Rvdz schreef:
Oeps, ik zie dit nu pas (en had dit hele topic sowieso even gemist)

Gretz schreef:

De lijnen zijn nog open, aangezien ik nog een hoop nieuwe lijstjes moet verwerken.

Dus als je de meeste nummers al kent of nog even snel wilt luisteren, ik wacht wel!

Gretz schreef:
56 lijstje nu!

Arno schreef:
Je maakt toch wel een aparte uitslag voor de harde kern hoop ik!

Gretz schreef:
Een deel van de lijst ga ik uitzenden op BeatSense, zodat de liefhebbers ook al eerder kunnen aftellen

Gretz schreef:

Song van het Decennium - CSL

Vanavond om 21:00 (!) kunnen jullie intunen op BeatSense! We beginnen dan met de eerste helft van de top 100. Ondertussen zal ik gedurende de avond de nummers 24 t/m 13 bekendmaken.

Titmeister schreef:
Pieuw. Pieuw Pieuw.

Waar andere elektronische artiesten in deze lijst nogal eens voor verdeeldheid zorgen onder de luisteraars, is Inspector Norse juist een verbindende factor. Met zijn lichtvoetige housegeluid kan je er nauwelijks een buil aan vallen en van zijn vrolijk synthlijnen krijg je spontaan zin om te dansen. Instant happiness. Een nummer dat zowel in de mainstream, als de underground aanslaat, er zijn maar weinig dancenummers die dat voor elkaar krijgen. Bij deze roep ik het dan ook uit tot ultieme festivalweide-anthem van de 10's, blij dat jullie het daarmee eens zijn, gezien de finaleplek - waar hij absoluut thuishoort.

inquestos schreef:
De immer goedgemutste stuiterbal.

Dance Lover schreef:
Hét feel good nummer van 2012. Onmogelijk om hier stil op te blijven zitten! Vanaf het moment dat de beat wordt gedropt in het begin is het eindeloos genieten van dit nummer dat op fabelachtige wijze op weet te bouwen naar een vroege climax, die prijsgeeft dat Inspector Norse niet zomaar een filler is die op minimal techno achtige wijze naar een slotclimax toe werkt. Disco is still alive bewijst Todd Terje met dit nummer.

Teunnis schreef:
Eén van de meest gedraaide nummers van het afgelopen jaar bij mij. Na meer dan een jaar non-stop draaien is het nog steeds niet kapot. De melodie blijft me vrolijk maken. Inspector Norse heeft er ook mede aan bijgedragen dat ik het afgelopen jaar veel Nu- en Italo-Disco ben gaan luisteren. Tjsa, wat valt hier over te zeggen? Gewoon luisteren en vrolijk meestuiteren!
Cijfer: 9+

Snoeperd schreef:
Ja, het beste dance-nummer van dit jaar is in de finale van dit jaar vertegenwoordigd. Dit is absoluut een meesterlijke dancesong, niet alleen komen de mooiste melodieën voorbij, ook bezit het nummmer een stuwende bas die het eigenlijk onmogelijk maakt om niet met je voetjes van de vloer te gaan. Zeker als je hem op hoog volume draait.
Cijfer: 8,8

Gretz schreef:
Gewoon een heerlijk luchtig (disco)dancenummer dat ik zonder dit topic waarschijnlijk rijkelijk laat had ontdekt of misschien wel nooit. Vreemd genoeg heb ik het ook nooit gehoord in het uitgaansleven. Waar ik de meeste populaire dansmuziek vrij eentonig vind bevat dit nummer twee geniale melodielijnen. En daar heb ik in 6 minuten meer dan genoeg aan. Het verbaast me dat Inspector Norse geen echte mainstreamhit geworden is. Volgens mij is het namelijk voor zo'n beetje iedereen uitermate genietbaar. Je kunt van dit deuntje inderdaad onmogelijk niet vrolijk worden.
Cijfer: 8,0

Titmeister schreef:
Ai, ik had deze wel in de achterhoede verwacht, maar niet helemaal onderaan. Vind het wel verrassend dat A Simple Design hoger is geëindigd.

Titmeister schreef:
James Holden - die nogal wispelturig is in zijn opvatting of hij met of zonder voornaam aangesproken wenst te worden - kan worden gezien als één van meest invloedrijke producers van deze eeuw. Wat weinig mensen weten is dat deze voormalige wiskundestudent al in 1999 zijn eerste single uitbracht, de trancekraker Horizons.

Bekend werd hij medio jaren '00, tijdens de hoogtijdagen van de minimal techno. Zijn faam verwierf hij vooral als remixer: zijn At the Controls is een van de beste mixalbums ooit en zijn remix van Nathan Fakes The Sky Was Pink is misschien wel de grootste minimal techno-klassieker. Bijzonder is ook absoluut zijn remix van Britneys Breathe on Me.

In de jaren '10 koos hij voor een andere muzikale richting. Verder verwijderd van de dansvloer, met meer elementen van krautrock en jazz. Zijn studieachtergrond is duidelijk terug te horen in de haast mathematische manier waarop hij op Inheritors de nummers opbouwt vanuit enkel analoge samples. Absolute prijsnummer op dat album is Renata, dat nog relatief conventioneel opent, met een meanderende synthhook, die langzaam opbouwt naar een climax. Na een eerste climax halverwege wordt het gas wat terug genomen, waarna het nummer je nog een keer in je gezicht terugschopt met een tweede net-niet-climax, die heerlijk schuurt. Te weird om op te dansen, te meeslepend om stil bij blijven te zitten. Een waar meesterwerk.

Overigens is Holden, en met name zijn Inheritors, een zekere verdelende factor in mijn vriendengroep. Een gedeelte daarvan is zowat idolaat van zijn werk, de rest moet er weinig van hebben. Typisch voorbeeld is dat de enige keer dat ik een vriend van mij echt boos heb zien worden, is toen we hem niet wakker hadden gemaakt voor het optreden van Holden op Lowlands (in onze verdediging: het optreden was om half 5 's 's 's 's 's 's 's 's 's 's middags, maar hij was tot half 1 doorgetrokken en met geen mogelijkheid wakker te krijgen was). Ook heb ik een keertje in moeten grijpen toen 2 andere vrienden van mij tijdens een feestje bij mij thuis de controle over de muziek hadden overgenomen (iets wat wel vaker gebeurt bij onze feestjes - geef eerlijk toe dat ik er zelf ook regelmatig schuldig aan ben) en dat leidde tot iets te veel chagrijnige gezichten. U raadt het al: Renata werd gedraaid. Laat ik het maar op houden dat het lot van kunst is dat het niet door iedereen wordt begrepen.

stoepkrijt schreef:
In 2013 maakte ik kennis met James Holden. Renata straalt ontzettend veel kracht uit en maakte me nieuwsgierig naar het bijbehorende album. Al snel bleek dat Renata een van de meest melodieuze en toegankelijke nummers van de plaat is. De eerste draaibeurt is me daarom nogal zwaar gevallen en sindsdien heb ik er eigenlijk niet meer naar omgekeken. Toch blijf ik dit nummer zo nu en dan met veel plezier luisteren om me te verbazen over hoe ogenschijnlijk eenvoudig hier een geordende chaos word opgebouwd.

Teunnis schreef:
Hoogstens twee keer per jaar wordt er een nummer uitgebracht wat alle grenzen van redelijkheid overschrijdt. Renata is buitenbuitenbuitencategorie. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld Yonkers van Tyler, the Creator of Pyramids van Frank Ocean. Renata is intens tot op het bot. Het dringt door tot in mijn diepste poriën. Het lukt James Holden hier perfect om tot de essentie van muziek te komen. De verschillende patronen, die iets oers in zich hebben, worden op een indrukwekkende manier op elkaar gestapeld. Enkel wat geluidsgolven kunnen de mens in een hoge vorm van extase brengen. De essentie van muziek.

Ploppesteksel schreef:
Een constante aanval op de trommelvliezen met synths die je langs alle kanten om je oren vliegen. Een normale mens zou hier gek van worden? Wel, ik ben er gek op. Hoewel de volledige Holden-plaat me vooralsnog niet geheel weet te overtuigen, heeft hij met Renata wel een klepper van jewelste gemaakt.

Dance Lover schreef:
Holden - Renata ( 9,2 )
James Holden creëert hier een muzikaal labyrint waar vaste structuren lijken te ontbreken, dit nummer weet mij keer op keer te intrigeren en te bevredigen. Alsof je in een karretje wordt voortgestuwd in de muzikale hemel en af en toe mag uitstappen om te genieten van alle prikkels, die de hemel rijk is, om je heen. Zo`n nummer waar je niet op uitgekeken kan raken!

jordidj1 schreef:


Ja, die vind eigenlijk nog een stukje beter.