Vervang in deze definitie jazz door country of folk...

Real time interactions vind ik te ruim interpretabel. Noem het dan real time improvisation. Improvisatie is volgens mij het allergrootste verschil met andere muziekstijlen. Daarnaast is syncopie kenmerkend en vooral ook in het ritme. Als laatste zou je dan nog het instrumentale "Flesh and Blood" aspect kunnen noemen al dan niet voorzien van electronische begeleiding of zang. Als je deze kenmerken loslaat vervloeit het in andere stijlen.

Jazz is naar mijn idee dus een combinatie van kenmerken waarbij vooral het daaruit voorkomende spontane karakter van belang is.

de interpretie van wat je individueel als jazz ziet of ervaart mag van mij ook dat spontane hebben. Als jij iets jazz vind, dan is het ook jazz. Zo ervaar ik b.v. Nils Frahm en een band als Soundgarden als jazz...of een soort van jazz.

Alles in hokjes proppen en er theorieën aan vast plakken is in ieder geval geen jazz

Dat spontane en improvisatie is iets dat bij een podium het beste tot zijn recht komt, dat er iets op het podium ontstaat. Door vooraf programmeren, risico mijding en jazz zien als een gimmick, een akkoordje, staat dit wel onder druk. Verder hou ik ook niet zo van hokjes en definities.

Improvisatie is wel echt het key-element. Daarin onderscheidde jazz zich in den beginne van bijvoorbeeld rhythm & blues en klassieke muziek.

Ik weet te weinig van dixieland, swing en ragtime af, of er daar ook ruimte was voor improvisatie.

De enige muziekstijlen die ik direct kan benoemen waarbij improvisatie een belangrijk element is, zijn Hip Hop en Blues (misschien funk, maar daar weet ik ook te weinig vanaf).

Vanaf de jaren 60 en daarna 70 etc. nam het element 'improvisatie' af en werden veel stukken echt gecomponeerd (er werd vaak gespeeld vanaf blad/sheets), maar vanaf de jaren 80 kwam de improvisatie weer terug.

Bekende labels waar ik vind dat veel improvisatie ontbreekt zijn bijvoorbeeld ECM en ACT.

Het swingende element (het syncopische waar Spoon het over hebt) ken ik als drummer maar al te goed. Goede jazz kent geen four-to-the-floor en met name bij de bop-sub-genres zorgde de ritmesecties voor 'anders' geplaatste accenten waardoor de muziek geen swingen en dat is jazz.

Vanaf de jaren 70 verdween dat element door de rock-ritmes van de jazzrock en fusion, maar die jazz-ritmes kwamen gelukkig weer terug in de jaren '80 en later door de neobop(?)

Ik vind persoonlijk het onderscheid tussen jazz en fusion het gebruik van electrische instrumenten, wat dus in houdt dat jazz eigenlijk geen electrische instrumenten heeft, maar dat gaat direct mank wat het electrische toetseninstrument en de electrische bas en gitaar waren ook al in de hardbop aanwezig.

Improvisatie dus, en daar houd ik van, getuige mijn voorliefde voor blues(rock), jambands, southern rock en spacerock.

Ik kom er zojuist achter dat ik in mijn 4,5* opsomming Vijay Iyer Trio - Uneasy (2021) - MusicMeter.nl vergeten ben.

Lekker dynamisch album met een boel schoonheid. Tyshawn Sorey op drums... dan weet je het wel!


...

Ik had wat platen van Eberhard Weber, die vond ik wel okay, maar heb ik van de hand gedaan. Keith Jarrett vind ik niet zo heel veel aan. Van Jan Garbarek wordt ik een beetje kriegel, ik vind zijn sound niet mooi.

En dan hebben we Mathias Eick die ik helemaal te gek vind.

Dus óf ik weet mijn weg niet in het omvangrijke oeuvre van ECM, óf ik pik er de verkeerde platen uit. Maar tot nu toe heeft dus alleen Eick en in mindere mate Weber mij aangenaam verrast.
Ik sta open voor suggesties, maar ben wel heel erg in de bop op het moment, en dus misschien is dit niet het juiste moment voor ECM.

Dat denk ik ook.

Het ging mij dan ook enkel om de bewering "veel improvisatie ontbreekt" op ECM. Ik heb een andere mening daarover. Zoals je zelf ook aangeeft is deze afhankelijk van hoe diep je in de (zeer ruime) catalogus bent gedoken. Voor "boppig" moet je wel zoeken inderdaad

Mocht je er aan toe zijn, wil ik je wel even wat volledige improvisatie aanwijzen op ECM. Ik ga niet garanderen dat je het ook mooi gaat vinden.

Misschien vind ik het te 'gecomponeerd'. Ik denk bij nader inzien zeker wel dat er veel improvisatie is. laatste luisterde ik naar iets van Dave Holland (volgens mij ook een ECM-artiest) en dat is wel degelijk improvisatie (experimenteel). Maar misschien ontbreekt bij ECM de swing of de soul?

Geen idee. Jij geeft trouwens Eick wel lage waarderingen, dus ook bij jou is niet alles van ECM even geweldig, me dunkt. Terwijl ik Eick juist weer fabeltastisch vind. Het blijft een interessant fenomeen: 'persoonlijke smaak'. Wel fijn, anders hadden we niks om over te discussieren.

Hier nog zo een! Afgelopen jaar veel Scandijazz 'herontdekt': EST, Rymden, Tryggve Seim, Terje Rypdal, Bugge Wesseltoft én Ketil Björndal. Als er één ding is dat er niet ontbreekt bij de 'diepe' ECM-opnames is het 'soul' - fijne albums kennen volop (wilde even schrijven "druipen van" - maar dat is te plastisch) bezieling: gisteravond Ketil Bjørnstad / David Darling / Terje Rypdal / Jon Christensen - The Sea (1995) - MusicMeter.nl gedraaid en me laten meevoeren door de golven. En wat Rypdal doet met zijn gitaar is echt fijn - jazz? - i don't care; het neemt me mee en dat telt. Vind die definitie van jazz op Tidal tamelijk bescheten

Oh nee, zeker niet!! Aardig wat slappe prul en een paar huisartiesten waar de toon mij niet van aanstaat. Ook onze allergrootste geitenbreier de heer Keith Jarrett mag ik net zo graag haten als liefhebben.

Ik zal bij het album van Eick, naar hem nogmaals geluisterd te hebben, trachten onder woorden te brengen waarom ik het niet zo heel best vind. Ik ben hem al wat vergeten eerlijk gezegd en misschien is dat al antwoord genoeg...

De meer europese variant inderdaad. 100% mee eens.

Komen we weer bij de vraag "wat is jazz?"

Goeie jazz is wat je (ziel) raakt. Herinner me van die k*-dagen dat alles vaut ging: 's ochtend in de dikke file, 's middags een contract meegenomen om te laten tekenen - zat er storende een fout in, vervolgens iemand die zijn afspraak was vergeten en weer dikke file - thuiskomen (denk/communicatie-pet - in "off mode") en dan Blue Train opzetten om even te vertrekken.

Ah, daar is het antwoord:

Jazz = Vertrekken op The Blue Train

Mooi

Misschien moet je dan gaan snorkelen en minder vliegeren

Zonder gekheid: gisteravond ook Slowly Rollling Camera gedraaid en dat raakt me nog minder dan Go Go Penguin dat ik tamelijk mechanistisch vind. Maar goed, soms divergeert men in smaakopzicht. Emil Brandqvist, mooie pianospielerei, lust ik dan liever

Ik vind Slowly Rolling Camera en GoGo Penguin zover van jazz afstaan als Queen en Saga. Het is gewoon meer een soort instrumentale progressive rock, ofzoiets. Dus niet zo gek, dat je er niks aan vindt. Bij beide bands mis ik overigens soul, swing en improvisatie. Noem het geen jazz, en er is niks meer aan de hand.

Mooie filmische muziek, zoals Eick, Mammal Hands, Brandqvist, Herskedal, de hele Edition en Gondwana-clique. Mij maakt het blij, ook al is het geen jazz.

Bij dat laatste hebben we dus een reëel probleem: Go Go Penguin (n.b. op jazz-label Blue Note) stond paar jaar geleden op Transition-festival (al tweemaal achtereen vervallen) in Tivoli Vredenburg, dat als motto heeft nieuwe richtingen in jazz. En dus zijn weer terug bij de hamvraag

Ooit ontdekt vanwege de hoes die me aansprak, maar het gebodene blijft me ook boeien.



Joe Gordon - Lookin' Good! (1961) - MusicMeter.nl

Op North Sea Jazz staan namen als Snoop Doggie Dog, dus dat er weleens wat 'anders' wordt geprogrameerd wisten we al. Goed dan vind ik 'nieuwe richtingen in de jazz' schijnbaar een leuk subgenre.

NSJ heb ik - mede door de toegenomen commercialisering en de daarmee gepaard gaande drukte - al zo'n 5-6 jaar niet meer bezocht, terwijl het van oudsher (Den Haag) een goede gelegenheid was om grote acts (in de Statenhal) zoals Neville Brothers, Van Morrison, B.B. King te zien, maar ook nieuwe dingen zoals Rae & Christian, Polyphonic Spree en Calexico.

Wat mij betreft is een van de basiskenmerken van jazz dat het live meestal echt genieten is, vanwege het speelplezier en feit dat musici elkaar ruimte gunnen, terwijl bij pop/rock dat al snel leidt tot de verwijtende blik van leadzanger richting keyboards of drums als iets net ff te lang duurt. Ook de dingen d'rom en d'ran zijn veel simpeler dan bij veel pop/rock, waar een beetje gitarist maar zo 6 effect pedals voor zijn voeten heeft staan. Eerste keer dat ik daar bij 'jazz' mee kennis maakte was bij Molvaer (op NSJ) die een effectkastje aan zijn riem had hangen en al spelend (met één hand) met de andere hand de pitch ging shiften en dat was best maf.

En qua 'jazz' ons aller Trijn O. zit ook op Blue Note ... tja en haar album kreeg je op een gegeven moment zelfs kedoo bij het AD, imo ideale foltermuziek

Ik voel me net een Swiftie Bieber maar hier is weer een nieuwe vudeo van Muriel:

nb: al haar dates voor 2022 zijn gecanceled, dus echt live zien zit er niet in. Begrijpelijk en terecht. Ik zal haar nog steunen door weer een lp te bestellen.

Dit tettert momenteel door mijn koptelefoon...lekker!!



Met de belangstelling dit jaar voor James Brandon Lewis mag er ook zeker naar zijn wat ouder materiaal geluisterd worden.. en wat is die Chad Taylor toch een fijne (perc)

Ik wilde nog eens de jazzrecensies van het onvolprezen written in music over dit jaar bekijken, omdat ik nog wel iets…… wilde beluisteren,
er is best veel

written in music jazz recensies 2021

jan- feb - mrt

jakob bro - uma elmo. 4 ½
hast - ubi sunt 4 ½
fergus mccreadle - cain 5
shai maestro - human 4
various artists - indaba is 4 ½
anaemic cinema - anemic cinema ep 4 ½
floating points, pharaoh sanders - promises 5
patrick cornelius - acadia: way of the cairns 4 ½
r+r=now - live 4 ½
timo lassy & teppo mäkyen - live recordings 2019-2020
binker and moses - escape the flames (live) 4 ½
rick simspson - everything all of the time 4
satathy korwar & upaj collective - idem 4 ½

apr/mei/juni

thomas strönen / ayumo tanaka / marhe lea - bayou 4
vijay iyer - uneasy 4
greg lamy - observe the silence 4
various artists - latenighttales: jordon rakei 4
alfa mist - brings back 4
arthur hnatek trio - static 4
teus nobel - tanto amor 4
avishai cohen - two roses 4 ½
binker golding, john edwards & steve noble - moon day ep 4 ½
ciro riccardi & giarnluca rovinello - grass n wood &
wollny parisien lefebvre - xxxx 4
trio grande - trio grande 4
brotherly - analects 4 ½
wako - live in oslo 4
egbert derix - dark night of soul & exit go 4
sons of kermet - black tot the future 4 ½
serendip quartet - queen of fire 3 ½
gogo penquin - ggp/rmx 4
daniel herskedal - harbour 4 ½
brad mehldau & orpheus chamber orchestra - variations on a melancholy thme 4 ½
various artists - utopic cities 4 ½

juli / aug / sep

mark johnson - overpass 4 ½
alice coltrane - kirtan: turiya sings 4
miles davis - merci miles 3 ½
snazzback - in the place 4
alder ego - III 4
emma-jean thackray - yello 4 ½
andrás dés rangers - einschließlich 4
ruth goller - skylla 5 (eigentijds)

okt / nov / dec

nate smith - kinfolk 2: see the birds 4 ½
amir elsaffar & rivers of sound orchestra - the other shore 4 (world)
slowly rolling camera - where the street lead 4
teus nobel liberty group - pleasure is the measure 4
robin verheyen - the bach riddles 4
on our own vlock - on our own clock 4
marcin wasilewski - en attendent 4 ½
de beren gieren - less is endless 4 ½
bram weijtters’ crazy men - the return
terence blanchard - absence 4 ½
timo lassy - trio 4 ½
kaidi tatham - an insight to all minds
matthew stevens - pittsburgh 4
samara joy - samara joy 3 ½
veils trio - celestial greens 4 ½
john coltrane - a love supreme (live in seatlle) 4 ½
evan parker - winns win 4
not a citizen - 13189 3 ½
chet doxzx - can’t take it with hou 4
makaya mccraven - desciphering the message 4
matthew halsall - salute tot the sun (live) 4 ½

written in music op hun jaarlijst jazz 2021

jakob bro - uma elmo 34
veils trio - celestial green 23
ruth goller - skylla 19
timo lassy - trio 18
sons of kermit - black tot the future 16
fergus mccreadie - cairn 3
floating points, pharaoh sanders - promises 1

Het lijkt wel alsof ze alles een voldoende geven, dat is toch ook niet gezond meer?

Ik vond bijvoorbeeld die van Blanchard niet zo heel erg sterk. En dan die remix-plaat van GoGo Penguin, dat is toch helemaal geen jazz meer of fusion?

Dit is toch gebruikelijk, ook overal? Het komt neer op aanprijzen, een kans geven, een aanzet om te luisteren. Het komt maar zelden voor dat er onvoldoendetjes worden weggegeven… en wat wel of niet onder jazz valt is een keuze van redactie.

Behalve dan hier. Tot de 0,5* aan toe.

Ja, hier… prijsschieten altijd raak hier!

Maar genoeg geklaagd, ik kwam op Spotify deze lekkere spiritual jazz-plaat tegen:

https://www.musicmeter.nl/images/cover/806000/806239.jpg?cb=1609405258

Nate Morgan - Journey Into Nigritia (1983) - MusicMeter.nl

Even nog over lage beoordelingen.

Je kunt op allerlei manieren er achter komen waar je naar gaat luisteren. Er van uit gaande dat je pas stemt als je minimaal 1X het hele album hebt geluisterd, lijkt het mij aardig makkelijk om inferieur spul of iets wat jouw totaal niet past ( 1*/2*) te vermijden. Spaart je ook nog veel tijd uit. Er zijn natuurlijk altijd personen die de noodzaak voelen gehele discografieën, labels of stemlijsten van anderen machinaal door te werken.. tsja, ieder zo zijn eigen hobby

De 1* oid die ik bij jazzalbums tegenkom vind ik vrijwel altijd te verklaren aan de hand van overig stemgedrag van de persoon. nml: geen jazzliefhebber, haatstem, ego booster, de heulveul stemmer en een enkele keer een terechte teleurstelling waarbij je je kunt afvragen of 1* niet wat overdreven is. Ze zijn echter zelden voorzien van enige argumenten terwijl een dergelijke extreme beoordeling toch ook extreme gevoelens teweeg moeten hebben gebracht...

Ik heb mij in ieder geval al een tijdje voorgenomen om in het geval van een lage stem te opzichte van de andere stemmen even te melden van het hoe en wat. (persoonlijke keuze, geen oproep ofzo)

Wat is jazz?
Zo'n tien jaar geleden begon ik weer wat serieuzer gitaar te spelen en mijn toenmalige gitaarleraar zij dat pop muziek voor een groot gedeelte was gebaseerd op een I iv V (Romeinse cijfers) akkoorden schema en jazz op ii V i.
Dat laatste sprak hij uit met een jazzy stem en hij keek er interessant bij met een opgetrokken wenkbrauw.
Och ja So What antwoorde ik. (Een akkoord die een halfje naar boven schuift en weer terug)
Toen ik vroeg om voorbeelden van liedjes met 2 5 1 wist hij niet zo snel iets te bedenken, Ha!, hij had maar een lied van het American Songbook hoeven noemen.
Intussen is hij gelukkig allang ingewisseld voor een online jazz gitaar leraar en groep. Veel beter en - ook niet onbelangrijk - goedkoper.
De verschillende vormen van 2 5 1en lijken mij overigens wel essentiële basis kennis die iedere jazz muzikant moet kennen.

Voor wat het waard is; ik zou zeggen dat jazz gebaseerd is op improvisatie en ritme, ritme vaak met offbeat accenten en ook verschillende contrasterende ritmes tegelijk. In de improvisatie zijn vrijheden geoorloofd om (gemotiveerd) buiten het padje te treden hoewel ook onder het spelen je je gedachten moet kunnen uitzetten en puur op je gevoel en instinct moet kunnen vertrouwen. (zover ben ik overigens nog lang niet)
Een mix tussen gevoel, instinct en "muzikale wiskunde" is het evenwicht waar een goede uitvoering op is gebaseerd. Dat en een goede samenspel natuurlijk en het opgetrokken wenkbrauwtje.

Allemaal alvast een jazzy nieuwjaar toegewenst!

Maak kennis met extended technique binnen de moderne klassieke muziek en raak volledig in de war. Want jazz klonk overduidelijk als jazz en klassieke muziek nog overduidelijker (?) als klassieke muziek, totdat;




Mijn "frustratie" (eigenlijk nieuwsgierigheid) hierover uitte ik al eens bij dit album van Cecil Taylor. Of neem de Sequenza voor Fluit; de muzikaal misvormde luisteraar hoort daar eigenlijk Eric Dolphy in.




Er zal een volstrekte muzikale logica achter schuilzitten, maar welke is dat? Als iemand me alvast in de juiste richting kan wijzen ben ik die alvast erg erkentelijk. Ik voel me als iemand die, omdat twee dingen enigzins op elkaar lijken, ze daarom lijkt te vereenzelvigen - maar dit laatste wil ik dus ten alle koste vermijden.

Goed, dit is en blijft een jazztopic, maar jullie vergeven me hopelijk dit goedbedoelde uitstapje