He who dares, wins

Wie weet, maar ik heb nu eerst deze digitaal aangeschaft, dus daar leg ik voornamelijk mijn oor te luister:
Way Back When | John Surman | Cuneiform Records - cuneiformrecords.bandcamp.com

Malachi Thompson - Blue Jazz (2003) - MusicMeter.nl

Miles speelde ook wel blues, Coltrane ook, net zoals Ronny Jordan - check zijn debuut maar eens; maar - no offence intended - om nou Marshall Tucker en Allman Brothers Band in één paradigma te vegen met Ronny Jordan en de 2 groten, gaat voor mijn bezem net wat te ver.

Schema's gebruiken verschaft nog geen toegang tot een categorie

Kan me wel vinden in de gedachte dat in cross-overs regelmatig de boeiendste muziek ontstaat - vaak vanuit of naar jazz.

Deze jonge mannen zijn nog niet lang bezig, en hebben op de reguliere streamingskanalen niet veel nog uitgebracht. Op hun bandcsmp 1 single en op hun soundcloud telde ik drie songs.

Op youtube wel al veel te vinden, en de band blijkt al even bezig te zijn. Deze herfst komt een EP of album.

Verwacht een mix van jazzfunk en fusion met hiphop-influenced drums. De bassist doubled op leadgitaar. Het klinkt lekker, maar hier en daar nog wat langdradig. De drummer is wel insane. Doet hier en daar wat denken aan Yussef Dayes.

De band klinkt Londons, maar is Duits. Enjoy!

Bill Evans Documentaire
Net "Time Remembered" aan het kijken. Het beschrijft zijn leven, muzikaal en anderszins. Je kunt niet echt over Bill praten zonder het te hebben over zijn langdurige heroïneverslaving, wat een terugkerend onderwerp is tussen zijn muzikale groei en opnamegeschiedenis. Een handvol van zijn muzikale partners komen aan bod, waaronder Jim Hall wat het voor mij nog interessanter maakt (Bill Evans / Jim Hall - Undercurrent (1962) vind ik een prachtplaat).
Hier deel een op daily motion (@#$&^*! reclames, dat wel)
Bill Evans (Part 1/2) - video Dailymotion

'Jazz'-fusion met electrische piano, synth bass, standing bass, een instrument dat balglama heet en groovy drums.

Niet echt jazz, maar jazz genoeg vind ik:

Wel gaaf; een balglama/saz.
een keer een kleine maat daarvan gekocht in Istanboel. Natuurlijk te veel betaald voor een ding van waaibomenhout maar ik heb er wel plezier mee gehad en ik kreeg er warempel muziek uit.
Bij datzelfde stedentripje naar jazz-club Nardis gegaan in het stadsdeel Galata.
Een hele fijne, sfeervolle tent met die avond een mooi optreden van de plaatselijke gitarist Bora Çeliker.

Ik ben gek op de saz. Ik heb zelf ook eens een turkse zanger begeleid die ook saz speelde. Fantastisch geluid. In het Bimhuis ook naar een concert geweest, maar weet even snel de naam van die artiest niet meer. Ik zoek het even op.

Dit moet wel de grootste verrassing zijn van dit jaar. Fluegelhorn, doubleneck guitar (hij krijgt hier zoveel sound uit, soms lijkt het een oud of saz dan weer een rockriff) en drums.

Maar het belangrijkste is de zang. Zelden zo een goede zanger gehoord. Hij zing in het Libanees, Arabisch, Duits en Frans. In deze video in het Libanees. Het nummer zelf is genre-overschrijdend, met elementen uit de jazz en zelfs progressive jazz en midden-oosterse invloeden (zowel zang als fluegelhorn als het snarenspel).

Ik ben echt helemaal overdonderd en weet niet hoe ik het moet omschrijven. Ik merk dat ik echt woorden te kort kom.




Hier nog één maar dan met Franse tekst:




En een prachtige ballade, gelardeerd met strijkers. Die fluegelhorn is trouwens ook echt fantastisch mooi.
Maar mijn god, die zang. Kippenvel allover.

En heerlijk politiek en 'woke' ook. Fantastisch.

Masaa / Beit beluister ik graag naast, Yarek Qaribak - Dudu Tassa

Ik luister weer eens met genoegen naar: Travel - The Necks. Voor mij een heerlijke 'jazz' plaat. "Neither jazz nor rock .. the bands fits comfortaly in its own categorie". schrijft deze band.

In de serie 'jazz' annex experimenteel, enzoverder, stuitte ik via Spotify op muziek onder de artiestennaam - Felbm - hierachter schuilt de naam Eelco Topper een Nederlandse componist, producer. Ik had al eens eerder wat van hem gehoord wat wel beviel. Het nieuwe muziekstuk betreft een 38 minuten durende compositie. Een beschrijving van het 38 minuten durende muziekstuk is op deze pagina te vinden die ik via Bandcamp kon vinden.

What a surprise ook op Musicmeter te vinden.

Wat ik nu lees klinkt erg interessant. Fijn ook dat hij op Bandcamp aanwezig is, want dan gaat het op mijn wishlist.

Ik zat wat historisch onderzoek te doen naar de herkomst van het fantastische nummer 'Invitation', inmiddels een vrij bekende standard. Het nummer is ooit geschreven door Bonislaw Kaper (die ook 'On Green Dolphin Street' schreef), maar heette toen nog niet zo.

Het was de openingstheme voor de film 'A Life of Her Own' uit 1950, twee jaar later werd het in een wat ander arrangement gebruikt voor de film 'Invitation', en daar dankt het zijn titel aan.

Hier de oorspronkelijke 1950-versie:



En hier een erg gave versie door Roy Hargrove:



Er zijn duizenden andere versies (waaronder Coltrane), maar ik koos even voor Hargrove, opdat we hem niet vergeten.

En nu we toch bezig zijn, hier de originele versie van 'Green Dolphin Street' door Jim Dorsey voor de gelijknamige film uit 1947. Gecomponeerd door Bronislau Kaper, met teksten van Ned Washington.




Hier de ongeëvenaarde Dolphy versie uit 1960;




En als bonus, Sarah Vaughan:

Tip voor Minneapolis en Poles Apart en Kalamitsi en vivalamusica

Erg bijzondere comtemporaine jazz van een Maleisisch-Australischische bassiste/componiste/arrangeuse:
Linda May Han Oh - The Glass Hours (2023) - MusicMeter.nl

Hier een livestudio-renditie van 'Circles', van genoemde plaat:




En hier een NPR-concertregistratie van een eerder project:

Bedankt voor de tip Mssr Renard
Jazz.. ik ben absoluut geen kenner, wel een liefhebber, maar geen grootverbruiker. Al vult het toch 2 van de 15 schappen van mijn platenkast, afrobeat niet meegerekend.
Het is voor mij vaak lastig veel zinnigs te zeggen omtrent een jazz luisterervaring.
In algemene zin denk ik dat het niet te tegendraads moet zijn voor mij. Zo heb ik bijvoorbeeld nogal moeite met Monk, en zelfs hier, (hoewel echt totaal anders, dat begrijp ik) vind ik bepaalde stukken als de piano al te weinig melodie of structuur hebben. De zang zang hier is daar nog een beter voorbeeld van.
Zojuist luisterde ik het exotische Maisha-There is a place, waar jij ook lovende recensies schreef, en dat is dan weer helemaal mijn straatje.

Ik snap je volkomen. Ik vind het bij jazz het moeilijkste om een gedegen recensie te schrijven. De lat ligt dan best hoog. Vaak kom ik niet verder dan: dit vind ik mooi.

Dat tegendraadse en met name avantgardistische element in de jazz, heb ik ook de meeste moeite mee. Soms is het raak (Dolphy, Coltrane), maar soms ook vind ik het veel te veel gedoe (Dave Holland en veel ECM-releases).

Wat dat betreft snap ik dat je Maisha gaaf vind. Die swingen gewoon en hebben gave melodieen. Dan zit je ook meer in de afrojazz of afrobeat-hoek of hoe de duitsers het noemen: weltjazz.

Monk vind ik dan wel weer erg gaaf vaak, door de syncopie en de gekke maatsoorten, maar kalm en relaxed is het vaak niet. Niet voor niets dan Miles niet met hem kon samenwerken.

Ik zal wat terughoudender zijn met taggen, tenzij het heerlijk swingend en opzwepend is, zonder al te rare akkoorden en toonladders. Have a nice day!

Of groovy of licht funky. "Welt jazz" jawohl die ga ik onthouden.
Graag, ik sta altijd open voor nieuwe ontdekkingen. En het hoeft niet altijd raak te zijn.

Oh, en Coltrane vind ik vaak erg ingewikkeld, maar toch heb 4 platen van hem.

Die eerste Impulse!-platen zijn heerlijk swingend (Favorite Things, Africa/Brass, Love Supreme) en aan de Atlantic-platen kun je je ook geen buil vallen (Giant Steps bijv.), maar ik snap wat je bedoelt met de platen na 1965). Mijn favoriet is het wat meer ingetogen en opvallend melodieuze en harmonieuze Crescent.

We houden elkaar gewoon op de hoogte. Ik denk dat onze raakvlakken qua voorkeur liggen in de wat meer genre-overstijgende platen, met genoeg virtuositeit zonder al teveel moeilijk gedoe.

Ook dank, tips altijd welkom, daar is deze rubriek voor, goed hier enige research zodat je kan vergelijken. Ik doe er soms lang over om bepaalde ‘jazz’ muziek te leren waarderen, maar dat vind ik er het mooie aan. Ook al vind ik soms niet 1 2 3 mooi, toch sla ik het oo en de volgende keer gaat het al weer wat beter.

Wij ontmoeten elkaar ook vaak in het melodieuze, harmonieuze. Dus ik verwacht wel dat ik soms iets tip wat je zeker zal bevallen. Masaa was je in elk geval wel bevallen. Maar dan zitten we ook in 'weltjazz' (mijn nieuwe favoriete term).

Blijft gewoon een ijzersterke band, met een geweldige zanger. Bijna geen jazz meer. Ze noemen het zelf weltjazz, dus vandaar:

Mooi. Gebeurt veel. Ga ik eens opzoeken. Gelukkig zingt hij Frans. Vind ik doorgaans iets mooier klinken.

Laat ik ook iets posten.
Deze is voor sommigen bekend
op 2:24 is het Lu time


Chien Chien Lu - The Path (2020)

En iets totaal anders (Duitse Bigband):


Monika Roscher Bigband - Witchy Activities and the Maple Death (2023)
Niet enkel jazz, maar halverwege blazen ze er lekker op los.

En als laatste nog een nummer dat ik absoluut niet kan beschrijven:


Colin Stetson - When We Were That What Wept for the Sea (2023)

Die hoes zag ik laatst langskomen, en trok direct mijn aandacht. Dit soort naïeve kunst vind ik altijd erg aangenaam. Ik ben dan ook benieuwd naar de muziek.

Fantastisch. Iedereen in deze video is geweldig, maar Jeremy Pelt (trompet), die ga ik in de gaten houden:

Ja lekker hè? Ze heeft een goed band inderdaad. Ook op andere videos is dat genieten. Soms is het gewoon leuk om beeld te zien om herinnerd te worden hoe knap de motoriek van muzikanten is.
Die bassist heeft haar een beetje aan de hand genomen in de muziek wereld en haar album geproduceerd. Samen hebben ze een tweede album opgenomen (ik zag toevallig een leuk interview op Jazz talk).

Zijn er ook mensen die vocale jazz waarderen?
Van Taiwan naar Zuid Korea in de persoon van Youn Sun Nah.

Vermoedelijk zal dit niet iedereen in de smaak vallen, best braaf en gepolijst, maar op de een of andere manier ben een beetje verliefd op haar stem en vind haar eerste album (Voyage; meest traditioneel vocaal jazz) en haar laatste album (Waking world, waarin ze haar horizon wat verbreed) het mooist.

Dit wat meer acrobatische live nummer is daar niet direct een perfecte afspiegeling van, maar het toont wel haar kwaliteiten:



En van haar laatste album:
Don't Get Me Wrong (van haar laatste album)