Niks mis mee, dit verhaal. Ik ben totaal niet opgegroeid met Rock zoals dit hier bedoeld wordt, had geen broers die het draaiden dus ik kende die hele muziek niet. Ik ben opgegroeid met de 80's (was een New/Waver maar ben daar niet in blijven hangen zoals enkelen hier ) en ik heb later van alles gehoord en beluisterd en merk (zoals meerderen denk ik ) dat je bepaalde voorkeuren kan hebben, hoewel die niet beperkt is tot één genre/stroming. Muzieksmaak kun je ontwikkelen, maar het is geen vanzelfsprekendheid. Ik ben al jaren bijv. platgegooid met Klassieke muziek door diversen, heb ook vaak genoeg geprobeerd , maar ik houd er niet van; dat is wat anders dan dat het dan het ook niet goed is. Het zou kunnen dat als ik de 60 haal, ik meer interesse in klassieke muziek krijg, maar dat betwijfel ik.

Er zijn ook mensen die geen behoefte hebben om überhaupt wat anders te proberen , die ik niet als dom/eenzijdig wil bestempelen. Als zij genoeg aan, in dit geval Klassiek hebben, waarom niet ?

Live muziek is het mooiste wat er is en daarom zou ik je gewoon willen voorstellen bijv. op zo ochtend (koffieconcert) of op een matinee naarhet concertgebouw te gaan en dan te kijken en luisteren naar klassiek. Met de mooie akoestiek van het Concertgebouw of van het oude Vredenburg (ik hoop dat ze de groet zaal heel laten) is het echt genieten - je kon doordeweeks in Vreeburg ook gratis naar koffieconcerten en in het Sjuhuis zijn regelmatig regelmatig gratis jazz-concerten (al dan niet door studeten van het conservatorium). En in muziekcafé het Oude Pothuys (regelmatig ook gratis) heb ik wel eens goede rockbands -bijv de begeleidingsband van Candy D. met een ander repertoire -gehoord en dan is het ook het vakmanschap en het enthousiasme waarvan je kunt genieten. Zon En Vogue niet: "Free your mind and the rest will follow"?

Tja Frans Bauer - ieder zijn ding; de keren dat ik de afgelopen jaren betrapt kon worden, meezingend met NL muziek zijn op de vingers van één hand te tellen en dat wil ik graag zou houden. Ik heb tegen mijn lief gezegd dat als ik dat soort neigingen ga vertonen zij maatregelen mag (nee moet) nemen.

Waarom niet, MM? Gaat het hier om smaak en/of minderwaardige/slechte muziek in jouw ogen?

Da's de grap des huizes; en verder geldt uiteraard:
* you only live once, life is short,
* there's so much great music
* why waste your ears listening to music that doesn't accomodate you?

Ik hoef niet in een lelijk huis te gaan wonen om te weten dat het lelijk is en als ik al een fragment van ons Frans hoor (en zijn vocale talenten) kan ik dat redelijk extrapoleren en daarvan word ik niet blij.

Dat mag en dat zeg je heel keurig verpakt, maar er zijn ook mensen die andere muziek niet goed/mooi vinden en dat moet dan ook gezegd kunnen worden, maar dat wordt dan weer door die liefhebbers weer niet geaccepteerd omdat die user persona non grata is, het zijn smaak niet is of de muziek niet 'begrijpt' , terwijl het andersom wel mag; gelijke monniken, gelijke kappen( maar dit terzijde).

Over verdieping: er zijn ook mensen die andere keuzes maken en zich gedurende hun leven in nieuwe/andere zaken verdiepen en daar proberen een balans in hun korte aardse bestaan proberen te vinden, omdat ze meer interesses dan alleen muziek hebben.

We genieten in elk geval allemaal van muziek, da's in elk geval een overeenkomst.
Ik heb nu Exercise One van het album Still opstaan van Joy Division, kicken!, dat zie ik Frans niet zo gauw maken, maar goed, ieder z'n meug !!

Het eerste heb ik elders al eens aangeduid met het Christiano-Ronaldosyndroom: wel provoceren en uitdelen, maar heel moeilijk kunnen incasseren.

En je maakt me nieuwsgierig - en kan wel gaan raden (fijn werk, oude motoren of auto's restaureren, leerling-kok bij Jamie Oliver, een boek schrijven), daarom: tell me/us more!

Betreffende het 1e: soms is dat zo, soms lijkt dat zo. Het is maar net of je ook door hebt waarom iemand dat doet, zonder die persoon direct in een hokje te duwen (geldt voor iedereen) van provocateur; kan ook te maken hebben met "akkefietjes' of een mening over een album die de fans daarvan niet zint en het dan soms (te) snel afdoen als provocatie.

Het 2e is off -topic, maar jij bent vast slim genoeg om de strekking van mijn verhaal te begrijpen.

komt ie weeeer hoor
hahaha
pffffffffffff
als straf een week lang in een hok met alleen maar frans bauer uit de speakers

Mensen kunnen Frans Bauer als mooie muziek en kunst zien.
Ik kan ook zeggen dat het album Loveless geen kunst is omdat er simpele herrie op staat maar mensen vinden het mooi en melodieus, misschien is dat ook zo bij Frans Bauer.

wie weet!
wat denk je zelf?

Ik mag dan toch echt hopen dat ik ; of het bejaardenhuis dan niet haal,
of dat er een tehuis is gesticht voor MuMe gebruikers..........

Daar heb ik ook van gehoord; er is daar een Afdeling (echte muziek, zo noemde Stuart het vandaag in het SDG) AOR/OLM (ouwe rockers én OLM) zit in het hoofdgebouw; AB, Afdeling Bauer (en consorten), schijnt een besloten afdeling te zijn in de kelder. OW/Postpunk (ook wel AOW) schijnt een klein bungalowparkte zijn, met ook caravans bij een mooi meer.

Dat 'gesticht' komt er niet, omdat de kosten te hoog zijn voor het elitaire clubje dat daarin wil, vanwege weerstand van Broekrokkers (waar ik naar refereerde n.a.v. Mjumans SDG) die niet van flauwekul houden én overschrijding van de geluidsnormen door herrie van diverse bejaarden achter hun platenspelers (lawaai-overlast).

De richten we er zelf één op ; tehuis voor bejaarde jongeren o.i.d.

P'sies bepalen de Algemene OW'ers wie er wel in mag en reken maar dat de ballotagecommissie streng is! Vragen we oudere jongere Koos Kuut om voorzitter van de comissie van aanbeveling te worden (moorkop als symbool).

--edit-- Met broekrok verwees ik niet naar rok - het was een woordspelletje -- maar naar Youp van 't Hek die regelmatig in zijn conferences aangeeft allergisch te zijn voor vrouwen in een broekrok - en dat leek me in 't SDG wel een aardige verwijzing. 'k zal voortaan een verwijzing maken naar de lederhosen van Lenny - Let rock rule - K.

Bij David Sylvian - Manafon (2009):

Nou ik niet en CD ook niet; en Talk Talk en Mark Hollis - mag je aannemen - zit redelijk in onze genen gelijmd (kijk maar eens naar de toptien); misschien wel langer dan jij lentes telt (SoE is uit '88); we zullen maar denken dat je 'nick' met verve draagt.

Wij luisteren voort - maar vrees met vreze (dat het mij te veel 'kabbelt').

het is uiteraard gemakkelijk om je leeftijd in de strijd te gooien en goed ik mag dan van de ipod generatie wezen maar met mijn gehoor is niets mis beste Mjuman. en ach de vergelijking met hollis maakt toch ook niet zo veel uit. weet je het gaat mij om het sfeertje wat hier zo buitengewoon is neergezet. het gaat mij om de durf van sylvian om zo'n album uit te brengen. en geloof me mjuman die 4,5* is zwaar gemeend ondanks mijn wenige lentes,zomers winters,herfsten,verjaardagen enz.

Music is in the heart. nobody can take that away

Twee dingen:

* muziek horen via iPod/mp3 en op een reële muziekinstallatie maakt wel degelijk verschil - ook voor de beleving. Als iedereen die een relatief kleine artiest (en in commerciële zin valt daar Sylvian ook onder) echt weet te waarderen zou die het werk van die artiest moeten kopen.

* het gaat om muzikaal referentiekader en dat is niet iets wat je opbouwt in een paar weken of een paar jaar. Je zit hier op een liefhebbers-site - dus zal het duidelijk zijn dat mensen die al langer van muziek houden, meer luisterervaring hebben en een breder referentiekader.

Als ik de laatste 3 zinnen lees, ik citeer: "de durf van Sylvian om zo'n album uit te brengen" denk ik zo, die kent zijn pappenheimers, en krijg ik het gevoel de schrijfsels van een ervaren poprecensent te lezen en niet van een 16-jarige uit de Achterhoek die zich als musicoloog aan het profileren is. Jij mag ervan vinden wat je wilt, voorlopig denk ik dat Sylvian werk heeft uitgebracht dat van meer durf getuigde. Op Amazon krijgt deze een gemiddeld waardering van 3,4 * (van 5) - Secrets of the Beehive 5 en Gone to Earth 4,5 - ga daar maar eens naar luisteren; die laatste 2 worden ook hier hogelijks gewaardeerd.

wat je hier schrijft klopt natuurlijk maar onderschat de nieuwe generatie niet ouwe waver. ik heb mischien niet de zelfde ervaring of referentiekader als u maar ik weet wel wat ik hoor. zoals ik het zie hebben wij beiden nodig: de jonge generatie met een fris beeld op zowel oude als nieuwe muziek en de oude generatie die muziek bekijkt vanuit hun ervaring en referenties die ze in hun leven opgepakt hebben.

om terug te komen op deze manafon van david sylvian. ik hoor natuurlijk veel verschillen tussen deze van sylvian en hollis. het sfeertje is vaak anders en ook de stem van de beiden heren verschilt nogal. ik hoor echter veel stilistische overeenkomsten zoals het effectief gebruik van stilte en melancholisch gitaar/piano spel.



deze reactie kan goed kloppen. nou ben ik nog niet zo'n ervaren luisteraar(2 jaartjes echt bezig) dus het rijkere klankleurpallet kan uiteraard gewoon kloppen. het hele verstilde muziek idee was ook wel een beetje hollis zijn ding en dat kan een sylvian niet een twee drie overdoen. nee sylvian maakt hier niet de prefecte plaat maar wel een soort adaptie van hollis zijn stijl op zijn manier. het album van scott walker ken ik niet maar ik zal het aan een luisterbeurt onderwerpen.



ik luister toch redelijk veel muziek die niet onder het kopje comercieel vallen mjuman. toch vind ik dit een gewaagd album dat zwaar buiten de norm valt. ik vind het ook van lef getuigen dat sylvian dit doet en gewoon zijn eigen gang gaat. veel albums van sylvian ken ik wel aardig(samenwerking met fripp O.A) maar ik zal ze toch nogmaals beluisteren.

P.S best een leuke discussie hier zo onder andere

@MF - CD en Ik noemen een paar aardige titels ter referentie - daar zou je ook naar kunnen luisteren.

Het is niet zozeer een kwestie van jong/oud; het is mooi dat de weg naar oudere muziek (van voor '90) door jongere users hier wordt gevonden - dat bevordert ook de beschikbaarheid (heruitgave) van muziek (in een digitale wereld bestaat trouwens op en uitverkocht niet meer); het is ook een feitelijk gegeven - al zal dat voor niet eenieder in gelijke mate opgaan. Na aftrek van uren voor slaap, werk studie etc hou je aantal luisteruren over per levensjaar (en dan moet je nog rekenenen vanaf welk jaar je voor het eerst bewust naar muziek luisterde. Ik geloof je best als je stelt dat er 50gers zijn die minder muzikale bagage hebben dan jij - dat is mogelijk); het omgekeerde ook en het is handig om daar rekening mee te houden.

Soms is er sprake van liefde op het eerste gehoor - maar vaak hoeft het kwartje niet in de eerste of tweede speelbeurt te vallen.

graag. ik heb me te lang met een soort muziek bezig gehouden(je weet wel welke) en ik hoor graag wat nieuws.

Mag ik er even op wijzen, dat de eerste Japan liefhebbers zo rond 1979 allemaal inmiddels hard op weg zijn naar de 50 (of er zelfs overheen) en dat zij (in ieder geval ik) niet willen worden geassocieerd met liefhebbers van het levenslied (waar overigens wél heel wat mis mee is).

Die smaak wijzigt niet zo snel en ja, wij kunnen ook nog steeds complexe muziek aan. Je moest is weten wat we allemaal al hebben gehoord!

Meestal komen er allerlei van dit soort zwamverhalen om de hoek kijken als er moet worden verdoezeld dat er sprake is van een (nieuwe &) matige cd.

van mijn 13e naar mijn 16e

van Linkin Park, Red hot chilli peppers, rage against the machine, guns and roses naar

Metallica, queen, rolling stones, led zeppelin, pink floyd

Alles wat hier staat behoort tot mijn favorieten op dit moment waar Metallica met kop en schouders boven uit steekt. Zoals jullie lezen ben ik wat meer van oudere muziek gaan houden

Ik ben wel benieuwd wat jullie hier van vinden.

Bij mij is het erna nog helemaal verandert naar Lou Reed, Nick Cave, Neil Young en Tom Waits en dan later nog naar Bob Dylan.

Voor sommige muziek heb je idd wat meer tijd nodig om het te verteren en dat was bij mij het geval bij vorig genoemde top artiesten .

Mijn eerste singeltje was Adamo, quand les roses, vlak daarna shalalalalee van de Small Faces. Op mijn dertiende kreeg ik stand up van Jethro Tull als verjaardagscadeau. Ik hield van de eersten van Pink floyd, Soft machine, Silver apples, Collectors, Caravan. Veel leuker dan de hitparade muziek, toen en nu nog.
Daarna is mijn smaak alleen maar breder geworden. Nu luister ik nog steeds naar prog, indie, avant garde, maar ook naar klassiek (toen ook trouwens) en jazz.
Sommige dingen kan ik niet meer horen en dat zijn vooral de hippie achtige dingen uit de jaren zestig. Of sommige new wave muziek. Dat is te tijdsgebonden en naar hedendaagse maatstaven te passé.
Een ding is wel veranderd, ik hield nooit zo van blues, nu hou ik erg van de traditionele blues uit de swamps of Louisiana. Heel simpel en met veel slide, prachtig. Toch een oude man aan het worden.

Absoluut waar dat je smaak van muziek verandert met je leeftijd. Toen ik bewust naar muziek ging luisteren was dat in de new wave periode. En een hele tijd moest muziek voor mij ook zijn: donker, onheilspellend, zwaar op de hand anders was het eigenlijk simpelweg Geen Muziek. Bauhaus, The Cure, Dead Can Dance, Joy Division, maar ook Swans en Enstürzende Neubauten. Naarmate ik ouder werd lijkt het er op dat ik minder dogmatisch ben geworden. Die new wave vormt nu min of meer een soort 'grondtoon' maar mijn smaak is veel eclectischer geworden.
Wat klassieke muziek betreft, daar heb ik altijd naar geluisterd en daar zit iets minder ontwikkeling in. Maar ook daarin ben ik minder dogmatisch gworden: in mijn teens en twins moest het eigenlijk vooral òf avantgardistisch modern zijn òf oude muziek. Nu draai ik ook de 'klassieken'.

Volgens mij is dit een redelijke normale verschuiving voor jongens zoals jij. Op het eerste gehoor lijkt een band als Linkin Park 'tha bom', tot dat je in aanraking komt gitaren van Led Zeppelin of Metallica. Dan ga je beseffen dat er andere, betere, diepgaandere muziek in deze wereld bestaat.

Ook ik heb zo'n verandering meegemaakt, een jaar of 5/6 geleden. Waar ik eerst naar Guns N' Roses, Nirvana, The Offspring, Blink 182, Sum 41 luisterde, ging ik al snel op zoek naar andere muziek. Kijk eens waar ik nu naar luister: Blues, Folk, Roots, metal in allerlei soorten en maten. Met MM ging een wereld voor me open

Wanneer jij deze lijn doorzet, zul je nog veel, heeeel veel fantastische muziek gaan luisteren waarvan je nog nooit eerder gehoord hebt. Ga zo door!

Verstand komt met de jaren, zegt men. Weet wel dat als ik alles wat ik ooit heb gekocht nog zou hebben, ik nog meer kasten in huis had. Sommige muziek kun je gewoon een tijdlang beu zijn (folk, of wave of blues), het is dan zaak de impuls te bedwingen om sommige platen weg te doen.

Momenteel ben ik helemaal niet meer into blues, maar ik zou het leuk vinden om die ene keer per jaar toch die 100 Ton of Chicken (Chicken Shack) op te kunnen zetten. Die wegdoedrift heeft ertoe geleid dat ik nu allerlei winkels en beurzen kan afstruinen, op zoek naar new wave, op vinyl. Ouder worden - je smaak wordt breder, je leert beter luisteren, je kunt duurdere spulletjes kopen om op af te draaien, je hebt meer mogelijkheden om te genieten. En een site als deze biedt volop mogelijkheden om nieuwe dingen te leren kennen.

Muziek is net als eten: neem er de tijd voor en varieer je menu, dat houdt de smaak erin.

Zeker weten verandert je muzieksmaak als je ouder wordt. Toen ik 6 of 7 was vond ik Limp Bizkit en Linkin Park helemaal geweldig (en Papa Roach) Daarna ben ik meer de metalkant op gegaan (Metallica, Slayer, Machine Head, Pantera, Iron Maiden) en toen ik 11 was extreme metal (Cannibal Corpse!!) Op m´n negende hoorde ik Ghost Reveries van Opeth en dat was het begin van een reis door de progressieve rock en metal. Pink Floyd, Yes, Dream Theater, The Mars Volta, King Crimson en nog veel meer. De laatste 2 jaar vind ik Editors ook erg gaaf en luister ik ook rustigere dingen (Elbow, Radiohead) Nu luister ik ook naar jazz en naar synthesisermuziek (Vangelis)

Het eerste album van Linkin Park blijft goed en Limp Bizkit vind ik af en toe ook nog wel leuk om te luisteren.