Welk wat?..Dat WAT!

Morgen of overmorgen hier een nieuwe uit de postpunk annalen van Manchester, denk ik.

Mmmm, na al die Rebetiko van de laatste dagen, kan ik wel wat postpunk gebruiken, Chameleon Day!

Bzg….drukke dag met onverwachte werkzaamheden. Neem nog wat ouzo, bier en wijn en bereid je voor op FACT 44.

Vincent Gerard "Vini" Reilly, geboren op 4 Augustus 1953 in Manchester. In een gezin met 5 kinderen. De kleine Vini was een natuurtalent op piano en leerde zich vanaf zijn tiende zelf gitaar spelen. Hij volgde vele jaren pianoles bij een “Duitse dame” die hem ook onderwees in compositieleer. In 1977 sloot Vini zich als gitarist aan bij de punkband Ed Banger & The Nosebleeds. Daarmee bracht hij de single Ain’t Been to No Music School uit (heerlijk nummer!). Kort daarna verlieten Reilly en Banger (de zanger) vanwege financiële onenigheden de band (ze werden vervangen door een zekere Billy Duffy en een Steven Morrissey).

Daarop werd Vini begin 1978 benaderd door Tony Wilson, een presentator van een lokale televisiezender (Granada Television) die met wat maten een platenlabel begonnen was onder de naam ‘Factory’ en een band voor het jonge label aan het formeren was: The Durutti Column. Vernoemd naar de anarchist Buenaventura Durruti die tijdens de Spaanse burgeroorlog een colonne libertair communistische strijders aanvoerde om de stad Saragossa te bevrijden, hetgeen jammerlijk uitliep op een mislukking.

De band nam in de zomer van 78 twee nummers op met Factory producer Martin Hannett, Thin Ice (detail) en No Communication (heerlijke nummers!). Beide nummers verschenen op de double 7” FAC 2, A Factory Sample, de eerste release van Factory, samen met nummers van Joy Division, Cabaret Voltaire en John Dowie.

Kort na de release viel de band uiteen. Een deel zou later weer opduiken in Simply Red. Wilson wist Vini ervan te overtuigen het project Durutti Column in z’n eentje voort te zetten. Het begin van een lange en naar verluidt op momenten moeizame vriendschap tussen Reilly en Wilson. In het voorjaar / zomer van 1979 nam Vini het album ‘The Return of the Durutti Column’ op. Enkel met gitaar, een echobox, drumcomputer, hier en daar echte drums en …. met Hannett aan de knoppen. Het album werd als FACT 14 in januari 1980 gereleased. Na FACT 10 de tweede albumrelease van Factory. Vini was niet tevreden over de productie van Hannett (net zoals eerder ook Joy Division niet te spreken was over de productie van UP). Een te spiky sound, vond hij. Pas achteraf kwam de waardering. FACT 14 was een album met invloeden van jazz, folk en rock. En met die kenmerkende gitaarstijl die DC’s werk al die jaren daarna zou bepalen. Het “plukken” aan de snaren, waarbij bas - en gitaarlijnen tegelijk, maar toch los van elkaar gespeeld lijken te worden. Dream pop avant la lettre, met intieme miniatuurtjes. Muziek voor een hele vroege ochtend van een warme zomerdag. De oorspronkelijke albumhoes van FACT 14 is één van Factory’s iconische designs. Een schuurpapieren hoes die in de platenbak de hoezen ervoor en erachter aan gort zou schuren. Het verhaal vertelt dat de eerste exemplaren door Ian Curtis in elkaar zijn gelijmd, terwijl de rest van zijn bandmaten porno aan het kijken was. Mocht je een exemplaar van die eerste persing vinden, dan mag je er een kapitaaltje voor neerleggen.

Ik presenteer jullie niet een nummer van FACT 14, maar van FACT 44, het tweede album van The Durutti Column, ‘LC’, uit 1981 - het heilige jaar van de postpunk - met voor het eerst Bruce Mitchell op drums. In al de jaren die kwamen de vaste compaan en manager van Vini.

Volgens Brian Eno is LC een van de beste ambient albums ooit gemaakt….

‘Sketch for Dawn I’





En hier live in Finland, let vooral op de passie van Bruce en hoe “groots” het geluid is dat ze met z’n tweeën (!) voortbrengen:

8,6

7,9

7,5

8

8

8

8

8

Deze week is David Thomas ons ontglipt. Van zijn band Pere Ubu werd wel eens gezegd dat ze post-punk speelden, nog voordat punk uitgevonden was. Da's toch wel iets om over na te denken. De drie nummers die in dit topic passeerden zijn The Modern Dance, Final Solution en 30 Seconds over Tokyo, alle drie bijna vijftig jaar oud en dus eigenlijk pre-post-punk. Misschien goed om de komende week ook wat apres-post-punk nummers van de band te laten passeren. En wees gewaarschuwd, er komt nog één post-ume Pere Ubu plaat.

Wat een eensgezindheid over dit nummer. Ik moest er even inkomen, maar uiteindelijk snap ik de eensgezindheid, vooral ook te danken aan de heerlijke liveclip (en de kamerbrede grijns en drumfills van Bruce).
8

Van The Durutti Column heb ik helemaal niks in mijn collectie. Bedankt Chameleon Day voor de info.

8

Juul1998B, pygmydanny, curufin

8,7

7,9!

Een respectabele 8,05 voor Mancunian Vini!

Het mandaat dat ik van de showmaster gekregen heb, loopt af om 0.00u aanstaande. Ik maak graag nog gebruik van mijn mandaat om gevolg te geven aan het verzoek van dix.

Woensdag 23 april j.l overleed David Thomas, frontman van Per Ubu. Zowel band als frontman mogen iconisch genoemd worden gezien hun werk. De band maakte al experimentele new wave/postpunk nog voordat het genre goed en wel het levenslicht zag. ‘The Modern Dance’ beschouw ik als een ‘must have’ in het genre. Ik betoon mijn respect met het nummer dat mij als 18/19 jarige met de band kennis liet maken. Één van die zeldzame muzekervaringen die je bij blijven. Achter mijn bureau aan de studie met de radio op de achtergrond aan. Het zal VARA/VPRO geweest zijn. En uit de studieconcentratie gerukt toen het volgende nummer voorbij kwam:




Diezelfde week nog ‘The Tenement Year’ aangeschaft.

4

Over de doden niets dan goeds toch?

Jawel! Alleen vind ik dit nummer verschrikkelijk!

Edit: R.I.P. David Thomas.

7,5

De band heeft betere, maar deze kan er nog best mee door

7

Ubu en David solo heeft wat mij betreft flink wat 10en.
Deze een 9 ik luister dit altijd met een big smile.

Het zal wel heiligschennis zijn, maar Pere Ubu heeft mij nooit iets gedaan. Zijn betekenis voor de postpunk, zeker Mark E. Smith heeft goed naar de beste man zaliger geluisterd, is wel onmiskenbaar.

6

Ik draai Ubu niet vaak, maar als….dan is het genieten. Ook dit nummer staat na al die jaren nog als een huis.

8,5

5.5
Ik hoor ook tot het kamp dat Ubu niet zo boeiend vind.
Wat betreft David solo? Daar moet ik me nog eens in verdiepen!