Mooi verwoord Mjuman, ik kan me er helemaal in vinden

Ik zal muziek die ik vroeger echt mooi (fijn) vond wel altijd blijven waarderen maar misschien niet meer zo veel van genieten. Ik denk niet dat de tijd mijn smaak van muziek zal veranderen ik denk wel dat ik naarmate de tijd verstrijkt steeds beter weet waar ik het moet zoeken en steeds meer dat deel(genre) van 'muziek' zal uitdiepen. Natuurlijk zal ik zelf als persoon ook veranderen en de muziek met mij. Maar ik ben er van overtuigd dat mijn keuze voor muziek altijd vanuit de zelfde hoek zal komen

Veel mensen genieten oppervlakkig van muziek. Op hun werk als achtergrond of thuis.Voor de gebruikers van MuMe , dat mag ik toch logischerwijze wel veronderstellen , is muziek meer dan een oppervlakkig achtergrondgeruis. Ontroerd willen worden door geconcentreerd naar muziek te luisteren. Ontroering door muziek die blijvend blijkt te zijn of soms verdwijnt met het verstrijken van de jaren. Toen ik een jaar of 12 was speelden de liedjes van Dave Dee etc. bij mij een grote rol. Ik vond ze fantastisch. Net als veel van mijn leeftijdsgenoten. Zo nu en dan hoor ik nog weleens een nummer van hen. Okay, bijvoorbeeld of The legend of Xanadu. Dan ben ik weer even 12 jaar oud. Zoiets verslijt niet. Die nummers blijven van hoge sentimentele waarde voor mij.

Dankzij met name The Beatles en The Stones ontdekte ik hun inspiratiebronnen. Ik verdiepte mij in de rock and roll , country en iets later in de blues. Een liefde die nooit meer voorbij ging.

In de jaren zeventig vervreem ik langzamerhand van de hitparademuziek. Albums het liefst met een thema nemen een steeds belangrijkere plaats in. Pink Floyd of wat later de Tubular Bells van Mike Oldfield ( een plaat die ik letterlijk grijs draaide), maar ook David Bowie of Lou Reed waren voorname vertegenwoordigers van mijn toenmalige muzikale smaak. Zelfs de blues of de rock and roll verdween hierdoor naar de achtergrond. Er waren zoveel interessante ontwikkelingen. Eind jaren zeventig werd ik meegesleurd door de new wave. The Cure , Blondie , Talking Heads , The Clash...teveel om op te noemen.
De ' symforock ' raakte bij mij langzamerhand wat uit de gratie.
Toen Pink Floyd met The Wall aan kwam zetten , raakte ik echt de 'symfo' draad kwijt. Slecht , nee , dat niet . 'Tuurlijk kocht ik die plaat. Veel gedraaid ook. Toen. Totdat ik er flauw van was. Velen in mijn omgeving vonden ( en vinden) het een meesterwerk. Ik ging mij daarentegen steeds meer op de klassieke muziek richten.
Zozeer dat ik mijn interesse in nieuwe ontwikkelingen in de popmuziek op steeds meer afstand ging volgen. Ik ben in de jaren negentig aangekomen. Veel kan en wil ik niet meer op de voet volgen. Veel overgeproduceerd spul. Ik luister naast klassiek en soms jazz vooral naar rootsmuziek. Dat doe ik nog altijd. Blues , country ..of muziek uit mijn jeugd.
Zo nu en dan hoor ik iets verrassends. Zoals Antony and The Johnsons of Sigur Ros.

Ik draai nu de nieuwste 'Collected' verzamelaar van Cuby and the Blizzards . Uitstekend samengesteld voor een zacht prijsje.
Blues uit Grollo , gezongen door een oude, knoestige en kale rootsliefhebber. ...

Je hebt alle genre's bijna gehad

Bij Die Antwoord - $O$ (2010):

Ik geef toe dat ik weinig actief op zoek ga naar hiphop.. mijn smaak is gewoon veranderd, kan gebeuren toch? Je kunt er echter wel vanuit gaan dat ik genoeg cultuur opdoe dat ik ook nog wel eens interessanter hiphop hoor, zoals de film Ghost Dog, waardoor ik RZA wel weet te waarderen bijvoorbeeld. Maar hiphop is nu eenmaal geen muziek meer waarnaar ik actief op zoek ga, het heeft zijn momentum wel gehad vind ik, evenals metal trouwens. Beiden genres waar ik vroeger alles van wist overigens

Dikke zever wat je hier allemaal zegt en in je post ervoor...

Je gaat niet naar hip hop op zoek, ook niet naar metal neem ik dan aan. Hoe kan je dan zeggen dat die muziek zijn momentum heeft gehad? Je volgt het niet eens... Je kan dan hetzelfde zeggen over reggae en pakweg rock in het algemeen. Dat deze genres hun top al hebben gekend is misschien niet eens onjuist. Maar er wordt nog steeds steengoede muziek gemaakt in dergelijke genres al ben ik geen rock fan, ik weet dat toch, ik geef alleen geen commentaar erop...

Akkoord eind jaren tachtig was er nog niet zo een overaanbod in hip hop en was het een heel nieuw en fris genre. NWA , erik b en rakim en kornuiten maakten toen inderdaad baanbrekende muziek in dit nieuwe genre. Maar ook vandaag wordt er nog best baanbrekende hip hop gemaakt al is het allemaal niet meer zo nieuw... Labels als rhymesayers, project mooncircle of stonesthrow maken de laatste tien jaar toch echt wel goeie muziek. In de tien jaar ervoor waren er rawkus, death row, aftermath begon pas...

Je kan makkelijk vitten op een genre en zeggen dat het zijn momentum heeft gehad in JOUW ogen, naar jouw smaak, het boeit je niet meer. Maar dan moet je dat niet als een stelling formuleren, zeg dan mij overtuigd het niet meer of ik luister nu veel vaker andere muziek... Oudere mensen doen toch altijd of zij louter op basis van hun leeftijd stellingen kunnen innemen en deze als algemene waarheden verkondigen. Zo van ik heb het allemaal al gehoord toen jij nog niet bestond, wat een onzin... Feit dat je hier naar uit kijkt zegt voor mij meer over je muzikale kennis dan je leeftijd, dit is bagger, goed om eens te luisteren met bijhorende clip en dan hard te lachen. Nauwelijks beter dan 50 cent en consoorten, even gemakzuchtige muziek en ik denk dat er genoeg metalheads hetzelfde denken als ze jouw comments lezen

Doe eens even normaal man. Ik zeg toch duidelijk "vind ik".. je hoeft er niet gelijk een soort leslezen van te maken. Dat jij vindt dat je iedere vierkante milimeter muziek moet hebben uitgekamd op de aardkloot eer je er iets over mag zeggen, moet je zelf weten. Ik heb gewoon de puf niet meer om actief achter hiphop aan te gaan. Wat ik zo her en der wel eens hoor of tegenkom spreekt me gewoon niet meer aan. De muziek is best nog wel wat verder geëvolueerd (meer electronica en andere invloeden), maar dat getetter van zo'n rapper hoeft voor mij gewoon niet meer. Net zomin als het gebrul van een gruntertje bij metalbandjes.
Mijn focus ligt nu gewoon bij hele andere soorten muziek.. kun je toch wel respecteren, ipv. een beetje met je vingertje te gaan zwaaien en generalistische stellingen uit te kramen over "oudere luisteraars"

....

Mooi de situatie omgekeerd door je eigen mening af te zwakken, iedereen luistert wat hij wil natuurlijk en dat jij geen zin hebt om naar een rapper te luisteren is jouw goed recht... Alleen noemde jij het over zijn top terwijl dit toch niet noodzakelijk zo is er worden best nog goeie dingen gemaakt in hip hop alleen zijn die minder bekend. Daarom dat ik zei: als je er niet naar op zoek gaat kan je het ook niet weten... Dat jouw focus ergens anders ligt respecteer ik zeker en het kan zijn dat er prachtige muziek tussen zit die ik niet ken dus doe ik daar ook niet minachtend over. Thats all

Ey thomas, sorry voor mijn zeer late reactie, maar ik was vergeten waar ik de reactie had geplaatst. Ik kwam dit forum toevallig nog tegen.
Metallica staat trouwens niet meer met kop en schouders bovenaan bij mij, en nu luister ik ook steeds meer naar Opeth, als ben ik niet zo van het grunten. Voor mij zijn Metallica, Led Zeppelin en Pink Floyd nu de 3 top bands.
Ken je Babe i am gonna leave you van Led Zeppelin trouwens ook? Echt veruit mijn favoriete nummer op dit moment.
Laterz he

klopt

Mijn muzieksmaak verandert sowieso heel veel, ik geloof niet dat dat iets te maken heeft met mijn leeftijd, mijn muzieksmaak is meer onder invloed van mijn mood.

Mensen, even naar boven scrollen (bij mij is dat naar beneden, omdat ik de nieuwste berichten altijd bovenaan plaats, vind ik gewoon stukken handiger, da's dus een tip!) en het bericht van mijn goede Groningse vriend George er eens goed op nalezen, want zo verging het mij ook ongeveer.

Verder raak ik echt moeilijk in klassieke muziek, ik lijk er nooit echt klaar voor.... maar de laaste 2 decennia is daar wel jazz bijgekomen en véél blues ook.

Mijn Arnhemse vrienden Yvette & Teus, hier niet op de site, omdat het niet echt hun ding is, omdat ze hier geen energie willen instoppen.... dat zijn 2 echte jazzfreaks, dus door hen ben ik behoorlijk "kruisbestuifd" zoals dat heet. Enkel.... jazz is in mijn geval echt iets dat er geregeld eens bijkomt, als ik in een jazzmood ben....ik ben dan liefhebber, maar zal nooit echt een kenner worden, omdat dat deelgebied van de muziek ontzèttend groot en uitgebreid is.... en nooit geheel te bevatten valt. Maar bij mijn vrienden is JAZZ schering en inslag, zij kunnen al lang verder zonder rockmuziek.
En het is hun goede recht natuurlijk, maar net als zovele mensen vind ik dat toch redelijk éénzijdig....je puur toespitsen op één soort muziek, je ziet dat hier ook; mensen die haast niets anders dan metal of rap/hip-hop luisteren, vreselijk éénzijdig is dat, toch? Ook omdat in rock, roots, blues, singer-songwrfiter en zovele genres echt goede dingen te halen zijn.
Zoals sommigen die me een beetje kennen wel weten, ben ik ook een nostalgicus pur sang. Dat kan ik niet helpen. Zo af en toe ben ik ook nog eens blij verrast door echt nieuwe dingen, en ook Sigur Ros en Antony & The Johnsons kunnen me echt bekoren.
verder leerde ik door toedoen van een andere vriend, Marc, mij badmintonmaatje eigenlijk de prachtplaten kennen van Elliott Smith en M. Ward (Matt Ward). Zo word je voortdurend wel eens kruisbestuifd om het met bloementermen te zeggen.
Maar de nostalgicus in mij zoekt altijd naar muziek die echt meerwaarde biedt, en dan kom ik gewoon vaak bij oude muziek terecht. Als je de de vijftig gepasseerd bent, heb je meer referentiepunten, meer vergelijkingspunten ook.

En wat je basissmaak betreft, bij mij is die niet zo erg veranderd, maar er is wel flink wat BIJGEKOMEN, dat voornamelijk denk ik.

En in de toekomst zal ik me ongetwijfeld nog méér met rootsy dingen gaan bezighouden, muziek die gewoon dieper graaft, en dan kom je vaak bij blues terecht.

Want de voeling met de hitparades, die ben ik ook al een decennia of 2 geheel kwijt, dat overkomt de meerderheid van de mensen wel denk ik.
Zelfs de new wave in de jaren 80 vond ik lang allemaal niet zo geniaal als de meesten. Daarom blijven voor mij als decennia de sixties en seventies echt het interessantst, maar vergeet aub nooit de fifties, het decennium waar popmuziek echt is ontstaan, de eerste golf rock'n roll, ik vergeet nooit de pioniers als Presley, Chuck berry, Buddy Holly en tàl van mindere grote goden uit hetzelfde tijdperk. De fifties zijn zeer belangrijk en worden hier nogal gauw vergeten, daarom.

Da's het zo'n beetje, denk ik.

Tja... echte meerwaarde. Wat is dat dan, die 'echte meerwaarde' die die muziek biedt? Probleem in deze hele redenering, als die meerwaarde niet puur een persoonlijke voeling met de muziek is, vind ik dat de onderscheidende eigenschappen in de muziek worden gezocht - en dat in een topic dat de titel 'leeftijd verandert smaak muziek' heet en de persoonlijke beleving volledig erkent. Het verkiezen van 'klassiekers' boven nieuwe muziek wordt zo gemotiveerd als gevolg van eigenschappen in de muziek, terwijl de oorzaak in de eigenschappen van de luisteraar ligt. Zonder uitzondering wordt dan uiteindelijk, moe van die nieuwe muziek, die het toch niet haalt bij de oude muziek, het heeft die meerwaarde niet, teruggegrepen naar de muziek van vroegâh.

Muziekbeleving is echter, zoals dit topic wel duidelijk maakt, o.a. sterk leeftijdsgebonden - en je ervaring van eender welke plaat is op je vijftiende nu eenmaal ongetwijfeld anders dan op je vijftigste. Van die heftige emoties die de puberteit met zich meebrengt, die uiten zich dan ook in een hevige verliefdheid op de muziek die je dan luistert - tja, nog steeds kan ondergetekende nostalgisch Korn opzetten - en zo ontstaat er met muziek die je in zo'n vroegere periode van je leven luistert een bepaalde emotionele band die je met andere muziek nog maar op moet zien te bouwen. Tel daarbij nog eens op dat je zo tegen je vijftigste die muziek al drie decennia kent, tja, dan mag het duidelijk zijn dat die 'nieuwe' muziek nogal een achterstand weg te werken heeft. Nostalgie, ja, zo heet dat inderdaad... Kunnen we dan misschien eindelijk eens af van dat gezemel over de hedendaagse muziek.

Mooi gezegd, Misterfool

Mooi gezegd misschien, alleen totaal niet begrepen. Het enige wat ik zeg (en wat ongetwijfeld Sietse ook bedoelt) is dat het idee dat onder luisteraars van 'oude meuk' leeft, dat oude muziek inherent beter is dan nieuwe muziek, totaal op niets trekt. Dát is problematisch. Dat je er vervolgens termen als snobisme en arrogantie bij moet gaan slepen getuigt alleen maar van de zwakte van je betoog. De hele essentie van zowel mijn als Sietses verhaal is dat die ultieme waarheid over betere muziek niet bestaat.

Voorkeur, zoals gezegd, is zoiets persoonlijks; júist de pretentie dat dat niet zo is is intens storend. Factoren als nostalgie (slechts één van velen) spelen zeker voor vijftigers mee in de waardering voor oude muziek. Het overschatten van klassiekers onder jonger publiek is nog zo'n fenomeen (belang voor de oorsprong; dan moet je toch iets verder graven dan 50s); je iets teveel laten leiden door de zogenaamde canon.

Mijn pleidooi is juist dat noch oude, noch nieuwe muziek inherent beter is; beiden hebben hun sterktes, en een verdiepen in allebei is alleen maar een sterkte. De aanname dat mensen als ik en Sietse, die overwegend maar pertinent niet alleen zogeheten 'nieuwe' muziek draaien, alle oude muziek maar 'oude meuk' vinden is daarbij ook nog eens totale onzin; blader eens een stemmenlijstje door voor je die mening hier zo parkeert. Dat 'oude meuk' echter met regelmaat wat schertsend wordt gegooid richting diegenen die niets anders dan dat luisteren maar wel altijd hun mening klaar hebben over de muziek van nu, dat mag alleen maar logisch heten.

Nogmaals, lees eens goed voordat je zo'n zwak antwoordje neerpent en doe je naam geen eer aan.

Mjuman heeft de naam van de OW (ouwe wave) te zijn, hij draait ook klassiek, jazz, electronic, fado en nog wat dingen. 70'en 60's (de zgn OLM) staan op mijn werkkamer; mijn lady kan er niet zo goed tegen.

Van de week gekeken naar de The Boat That Rocked over een Britse piratenzender in 1966 - geluid over de stereo, samen op de bank. En het was leuk - het straatbeeld in de film klopte, de mensen in de film deden hippiegek , de muziek was goed gekozen en klopte (veel Yardbrids, Kinks, Who, soul - relatief weinig Beatles en Stones 1 a 2 nummers ieder en dat was opvallend). In de context klopte de muziek en was het bigtime fun.

En dat brengt me bij het volgende: born in the fifties herkende ik de context (de goede oude tijd, toen je ouders het niet echt breed hadden) en dat bracht me op het volgende punt. In hoeverre zijn nostalgiamuziekliefhebbers wellicht op zoek naar reconstructie van de (receptie)context waarin ze als opgroeiende jongere zich prettig voelden? De hang naar het verleden, toen alles nog leuk en simpel was? En die jongeren van nu dan die zich richten op de nostalgie? Welnu die kijken naar de wereld van vandaag die een weinig florissant toekomstperspectief biedt (over max. 50 jaar hebben we de aarde van al haar natuurlijke bronnen beroofd en ons leefmilieu zodanig vervuild dat we vanzelf het loodje leggen) en hangen daarom maar naar het verleden.

En dat terwijl er nu zoveel goede muziek wordt gemaakt - mijn idee: kijk naar de muziek van de tijd waarin je opgroeit, die biedt je context en perspectief - later kan je altijd nog terugkijken. En muziek uit de 80's die toen niet goed was ("It's raining man"als schrikvoorbeeld) vind ik nog steeds niet goed.

Het punt alleen dat je bijna naast elkaar twee tegenstrijdige noties hanteert "zwakte" van "meerdere" maakt dat je betoog nie makkelijk te lezen is en de kracht die het uit zichzelf zou moeten halen gaat daardoor verloren.

Bovendien het punt dat een opmerking in voor jou irritante woorden is vervat, rechtvaardigt geenszins de term zwak. Je bent dan gewoon niet bereid de inhoud van het bericht te decoderen.

In termen van communicatietheorie: er komt geen communicatie tot stand. Opnieuw rechtvaardigt dat niet het gebruik van de term "zwak". Lees ook mijn bericht eens en probeer daar zinnig op te reageren.

En uitspraak van Sietse - die arrogant zou zijn, is een mooie uitsmijter, maar onjuist. Een van de oudste filosofen - Heraclitus van Ephese zei al: alles verandert en niets blijft. En die uitspraak is ouder dan de weg naar Rome - onbekende dingen? zoek e.e.a. gerust na op wikipedia.

ik zal de mods wat tijd besparen door deze uit de hand gelopen discussie alvast te verwijderen. We gaan zo wie zo behoorlijk offtopic. ik zal dit wel met Sietse en sxeven afhandelen over de PM wanneer ik terug kom van krantenbezorgen

Wat jij doet met jouw berichten laat mij Siberisch - ik probeer hier een serieuze vraag te plaatsen m.b.t. de hang naar nostalgie en reacties daarop zijn welkom.

pff..wa ne glul.

on topic:

Bepaalde muziek spreekt je aan of spreekt je niet aan. Het hoe en waarom moet iedereen voor zichzelf uitmaken.

Persoonlijk hoor ik graag een nieuw en origineel geluid, maar ben me ook bewust van een aantal oeroude waarden ten aanzien van schoonheid en emotie.

Alleen "nieuwe" muziek ophemelen vind ik net zo kortzichtig als enkel "oude" muziek kunnen waarderen. Met dat verschil dat ik voor die laatste situatie mischien wel iets meer begrip heb. Het "oude" afwijzen betekent namelijk ook je eigen fundamenten en de daarin opgeslagen kennis ontkennen. Progressie lijkt mij alleen mogelijk met gebruikmaking van de opgedane kennis uit het verleden

nu vind ik het jammer dat Misterfool zo ondapper is geweest zijn bericht waarin, klaarblijkelijk, naar mij wordt gerefereerd.

Enige wat ik wel kan zeggen: ik ben het geheel met Sven eens.

Niet ale "ouwe meuk" is slecht, maar het overdreven "vroeger was alles beter" heb ik gewoon moeite mee.
Als je zelf de keuze (ja het is een keuze) maakt om alleen naar oude muziek te luisteren, ga dan niet met lege opmerkingen als "alles is al gedaan" en "vroeger deden ze het beter".
Dat is gewoon gelul.


@Mjuman: welke uitspraak van mij?

Mijn muzieksmaak is erg verandert. Tot mijn 12e luisterde ik alleen naar de muziek waar mijn ouders van houden (jaren 80) en muziek die op de radio gedraaid werd. Daarna begon ik te onderzoeken wat ik nou eigenlijk écht leuk vond. Ik kwam uit op wat men indie noemt. Allemaal Engelse bandjes die erg op elkaar leken. Nu, 4 jaar later, luister ik op Arctic Monkeys na weinig meer wat daar op lijkt. Ik luister nu oude muziek (The Beatles, Bob Dylan) en rustige moderne muziek.

Ik denk dat het goed is om je muzieksmaak te blijven ontwikkelen, daardoor groei je ook als persoon.

Het is mij nu bekend om welke uitspraak van mij het gaat. En daarmee kan ik nu makkelijk stellen dat je hier een fout begaat.
Je wil graag een oude filosoof loslaten op mijn uitspraak "stilstand is achteruitgang" en beweerd daarmee dat mijn stelling onjuist is.
Dit is natuurlijk zelf onjuist. Die filosoof zegt "panta rhei" (alles stroomt) en daar is later bijgevoegd "en niets blijft hetzelfde".
Als je dit loslaat op mijn bewering "Stilstand is achteruitgang" klopt deze dus als volgt: als je zelf niet ontwikkeld gaat de wereld je voorbij, want de rest veranderd wel continu door. Je blijft dus achter op de rest.
Geen ontwikkeling = stilstand.
Achterblijven op de rest = relatieve achteruitgang.
Mogelijk dat de grote filosofen niet geloven in stilstand (geen ontwikkeling), dat was hen vrij, maar ik geloof hier wel degelijk in (zie dit dagelijks om mij heen). Zo ook hier, mensen* die maar steeds in dezelfde cirkel rondjes blijven rennen zonder zich verder te ontwikkelen.

*let op, dit is natuurlijk allemaal geheel op cultureel/muzikaal vlak. Of dit op andere gebieden is weet ik niet en is ook niet van toepassing.




Edit: Dit stuk is ontstaan door een misvatting van mijn zijde...echter ik sta wel achter wat ik al zei.

Voor mij is het meer dat leeftijd mijn smaak verrijkt; niet zo zeer verandert.
Ik ren nog steeds dezelfde rondjes, al worden de cirkels steeds groter.

deric, jIj zegt het wat compacter, maar dat is dus bij mij ook het geval, deric raven. Naast dat frietje met stoofvlees lust ik nu ook al berepoten, ragouzi's, bitterballen, en noem maar op, de smaak is dus echt redelijk wat uitgebreider dan in de tijd dat ik nog mooi en jong was

Ook qua muziek maak je keuzes.
Je kunt gewoon niet alles kennen.
Maar ik sta nog steeds open voor nieuw werk.
Toch blijf ik vaak terug vallen op muziek uit mijn jeugd.
Daar bouw ik weer wel een diversiteit in op.
Van veel jeugdhelden ken ik nu het gehele repetoire.
Iets wat vroeger niet mogelijk was.
Er was geen geld voor en internet stond in zijn kinderschoenen.

Lijkt me ook niet meer dan logisch...
Al heb ik nu meer nieuwe helden dan jeugdhelden die ik nog waardeer...maar dat is gewoon omdat mijn favo genres toen helemaal nog niet voor mij bereikbaar waren (en sommige dingen niet eens bestonden).

Weet niet of leeftijd er iets mee te maken heeft, maar het verandert vaak wel een beetje. Hoewel ik m'n oude smaak nooit heb afgezworen. Er zijn alleen maar dingen bij gekomen.