8

Late uurtjes...doorzakken...mijmeren, ja hoor dan kan deze prima.

3

Mother in Law: 6
Duke & John: 5 (veel te suf)

5,8

Met een kronkeltje van Carmiggelt.
Alleen pakte Simon deze opname uit 1935 volgens mij.
Ik vind deze opname uit 1962 moeilijk te beoordelen. Maar ik hoor de oudere opnames van Duke veel liever.
Cijfer: 5,5

Jazz slaat dus eigenlijk totaal niet aan in deze 60-62meter. Zie de lage waardering voor Yusef Lateef en Dave Brubeck. Best wel begrijpelijk eigenlijk vind ik. Met de popmuziek uit die tijd had jazz eigenlijk ook totaal niets te maken. Zo radicaal anders. Ik luisterde er destijds ook niet naar. Daar was de tijd voor mij ook nog niet rijp voor. De enige jazz nummers die destijds trouwens de hitlijsten bereikten waren Take 5 van Dave Brubeck en Strangers on a Shore van Acker BIlk hoewel ik die laatste niet direct onder de jazz wil rekenen maar meer onder easy listening.
Wat "In a Sentimental Mood" betreft: Het origineel van Duke Ellington uit 1935 vind ik beter maar deze bewerkte opname uit 1962 van Ellington en Coltrane kan ik goed hebben mits ik er voor in de stemming ben uiteraard. Het piano riedeltje vind ik zelfs erg mooi.

Waardering: een 8,2

Dit kan mij wel smaken zo op de late avond.

7

7.3

5.5

6,5

7

Ernie K. Doe: 7,0 (beetje braafjes)
Duke & John: 3,5 (maar valt gelukkig goed te negeren)

De jaren 60-62.
Er gebeurde niet veel na 1956. Het explosieve jaar dat de rock ’n roll naar Europa bracht. De hitlijsten waren gevuld met postume uitgaven van Buddy Holly en Eddie Cochran en nummers die zo zwaar naar het vorige decennium ruikten dat je ze onwillekeurig zou bestempelen als producten van de jaren ’50. Dat waren vooral nummers van Elvis Presley, Ray Charles, Dion enThe Everly Brothers.
En dan was er jazz. Dat was er in vele stijlen, maar de jazz dat op de radio was te horen was ronduit saai. Elevatormuziek voor bedaarde goed opgeleide oude heren. Jongeren snakten naar meer opwinding...die kwam er ook. In 1963 met The Beatles.

5

7

Hoewel ik ook de oudere Duke-versie prefereer (en daar als vanzelf de verlopen kop van Simon bij zie), is deze remake ook zeer fraai. Heel wat opwindender dan de Beatles in hun beginjaren, in mijn opinie. Maar ik ben dan ook eigenlijk altijd al een bedaarde oude heer geweest.

8,5

6

Duke E. en John C. scoorden niet hoog met hun "Sentimental Mood". Integendeel zelfs. Ze staan zelfs nog onder het melige nummer Kili Watch en dat betekent de laatste plaats. Het werd te suf bevonden.

De Beatles scoorden een bescheiden hit in 1963 met Please Mr Postman, dat geen eigen compositie was maar een cover.

Dit is het origineel.


The Marvelettes - Please Mr. Postman.

7,8

7.5

7.2

7

7,8

9,3

7,9

8,5

7,2

9,5

8.7

8.5