Zowel Paul Chambers als John Coltrane zouden denkik tevreden zijn met deze uitvoering;

^Mooi!

Voor de kenner/liefhebber een overbekend deuntje. Ik zat tijdens dit concert schuin achter drummer Billy Kilson. Genieten dus.

Erg saai en inspiratieloos. Maar dat is mijn mening.

Wat een energie! Word hier echt goed gezind van!!

Als geheel album ten zeerste aan te raden:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/74000/74903.jpg
Clifford Brown & Max Roach - At Basin Street (1956)

Versie van Dogon A.D. (Julius Hemphill) door Human Feel - Chris Speed/ Andrew D'Angelo/ Kurt Rosenwinkel/ Jim Black.

Laat ik dan de spits afbijten in de hoop op wat reacties en beoordelingen. Gewoon volgens oud concept? Dus video plaatsen, 2 tot 3 dagen laten tot de volgende en laten beoordelen met cijfers?

Doet mij enigszins denken aan Olé van Coltrane
(Waarschijnlijk door het hypnotiserende pianospel)
en dat is bepaald geen slechte associatie.
8.5

Goed idee!
Zeker qua recente jazzalbums/composities toch genoeg leuke ontdekkingen gedaan.

Het spits afbijten met Dollar Brand is zeer fijn. Toch één van mijn persoonlijke favorieten. Zeker in de 70's een aantal meesterwerkjes uitgebracht. Heb ook nog een hele reeks albums van Abdullah klaar staan om te beluisteren. Daar valt deze Journey (ofwel Hajj) nu ook onder.

Vooral de liefhebbers van meer 'wereldse' (free)jazz verwijs ik altijd graag door naar Dollar Brand. Uniek instrumentgebruik, veel diversiteit aan die instrumenten, goede muzikanten om zich heen (Johnny Dyani veelal!) en hij maakt daar vaak een aparte melting pot van die je niet vaak (lees: zelden) tegenkomt in de jazzmuziek. Eerste indrukken zijn altijd bij hem dat hij een meer traditionele speelstijl heeft en het komt - zeker voor de doorgewinterde jazzliefhebber - eigenlijk altijd wel lekker relaxed en zeker niet al te disjunctief voor. Het is goed behapbaar, met een diepere laag aan originele ritmes en geluiden die op je afkomen.

Desalniettemin zal ik zijn muziek altijd wel scharen onder de zeer avontuurlijke freejazzmuziek. Hij komt mij voor als een geboren bandleider die achter de piano de touwtjes strak in handen heeft. Hoe ver de improvisatie ook gaat; je kunt erop vertrouwen dat Ibrahim met veel zelfvertrouwen foutloos zit te grooven achter de piano om zijn mede muzikanten weer terug op aarde te krijgen. Een ultieme stok achter de deur. Dat illustreert zich perfect in de compositie hierboven. Let eens gedurende de gehele compositie op het pianospel van Ibrahim. Hij speelt vrijwel de volledige 21 minuten hetzelfde (bijzonder groovy) motief met een enkele uitzondering van aanvullende noten daargelaten. In feite een traditionele list uit de muzieksgeschiedenis om houvast te bieden aan de lastige en gevarieerde geschreven stukken van de andere muzikanten (ofwel een soort basso continuo-begeleiding). In de westerse muziek(oudheid) werd dat trucje vooral in de barokperiode (en ietsje eerder - Monteverdi) zeer veel toegepast. Dit trucje gebruikt hij wel vaker en daardoor raakt hij vrijwel nooit verstrikt in een te lang uitgestrekte en saaie escapade. Dat bewonder ik. Ik denk niet dat muzikanten zijn zoals hem die zowel een - westerse - klassieke achtergrond vermengen met typische Amerikaanse bopinvloeden (Duke Ellington blijft een grote inspiratie voor velen, zo blijkt) en rauwe Afrikaanse muziek(theorieën). Simpelweg uniek!

8,5

Bedankt voor het bovenstaande bericht Ataloona;
erg interessante achtergrondinformatie bij dit nummer.

Ataloona, je haalt de woorden uit m'n mond. Brand/Ibrahim heeft ook altijd een speciaal plekje in m'n hart gehad. Net als jij heb ik al aardig wat spul uit de seventies van hem weten aan te schaffen. Zijn muziek uit dat decennium zou ik inderdaad zeker willen classificeren als avontuurlijke freejazz, weliswaar altijd met duidelijk herkenbare lijnen. Zijn experimenten met wereldmuziek uit zijn eigen Zuid-Afrika en het Midden-Oosten/Azië klinkenaltijd oprecht en origineel, en nooit gemaakt of zweverig. Zijn latere muziek is toegankelijker en voor mij net zo mooi, al weet ik dat niet alle avontuurlijke oortjes hier er van gecharmeerd zijn.

Wat hij daarop bewijst is dat hij alle kanten op kan: melancholisch en rustig tot knetterend en hard. In ieder geval zoals hier gesteld een unieke muzikant die best wat meer aandacht verdient

Oh en Ataloona: je trapt in je eigen valkuil. Je zit nu lange stukjes bij YouTube-fragmenten te schrijven

Als ik eenmaal begin, dan stop ik niet hoor

Ibrahim is gewoonweg té interessant om niet uitvoerig te beschrijven. Je hebt gelijk in jouw laatste zinnen, eerste alinea. Het gaat nooit echt de zweverige kant op in zijn muziek, terwijl dat toch een gevaarlijke valkuil is wanneer je verschillende wereldmuziekopvattingen en vooral ideeën (ik voel de zweverigheid zich al in het woordgebruik schuilhouden) wil samenbrengen. Het komt zo natural over bij de man. Alsof hij als kind zijnde reeds musicoloog was, en in zijn puberjaren daadwerkelijk bij inheemse stammen verblijf heeft genomen om wat te jammen.

Volgens mij kan iemand als Kronos of The Scientist dit ook wel waarderen.

Bij mij is het kwartje nog niet echt gevallen bij Dollar Brand/ Abdullah Ibrahim of 'Hajj' in het bijzonder, maar wel mooi om te zien dat mensen zo gepassioneerd over hem schrijven. Zal de track nog eens een paar keer laten passeren de komende dagen.

Het blijft hier nog wat stil. Ik knal er gewoon nog één in:

David Murray & Mal Waldron - Soul Eyes

Een klassieker natuurlijk door Coltrane, maar geschreven door Mal Waldron. Hier in een intiem duet met David Murray. Komt van:

David Murray / Mal Waldron - Silence (2008)
Opgenomen niet lang voor Waldron's dood.

Fijne tip! Later meer.

Waldron heeft veel moois gemaakt. Zijn samenwerking met Steve Lacy is van een magische schoonheid en met een geheel eigen geluid. Niet echt muziek voor de massa naar mijn idee, maar als je de rustige melancholie van Waldron weet te waarderen zou je er eens tijd voor kunnen maken (te vinden op spotify)

Iets totaal anders:

Angles 9 ‎- Disappeared Behind The Sun - full album 2017 - YouTube

Hoppa!! een heel album gratis op de deurmat! Lekkere 'gekke' jazz met een helder ritme. Wat een feestje!!

Een van de beste jazz/impro albums die ik de laatste tijd gehoord heb is de volgende:

Eve Risser White Desert Orchestra - Les Deux Versants Se Regardent (2016)

Geen hapklare brokjes muziek, hier moet je wel even voor gaan zitten. Spannend!

Eve Risser White Desert Orchestra - Shaking Peace - YouTube

Angles 9: 8/10

Spontane en spannende muziek die ik zelf pas recent heb ontdekt. Compositioneel ook heel interessant.

Eve Risser: 7,5/10
Die is echt nieuw voor mij en bevalt zeker goed. Mooie opbouw en nergens saai. Spettert lekker

Eve Risser
Het lijkt mij iets teveel op een semi-spontane minimal music variant. Dat kan ik over het algemeen heel goed hebben en deze kan interessant worden als ik hem wat meer tijd geef.
Voor mijn gevoel heeft het echter niet zoveel met jazz van doen.

Angles: eerste indruk is wel lekker, een leuk bandje voor op de hoek van de straat?

Ja saxatoon dit kun je ook zien als minimal music. variant. Maar past wel binnen de jazz of vrije improvisatie. Laten we daar maar niet al te moeilijk over doen lijkt mij zo.

Deze jongedame is ook geweldig: Kaja Draksler.

jazzahead! 2014 - European Jazz Meeting - Kaja Draksler - YouTube

Ik beleef momenteel erg veel plezier aan het album 'The Lives of Many Others" waarvan ze hier het een en ander speelt. Klinkt weer lekker anders. Ik heb sowieso het gevoel dat er de laatste tijd weer veel nieuwe talenten zijn met spannende vrije geluiden.

leuk die Kaja. gebruikt de vleugel weer als het percussieinstrument waarvoor het gemaakt is, toch?

Ik kan deze jazz-variant vooral waarderen in liveconcerten. een tikkeltje moeilijker om hier thuis op de bank de goede aandacht voor op te brengen.

Ik ben een behoorlijk liefhebber van Bobby Previte. Een drummer uit rockgroepen die later als bandleider in uiteenlopende jazz samenstellingen aan de slag ging (haha). Hij is werkelijk waar wars van conventies en doet op iedere plaat weer iets anders (zelfs in 2017 brengt hij zowat iedere maand een plaat uit!). Zijn eerdere platen waren typische free-jazz werken, maar wat hij op Claude's Late Morning doet slaat alles. Een ongelooflijk breed scala aan instrumenten (Bill Frisell duikt op met zijn gitaar, maar we horen vooral verschillende typen drums, tuba's, trombones, harp, accordeon, orgel, steel guitar etc.) wordt gepureerd en er komt iets bijzonders uit. Soms een diep emotioneel moment, soms geëxperimenteer in de ruimte. Ik ben er gek op. En dat in 1988. Niet direct een jaar dat ik associeer met fantastische jazz - ondanks dat er in de jaren daaromheen hele toffe dingen zijn gemaakt in het genre (plaats ik ook bij het album).

Even een tipje van de sluier: First Song For Kate | Bobby Previte - bobbyprevite.bandcamp.com

Niet de meest jazzy compositie van het album, maar wel een voor mij emotioneel brouwsel. Jazz, klassieke kamermuziek en oude folk worden samengespeeld op vrij traditionele wijze en juist dat creëert een buitengewoon aparte en originele schepping. Dat juist die genres pure ouderwetse popmuziek maken... Die accordeon, dat slagwerk dat erin komt, Bill Frisell's fingerpicking, de piano die zijn entree maakt enzovoort enzovoort. Ik kan er niet meer over zeggen dan dat het mijn inziens genres overschrijdt. Moet hier kunnen. Maak kennis en beoordeel.



*Luister het album hier volledig: Claude's Late Morning | Bobby Previte - bobbyprevite.bandcamp.com

Nice! Klinkt goed Ataloona. Ga ik eens checken.

Voor wie in de buurt van de kempen woont (niet al te ver van de Nederlands grens), kan proberen volgend jaar (in februari) het concert van Joshua Redman mee te pikken. Hieronder een fragment van een recent live optreden. Schitterend, ik sta te popelen!

Joshua Redman, Ron Miles, Scott Colley, Brian Blade - Unanimity (Live in Marciac) - YouTube

Ik zit te genieten hoor..
edit: en toen moest het, wat mij betreft, mooiste stuk (vanaf 9:00) nog komen. Mooie gast die drummer.

Jazz.

Bij mij blijft nog altijd het beeld overeind van een paar musici die staan te soleren en blijkbaar bij elkaar worden gezet en zo heb je Jazz.

Wat een kakofonie.

Geef mij maar een trompet die bij wijze van spreken The Last Post uitblaast.

Jazz is mistakes,...

wat een dooddoener. Lekker niet naar luisteren dan