Ik zal mijn licht ook nog even laten schijnen op mijn eigen tip .

Long Season mag dan hun meest bejubelde werk zijn, Uchū Nippon Setagaya doet voor mij niet veel onder. Het zou hun laatste – en meest complete – studio album blijken, waar elementen van reggae, rock, ambient en pop samen komen tot een ademend geheel. Het sleutelwoord is hier vooral: Relax.

Fishmans is een aparts casus. De muziek is niet overmatig complex en het is ook niet ongekend vooruitstrevend, maar ze weten een geheel unieke muziekervaring te creëren. De band kent een geheel eigen sound, een op zichzelf staand muzikaal eilandje waar je 59 minuten lang ik kan verdwalen. De dromerige, melodieuze sfeer is absoluut waar de kracht van Fishmans ligt en op dit album hebben ze deze sound geperfectioneerd. De vocalen zullen nooit het favoriete aspect van dit album voor mij worden, maar ze werken de serene sfeer in de hand. Het repeterende en uitgestrekte karakter van de composities lenen zich perfect voor het hoge ‘wegdroom’-gehalte, maar de oplettende luisteraar wordt beloond met vioolpartijen, speelse electronische clicks en clacks en subtiel samplewerk. Vooral de groovende (bas)gitaarritmes -die vaak een behoorlijke aanloop nemen- leiden vaak tot een zeer bevredigende climax van de nummers.

Het album is in mijn optiek alleen wat ongelukkig opgebouwd, de sterkste nummers bevinden zich in de kop en vooral in de staart. Het middenstuk bestaat uit drie nummers die zeker niet uit de context vallen op dit album, maar track 3 en 4 kennen een minder levendig karakter dan de andere nummers. Daarnaast zijn er minder creatieve uitspattingen te bekennen, waardoor de nummers wat ‘voortkabbelen’ en de lange speelduur het album wat op lijkt te breken. Track 5 schudt de boel weer wat wakker, maar verdrinkt danweer enigszins in zijn eigen olijkheid.

De overige tracks op het album, en dan vooral op WEATHER REPORT, WALKING IN THE RHYTM en DAYDREAM, dat is waar Fishmans met ongeëvenaarde lappen muziek op de proppen komt, wat naar mijn mening tegen ambient pop-perfectie aanligt. Absoluut geen perfect album, maar elke luisterbeurt word ik weer opgeslokt door de sound van Fishmans. Een album waar ik altijd zin in heb en die elke luisterbeurt lijkt te groeien. Op basis daarvan een verdiende 4,5*

8,5

Gewoon pure bliss dit. Heeft een otherworldly feel ook. Unieke muziek van dit stelletje ongeregeld. Japanese Bitch House. Prachtige tip. Meer van dat graag.

8,1

Hoogtepunten: De eerste twee en de laatste twee nummers en natuurlijk MAGICCUHH WUV MAGICOE LUV.

Pure bliss

Mooie groep, dat Fishmans. Ik vind Long Season wel een stuk beter vanwege de korte speelduur. Deze plaat is toch een behoorlijke zit en vooral in het midden neigt het naar saai.

Maar slecht vind ik het niet, vooral Weather Report en het slot vind ik prachtig. De hoogtepunten dwingen mij dan ook vast wel om dit ook op de langere termijn te blijven draaien.

Voor nu een 6,8. Een kleine 7 dus...

De afgelopen dagen Uchu Nippon Setagaya een aantal keer voorbij laten komen. Ik Fishmans al van hun "klassieker" Long Season, en dit album ligt wel in het verlengde daarvan. Toch vind ik het allemaal net ietsje minder sterk.

Het album begint voor mij met het zwakste nummer, nooit een fijne binnenkomer. Gelukkig maakt Weather Report een en ander goed, want dat vind ik juist één van de betere nummers. Het middengedeelte van de plaat is niet slecht, maar - mede door de lange speelduur - wel een beetje saai. Ik moet moeite doen mijn aandacht erbij te houden, en dat is geen goed teken. Het einde is dan weer uiterst fraai, met Walking in the Rhythm als hoogtepunt.

Of ik dit album nog vaak zal draaien betwijfel ik. Wat mij betreft is dit vooral geschikt als achtergrondmuziek, en binnen dat genre heb ik al een aantal fijne(re) alternatieven.

Favorieten: Walking in the Rhythm, Daydream & Weather Report.
Cijfer: 6,5

Nu dit album ook even aan de tand gevoeld. Long Season kende ik al van het Super-Tip-Topper topic en vond ik een magisch album met prachtige instrumentatie om heerlijk bij weg te dromen.

Op het eerste gezicht heeft dit album ook deze kwaliteiten, maar de sterke nadruk op de zang verzwakt echter de sterke punten van de muziek van Fishmans. De beknepen en soms bijna piepende vocalen vond ik niet al te fijn om naar te luisteren. Dat geeft de instrumentatie ook wat minder ruimte om te excelleren, waardoor deze opvolger toch een stuk minder indruk weet te maken.

Desondanks bevat deze plaat ook veel genietbare stukken in met name de sfeer. Die zit vol met ambiance en krijgt vanwege de lengte voldoende ruimte, iets wat ik vaak als een zeldzaamheid ervaar binnen de popmuziek. In dat opzicht is de magie van Fishmans nog wel met enige regelmaat terug te vinden op dit album.

Inderdaad geen Long Season, maar ook weer een mooie plaat dit. Nog lang niet uitgeluisterd, maar voorlopig een 7,2.

Ik heb laatst Long Season voor het eerste geluisterd en dat vond ik een prachtige openbaring (op een paar passages na). Ben benieuwd naar deze! Ga deze vanavond onder het genot van een jointje samen met Long Season eens aan een luisterbeurt onderwerpen.

Ik ben de afgelopen twee weken helaas vergeten in te schakelen. Wat betreft No Other, geweldig om weer eens terug te horen. Ik heb hem alweer zeven jaar geleden ontdekt volgens de MuMestatistieken, maar vervolgens totaal vergeten. Some Understanding vind ik het grootste pareltje. Toch moet ik een klein beetje streng zijn, want blijkbaar heeft het niet de replay-waarde voor mij, dus een 7,2.

Gill-Scott Heron heb ik ook geluisterd, maar ik krijg het er toch niet warm of koud van. Dan vond ik eigenlijk die van Jamie XX leuker in 2011, ik ga voor een 6. Want voor de achtergrond is het altijd fijn.

Hopelijk lukt het vanaf nu het bij te houden en af en toe in te schakelen voor de CSL-sessie.

Hmmm ja, best een eigenaardige luisterervaring dit album/deze band. Het ene moment is het heerlijk wegdromen, het andere moment vind ik het weer saai. Vooral de drie nummers vind ik het lastig erin te komen, maar vanaf In the Flight begint het fijner te worden. Er zijn in ieder geval genoeg muziekgenres in de blender gegooid en variatie genoeg, al worden sommige nummers misschien iets te lang gerekt zoals Walking in the Rhythm.
En ander aanwezig element wat helaas toch te veel irritaties gaf, is de hoge en iele zang. Een hoge stem kan ik vaak nog wel goed hebben, maar hier gaat het mij persoonlijk toch wat te vaak richting vals.

Ondanks dat sommige nummers echt wel fijn zijn, kan lang niet het hele album me blijven boeien en irriteer ik me net iets te veel aan de zang. Een krappe voldoende van mijn kant dus; 6.

Zo, dit was een erg interessante tip, waarvoor dank aerobag! Op de albumpagina heb ik een beknopt bericht achtergelaten.

Het beviel me niet helemaal, maar zonder deze tip had ik wellicht nooit Long Season, de voorganger, leren kennen. En die plaat vind ik een pak beter. Ik moet 'm nog wat meer beluisteren, maar puur op het gevoel schurkt ie tegen de 4,5 sterren aan! Voor de tip zelf heb ik ook wel een voldoende over:

6

Ik was totaal onbekend met deze band (sowieso is Aziatische muziek een blinde vlek bij mij), maar de eerste kennismaking bevalt goed. Mijn vooroordeel dat muziek uit Japan vooral erg druk en chaotisch is en op de zenuwen werkt, blijkt dus niet te kloppen. Ik wordt hier juist erg rustig van en vooral op de achtergrond werkt de muziek prima. Ik ga zeker Long Season ook eens uitproberen.

7,4

Wil het nog iets vaker beluisteren, maar voor nu:

8

Ik ga er niet te veel doekjes om winden, bij deze mijn tip van de week:

BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah - Sour Soul (2015)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/470000/470331.jpg

Een persoonlijke favoriet van me, een alternatieve foto van de hoes is ondertussen al jarenlang m'n avatar hier op de site. De zwoele, warme 'onderwereldjazz' (dixit R&P, R.I.P.) van de jongens van BADBADNOTGOOD verzorgen de muzikale begeleiding bij de genadeloze spits van één van m'n favoriete rappers: Ghostface Killah. Een geweldige samenwerking die prachtig is uitgedraaid, een echte groeier geweest bij me.

Luisterbeurt na luisterbeurt ging deze beetje bij beetje wat meer onder m'n huid gaan kruipen wat uiteindelijk is uitgemond in de volle mep van 5 dikke volle glitters.*****

Ik quote nog even wat stukjes bij de albumpagina die ik doorheen de jaren ondertussen aardig heb vol gespamd :


Toen vond ik het album nog maar zo-zo aan deze comment te zien



Hier was het album al duidelijk wat gegroeid.

Wat uiteindelijk heeft geleid tot dit stukje waarin ik deze als één van m'n all-time favorites ben gaan beschouwen:


Veel luisterplezier met deze ware Johnny Marr-classic allen! Ik hoop dat jullie er wat mee kunnen, en misschien groeit deze bij sommigen ook wel uit tot een faveje, wie weet. Maandagavond gaan we deze naar goede gewoonte weer CSL-en via Beatsense, allen welkom vanaf 20u!

Fascinerende tip van aerobag, dit Uchū Nippon Setagaya van Fishmans. Zonder de tip had ik dit album niet zo snel opgezet, al is het alleen maar omdat ik tot vorige week nog nooit van deze Japanse band gehoord had. De vismannen presenteren op deze plaat een boeiend ratjetoe aan stijlen, zonder dat het echt een chaos wordt. Het is eerder vrij beheerst allemaal, om vanuit je luie stoel tot je te nemen. Daarbij moet ik zeggen dat ik maar matig enthousiast ben over de zang, er zijn zelfs momenten dat ik me eraan stoor. Ook muzikaal kan het me niet altijd bekoren, maar wanneer ze me hun intrigerende geluidslandschap in weten te trekken, ga ik toch voor de bijl. Het beste lukt dat op de afsluiter Daydreams en Walking in the Rhythm, dat me soms aan het wat meer spirituele werk van Talk Talk doet denken. Over het geheel genomen geen gemakkelijk plaat om te beoordelen, zeker niet na een beperkt aantal luisterbeurten, maar de interesse is gewekt. Voorlopig zet ik in op een nette 7, maar wellicht dat mijn oordeel nog wijzigt als ik het album vaker beluisterd heb.

Het hele album ken ik nog niet, maar het nummer Ray Gun al wel dat is een best wel briljant nummer.

7,5 voor Fishmans

Ik zal straks het gemiddelde van Fishmans berekenen

Ik heb een rating van 3,5* staan bij Sour Soul. Destijds (2015) regelmatig gedraaid, en ik weet nog dat het ene nummer me meer aansprak dan het andere. Oftewel, het was vaak hit or miss. Mooie gelegenheid hem weer eens aan te zetten!

Oeps, ik moet Fishmans ook nog beoordelen. Nou goed, Long Season is in het afgelopen halfjaar uitgegroeid tot een absolute all-time favourite, dus dat heeft me zeker wel eens benieuwd gemaakt naar hun andere ook vrij bejubelde albums. Toch is het tot deze week nooit verder gekomen dan een enkele luisterbeurt hier en daar, en nu ik er deze week goed voor ben gaan zitten is het me duidelijk geworden waarom. Sato's zang is hier wat meer op de voorgrond geplaatst, en net zoals de rest hier bevalt zijn weeïge zangstijl me hier ook niet altijd. Dat schrikt aanvankelijk af, vooral als het songmateriaal wat minder sterk is, zoals op het derde nummer. Als je er een beetje doorheen luistert is er echter genoeg om te genieten: vederzachte gitaarlijntjes in het eerste nummer, fantastisch gebruik van strijkers hier en daar, hypnotiserende mantra's in Walking in the Rhythm, en ja, Weather Report is inderdaad echt een ijzersterk nummer. Ik moet het album nog wat vaker beluisteren om uit te vinden of het drieënhalf of vier sterren wordt, maar in dit topic kan ik wel alvast voor de middenweg gaan: 7,5.

Fishmans 7,75. Heel leuk om te leren kennen en ik ga dit zeker nog vaker beluisteren.

Nou, kom maar op schat!

Ik heb de topictitel alvast aangepast.
Wat een album trouwens, houd op man staat op 4* maar kan zomaar 4,5* worden

Fishmans 5,5, niet echt mijn ding helaas

Traditiegetrouw de getipte plaat deze voormiddag eens beluisterd. Het hele album straalt wat mij betreft kwaliteit uit: de flow, de instrumentatie door BADBADNOTGOOD, de snedigheid van de lyrics. Helaas pakt het mij in zijn voltalligheid niet zo. En dat is iets wat bij hiphop bij mij wel vaker moeilijk is, waardoor slechts een beperkt aantal nummers (en nog beperkter aantal albums) echt tot mij kunnen indringen. Mogelijk helpt herbeluisteren op termijn, maar vooralsnog een 6.7

8,1 voor Fishmans. Er zitten hier en daar wat momenten tussen die me wat tegenstaan, maar binnen no time weet de plaat me dan toch steeds weer te overtuigen en mee te voeren op prachtige, zonnige, kleurrijke klanktapijten.

Sour Soul al een aantal jaar niet meer gehoord, dus goed moment voor herbeluistering. Enkel naar Gunshowers heb ik nog wel met enige regelmaat geluisterd. Wat een track is dat.

Hij is nog hungover van gisterennacht.


Ik hoop het van harte!


eLZhi

Idd even hungover hahahaha. Bedankt voor alle stemmers! Het album heeft een mooie boost aan stemmen gekregen!


1. Gene Clark - No Other (1974): 7,91 / 25 stemmers / Edgar18
2. Gil Scott-Heron & Makaya McCraven – We’re New Again (2020): 7,43 / 19 stemmers / ArthurDZ
3. Fishmans - Uchu Nippon Setagaya (1997): 7,13 / 19 stemmers / Aerobag

Dat wordt nog een hele opgave om Gene Clark van die eerste plaats te stoten... BBNG zal denk ik ook vrij hoog op love/hate gebied scoren (meestal met hiphop) dus lijkt me sterk dat dat al met deze plaat gaat gebeuren maar wie weet. Ga 'm nu aan een eerste luisterbeurt onderwerpen.

En, al een voorzichtige eerste indruk?

Yes, prima plaatje weer. De tijden dat ik dacht dat ik alle hiphop over één kam kon scheren zijn wel voorbij. Als in: alle hiphop = een beat + een rap. Nu zit er dat veelal nog in natuurlijk maar ik ontdek steeds meer de muzikaliteit die er nog meer in zit. Dat geldt ook met terugwerkende kracht voor albums uit de jaren 90 en ik hoor het in dit album ook. Het lekkere lome sfeertje bevalt me ook wel en gelukkig wordt het vuurtje op de juiste momenten weer opgestookt zodat je aandacht erbij blijft.

Zal wss ergens tussen een 7 en 8 uitkomen maar daarvoor zal ik 'm nog wat vaker moeten luisteren.

Nog steeds geen misser in dit topic iig