Ok , als jij het dan maar verwerkt hebt

Heb even zitten slapen, maar dit was mijn cross-over lijstje:

Mijn cross-over prog nummers:

1. Big Big Train - Ariel
2. Peter Gabriel - The family and the fishing net
3. Kevin Gilbert - Suite fugue
4. NDV - The river is wide
5. Procol Harum - In Held Twas in I
6. Big Big Train - The underfall yard
7. Steven Wilson - The watchmaker
8. Kate Bush - 50 words for snow
9 Tori Amos - Mother
10. Tony Banks - An Island in the Darkness
11. Bankstatement - The border
12. Peter Gabriel - Darkness
13. Rikard Sjöblom's Gungfly - Rhyme and reason
14. Gungfly - Friendship
15. Soup - The boy and the snow
16. Nad Sylvan - What have you done
17. Talk Talk - The rainbow
18. Pure Reason Revolution - The Bright Ambassadors of Morning
19. Schooltree - Day of the rogue
20. The Pineapple Thief - White mist

Met het nieuwe 'puzzelstukje' Eclectic Prog heb ik niet zo veel als met het voorgaande genre.
Toch zag ik wel wat verrassende namen in de lijst staan, zoals o.a. Curved Air. Een band uit de jaren 70 of wellicht nog eerder.
Ik weet nog wel van uit die tijd dat ik graag de single Backstreet Luv draaide.
In de clip lijkt de zangeres wel wat op een jonge Jerney Kaagman, (als ik zo vrij mag zijn dit op te merken).
Als ik het nummer nu terug hoor klinkt het behoorlijk retro, zo'n beetje als uit de tijd dat je nog gewoon een sigaretje kon roken in het café en in de huiskamer in het bijzijn van anderen.




Curved Air - Backstreet Luv (1971)



.

Eclectic Prog , werk aan de winkel

Curved Air - Backstreet Luv! Wat heb ik hier mee zitten blèren op m'n kamertje! ?

Ik had niet helemaal door dat we al aan de eindtijd van de progmetal gekomen waren, want anders had ik Myrath met Believer nog wel aanbevolen voor een ieder die niet vies is van wat Oosterse invloeden in de muziek (en ooit eens Prince of Persia gespeeld heeft ivm de clip), maar daar ben ik dus te laat mee .

Eclectic prog is het dus. Wat het precies is snap ik nog niet, maar dat heb ik wel vaker. Ook niet direct mijn genre. Om toch nog een aanbeveling te doen: deze Italiaanse band heeft een heerlijke instrumentale track gemaakt . Ik vind de rest van het album niet van hetzelfde niveau, maar ook zeker niet slecht. Het album is op cd qua vormgeving wel echt een juweeltje. De hoes lijkt namelijk bevroren en vol te zitten met ijskorreltjes. Alleen daarom verdienen ze al een vermelding hier.

Oeps! Ik vrees dat mijn lijstjes, zo onderverdeeld in al die subcategorieën (soms maar 2 artiesten per lijst, of ik moet meerdere nummers per artiest gaan vermelden) steeds korter worden en helaas ben ik niet in de gelegenheid om op dit moment nog erg veel onbekende bands te gaan beluisteren! Ach ik zie wel, ik luister en kijk in ieder geval mee! ?

Tussen de namen in de PA-lijst, waarvan ik de meeste niet ken, zag ik Nice Beaver staan.
Waar heb ik die naam al eens eerder gezien, of waar ken ik die van?
Na lang peinzen wist ik het...
De NL Progband Nice Beaver heb ik al eens in een jaarlijst van een ProgWereld-recensent zien staan, en wel op een eerste plaats, wat ik op zich verrassend vond. Na wat zoekwerk ben ik erachter gekomen dat dit in 2015 is geweest.
Toch benieuwd geworden hoe die NL-productie zo prominent bovenaan kon komen... Is het soms iets heel speciaals?
Ik kwam er al snel achter dat de recensent van PW zelf toetsenist van die band was en zelfs ook nog enkele zangpartijen voor zijn rekening heeft genomen.
Tja..., dan moet natuurlijk zo’n album naar de eerste plaats, da’s wel duidelijk. Je zou kunnen zeggen ‘de slager heeft zijn eigen vlees gekeurd’ en goed bevonden.
Toch is het album niet verkeerd en zeker niet Rainbow’s End dat ik hier geselecteerd heb. Of deze track ooit in andere toplijstjes is voorgekomen weet ik niet, maar mijn lijstje haalt hij wel.




Nice Beaver - Rainbow's End (2019)

Nou ja, 'gekeurd'. Als hij zelf de recensie had geschreven dan was het wel wat discutabel geweest. Maar dat je een album waar je enorm veel tijd in hebt gestopt en dat je menig maal vaker hebt gehoord dan elk ander album voor jou het beste van dat jaar is, daar kan ik nog best inkomen.

En ach, anders is het in ieder geval weer gratis reclame en die heeft bij jou in ieder geval goed gewerkt ?

Zo is 't maar net.
Ik kijk reikhalzend uit naar zijn volgend project.

Inmiddels al het een en ander van Eclectic Prog beluisterd.
Veel echte toppers ben ik (nog) niet tegengekomen, wel een paar leuke bands die ik hier later nog wil delen, als daar de tijd nog voor is.
Casartelli hoe lang blijft dit genre staan, kun je daar iets over zeggen?

Nadat ik de vorige keer Nice Beaver heb vertroeteld, nu een instrumentaaltje.
De Tocatta van Sky wil ik hier een kans geven om eeuwige roem te verwerven.
Van het dubbelalbum SKY2 uit 1980, waarin de Tocatta van Bach op meesterlijk wijze symfonisch wordt vertolkt.




Sky - Toccata (1980)

Voorlopig is het schema nog even dat elk subgenre minstens twee weken staat, dus we zitten nog minstens tot eind volgende week aan de Eclectic Prog. En dat is in elk geval voor mijzelf wel goed nieuws, want ik kan hier toch wel een stuk meer mee dan met de twee metalen voorgangers. Maar nu eens kijken wat er al aan muziekjes gedeeld is.

Curved Air - Backstreet Luv: zo'n naam die ik wel af en toe langs heb zien komen, maar waar ik eigenlijk nooit bewust iets van gehoord had. Op grond van één liedje heb ik er ook niet meteen een weloverwogen oordeel over, maar het lijkt me tamelijk onschuldige classic rock. Soit, met een zangeres, soit, met toch wel enigszins spannend gitaarwerk. Maar niet meteen iets om voor naar de platenzaak te rennen.

Not a Good Sign - Hidden Smile: Italiaanse supergroep met leden van moeilijker bands als Ske en Yugen die kennelijk ook wel eens wat hits wilden scoren. Een soort moderne Asia, of chargeer ik nu te veel? Enfin, het debuut was best een fijne plaat, de opvolger iets minder maar, vooruit, nog steeds best fijn en deze derdeling heb ik niet vaker dan eenmaal gehoord geloof ik. Waar de kritiek op latere albums was dat het wel erg vocaal werd, krijgen we nu dus een instrumentaaltje voorgeschoteld... dat best wat harmonieën bevat die op het debuut teruggrijpen... en (dus?) ook best fijn is.

Nice Beaver - Rainbow's End: ja, dat is dus ook mijn oud-collegarecensent op zang en toetsen. Maar ik geloof niet dat hij zijn tijd zou verspillen aan zoiets triviaals als een muziekforum, dus ik hoef hier verder niet met meel in de mond te praten. Dat had verder ook niet gehoeven, want dit is gewoon Nice Beaver zoals ik ze ken: niet per se vernieuwend of avontuurlijk, wel ambachtelijk en best prettig. Die uitbarstingen in de refreinen zijn zelfs erg prettig te noemen.

Sky - Toccata: die rockadaptaties van klassieke muziek roepen hier toch altijd wat gemengde gevoelens op - en aan Toccata hadden Emerson, Lake & Palmer zich bovendien al eens vergrepen. Maar goed, zet ik me daar even overheen en dan zitten hier best beluisterbare stukken in.

Gentle Giant heeft hier tot nog toe niet erg veel potten gebroken. En de eerlijkheid gebiedt toe te geven dat mijn weg naar appreciatie van de band ook wel wat hobbelig was hier en daar. Daarmee doen we hun unieke en invloedrijke (zonder Gentle Giant bijvoorbeeld geen Spock's Beard) sound toch wel wat tekort. Lastig om één nummer eruit te pikken wat dat echt goed belichaamt. Laat ik die ambitie varen, dan deel ik gewoon dit pareltje van hun debuut:

Toccata, lekker hoorrrrr

Zo fout dat het vanzelf weer goed wordt? Ik heb wel eens wat cd's van Sky (volgens deel 1 tot 3) uit de afprijsbak gevist begin jaren 90 en dit was toch wel het hoogtepunt. Veel suf gedoe. Die cd's heb ik volgens mij niet meer.

Edit: aan mijn cijferlijst te zien ging het om 2, 3 en 4

Van Der Graaf Generator was evenmin als Gentle Giant liefde op het eerste gehoor. Pawn Hearts kwam me als beginnende progliefhebber nogal rauw op het dak vallen. Jaren later bleek Godbluff een duidelijk beter instapmodel. De drie voorgangers groeien nog steeds. Omdat de welbekende hoogtepunten t/m 1975 al de nodige Prog Ladder exposure gekregen hebben, plaats ik hier toch even een iets later nummertje, uit de tijd dat de Generator tijdelijk uit de naam verdween.

Van der Graaf Generator naar aanleiding van het concert dat vandaag in de voorverkoop is gegaan? Of is dat toeval?

VDGG toch wel een heftige (jeugd)liefde staat bij mij hier op Mume op een stemgemiddelde van 4,23 / 13 albums.

Er zal wel iets terug te zien zijn in mijn top 20 van die sub

Overigens vers van de pers dit album wat voor nu veelbelovend is.

Isildurs Bane & Peter Hammill - In Amazonia (2019)

Dat is puur toeval, maar dank voor de tip. Dat ziet er als een behoorlijke must uit.

Ik 12 met 3.96, dus er is nog werk voor me te doen

Ja, die Isildurs/Hammill combi staat ook al een tijdje ondee mijn aandacht dat kan zo maar machtig mooi worden. Echter ben ik 'm nog nergens tegen gekomen

Oh ik heb zojuist de spotifylink bij het album hier op de site toegevoegd.

Misschien ook leuk en voor de nodige inspiratie bikkel2 is met een Gentle Giant album marathon bezig.

Ik bedoelde eigenlijk fysiek #jeweetwel#Whichisterriblyold-fashioned,isn't it?

Ja snapte ik wel, ik dacht dat Sounds 'm had, misschien anders even wachten of via de site vd band.

Gezien de titel zouden ze hem in ieder geval bij Amazon moeten hebben

Ondertussen gaan we hier verder met de Neoprog-ontknoping.

Nog maar eentje en wel uit een heel andere tijd, 1971.
Traffic is de naam (stond ook in de PA lijst), ik heb gekozen voor The Low Spark of High Heeled Boys.
Behoorlijk belegen album met ‘wonderboy’ van The Spencer Davis Group destijds: Steve Winwood, die ook jaren later solo nog aardig wat goeie lp’s heeft uitgebracht.
De titeltrack die ik hier heb genomineerd, waarin wat experimentele en jazzy-invloeden te horen zijn, vind ik na al die jaren nog zeer de moeite waard.
Ook de laatste track, Rainmaker behoort tot mijn favorieten van dit album.




Traffic - The Low Spark of High Heeled Boys (1971)

Mooie "vroege" update, van Subsignal en Mystery had ik andere.
En tja zangeres Benoit David met zijn Yes link klinkt hij lichtjes in de Jon Anderson richting.

Ah een treffer met Moviedrome , van Cosmograf en Twelfth night heb ik andere.



Ah, dus als ik later oud ben zal ik er ook niet meer zoveel aan vinden

Later als je groot bent...

Smoke and Mirrors had ik overigens zelf wel in mijn lijst. Het is echt het Immortal?-album dat hier het meest in waardering gedaald is.

Tja, het is voor ons (trouwe volgers van dit spektakel ) natuurlijk moeilijk in te schatten op basis van de nu vrij gegeven nummers, immers iedere verstandige volger verwacht er een stuk of 6 in de top 10.