengen.

t/m 16:
Top 40 muziek, enkel en alleen top 40 muziek.

17 t/m heden:
ik bleef zitten in de vierde klas en leerde het jaar daarna een hoop nieuwe mensen kennen, die in tegenstelling tot mij wél een goede muzieksmaak hadden. Via hen kwam ik in aanraking met bands als Radiohead, Muse, Eels en Placebo. Op mijn 18e heb ik de grote stap genomen om mijn gebrande cd's weg te doen en ze te vervangen door originele, iets waarmee ik vandaag de dag nog steeds blij mee ben.
Later zijn er gaandeweg steeds meer artiesten bijgekomen, zo ook nieuwe genres. Ik noem een Sigur Rós of Tindersticks, maar ook Interpol en Joy Division.
Momenteel probeer ik me wat meer te verdiepen in electronische muziek, iets wat helaas nog niet erg hard wil lukken (Tips zijn van harte welkom!)

Het is bij mij dus niet zozeer dat mijn muzieksmaak veranderd is (afgezien van mijn muziekwedergeboorte op mijn 17e), maar meer dat er langzaam maar zeker steeds meer soorten muziek bijkomen.

Dit is zo'n beetje de opbouw van mijn muzikale interesse:

Leeftijd 6 t/m 8: The Hollies, The Beatles, The Kinks.
Leeftijd 9 t/m 13: KISS, Rod Stewart, Black Sabbath, Led Zeppelin, Van Halen.
Leeftijd 14 t/m 21: Queensrÿche, Iron Maiden, Def Leppard, House of Lords, Tony Macalpine, Love/Hate, Faith No More, Guns 'N Roses, Anthrax, Metallica, etc....
Leeftijd 22 t/m 32: Paul Weller, Leonard Cohen, Klassiek, Miles Davis, Frank Zappa, Peter Gabriel, Chemical Brothers, Moby, etc...
Leeftijd vanaf 33: Empyrium, Satyricon, Rammstein, Death, Bad Sector, The Moon Lay Hidden Beneath A Cloud, Lacrimas Profundere, Opera IX, etc....

Ik word er geloof ik niet vrolijker op naar mate ik ouder word....

je bent de goede kant aan het opgaan

Een moment waarop je merkt dat je in muzikaal opzicht oud aan het worden bent (al heb ik dat gevoel bij mezelf al langer): Koninginnedag. --> Ik ben een uurtje geleden teruggekomen uit Amsterdam.

In 2003 ging ik er het eerst heen, voor alle leuke housefeestjes op straat. Te cool voor woorden vond ik het; hoe meer hoe liever. En die bootjes, waarvan een groot deel van die housemuziek klonk, vond ik zo'n leuk gezicht.

Vandaag dacht ik alleen maar: Waarom staan al die jongens zo popi jopie te springen op hun bootjes, op de meest identiteitsloze dancenummers waarbij het vooral om een 'vette dreun' gaat, en waarom is er uberháupt zo weinig variatie in de gedraaide muziek? Niet alleen op die bootjes, ook vanuit de diverse stands met muziek op straat. Dance hoort bij zo'n dag, en soms zit daar ook een leuk nummer tussen, maar bijna OVERAL dance???

Maar goed... die bootjes waren nog steeds heel boeiend om naar te kijken. Alleen op een andere manier dan vijf jaar terug. Het was nu meer aapjes kijken. En op het moment dat er uit een of ander pand iets klonk wat leek op 'gewone' pop vond ik het zowaar een opluchting...

Die ontwikkeling heb ik ook gehad bij populairder 'house', een aantal jaar geleden kwam ik op een trendy trancefeestje en ik vond het ineens wel zóó oubollig klinken, zo nineties ook vooral.. boring!

Ik blijf aan de ene kant alsmaar groeien en verbreden maar tegelijkertijd word ik steeds kritischer omdat ik steeds meer muziek en muziekstromingen ken. Zolang ik maar niet zo'n versteende zeikerd word die alles van vroeger superieur vind in vergelijking met nieuwe releases

Ik zou het willen omdraaien: zolang er maar goede releases blijven uitkomen

Ik heb een aantal jaren lang De Heideroosjes gevolgt; was zelf ook best wel Into Punk. Ik heb er nu niet zo veel meer mee. Terwijl ik een band als Green Day nog steeds goed vind; maar die blijven zich ook ontwikkelen; ook in een eigen geluid.

Toevallig voer ik vorig jaar op zo'n boot door A'dam en mocht ik daar electro enzo draaien. Erg leuk, maar de meeste mensen willen het toch zo plat mogelijk helaas. Dus ik heb het draaien grotendeels aan anderen overgelaten. Ik vond het toen zelf wel een verademing om tussen alle standaardhouse (en jumpstyle ) opeens Nathan Fake's The Sky Was Pink (James Holden remix) te horen.

Maar over het algemeen word ik er ook knettergek als je overal de hele tijd danceplaten vandaan hoort komen.

En wat mijn muzieksmaak betreft: ik vind het steeds lastiger die te omschrijven, omdat ik eigenlijk weinig raakvlakken zie tussen de artiesten die ik veel draai: want wat is nu eigenlijk de factor die artiesten als de Rolling Stones, Kroke en James Holden verbindt? Als iemand me kan helpen die vraag op te lossen, ben ik hem/haar zeer erkentelijk.

Tja, dat er iets van 'muzikale inhoud' in zit, misschien? Doordachte composities? En dat je het dan al snel kunt waarderen, ongeacht het genre?

Meer ontopic: Bij mezelf merk ik het laatste jaar vooral een toegenomen voorliefde voor 'natuurlijk' klinkende muziek (dance of geen dance). Gekunsteldheid, overgeproduceerdheid, zogenaamde loudness wars, popi gedoe, quasi-hipheid: Het trekt me steeds minder. Het is leuk als muziek iets vanzelfsprekends over zich heeft. Van die té doordachte muziek ala Gwen Stefani mag van mij door het riool.

Een pluspunt: percussie die nét iets muzikaler is dan een standaard '4 to the floor'-beat. Drums die in ieder geval klinken alsof ze door een echte drummer ingespeeld zouden kunnen zijn. Of in dancemuziek: dat ze niet overdreven 'op de pc geprogrammeerd' klinken. Ook als het in werkelijkheid wel zo is. --> Tot voor kort maakte de manier waarop beats in elkaar zitten me niet zoveel uit. Als er uberhaupt maar iets van ritme in zat.

Verder klinkt hetgene wat ik nu leuk vind gemiddeld genomen wat ontspannender dan een paar jaar terug. Minder opgefokt. Dat ik intens geniet van het (anderhalve week geleden gekochte) album Miles Davis - Bitches Brew wil wat zeggen. Die was hier een paar jaar terug nooit in huis gekomen. Qua moderne muziek moet ik zeggen dat de nieuwste Kraak & Smaak-single (Squeeze me) me érg goed ligt.

Feit is dat door m'n nieuwe inzichten veel oude favorieten behoorlijk gezakt zijn in m'n all time favorites-lijst. In 2004 was het nog The Prodigy - Out of space. Die track vind ik nog steeds heel erg goed, maar te hysterisch om nog een échte favoriet te kunnen zijn.

Ik hield in de jaren 80 eerst erg van dingen als Pet shop boys, Depeche mode, Duran duran ,,Wham!, A-ha en meerdere Typische jaren,80 hitparadepop. In de jaren 90 had ik erg veel moeite met al die dance muziek waar het alleen maar om beats ging enerzijds en al die retro-rock anderzijds.
Hoewel Nirvana, Alice in Chains Soundgarden en later Suede, Muse en radiohead me best wel bekoren kon. Onder invloed van mijn broertje die in mijn slaapkamer naast mij move the house deel 1 tot en met 44 keihard afdraaide begon ik het wel te waarderen.

Nadat ik de LP'' YO! bum rush the show van Public enemy had geleend kwam ik ook into de hip hop. Errst kende ik alleen maar 2live crew,Tone loc, vanilla Ice , Salt,n peppa en Mc hammer waardoor ik dacht dat he tering muziek was. Maar toen leerde ik dus de niet commerciële kennen en toen was ik om. Heb nog heel eventjes met Gabberhouse geflirt maar na een tijdje trok ik dat niet meer. Die kaal geschoren koppen en Australian pakkies was niet helemaal mijn ding.