Muziek / Muziekgames / 50smeter
0
geplaatst: 10 juli 2018, 18:35 uur
klinkt nogal primitief maar oké het zijn de '50,s
Ook ik hoor liever de (jaren later) betere uitvoering van Fl. Mac
6.5
Ook ik hoor liever de (jaren later) betere uitvoering van Fl. Mac
6.5
0
geplaatst: 10 juli 2018, 18:41 uur
Er zijn ontelbaar veel betere bluesnummers gemaakt in de jaren '50. Deze doet mij niet zo veel (in welke uitvoering ook).
6,5
6,5
0
geplaatst: 10 juli 2018, 22:10 uur
Edgar18 schreef:
Er zijn ontelbaar veel betere bluesnummers gemaakt in de jaren '50. Deze doet mij niet zo veel (in welke uitvoering ook).
Er zijn ontelbaar veel betere bluesnummers gemaakt in de jaren '50. Deze doet mij niet zo veel (in welke uitvoering ook).
Ik vind de FM-cover zelf wel erg mooi. Deze wel gewoon mooi. Was overigens een verzoekje vanuit een ander topic.
2
geplaatst: 11 juli 2018, 00:07 uur
De timing en overgang van Hank Williams naar Little Willie John (LWJ) vind ik geweldig, herman.
In LWJ ben ik mij meer in gaan verdiepen toen ik "Somewhere down the crazy river" van Robbie Robertson hoorde, ergens in 1987.
Het zal geen toeval zijn dat het refrein begint met:
" Catch the blue train, To places never been before"
Maar het zal ook geen toeval zijn dat de tekst de volgende regels bevat:
"The fields are empty, abandoned '59 Chevy
Laying in the back seat listening to Little Willie John"
De juiste ambiance om LWJ te beluisteren.
En ik moet ook denken aan Hank Williams die op de achterbank van een Cadillac overleed.
En beiden zijn allebei rond hun dertigste overleden onder nare omstandigheden.
De Fleetwood Mac versie vind ik "gewoon" mooi maar de LWJ versie vind ik "buitengewoon" indrukwekkend. Dat blijkt alleen al uit een vergelijk tussen deze twee passages uit de lyrics:
Fleetwood Mac zingt:
Need your soft voice, that talked to me at night
I don't want you to worry, baby, I know we can make everything alright
Dit is de hoop op een hernieuwd romantisch samenzijn waarin alles weer goed komt.
LWJ zingt:
I need a soft voice that will talk to me at night
Don't worry baby, we won't fuss an' fight
Die tweede zin komt er bepaald niet zacht uit. Dit is de (ijdele?) hoop op afwezigheid van gedoe en strijd. Hij lijkt met dit weinige al tevreden en LWJ klinkt mede daardoor meer "empty" en "abandoned" dan Fleetwood Mac.
En we weten inmiddels ook hoe en waar dat met LWJ eindigde.
8,7
In LWJ ben ik mij meer in gaan verdiepen toen ik "Somewhere down the crazy river" van Robbie Robertson hoorde, ergens in 1987.
Het zal geen toeval zijn dat het refrein begint met:
" Catch the blue train, To places never been before"
Maar het zal ook geen toeval zijn dat de tekst de volgende regels bevat:
"The fields are empty, abandoned '59 Chevy
Laying in the back seat listening to Little Willie John"
De juiste ambiance om LWJ te beluisteren.
En ik moet ook denken aan Hank Williams die op de achterbank van een Cadillac overleed.
Kees-Jan schreef:
Hier vind ik de cover (van Fleetwood Mac) beter.
Hier vind ik de cover (van Fleetwood Mac) beter.
Kees-Jan schreef:
De versie van Mark Lanegan en Isobel Campbell is bijzonder en wat dat betreft wel aardig, maar mist totaal de emotie die Hank Williams in dit schitterende nummer weet te stoppen. Het kan dan ook niet in de schaduw staan van het origineel.
Die overslaande stem, waarmee Hank steeds weer uit de bocht dreigt te vliegen, maar wat toch niet gebeurt, komt echt binnen, terwijl Mark en Isobel alleen maar een mooi nummer zingen.
Als het gaat om emotie dan hebben Hank en LWJ grote overeenkomsten. Beiden moesten hun overgevoelige emoties blussen met veel alcohol en andere middelen.De versie van Mark Lanegan en Isobel Campbell is bijzonder en wat dat betreft wel aardig, maar mist totaal de emotie die Hank Williams in dit schitterende nummer weet te stoppen. Het kan dan ook niet in de schaduw staan van het origineel.
Die overslaande stem, waarmee Hank steeds weer uit de bocht dreigt te vliegen, maar wat toch niet gebeurt, komt echt binnen, terwijl Mark en Isobel alleen maar een mooi nummer zingen.
En beiden zijn allebei rond hun dertigste overleden onder nare omstandigheden.
De Fleetwood Mac versie vind ik "gewoon" mooi maar de LWJ versie vind ik "buitengewoon" indrukwekkend. Dat blijkt alleen al uit een vergelijk tussen deze twee passages uit de lyrics:
Fleetwood Mac zingt:
Need your soft voice, that talked to me at night
I don't want you to worry, baby, I know we can make everything alright
Dit is de hoop op een hernieuwd romantisch samenzijn waarin alles weer goed komt.
LWJ zingt:
I need a soft voice that will talk to me at night
Don't worry baby, we won't fuss an' fight
Die tweede zin komt er bepaald niet zacht uit. Dit is de (ijdele?) hoop op afwezigheid van gedoe en strijd. Hij lijkt met dit weinige al tevreden en LWJ klinkt mede daardoor meer "empty" en "abandoned" dan Fleetwood Mac.
En we weten inmiddels ook hoe en waar dat met LWJ eindigde.
8,7
0
geplaatst: 11 juli 2018, 01:26 uur
Heerlijk stukje weer, Marzipaintree! 
Ik had tot nu toe nog nooit bewust in de tekst van het schitterende "Somewhere Down the Crazy River" gehoord dat Robbie Robertson naar Little Willie John luistert.
Eens dat uitkijkend over lege velden en liggend in een verlaten Chevy een perfecte manier is om te luisteren naar Little Willie's versie van Need Your Love So Bad. Zijn versie heeft een soort relaxtheid die helemaal in die setting past. De smachtende versie van Fleetwood Mac (met die jankende gitaar) vind ik echter veel beter bij dit nummer passen.
Maar dat komt ook misschien omdat ik het nummer van Fleetwood Mac al zo ontzettend lang ken en grijs gedraaid heb, waardoor andere versies eigenlijk geen kans meer hebben.
Ik had tot nu toe nog nooit bewust in de tekst van het schitterende "Somewhere Down the Crazy River" gehoord dat Robbie Robertson naar Little Willie John luistert.
Eens dat uitkijkend over lege velden en liggend in een verlaten Chevy een perfecte manier is om te luisteren naar Little Willie's versie van Need Your Love So Bad. Zijn versie heeft een soort relaxtheid die helemaal in die setting past. De smachtende versie van Fleetwood Mac (met die jankende gitaar) vind ik echter veel beter bij dit nummer passen.
Maar dat komt ook misschien omdat ik het nummer van Fleetwood Mac al zo ontzettend lang ken en grijs gedraaid heb, waardoor andere versies eigenlijk geen kans meer hebben.
0
geplaatst: 11 juli 2018, 11:01 uur
Een fraaie 7 voor LWJ, die daarmee wel de nieuwe hekkensluiter is.
1. Hank Williams - Ramblin' Man 8,096 (24)
2. Dave Brubeck Quartet - Take Five 7,841 (34)
3. Johnny Burnette and the Rock and Roll Trio - Train Kept A-Rollin' 7,728 (23)
4. Elvis Presley - Mystery Train 7,654 (27)
5. Little Willie John - Need Your Love So Bad 7,04 (20)
Ik vind het nieuwe nummers kiezen nog erg lastig. De keuze is zo gigantisch. Maar ik wilde een dezer dagen wat latin erin gooien, dus ik denk dat het wel een goed moment is voor de Peruviaanse trots van de Andes: Yma Sumac - Taki Rari
1. Hank Williams - Ramblin' Man 8,096 (24)
2. Dave Brubeck Quartet - Take Five 7,841 (34)
3. Johnny Burnette and the Rock and Roll Trio - Train Kept A-Rollin' 7,728 (23)
4. Elvis Presley - Mystery Train 7,654 (27)
5. Little Willie John - Need Your Love So Bad 7,04 (20)
Ik vind het nieuwe nummers kiezen nog erg lastig. De keuze is zo gigantisch. Maar ik wilde een dezer dagen wat latin erin gooien, dus ik denk dat het wel een goed moment is voor de Peruviaanse trots van de Andes: Yma Sumac - Taki Rari
0
geplaatst: 11 juli 2018, 11:02 uur
Ik moest even wennen aan de stem, maar nu vind ik het wel erg tof. Sowieso heb ik wel een zwak voor exotica, zeker als het zo waanzinnig swingt als hier.
8,5
8,5
0
geplaatst: 11 juli 2018, 15:18 uur
Een aria uit Mozart's Zauberflöte met een latin touch. Niet om aan te horen.
1
1
0
geplaatst: 11 juli 2018, 16:31 uur
zal me hier wel meer overkomen maar deze kon ik niet en nog nooit gehoord
niet echt mijn ding dit... maar wel goed voor een 6,5
niet echt mijn ding dit... maar wel goed voor een 6,5
* denotes required fields.