Eehhh

Een oude vete tussen dazzler en de crew.
Maar we gaan geen slapende honden wakker maken.
Ik zie bij DM niet meteen een probleem.

U2 / DEPECHE MODE

Er zitten parallellen in de groeigeschiedenis van deze twee 80's iconen. Ik zit hier wat Depeche Mode langspelers te beluisteren om me voor te bereiden op de komende week en kan er opnieuw niet om heen.

Neem nu de eerste vier albums van U2 en DM. Beide bands beginnen vanuit een bijna kinderlijk vitalisme: Boy en Speak And Spell. De opvolger is in beide gevallen een schaduwplaat. Op zowel October als A Broken Frame sluipt de pijn van het zijn de leefwereld van de band binnen. Op War en Construction Time Again wordt geprobeerd om weerwerk te bieden tegen de grote, boze buitenwereld. Ik noem het hun puberteitsplaat. Voor de meeste instant 80's groepen was het avontuur in hitland na drie albums voorbij. Maar U2 en Depeche Mode plukken de vruchten van hun wat trager groeiproces op hun vierde elpee. Met The Unforgettable Fire en Some Great Reward bereiken zij een breder publiek en de bijhorende hitstatus.

Bij DM zit er nog een extra groeifactor in de wisselende line-up. Hun tweede elpee probeert de exit van Vince Clarke te verwerken. Hun derde tracht het verloren evenwicht te herstellen met de komst van Alan Wilder. Het zit ook letterlijk in de titels: A Broken Frame, Get The Balance Right (de eerste single met Wilder) en Construction Time Again. Kernwoorden bij DM zijn Spell, Broken, Construction en Reward. Bij U2 waren dat Boy - October - War - Fire. Het herstel, het hervonden evenwicht na de strijd werd daar gesymboliseerd door de terugkeer van "Boy" op de hoes van War. Beide bands komen in 1983 met live werk. U2 in de vorm van het mini-album Under A Blood Red Sky. DM verdeelt een live set over drie maxi's.

DM heeft een scharnierplaat nodig: Black Celebration. U2 kiest voor een aantal sabbatjaren tussen Fire en Tree. Maar in 1987 maken we de wedergeboorte mee van beide bands. Eindelijk volwassen. Anton Corbijn hertekent met zijn grove, donkere korrel het imago van U2 en DM in het artwork en de video's. Amerika wordt veroverd. Daarna volgt in beide kampen (opnieuw) een live plaat. Die van DM is een afzonderlijke dubbelaar. Die van U2 wordt toegevoegd aan nieuw studiomateriaal. En dan volgen met Violator en Achtung Baby twee artistieke hoogtepunten. DM neemt nog de tijd voor een verdere stap. Maar het bejubelde Songs Of Faith And Devotion zal door Alan Wilder als een afterburner ervaren worden. Hetzelfde hoor ik U2 fans wel eens over Zooropa zeggen. Opnieuw tijd om te herbronnen.

Van hieraf aan ben ik het spoor van beide bands wat verloren geraakt. Ik beluisterde de latere albums nog wel eens: soms integraal, soms fragmentarisch. Die van DM ben ik ook allemaal netjes blijven kopen, die van U2 niet, valt mij bij het schrijven van dit alles op. Ik hoop dit weekend dat meer recente werk van DM nog een draaibeurt te geven al liggen de kandidaten voor mijn top 5 toch min of meer vast.

Zonder al te veel te verklappen ben ik het hoogstwaarschijnlijk niet met je eens

In zo'n mooi en groot verhaal hoort bij deze twee bands toch wel minimaal één keer de naam van de Nederlander Anton Corbijn te vallen.

Wie?

Hello Hello!

Mijn zoon studeerde onlangs af als kunstwetenschapper met een master script over de videoclip.
Ook in zijn thesis viel minimaal één keer de naam van de Nederlander Anton Corbijn.

Appel en boom.

5. Depeche Mode - Construction Time Again (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5746.jpg

Zoals wel vaker is het drummen om op plek 5 te geraken. Ik had drie albums die in aanmerking kwamen. Het ene bevat een handvol sterke songs maar ook een handvol mindere en het andere heb ik dit weekend voor het eerst echt goed leren kennen. Toch kies ik voor jeugdsentiment. Want op Construction Time Again klinkt DM als een beloftevolle 80's band. Muziek uit de periode dat ik zelf voor het eerst de hitparades verkende. Niet dat ik er Everything Counts of Love In Itself tegenkwam maar de muziek klinkt als vertrouwd in de oren.

Een opvallend creatief album waarop de groep, aangesterkt met Alan Wilder, op zoek gaat naar een eigen geluid en dat nog het beste vindt op de hitsingle Everything Counts, een nummer dat live nog steeds gespeeld wordt als ik me niet vergis. Met de stemmen van zowel Gahan als Gore in een duorol. Ik hou van het bitse More Than A Party en van de elektronische zoektocht in Pipeline. Kant 2 opent sterk met Two Minute Warning en Shame, twee zwaar onderschatte albumtracks. En The Landscape Is Changing is een prachtige metafoor voor de volwassenwording. Alleen de twee afsluiters vind ik minder beklijvend. Op Construction Time Again vindt DM de balans terug die ze na het vertrek van Vince Clarke even kwijt was.

Een eervolle vermelding voor Get The Balance Right, één van hun allerbeste singles.

Get the Balance Right is een heerlijke track, maar staat niet op het reguliere album.

En nu is het dus aan jullie nummer 5.
Liefst voor maandagavond want dan post ik mijn nummer 4.

De nummer 5 van Casartelli kenden we al.

Love, in Itself blijft nog altijd mijn fave van dit album, vooral de lange versie is waanzinnig.

Ja waanzinnige track, een van mn faves!

5 https://www.musicmeter.nl/images/cover/29000/29903.jpg

Op 5 het enige album uit mijn top 5 uit deze eeuw, dus voor mij ook zeker het sterkste album van de laatste jaren. Prijsnummer Precious, maar ook A Pain That I'm Used To en
John the Revelator zijn parels.

Precious kan zich ook wat mij betreft met hun beste werk meten. Of dat genoeg is voor een plek in mijn resterende vier? Het nummer steekt wel erg ver boven de rest uit.

05. Ultra

Bij mij op vijf deze donkerling. Ging het al niet helemaal lekker met onze Dave tijdens de vorige plaat tijdens de opname van Ultra gaat t een paar keer goed fout waarbij de dood zelfs op de loer lag.

Een niet echt gemakkelijk zittend jasje maar wel spannend, grillig en rauw. Mijn favo's zijn Home en Useless.

05. Some Great Reward

Het allereerste album wat ik kocht en uiteraard helemaal grijs gedraaid - en dan bedoel ik niet die Duitse grijze re-release van een paar jaar later. Blijft een album met 8 prima tracks en 1 sublieme song als afsluiter van deze LP.

Jammer dat dit album de laatste 30 jaar vrijwel volledig wordt genegeerd tijdens hun concerten - maar wie weet volgend jaar ..

5. Depeche Mode - Violator (1990) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2755.jpg

Hun beste album? Misschien wel! De beste songs? Waarschijnlijk ook. Maar hoe graag ik ook World in My Eyes, Halo, Enjoy the Silence en al die andere kleppers hoor zet ik toch vaak eerder andere albums van ze op, omdat die wat meer persoonlijkheid hebben of wat rauwer zijn. Niet om te zeggen dat dit album platgeproduceerd is dat niet, het album heeft een heerlijke organische sound en feel. Misschien denk ik er morgen weer anders over, krijg zin om 'm zo op te zetten

5. Violator

Bij mij ook op 5. Mijn kennismaking eigenlijk met de band, qua album dan. Ik was helemaal gek van Enjoy the Silence (wie niet?) in 1990 en het album werd ook één van mijn meest gedraaide in dat jaar. Was het een blijvertje? Niet echt, ik draai hem eigenlijk zelden nog, en zeker niet in het geheel. Maar als ik hem dan toch hoor blijft het toch wel een fraai album. Al blijft Enjoy the Silence nog altijd veruit mijn favoriet. 4 sterren

Er bestaat dus toch zoiets als stukgedraaid Ken dat ook hoor, maar dacht dat wij dat fenomeen verfoeiden juist

Dat fenomeen bestaat zeker wel, niet bij DM overigens. Dat is dan weer niet mogelijk

Ja, klopt, wel bij mijn 5*-albums. Ik denk niet dat het veel is voorgekomen dat ik een 5*-album later (veel) minder ben gaan waarderen. Dit was destijds al een 4*-album voor mij en is dat nu nog steeds. Alleen ken ik nu veel meer muziek, ook uit 1990, waardoor hij wat gezakt is in de ranking van dat jaar.
In de DM-ranking ook. Daar stond hij destijds zeker op 1 Nu nog wel top-3 (of top-5 dan).

Ja, klopt inderdaad, dat heb ik dus ook bij mijn top-10-artiesten

Stuk draaien kan hooguit bij Broken, hoogtepunt van Delta Machine imho

Je hebt bepaalde types hier, ik noem geen namen, we weten allemaal wel wie Maarre die vinden 5 sterren albums later in hun leven helemaal niks meer. Ik zal niet zeggen dat ik al mijn oude albums nog evenveel draai, maar ik waardeer ze allemaal nog redelijk gelijk of hooguit ms een ietsje minder. Behalve de Straatgeest dan, die krijgt nu echt geen sterren van me, nee hoor geintje

Ja, maar dat zijn dezelfde mensen die het 'sneu' vinden als je na 30 jaar nog steeds van dezelfde muziek houdt Zouden die mensen überhaupt ooit een vaste relatie kunnen hebben vraag ik me dan af

Ja inderdaad, dat zijn dezelfde mensen ook die vinden dat je na je 40e toch echt eindelijk aan de Jazz moet beginnen, als je dat niet al was (in het kader van diversiteit)

Dat is de grootste onzin die er is, oké als je bv 11 jaar bent kan ik me er nog iets bij voorstellen maar als je zeg maar boven de 17 a 18 bent is dat onmogelijk. Tuurlijk van een 4,5 naar een 3,5 bv maar van een 5 naar 1,5 dat kan niet. Behalve als je een meeloper bent en graag bij een bepaalde groep wil horen

Ik heb het album vandaag van een waardering voorzien.
Depeche Mode - Playing the Angel (2005) - MusicMeter.nl