WIntertime Love is een nummer van de cassette "Waiting For The Sun', die de een-jarige vingertjes van mijn zoon vakkundig heeft uitgerold tot ver voorbij het herstel waar een goed potlood wonderen kon doen. Tip voor alle heel jonge of a.s. ouders: als kinderen heel, heel erg stil, lief zitten te spelen, gebeurt er bijna altijd iets wat de bedoeling niet is. Waar zo'n Muziekmeter website allemaal niet goed voor is.

Wintertime Love is een van de drie fraaie ballads op deze LP. Al is het wat plat bekeken een niemendalletje, ik ga toch een enorme lans breken voor het nummer. Mensen die dansles hebben gehad, zullen vast kunnen zeggen wat voor een muzieksoort dit is. Ik, onkundig op formeel dansgebied, associeer het met de wals. Dat begint aan de basis, waar John Densmore zijn marching band roffels ten goede mag geven, Ray Manzarek laat horen bij zijn ouders thuis in de jaren 40 en 50 een hoop klassiek te hebben gehoord. De solo heeft een spinet, klavecimbel geluid, dat het nummer direct apart zet. Robbie Krieger weet wanneer hij zich gedeisd moet houden. Dat is ook een kwaliteit. Jim Morrison is op zijn liefst hier. Hij filosofeert over wat mogelijk gaat komen ("my wintertime love to be"), maar weet in dezelfde bewoordingen uit te drukken dat hij geen enkele twijfel heeft over de uitkomst. Samen maakt het een prachtig, kort liedje dat heel dicht tegen de top van het The Doors oeuvre aan zit.

Wintertime Love: 8,75

Van alle The Doors platen is Morrison Hotel degene die mij het minste doet. Destijds werd de plaat gezien als de terugkeer naar de vorm van weleer na 'The Soft Parade'. Voor mij staan hier echter een paar nummers op die mij niets doen en zelfs tegenstaan. Er staan ook een paar geweldige nummers op. En The Spy hoort daarbij. Het slepende ritme alsof ze een zwaar gewicht achter zich aanslepen, wordt meesterlijk gespeeld. Dat zorgt voor een traag nummer, dat nog trager lijkt dan het in werkelijkheid is. Niemand overschreeuwt zichzelf, iedereen houdt zich in, wat het nummer zijn majesteitelijke kwaliteit geeft. Hier wordt geschreden en niet gelopen.

The Spy: 8,5.

Wintertime Love: 9,5
The Spy: 7,5

The Spy ontloopt Wintertime Love erg weinig voor wat betreft het gemiddelde, maar trekt voorlopig wel aan het langste eind. Vlak achter Indian Summer en 20th Century Fox op plek 5. Opvallend aan de ranglijst momenteel: De volledige top tien is met Jim, de nummers 11 t/m 13 zonder. Het zal mij benieuwen of deze cyclus nog wordt doorbroken.

01 | Riders on the Storm (L.A. Woman, 1971) | 9,4672 | 29 stemmers
02 | Strange Days (Strange Days, 1967) | 8,5828 | 29 stemmers
03 | Indian Summer (Morrison Hotel, 1970) | 7,9600 | 30 stemmers
04 | Twentieth Century Fox (The Doors, 1967) | 7,9217 | 30 stemmers
05 | The Spy (Morrison Hotel, 1970) | 7,8740 | 25 stemmers
06 | Wintertime Love (Waiting for the Sun, 1968) | 7,8250 | 24 stemmers
07 | Not to Touch the Earth (Waiting for the Sun, 1968) | 7,5179 | 39 stemmers
08 | Money (That's What I Want) (Morrison Hotel, 50th Anniversary Edition, 2020) | 6,9175 | 20 stemmers
09 | Easy Ride (The Soft Parade, 1969) | 6,7554 | 28 stemmers
10 | Whiskey, Mystics and Men (Box Set, 1997) | 6,4758 | 26 stemmers

11 | Wandering Musician (Other Voices, 1971) | 6,2087 | 23 stemmers
12 | Verdilac (Full Circle, 1972) | 6,0550 | 20 stemmers
13 | Treetrunk (non-album single 1972, B-kant Get Up and Dance) | 6,0481 | 26 stemmers

Carol is een nummer van Chuck Berry dat hij schreef in 1958 en ook opnam in datzelfde jaar. Hij scoorde er een top 20 hit mee in de Billboard Hot 100. Een jaar later kreeg Carol een plekje op zijn eerste verzamelalbum 'Chuck Berry Is on Top'. Het nummer werd o.a. door The Beatles en The Rolling Stones gecoverd en ook The Doors speelden het nummer graag live. Het nummer is te vinden op het live in Detroit album dat in 2000 werd uitgebracht en werd opgenomen tijdens de Roadhouse Blues Tour in 1970.




The Doors - Carol (Live in Detroit, 2000)

Ik sta momenteel alleen maar te schilderen op mijn werk - booooring.
Mooie gelegenheid dus om eens even lekker het hoofd leeg te maken en mij te verliezen in de muziek die vanuit de hoofdtelefoon de oren in word gegoten. Terwijl ik me hier hard sta te maken voor bepaalde albums moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik ze eigenlijk alweer een tijdje niet geluisterd heb. Vrijdag en vandaag derhalve alle albums van the Doors - ter opfrissing voor deze meter. Het is wel een andere ervaring wanneer je deze albums in zijn geheel hoort , zo kom je er toch achter dat nummers beter tot zijn recht komen dan wanneer je hier individueel een liedje hoort (of dat the Soft Parade eigenlijk maar drie goede nummers heeft terwijl ik hem vroeger toch echt wel beter achtte -au)
Een ding zag ik al wel aankomen, en mijn vermoeden is helaas waarheid geworden. Waarvoor meteen excuses aan onze accountent Simon77 , maar een kleine aanpassing in je rekenwerk vanuit mijn stemming al zal het het geheel nauwelijks beroeren: Riders on the storm 7.8 en Indian summer een 10.
Ik krijg dat laatste liedje maar niet uit mijn hoofd en het blijkt bij mij toch maar weer erg fijne herinneringen naar boven te halen. I love Indian summer, the best. Better than , all the rest
ik zal dit hierna nooooit meer doen , dat beloof ik

On topic:
Carol ken ik niet in de versie. ik ken het alleen in de versie welke als extra op de 40th anniversary cd's zat. Op ndie versie klinkt het alsof ze dronken Roadhouse Blues proberen te spelen maar zich nog de tekst nog de grepen herinneren. Jouw versie is dan ietswat een verbetering ten opzichte van die versie maar nog steeds een pijnlijke 2.5 *

Misschien houdt hij gewoon niet van deze muziek getuige dat hij ook al dat andere bandje stuk had gemaakt (full circle, maar daar geef ik hem wel gelijk in). Was dit overigens in de 80's of draai je nog steeds cassettes? Mooi verhaal!

Carol 5.9

Geen probleem, ik pas je cijfers aan (Je draait ze dus om, begrijp ik dat goed?).

Edit: Mocht je de andere versie van Carol beter vinden mag je die ook beoordelen hoor. Dit is toevallig de versie die ik gevonden en geplaatst heb.

7

Bespaar je de moeite , die is nog erger.
Bedankt voor het aanpassen en het tolereren van mijn twijfelachtige aard

Geen enkel probleem. Ik ben blij met je deelname en uitgebreide toelichtingen.

Nee, dit zal 1995 geweest zijn en ja, ik ben vrij lang cassettes blijven spelen, omdat de speler in de auto het bleef doen. Vlak voor een vakantie rond 2010 hield hij er mee op en dat was het einde van de cassettes. De auto doet het nog steeds, 25 jaar dit jaar.

Het ergste was aan het verhaal, dat hij ook een bandje te pakken van een lokale blues band met vroegere vrienden, inclusief mijn gitaarleraar. Die was echt onvervangbaar. Naam van de band: Bimbo Box Blues Band uit Leiden.

Qua muziek is het goed gekomen. Ik heb de verzamel cd van ergens rond 2012 voor hem gekocht. Het daarna nog wat jaren geduurd, maar tegenwoordig is hij The Doors fan.

Carol: 6

IK heb dit nummer jarenlang met veel plezier gespeeld in mijn toenmalige band. De beste versie is van The Rolling Stones op de Get Yer Ya-Ya's Out LP. Dat heeft een enorm vette groove.

Deze versie van The Doors heb ik nog nooit gehoord. Al die live opnames heb ik op een gegeven moment aan me voorbij laten gaan. Hoeveel keer 'The End' heeft een mens nodig? Dit is een beetje een zooitje en Jim is de helft van de tekst vergeten lijkt het. Twee punten extra voor het enthousiasme waar Carol gebracht wordt, maar nog steeds kom ik niet verder dan een

Carol: 4

Ray Manzarek weet zich geen raad met dit nummer, maar de overige drie wel. Wild gitaarspel, harde drums en een zeer enthousiaste Morrison.
8.0

5.5

Carol 5,2

Carol - 6,5

6.75

6

6,1

6

6,5

4 niet best deze

Carol: 6

Niks mis mee, ik heb ook een zwak voor de covers van Chuck Berry door Grateful Dead (Johnny B. Goode, Around & Around en Promised Land).

7.5

5

Goed, dat duurde niet lang.

Carol wordt matig gewaardeerd en is voorlopig het eerste nummer dat onder een 6 gemiddeld uitkomt.

01 | Riders on the Storm (L.A. Woman, 1971) | 9,4672 | 29 stemmers
02 | Strange Days (Strange Days, 1967) | 8,5828 | 29 stemmers
03 | Indian Summer (Morrison Hotel, 1970) | 7,9600 | 30 stemmers
04 | Twentieth Century Fox (The Doors, 1967) | 7,9217 | 30 stemmers
05 | The Spy (Morrison Hotel, 1970) | 7,8740 | 25 stemmers
06 | Wintertime Love (Waiting for the Sun, 1968) | 7,8250 | 24 stemmers
07 | Not to Touch the Earth (Waiting for the Sun, 1968) | 7,5179 | 39 stemmers
08 | Money (That's What I Want) (Morrison Hotel, 50th Anniversary Edition, 2020) | 6,9175 | 20 stemmers
09 | Easy Ride (The Soft Parade, 1969) | 6,7554 | 28 stemmers
10 | Whiskey, Mystics and Men (Box Set, 1997) | 6,4758 | 26 stemmers

11 | Wandering Musician (Other Voices, 1971) | 6,2087 | 23 stemmers
12 | Verdilac (Full Circle, 1972) | 6,0550 | 20 stemmers
13 | Treetrunk (non-album single 1972, B-kant Get Up and Dance) | 6,0481 | 26 stemmers
14 | Carol (Live in Detroit, 2000) | 5,8028 | 18 stemmers

Tijd voor de albumopener van het magistrale debuut en de debuutsingle van de band, uitgebracht op 1 januari 1967. Je zal het maar bewust mee hebben gemaakt . Wat. Een. Tijd. Platenmaatschappij Elektra Records had wat moeite met de zin 'She gets high' en vreesde dat het nummer hierdoor niet op de radio zou worden gedraaid, vanwege de associatie met drugs (en waarschijnlijk hebben ze daar wel gelijk in gehad). Het woord high werd dus weggepoetst.
John Densmore drumt in Bossonova-stijl op het nummer, een destijds nieuwe muziekstijl uit Brazilië die hij waardeerde. Robbie Krieger liet zich voor de gitaarriff inspireren door 'Shake Your Moneymaker' in de versie van Paul Butterfield en Ray Manzarek liet in zijn biografie optekenen dat hij zich had laten inspireren door het bossa nova album van Stan Getz en João Gilberto. En liet Jim zich ook nog inspireren? Jazeker. Hij haalde inspiratie voor een deel van de tekst uit het boek 'City of Night' van John Rechy. Rechy schrijft hier over 'The Other Side' als een referentie naar Hollywood. Ook schrijft hij in het boek 'place to place, week to week, night to night', en ook dit gebruikte Jim voor de tekst van Break on Through.




The Doors - Break on Through (To the Other Side) (The Doors, 1967)

9.4 Blijft een geweldig nummer

8.5