9

Een van mijn lievelingsplaten toevallig.

7.5

Mooie plaat, met Silver Raven en het titelnummer als prijsbeesten.

8,5

7,2. Fijne plaat, met Silver Raven en True One als hoogtepunten voor mij.

Ook White Light beluisterd, die is wat kleiner en intiemer en bevalt me nog een stuk beter. Vooral de eerste 3 nummers daar zijn prachtig. (7,7)

Gene Clark - No Other - 8,3

Volgens mij tel ik tot nu toe tien stemmen, daar kunnen er nog wel een paar bij!

Zoals ik in mijn openingspost al even benoemde hoort dit album al lange tijd tot mijn persoonlijke favorieten. De rijk georkestreerde muziek, de stem van Gene Clark (klonk hij ooit beter dan op dit album?) en de sterke teksten maken dit tot een persoonlijke favoriet. Het album schiet allerlei kanten op, en lijkt soms wel een "great american songbook" op zichzelf. Rock, blues, country, gospel, funk, het komt allemaal voorbij op deze plaat. Gene Clark omschreef het zelf als "cosmic American music".

De tragiek is dat Clarks meesterwerk tegelijk zijn ondergang betekende. Hij had zijn ziel en zaligheid in het maken van dit album gelegd, maar het gehoopte succes bleef uit. Platenmaatschappij Asylum Records promootte het album niet, en verwijderde het twee jaar later zelfs uit hun catalogus. Het album flopte, een klap die Gene Clark nooit echt te boven is gekomen.

Gelukkig kreeg dit album naarmate de tijd verstreek meer en meer waardering. Zowel onder publiek, als onder mede muzikanten. Een filmpje dat ik jullie in dat licht niet wil onthouden is dat van "The Gene Clark No Other Band". Een band die in 2014 werd opgericht door Alex Scally en Victoria Legrand van Beach House met als doel het album No Other integraal na te spelen. Naast beide Beach Housse leden spelen ook onder andere Iain Matthews (Fairport Convention), Daniel Rossen (Grizzly Bear), Robin Pecknold (Fleet Foxes) en Hamilton Leithauser (The Walkmen) mee.



Oh ja, ik geef de plaat zelf (natuurlijk) een 10!

Favoriete nummers: Strength of Strings, Some Misunderstanding en No Other

Waanzinnige uitvoering, ik verhoog 'm naar de goede kant van de 8: van 7,8 naar 8,2 en hij zou op termijn best eens naar de 4,5* kunnen doorgroeien. En die waardering (of hoger) is echt alleen voor de persoonlijke favorieten weggelegd die ik al langer ken maar daar zou No Other zich best eens tussen kunnen gaan nestelen. In ieder geval erg blij met deze tip (en topic).

7,5

Favoriete nummers: Silver Raven, No Other, Strength Of Strings, Some Misunderstandig

Lees net dat dit album in 1974 compleet afgekraakt werd en Gene er tot zijn dood nooit over heen gekomen is... hoe treurig!

En nu wordt het door de muziekpers wel tot een meesterwerk gerekend

Beetje laat he...

Rijkelijk laat zelfs. De invloed van de muziekpers was vroeger (denk ik) ook veel groter dan nu. Tegenwoordig heeft de consument veel kanalen om zich van informatie te bedienen, en muziek tot zich te nemen. Vroeger moest je het doen met muziekbladen, de liedjes die op de radio gedraaid werden en de LP's die je kocht. Des te bijzonderder is het dat Gene Clark juist in Nederland wel wat voet aan de grond kreeg. White Light uit 1971 werd in dat jaar uitgeroepen tot plaat van het jaar door Oor. Naar aanleiding van dat (bescheiden) succes besloot de platenmaatschappij om (alleen in Nederland) een album uit te brengen met restmateriaal dat her en der nog beschikbaar was. Dit werd het album Roadmaster uit 1972, de voorloper van No Other.

No Other werd vervolgens door diezelfde muziekpers niet gesmaakt en snel weer uitgekotst.

7,3

Klopt het niet wat op Wikipedia staat?

" Although the album was praised by critics, its unconventional arrangements (which anticipated the later innovations of Lindsey Buckingham, Stevie Nicks and Christine McVie) limited public appeal."

Wellicht een verschil tussen de Amerikaanse en de Nederlandse pers? Voor zover ik weet is het album in Nederland kritisch ontvangen. Hoe het album door de Amerikaanse pers ontvangen werd weet ik niet. De platenmaatschappij had in ieder geval (te) weinig vertrouwen in het album want ze promoten het amper. Iets wat best gek is als de muziekpers wel lyrisch zou zijn.

Dit staat op wiki bij het album:

Released in September 1974, it was largely ignored or lambasted by critics and was a commercial failure; the studio time and cost were seen as excessive and indulgent.[1] The record label, Asylum Records, did not promote the album, and by 1976 had deleted it from their catalog. Clark never recovered from the failure of the album.[4]

Volgens mijn gegevens heb ik dit album al minimaal vijf jaar in (digitaal) bezit, maar ik voel deze nog niet zo. Als groot liefhebber van The Byrds en (het debuut van) Dillard & Clark heeft me dat altijd verbaasd. Begrijp me niet verkeerd, ik bestempel het als "prima" en iedere zomer pik ik dit album wel een keertje op.

Het is niet zo catchy als zijn iedere countrywerk en ik voel zijn urgentie niet zo. Het valt voor mij precies tussen de muziekhoeken waarin ik echt opveer. Volgend jaar weer een kans...

7

Interessant achtergrond verhaal, ik was wat artikelen gaan zoeken, maar gaat inderdaad gepaard met tegenstrijdige informatie. Waar in ieder geval sprake van leek te zijn was dat Gene overhoop lag met Label-baas David Geffen. Gene had het hele budget van 100.000 euro opgeslurpt en Geffen was niet tevreden met de verhandelbaarheid van het resultaat, wat zelfs tot fysieke ruzies leidde. Het gevolg was dat het album minimaal gepromoot werd door het label en waarschijnlijk ook minder onder de aandacht werd gebracht bij de muziekjournalisten. Een artikel van Cash Box uit 1976 schreef wel: 'Clark’s distinctive vocals at times hauntingly take you back to early Byrd days, but his new material has character and body that are unique.' Voor het verhaal is het natuurlijk leuker om te zeggen dat hij door ciritici ongebrepen werd, maar die bronnen kan ik niet echt vinden

Dit is wel leuk stuk over de oorsprong:
Reissue CDs Weekly: Gene Clark - No Other - theartsdesk.com

6,5. Prima album, maar ik snap de hoge waardering niet helemaal. Het titelnummer is wel echt goed, en komt ook het beste uit de verf bij de uitvoering hierboven. Sowieso een gaaf project dat.

Er is ook een biografie: (Einarson, John (2005). Mr. Tambourine Man: The Life and Legacy of the Byrds' Gene Clark) waar volgens Wikipedia o.a. het volgende in staat: "Furthermore, its high production costs (exceeding $100,000) prompted Geffen to publicly berate Clark and Kaye" (onderdeel van de genoemde ruzies waarschijnlijk) en "Clark's return to Los Angeles to record the album resulted in his reversion to a hedonistic lifestyle and accelerated the disintegration of his marriage."

Dat suggereert dat hij het gedeeltelijk ook aan zichzelf te wijten had.

Dit album heb ik op CD, dus best vaak beluisterd. Een fijn countryalbum dat met name in de instrumentatie opvallend rijk is.

Zijn samenwerking met Doug Dillard is trouwens ook de moeite waard. Heeft een meer nostalgisch bluegrass sfeertje. No Other breekt iets meer met de tradities van de conventionele countrymuziek en dat maakt deze plaat juist zo interessant. Zonder meer het beste soloalbum van Gene Clark.

7,4

Favoriete nummers: Silver Raven, No Other, Strength Of Strings

8

Ik stem morgen.

Prachtige plaat. Op de albumpagina heb ik het iets uitgebreider verwoord.

8,8

Wat deze boy zegt...

Dit album wel eens een keer eerder beluisterd toen ik besefte dat hier het origineel van Strength of Strings op staat, dat ik van This Mortal Coil kende. Die cover vind ik nog steeds iets beter, zoals ik veel covers van TMC beter dan het origineel vind, ongetwijfeld grotendeels omdat het steeds de eerste versie was die ik hoorde.

Dat neemt niet weg, dat ook dit origineel prachtig is, een van de hoogtepunten van het album. Daarvoor moest ik wel eerst door Life's Greatest Fool heen komen. Dat ligt meer in de lijn van The Byrds, wat handig is om oudere fans het album binnnen te trekken, maar in mijn geval een minder gelukkige aanpak is, daar ik bepaald geen hardcore fan van die band ben, een enkele uitzondering daargelaten.

Gelukkig neemt het album daarna een (voor mij dus) goede wending. Het trio Silver Raven, No Other en het al gememoreerde Strength of Strings is stuk voor stuk prachtig. From a Silver Phail en Some Misunderstanding vereisen iets meer welwillendheid van mijn kant om me er aan over te geven. Ze misstaan zeer zeker niet op het album, maar ze doen me minder dan het eerder genoemde supertrio.

The True One is voor mij het minste nummer van het album. Ik vind dit geen superfijn geluid. Hooguit maakt het me nostalgisch omdat het als jaren 70 country klinkt. Of wacht, dat is het natuurlijk ook gewoon. Hoe dan ook, het blijkt een tijdelijke dip, want het slotakkoord van dit album (en daarmee bedoel ik het hele laatste nummer) is weer van hetzelfde hoge niveau als Strength of Strings en misschien stiekem wel mijn favoriet, zodat we de luisterbeurten met een glimlach kunnen afsluiten.

De anderhalve mispeer maakt dat ik er niet meer aan kan geven dan een 7,5.
Op een goede dag zou het wellicht een half puntje meer zijn, dus ik heb er 4 sterren van gemaakt.

Verwachtte David Geffen 3 minuten to the point Byrds songs? Dan ben je hier id niet aan het juiste adres. Maar wat een prachtig album, zal er vd week een klein stukje bij schrijven op de albumpagina.

Bedankt voor de tip Edgar, ik kende het album nog niet...

9

Gene is mijn favoriete Byrd en dit is prachtig weelderig album. Ik kende het album al, maar het was wel een tijd geleden dat ik hem heb beluiserd. Een herontdekking dus.

8.9

Ik kijk al uit naar de tip van aerobag! Als ik zijn top 10 bekijk, belooft dat weer veel goeds.

Tot hoe laat heb ik nog om te stemmen, ArthurDZ en Edgar18?

En plz aerobag, tip ons DOOM ofzo, i beg you.