Titmeister schreef:

Ik heb eigenlijk nooit zo veel gehad met The Juan MacLean. A Simple Design is geen slecht nummer, 7tje ofzo, maar zou mijn dance top 100 van de 10's nog niet halen. Was ook al verbaasd dat ie de finale had gehaald. Inspector Norse daarentegen is puur goud, 10/10...

Titmeister schreef:
Ik heb eigenlijk nooit zo veel gehad met The Juan MacLean. A Simple Design is geen slecht nummer, 7tje ofzo, maar zou mijn dance top 100 van de 10's nog niet halen. Was ook al verbaasd dat ie de finale had gehaald. Inspector Norse daarentegen is puur goud, 10/10...

Gretz schreef:
(december 2014)
Bijzonder frisse nu-disco overgoten met een extreem aanstekelijk funksausje. Zeveneneenhalve minuut lang swingen op de beste house van dit moment. Het is niet vreemd dat The Juan MacLean intussen dan ook een van de vaandeldragers is geworden van het bijzonder fijne DFA label van James Murphy. Op het nieuwste album van John MacLean hebben de vocalen een prominentere rol gekregen, en daar kun je bij mij als tekstenman wel mee thuiskomen. De naïef klinkende zanglijnen van Nancy Whang zijn overweldigend mooi en ze snijden een bijzonder mooi thema aan: vastzitten en niet vooruit kunnen. Zoals ze zelf verwoorden:

"This is a song about being stuck, paralysed and unable to move forward, the sort of self-imposed distress that causes you to take five years to make a new album."

Ik herken mezelf uitermate goed in de lyrics als het gaat over mijn persoonlijke strijd in het vinden van belangrijke levensdoelen. De ongerustheid en de onzekerheid die ik ervaar als ik over mijn leven nadenk bezorgen me voortdurend hoofdpijn. In zekere zin zit ik nog steeds vast en heb ik de eye-opener nog steeds niet gevonden als het gaat om mijn persoonlijke toekomst. Een leed dat ik me deels zelf heb opgelegd. Maar aangezien ik ook weer niet de grootste pessimist ben houd ik het idee dat het uiteindelijk wel goed komt. Daar ben ik van overtuigd. Tot die tijd blijf ik mijn troost vinden in muziek en dat werkt gelukkig wel.

'Take up your sleep in giant / Wake up your terracell / They've let the path and you're well on your way / You'll FIGHT THIS TIME'

Dance Lover schreef:
Mag zich scharen in het rijtje For Tomorrow van Blur & Saint Simon van The Shins als het aankomt op meest euforische la la la la la la`s zonder te verzandden in onfunctionele meligheid. Uitermate verslavend Nu Pop disco nummer die ik kan blijven draaien!

wibro schreef:
Heerlijk opgewekt dansnummer waar ik goede zin van krijg.

kemm schreef:
Beladen met catchy synths en een knap refrein laat dit duo een frisse wind waaien door de heftige danstijden van weleer.

Teunnis schreef:
Juan MacLean is de laatste jaren snel uitgegroeid tot één van mijn favoriete artiesten en had eigenlijk in mijn Top 100 moeten staan, maar ik was Happy House om mysterieuze redenen helemaal vergeten. Happy House is precies wat je van de titel mag verwachten: hele vrolijke house. Sterker nog, er zijn weinig nummers waar ik vrolijker van wordt. Ook op dat nummer zingt Nancy Whang. Maar pas sinds dit album is ze volwaardig lid van The Juan MacLean. En dat is te merken, want ze heeft hier een veel prominentere rol. Gelukkig voelt Whang perfect aan wanneer ze de muziek moet laten spreken en wanneer de muziek juist zang kan gebruiken. Een duo waar we hopelijk nog heel lang van mogen genieten.
Cijfer: 9,2

Aerobag schreef:
Hopkins is een artiest met een klassieke scholing. Aanvankelijk een veelbelovend pianist, totdat hij zich liet versieren door de hypnotiserende tonen van het house genre. Voor de jonge Hopkins klonken de klassieke composities in vergelijking met dit elektronisch geweld maar formeel en saai. Het duurde niet lang voordat hij door Brian Eno werd benaderd voor een samenwerking en Hopkins werd zelfs co-producer van coldplay’s Viva la Vida or Death and All His Friends, met verdienstelijke bijdrages aan Violet Hill en Life In Technicolor. Zijn solocarrière liep vooral storm na de release van Inside in 2009, maar zijn vierde studio album Immunity in 2013 werd de definitieve doorbraak. Open Eye Signal is het paradepaard van dit album.

Open Eye Signal is vooral een zeer slim in elkaar gezet nummer. Een weelderig house nummer, die direct doet verlangen naar zwoele club avonden gehuld in flitsende neon lichten. De schuivende kickdrums vormt samen met de sensuele ambient backdrop een levendig luisterspel. Hopkins toonde op eerder werk zowel het ontwerp van onvervalste house beats als dromerige soundscapes in de vingers te hebben, maar niet eerder bracht hij beide op zo’n natuurlijke wijze samen. Het nummer verandert op subtiele wijze constant van vorm, na ongeveer 5 minuten klapt zelfs een enerverende bass sound het toneel op. Het nummer duurt eigenlijk 8 minuten, maar het vliegt voorbij.

In de jaarfinale van 2013 behaalde Hopkins een 7de plek, een hogere notering dan Jubilee Street en Renata, beide ook hier op het strijdtoneel. Opmerkelijk in de jaarfinale van destijds was dat Open Eye Signal geen enkele nr. 1 notering op zijn conto kon schrijven. Het was vooral het brede draagvlak van de subtop waardoor Hopkins toch naar boven schoot. Benieuwd of de finale-dynamiek weer voordelig zal uitpakken.

Ploppesteksel verwoordde het in 2013 al mooi: Open Eye Signal, of hoe dansbaar, artsy en übervet te combineren vallen.

Ploppesteksel schreef:
Hé, vertrekt daar nu een trein? Of wat is dat Open Eye Signal? In het geval het een trein is die vertrekt, raast die aan een supersonische snelheid voort. Eén tempo, subtiele switches in de omgeving, onweerstaanbare synths die je de keel afsnijden, hi-hats die je tintelingen in je benen bezorgen, een in het ijle verdwaalde vocal die hoogstwaarschijnlijk de volgende tussenstop aankondigt. Die tussenstop komt nergens. Tot plots… 5:54: “Dit is het eindstation van deze trein: gelieve over te stappen. Daarvoor heeft u welgeteld 8 seconden.” Aan overstappen komt geen enkele passagier toe: de bass kickt iedereen van zijn voetstuk. Iedereen vliegt met zijn hoofd in de wolken en daalt na een kleine twee minuten weer neer in het station waar ze vertrokken waren. “Kan ik nog een kaartje Jon Hopkins – Open Eye Signal krijgen, alstublieft?” smeek ik.

Open Eye Signal, of hoe dansbaar, artsy en übervet te combineren vallen(

inquestos schreef:
Een geniale opbouw en perfecte gelaagdheid. De prijs daarvoor heb ik de laatste jaren mogen uitreiken aan Kieran Hebden, maar dit jaar is hij voor Jon Hopkins.

Dance Lover schreef:
Een desolate sfeer van het meest wonderlijke soort wordt er hier opgeroepen. Verschillende dans subgenres mengen feilloos in elkaar, alsof de Euraziatische plaat, de Noord - Amerikaanse plaat en de Afrikaanse plaat subtiel over elkaar heen wrijven. De toegift van de laatste 2 minuten zorgt nog voor welkom stampwerk en bezwete t - shirtjes. Veelzeggend voor de kwaliteit van de finale, dat ik mijn nominatie slechts 1 punt toe kan kennen.

Teunnis schreef:
Techno is dood. Maar gelukkig hebben we Jon Hopkins nog. Open Eye Signal is een heerlijke reis. Ik heb hier al de metafoor van een trein gehoord, maar eigenlijk kan je hier zelf van maken wat je wilt. Jon Hopkins geeft je de kleuren, de dynamiek en de vormen, maar de rest van het verhaal mag je helemaal zelf bedenken. Dat is techno zoals ik het graag hoor, een trip naar een onbekende bestemming. Waarbij de reis belangrijker is dan het einddoel.
Cijfer: 9+

Yann Samsa schreef:

Iedereen die z'n oogjes wat kan dichtknijpen, slimme grap Yann, voor het schaamteloze propagandagezeik van de AB, heeft er verder wel een fijne concertzaal aan die leuke en variërende acts boekt. Ook fijn is dat bijna ieder concert tegen 22u30 is afgelopen, waardoor het mogelijk is nog een trein te halen en op een schappelijk uur de wol onder te kruipen. Wanneer onzen Jon een paar jaar terug gedaan had met z'n set, waren er dan ook geen extraatjes meer voorzien. Avondklok enzo. Dan heeft hij maar, om het publiek dat maar niet de zaal uit wou te plezieren, wat zitten improviseren met enkele rustige en stille ambientknipsels- en plaksels. Een paar jaar erna zou zijn Asleeps Versions EP uitkomen. Iedereen blij.

Dit nummer behoorde natuurlijk tot het deel van de set die voor zijn verrassende bis kwam. Eén uit de grote hoeveelheid aan repetitieve elektronicanummers in m'n lijst, die in hun simpliciteit zo sterk en efficiënt blijken en blijven.

trebremmit schreef:
En weer een nummmer die ik ontdekt heb op musicmeter. ik klikte de youtube video aan bij de albumpagina en was helemaal gehypnotiseerd door het clipje en de muziek, het versterkt elkaar zeker. Maar zonder clipje werkt het ook goed, en dan het liefst met koptelefoon op. Wat een wonderschone gelaagde dance muziek, de zweef synths op de achtergrond, die baslijn op de voorgrond, heerlijke beats, van mij mag het wel een half uur duren. Het is nog even wachten of die van Maceo Plex nog gaat groeien maar anders blijft dit voor mij het beste electronische/dance nummer van de laatste tien jaar.

panjoe schreef:
Laat ik er nog maar eens een unanieme klassieker ingooien. Open Eye Signal is een productioneel hoogstandje van Jon Hopkins, die naast dikke melodische techno ook graag flirt met ambient en neoklassiek. Veel van zijn tracks vind ik erg lekker, maar hebben niet echt een hoge replay value – ze gaan na verloop van tijd toch wat vervelen. Die vlieger gaat mijns inziens niet op voor Open Eye Signal, though. De onheilspellende sfeer wordt gezet door de dissonante tonen en diepe bassen, en aangedikt door de stroperig geprogrammeerde en gemanipuleerde drums. Dat maakt het geheel al een top-tier track wat mij betreft, maar het is die allerlaatste beatswitch op driekwart van de speeltijd die dit een uitzonderlijk nummer maakt. Aphex Twin, een artiest die ik enorm hoog heb zitten maar vaak toch iets te leftfield en ondansbaar is en daardoor misschien wel de grootste ontbrekende naam is in mijn lijst, kijkt tevreden mee. Oh, en dit is weer zo’n track waarbij de video het nummer extra glans geeft, ik zou aanraden om die erbij te pakken.

Djarune schreef:
Na een half uurtje Jon Hopkins op mijn hoofdtelefoon heb ik het wel weer gehoord. Eenmaal live meegemaakt veranderd het echter mijn indruk. Het wordt regelmatig druk chaotisch, maar toch houdt Jon Hopkins ultieme controle over zijn muziek.

Gretz schreef:
Moeilijk om precies te beschrijven wat dit hypnotiserende nummer zo goed maakt. Ik kende Jon Hopkins voorheen alleen van zijn samenwerking met King Creosote, waar zijn talent al redelijk goed naar voren kwam. Zonder Song van het Jaar was ik waarschijnlijk niet zo snel in aanraking gekomen met zijn solowerk. Zijn laatste album Immunity is voor mij wel een openbaring gebleken. Ik had tot voor kort niet gedacht dat ik dit soort techno zo prachtig kon vinden. Open Eye Signal is een heerlijke elektronische trip met veel variatie en bijzonder mooie overgangen.

herman schreef:
Nou dan zal hierna wel Burial komen.

Koenr schreef:
Ineens was ze daar in 2012, met Ekstasis: Julia Shammas Holter, geboren in 1984 te Milwaukee. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Wat een eigenzinnige nummers, wat een stem, wat een sfeer. Droom-muziek met een eigen smoel. Een jaar later zag ik haar in de Vondelkerk, samen met Lucrecia Dalt. Het was een prachtig concert, verstilde schoonheid zoals ik het niet vaak had meegemaakt. Marienbad en In the Same Room…. wat mij betreft werden er in de afgelopen 10 jaar maar weinig mooiere liedjes geschreven. Ze hadden hier niet misstaan in de finale, maar jullie kozen voor Feel You. Ook prachtig - daar niet van.

Mevrouw Holter bracht in de '10s, het decennium waar het hier allemaal om draait, de ene na de andere sterke plaat uit. Ik tel vijf toppers op rij. Daarmee is ze productiever dan menig deelnemer aan deze finale, enkel Lana bracht meer platen uit. Maar qua kwaliteit en consistentie overklast ze wat mij betreft het hele deelnemersveld. Dé artiest van de jaren '10? Wat mij betreft maakt ze absoluut aanspraak op die titel. Tenminste 1 user hier is het in ieder geval met me eens.

In song van het jaar - ik deed destijds niet mee - duurde het iets langer voor de liefde opbloeide. Marienbad mocht al wel even meedoen in 2012, maar jullie waren streng. Julia belandt aan de verkeerde kant van de streep, haar ladderjaar zit er meteen op. In 2013 gaat het opnieuw fout voor Hello Stranger, het nummer komt 1 punt te kort en wordt 5e. Een maand later zien jullie dan toch het licht: voor Maxim's I gaat iedereen overstag. Holter bereikt de maandfinale en noteert meteen een podium-plek. Ook Horns Surrounding Mewordt in oktober dat jaar 18e, genoeg voor een ticket naar het eindspel.

De nummers belanden daar uiteindelijk bij elkaar in de ladder in de 3e ronde. De eeuwige discussie hier op MusicMeter, sinds de start van de MuMeLadder in 2007: zitten ze elkaar dan in de weg? Volgens mij is er nog altijd geen consensus bereikt. Horns Surrounding Me verzamelt verrassend genoeg 2 punten meer, en mag een ronde verder. Maxim's I eindigt op plekje 55. De stadssymphony sluit het jaar af op #33.

De jaren daarop rijst haar ster verder. In 2015 zet ze de volgende streak neer: een 2e plek voor Feel You, een 2e plek voor Sea Calls Me Home en, jullie raden het al, een 2e plek voor Betsy on the Roof. 3 2e plekken in 4 maanden SvhJ, menig artiest zou er heel wat voor overhebben, gezien de twijfelachtige aanbiedingen die Gretz maandelijks in zijn inbox ontvangt.

De verschillen in het eindspel zijn groter dan de resultaten in de maandfinales doen vermoeden. Jullie omarmen Feel You als haar allerbeste single, het nummer haalt de grote finale en belandt daar op een 8ste plek. Netjes. Ook in 2018, wanneer haar meest recente plaat uitkomt, zet Holter goede resultaten neer, waaronder, andermaal, een 2e plek, dit keer met Words I Heard. Julia, koningin van de zilveren plak. In ieder geval op onze site.

Maar de echte bekroning volgt dus vandaag, met deze plek in de Decennium-finale. Want waar meer mensen het over eens waren, is dat ze hier terecht meedoet. Het is de bekroning op een zeer geslaagd decennium, op 5 sterke, eigenzinnige platen, en op een veelbelovend vervolg van haar carrière. Ik ben benieuwd waar ze ons in de '20s mee gaat verrassen. Hopelijk zien we haar over 10 jaar weer terug, in Song van het Decennium 20s. De kans lijkt me zeker aanwezig. Mijn glazen bol is in ieder geval optimistisch gestemd.

hoi13 schreef:
Mag ik Julia Holter met Joanna Newsom vergelijken? Geen zorgen hoor, haar stem is niet zó hemels en de arrangementen ook weer niet zó weelderig, maar die ongelooflijke melodische intelligentie is iets waar bijna niemand van zelfs mijn favoriete artiesten van kan dromen. Hoewel het nummer gebouwd lijkt te zijn rond dat simpele uit drie noten bestaande zangmotiefje, zitten er zó veel spannende wendingen en akkoordwisselingen in het nummer dat je het gevoel hebt naar een klassieke componist aan het luisteren bent. Nog knapper is dat het geheel tegelijkertijd bizar toegankelijk klinkt - die violen in het refrein (?) geven het nummer zelfs een Skyradio-achtig laagje mee, en dat bedoel ik op de beste manier mogelijk. Feel You zou op conservatoria een voorbeeld moeten zijn van hoe je een écht interessant popnummer schrijft.

wibro schreef:
Prachtig nummer van een van mijn favoriete zangeressen. Duurt wel even om deze song te kunnen waarderen. Is bij al haar songs trouwens.

Edgar18 schreef:
Julia Holter heeft me met haar laatste album (helemaal) overtuigd. Precies beschrijven wat ik er zo goed aan vind kan ik niet, het luistert gewoon heerlijk weg.

Arbeidsdeskundige schreef:
Julia Holter - Feel You zo laag. Dat doet pijn.

aerobag schreef:


Ik huil me je mee, kom maar in de knuffelcirkel

Titmeister schreef:
Frank Ocean kent zijn klassiekers. Pyramids handelt over Cleopatra, de koningin uit de Egyptische oudheid. Cleopatra kan gezien worden als een van de eerste feministen: ze verwierp het patriarchaat in het oude Egypte door de eerste vrouwelijke heerser te worden. Ze papte aan met Julius Caesar, kreeg een zoon met hem, maar keerde zich vervolgens van hem af toen Caesar besloot niet hun zoon als troonopvolger aan te stellen, maar zijn achterneef Octavianus. Vervolgens kreeg ze een relatie met de Romeinse legerleider Marcus Antonius, die haar hielp in de strijd om haar zoon als rechtmatige leider van de Romeinse rijk te krijgen. Ze werden echter in de pan gehakt door de troepen van keizer Octavianus (Caesar was al door zijn senatoren neergestoken) in de Slag bij Actium, waarna zowel Cleopatra, als Antonius zelfmoord pleegden.

Jaren daarvoor had Julius Caesar al geprobeerd Cleopatra terug te winnen door haar te kidnappen en naar Rome te brengen - die oude charmeur, welke vrouw zou daar niet voor vallen? Daarnaar verwijst Ocean dus in Pyramids ('They have taken Cleopatra'). Het is overigens onbekend of daadwerkelijk cheetahs losgelaten werden om haar terug te halen, maar het lijkt hoogst onwaarschijnlijk. De fantasie van Frank Ocean slaat wel meer op hol, want Cleopatra is niet alleen een Egyptische koningin, maar ook een stripper - die 's 's 's 's 's 's 's 's 's 's 's 's nachts werkt in de high-end stripclub Pyramids. Ik applaudisseer voor dit stukje tekstuele spitsvondigheid.

Muzikaal gezien is Pyramids ook uitzonderlijk. Hoewel het vertrekpunt duidelijk R&B is - het enige R&B-nummer in deze finale, wordt er uit diverse genres geput. Het openingsstuk bouwt voort naar een flinke EDM-beat. Halverwege verandert het nummer naar een zwoele R&B-slowjam, om vervolgens uit te monden in een soort van lang outro waarin een gitaar domineert - referenties aan Maggot Brain komen in mij op. Sowieso is doet de drie-eenheid in de opbouw van dit nummer mij grappig genoeg meer denken 70's classic rock-nummers als Bohemian Rhapsody en vooral Fool's Overture. Ik vermoed dat deze kleurrijke mengelmoes aan stijlen er mede voor heeft gezorgd dat Pyramids, ondanks de matige score in de jaarfinale, hier toch de finale heeft gehaald.

Dance Lover schreef:
De enige uitgesproken R&B plaat in mijn lijst komt van de hand van Frank Ocean. Hij gaat dan ook als een revolutionair tekeer op deze plaat. Een oude, bekende sample wordt in een nieuw jasje gestoken, tijdens spectaculaire overgangen worden nieuwe werelden aangedaan en hij slaagt er moeiteloos in om met alleen woorden en wisseling van muziektempo beelden op je netvlies te plaatsen. Kortom, hij drukt zijn eigen stempel op dit nummer. Een erg spannende plaat met veel variëteit, want erg dansbaar en tegelijkertijd sensuele luistermuziek.

kemm schreef:
Op hetzelfde paar gouden slippers, trippelt Cleopatra van de troon naar de paal. Daar kreeg ze mannen op de knieën, hier krijgt ze mannen op de knieën. Haar machtige zangnoten vervallen in vadsige striptenttonen, het ritme van haar leven volgend. Frank Ocean bezingt de intense levensloop van het begin der vrouwdom tot hetgeen hij gisterenavond nog op de neonverlichting kon lezen. Hij zwerft langs rijke boulevards en door ongure steegjes, naar onherstelbare wereldmachten en voorbij hopeloos verloren getto’s. De mythische tragedie in een tragische reality show. Pyramids breekt in twee, en de verschuiving lijkt onomkeerbaar als de toon van lustige trots in beschamende lust verzakt en een uitdovende gitaar de enige uitweg is.

Teunnis schreef:
Net als The Weeknd behoort Frank Ocean tot de lichting vernieuwende R&B'ers. Over het algemeen ben ik meer gecharmeerd van The Weeknd, maar het beste nummer in dit genre staat op naam van Frank Ocean. Ocean zit bij het collectief Odd Future Wolf Gang Kill Them All, wat aangevoerd wordt door de al twee keer eerder langsgekomen Tyler, the Creator. Maar daar houdt het dan ook meteen op wat betreft overeenkomsten met Tyler. Net als Kiss Land is dit een productioneel hoogstandje, maar dan klinkt Pyramids een stuk warmer. Waar het Kiss Land in overtreft is de tekst. Die is werkelijkwaar zo ontzettend briljant, dat ik er eigenlijk niet teveel woorden aan vuil moet maken. Het komt er op neer dat Cleopatra en de piramiden niet dezelfde Cleopatra en piramiden blijven en dat het één grote metafoor is. Op het einde krijgen we nog een gitaarsolootje van John fucking Mayer. Nog nooit had ik ook maar iets goeds van hem gehoord, maar Frank Ocean laat hem hier precies het juiste doen.

MRDammann schreef:
Ja, Pyramids is ook zo'n monumentaal nummer. De stem van Frank Ocean in combinatie met dit lang uitgesponnen nummer is fantastisch. Na afloop denk ik altijd: duurde dit nummer echt 10 minuten, dat was toch veel korter?

Edgar18 schreef:
Een (bijna) tien minuten durend epos beginnend als een ‘club’ nummer met diepe beats en daarna via gitaar en synths langzaam overgaand in ouderwetse slow jam R&B. En wat je er ook van vindt, ambitieus is het nummer in ieder geval. De opdeling is verschillende secties doet denken aan nummers als Bohemian Rhapsody en Paranoid Android. Of het ooit dezelfde status bereikt als deze nummers hebben in de Radio 2 respectievelijk MuMe Top 2000 is de vraag maar een heerlijk nummer is het!

Titmeister schreef:
Overigens net mijn lijstje ingediend en ik denk niet dat we ooit zo'n geniale finale in een spel op deze site hadden. Mijn top 6 is top 100-kandidaat, mijn top 12 scoort 9+, mijn top 18 zijn allemaal nummers die ik graag draai en enkel de laatste 4 vind ik wat minder (1x herrie; 3x saai)...

DjFrankie schreef:
8 jaar oud alweer dit nummer. Een nummer van een jonge band met een aanstekelijk ritme wat voortdenderd en voortdenderd. Alsof je achter een trein aanrent die net vertrekt. Heerlijk stuwend dat aanstekelijke ritme. Maar vergeet niet, dit is een echt indie nummer. De meeste mensen kennen noch DIIV nog Doused.
Zoals al eerder verteld is dit ook mijn ringtone, en in mijn werk met mensen met een licht verstandelijke beperking is dit een ware cult hit. Ook zij die nog nooit van een DIIV hebben gehoord worden helemaal blij als mijn telefoon weer eens afgaat. En toen ik 3 jaar geleden een poging deed om The Black Angels als ringtone te gebruiken, werd me vriendelijk gevraagt of ik dat vriendelijke melodietje weer wilde gebruiken.
Ook mijn vriendin die nog nooit van een DIIV had gehoord was erg blij dat dit die band was die op BKS 2020 nu 2021 staat, ook zij is blij met die ringtone. Ik zag ze daar al een paar jaar geleden compleet onder invloed (de band dus) maar de sfeer tijdens Doused was geweldig. Ik wordt nog steeds blij als de telefoon gaat.

VladTheImpaler schreef:
Het heeft bij mij een hele tijd geduurd voordat het kwartje goed viel voor DIIV. In eerste instantie vond ik de nummers allemaal maar te veel op elkaar lijken. En zoals we dat allemaal wel herkennen met een bepaalde artiest of album, valt dat kwartje goed ineens goed. Ineens hoorde ik de verschillen in de nummers, hoor ik de geweldige details en ging ik helemaal op in de sfeer van het album. Wat ik vooral zo geweldig aan DIIV vind, zijn de prachtig heldere gitaarpartijen in combinatie met de dromerige sfeer.

Doused is dan misschien wel een buitenbeentje op het album, want dat klinkt juist fel en donker. Dat is echter ook gelijk de reden waarom dit juist mijn favoriet is. Ik omschreef Doused al eens als een nummer dat je het gevoel geeft achterna gezeten te worden.

Ranja schreef:
Let's Eat Grandma is het duo Rosa Walton en Jenny Hollingworth, uit Norwich, beide nog geen 20 toen het tweede (!) album uitkwam. De bandnaam komt van een woord/taalgrap; zoals in Nederland de wel/niet spatie woorden een heel andere betekenis kan geven is in Engeland de komma een begrip. Let's Eat, Grandma of Let's Eat Grandma: de komma maakt het verschil.
In 2018 speelden ze op Best Kept Secret, voor velen waarschijnlijk een eerste kennismaking, al hebben ze dan ook al op Eurosonic gestaan. In elk geval voor mij wel, BKS. Als je de tent binnenloopt zie je 2 meisjes op het podium staan, beide lang krullend haar - een tweeling? Bij beter zicht zie je dat ze toch niet helemaal hetzelfde zijn - zusjes? Maar bij nog beter zicht valt ook die aanname weg, nee gewoon twee vriendinnen die elkaar al vanaf de kleuterschool kennen.
Ze staan elk achter een keyboard, maar er staat nog een hoop op het podium. Een gitaar, een drumstel, een saxofoon? Tijdens het spelen worden die allemaal gebruikt, vaak door een van beide terwijl de ander de toetsen blijft bedienen. Daarnaast wordt ook nog een xylofoon opgediept - speelgoedmodel, dat wel, en een kazoo lag ook al ergens klaar. Maar als de keyboards goed geprogrammeerd zijn kun je er ook best even allebei bij weg lopen om handjeklap te doen, dat maakt ook geluid. Of toch een dansje doen, of voor dramatisch effect op de grond liggend zingen.
Het tweede album van het duo heet I'm All Ears en op dat album gebeurt muzikaal hetzelfde als op het podium. Natuurlijk zijn de electroklanken van de keyboards de basis maar andere instrumenten worden te pas - en eigenlijk niet te onpas - ingezet. Daarbij mag een nummer ook even duren, 5 minuten vliegen zomaar voorbij.
Het laatste nummer op het album is het epos Donnie Darko - vernoemd naar de film natuurlijk, een film die op beide veel indruk maakte. Het duurt maar liefst 11 minuten (en een beetje). Een magnum opus waarin alles zit; het is nauwelijks voor te stellen dat iemand die LEG goed vind dit niet tot hun beste nummers zal rekenen. Niet zo gek dus dat juist dit nummer van hun in de finale van dit toernooi staat.

arcade monkeys schreef:
Hun eerste album was aanvankelijk aan me voorbij gegaan, dus de singles van hun magistrale tweede plaat kwamen dan als een donderslag bij heldere hemel. De muziek van Hollingworth en Walton is moeilijk te categoriseren. Door het gewoon als synthpop of dreampop weg te zetten, doe je de muziek dan toch te kort. Het zit allemaal zo fascinerend, inventief en ingenieus in elkaar. Hoedje af dus.

Titmeister schreef:
Echt aan boord de hype omtrent de 2 Britse jongedames van Let's Eat Grandma ben ik niet, maar zoals voor elke regel is hierop een uitzondering en die heet Donnie Darko. Op dit nummer laat het duo haar belofte als volwassen popartiest horen met een episch, 11-minuten durende trip over Donnie Darko, hoofdpersoon van de gelijknamige cultfilm. In deze track staat hij synoniem voor het gevoel langzaam gek te worden. Meer nog dan de tekst, blinkt dit nummer uit in de fenomenale opbouw, die is werkelijk om je vingers bij af te likken.

cosmic kid schreef:
PATS. Het meest recente nummer uit mijn lijst en gelijk op nummer 20. Ik heb de vergelijking eerder van stal gehaald en ik doe het nu opnieuw: Donnie Darko is de Paranoid Android van de jaren 10 en de Bohemian Rhapsody van de elektronische zuchtmeisjes-pop. Dat maakt hem niet minder briljant. In meer dan 10 minuten tovert Let’s Eat Grandma ons een heerlijk afwissende luistertrip voor. Dat doen ze daarnaastuiterst creatief: er zit geen echt refrein en toch keert het eerste couplet meerdere keren terug zodat de 10 minuten voorbij vliegt en het herkenbaar blijft klinken. Eerder schreef ik al dat in het Spotify tijdperk artiesten zo snel mogelijk tot de punchline willen komen en dat de angst is dat dit ten koste gaat van de complexiteit. Let’s Eat Grandma doet dus beiden: de punchline zit al in de eerste twee regels en daarna volgt een hallucinerende luistertrip. Zolang er artiesten zijn van dit kaliber hoeven we niet te wanhopen voor het verdwijnen van lange nummers en evenmin voor het verdwijnen van het album format.

Dance Lover schreef:
De oma`s bewijzen dat ze geen eendagsvlieg zijn. Ze waren HOT het afgelopen jaar en dat zonder opvallend gebruik van hoofdletters. Ze wisten er zelfs een nummer uit te peuren van maar liefst 11 minuten die geen minuut verveelt. Het begint allemaal vrij lo-fi, met veel gepingel en schattige zang waarna het nummer op instrumenteel vlak volledig wordt overgenomen en na ruim 3 minuten wat uit zijn schulp komt. Bij de eerste kortstondige synth storm kun je mij al opvegen, maar er is meer moois onderweg. Na de tweede synth storm wordt het nummer langzaam zwaar bombastisch en bouwt daar op een voortreffelijke, sprookjesachtige, larger than life manier naartoe. De oma`s schrijven een modern sprookje hier!

jordidj1 schreef:
Elk muziekjaar worden er meesterwerkjes op deze aardkloot afgevuurd en deze van de omaatjes is dat zeker. Ondanks de lengte vliegt de song voorbij en wordt het mooi opgebouwd tot een euforische climax. Melodisch is het ook fantastisch, want hoe kun je hier nou niet vrolijk van worden?

MRDammann schreef:
Een prachtig dromerig nummer, met een fantastische intro. Deze opbouw in dit nummer is ongeëvenaard. Het is echt een geweldig moment als in de derde minuut de drums erin komen. Heerlijk!

Superbitch schreef:
Van REALiTi is de demoversie bekender dan de albumversie. Ondanks de onafgewerkte staat klinkt het zeer goed. De zang in meerdere lagen zit wat weggemoffeld achter de elektronische klanken, maar dat heeft wel wat. Dromerige tonen met stereo- en echo-effectjes worden ondersteund door dansbare ritmes en kunstmatig handgeklap. Ze denkt met weemoed terug aan een periode waarin ze zich samen met iemand jeugdig en onsterfelijk voelde. Nu leeft ze in isolement en kijkt ze op tegen de alledaagse realiteit. Grimes heeft een nieuw soort elektronische dansmuziek ontwikkeld, experimenteel maar toch melodieus en herkenbaar.

arcade monkeys schreef:
Om een of andere reden heb ik dit donkergrijs gedraaid toen het uitkwam, en om een of andere reden ben ik dit de afgelopen vijf jaar regelmatig blijven draaien en blijf ik er met volle teugen van genieten. Gewoon een zeer catchy en aanstekelijk nummer, dat dan toch weer niet te gladjes klinkt. Het maakt serieuze kans om mijn meest gedraaide nummer van dit decennium te zijn.

Jordidj1 schreef:
Tijd voor de benodigde portie ontoegankelijke lieve-meisjesmuziek. Verslavende, ingenieuze popmuziek maakt deze dame, je vraagt je af waarom zij niet de hitlijsten verpletterend. Al is het laatste wel verklaarbaar: haar sound lijkt mierzoet, maar is eigenlijk heel donker en creepy.

In REALiTi (wel de demoversie natuurlijk!) kan ik mijzelf compleet in verliezen, vooral door de dromerige en kleurrijke instrumentatie. Elk subtiel geluidje dat in het nummer is verwerkt is van toegevoegde waarde, catchy as hell.

123poetertjes schreef:
Demo of niet-demo? Ooooeeeeh hou op met me die vraag te stellen! Oké ik weet dat ik hem nu zelf stel maar ik ga er alsnog niet op antwoorden x. Ik vind ze beide onwijs tof, de albumversie past perfect op AA en de demo en dan weer makkelijker los te luisteren I guess. Prima, wat mij betreft gaat ze gewoon Chromaticsmodus en slingert ze vanuit space nog zigmiljoen edits de aardbol op waarop wij stervelingen nu ons saaie leventje moet leiden. Oh en please schat, breng trouwens ooit eenheel album achterstevoren uit. Het klinkt echt awesome. De albumversie was trouwens mijn allereerste Grimeskennismaking en opende de deur naar catchy crazy artpop.

Arrie schreef:
Jawel, een derde keer Grimes. Ik ben behoorlijk fan van haar geworden de laatste jaren. Ik noemde Money Trees het meest verslavende nummer maar deze komt aardig in de buurt. Ook weer een gevalletje waarbij mijn eerste indruk ‘mwah wel aardig’ was, het blijft raar hoe dat werkt. Inmiddels wil ik niet meer zonder. En uiteraard zweer ik bij de demo-versie, al is het maar om het clipje.

Gretz schreef:
Wisten jullie trouwens dat Grimes in eerste instantie REALiTi enkel op YouTube plaatste (in de nog steeds zeer geliefde demoversie met die fantastische clip), als bedankje aan haar Aziatische fans? Het nummer was oorspronkelijk ook niet bedoeld voor Art Angels , maar voor een ander album dat nooit is uitgebracht. Dit album verdween echter in de prullenbak omdat Grimes ontevreden was over de sound. Ze raakte het originele opnamebestand van REALiTi kwijt, waardoor ze alleen nog de MP3-(demo)take had om uit te brengen. Uiteindelijk nam ze de versie die op Art Angels belandde nog eens volledig opnieuw op.

REALiTi is ook het eerste nummer waar Grimes besefte dat sensational spelling in songtitels best wel kjoel kan zijn.