Top-2 is makkelijk voor mij. Daarachter is het idd erg gelijkwaardig.

Ms wat frou frou eten, dat maakt het ms makkelijker

5. Cocteau Twins - Garlands (1982) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1755.jpg

Het was tossen tussen twee albums voor de vijfde plek. Uiteindelijk ging ik voor het debuut omdat het zo'n verbluffende indruk op me maakte. Ook al was het 1985 toen ik de plaat voor het eerst hoorde. Ik had Head Over Heels op cassette van een vriend en Treasure kocht ik zelf. Garlands ontleende ik van de bib en ik draaide per vergissing kant 2 als eerste. Shallow Then Halo blijft dan ook mijn favoriet van deze plaat. Bassist Will Heggie druk een bijzonder stempel op deze elpee. De ritmebox doet aan Dr. Avalanche van The Sisters Of Mercy denken. En de gitaren waaieren in beste Cure traditie. En dan die stem van Fraser, aanvankelijk nog in de lagere registers met dat vibrerende stemtechniekje. En met verstaanbare teksten.

Dit wordt zo moeilijk. Zou ze bijna allemaal nog eens een keer beluisteren. Moet nu overwegen een klassieker buiten mijn top 5 te laten. Terwijl dat een steengoed album is

5. Cocteau Twins - Four-Calendar Café (1993) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2125.jpg?cb=1605204378

Dan gaat toch de klassieker eraan ten faveure van dit zalige en dromerig zachte album met zijn heerlijke sound. De klassieker (welke is nog maar de vraag) heeft absolute topsongs, maar ik ga hier voor de algehele sfeer. Nog zachter dan voorganger HoLV. Meteen al een zalige openingstrack. En wat volgt is van een consistent niveau met bijna allemaal uitschieters op Kant A. Verder een meer dan behoorlijke Kant B met als absolute topper afsluiter Pur. Wat een emotie. Een van hun mooiste en ontroerendste songs tout court.

4. Cocteau Twins - Victorialand (1986) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1757.jpg

Het eerste Cocteau Twins album dat ik kocht bij release. Op 45 toeren nota bene. Ik heb er dan ook een hechte band mee. Bassist Simon Raymonde was er dit keer niet bij omdat hij druk doende was als curator van Filigree And Shadow, het tweede album van This Mortal Coil. In mijn verbeelding staan de 9 songs voor de hoofdstukken van een mensenleven. We worden geboren op de wiegende tonen van Lazy Calm met zijn verre saxofoon. Fluffy Tufts verklankt de zorgeloosheid van onze kindertijd. Throughout The Dark Months Of April And May staat voor de puberteit met zijn bijhorende somberte. En het zelfverzekerde Whales Tails symboliseert de adolescentie. Zomeren doen we op de eerste drie nummers van de tweede plaatkant. En van de volwassenheid gaan we stilaan over naar de winter van ons bestaan. How To Bring A Blush To The Snow is samen met Lazy Calm mij favoriet van deze plaat. Sneeuwvlokken als vlinders. Op The Thinner The Air is het tijd om het aardse in te ruilen voor het hemelse. Wat zeg ik? Heel de plaat is opgebouwd uit hemelse klanken. Een soort ambient versie van de Cocteau Twins sound.

4. Cocteau Twins - Head over Heels (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3673.jpg

Zwaar belachelijk natuurlijk dat deze maar op 4 staat en niet op 2 of 3. Dit is natuurlijk een wereldalbum. Ik leerde 'm in 2008 kennen ofzo in November weet ik nog. Dat jaar begon het al in November te sneeuwen. Ik probeer 'm ook elk jaar in November te draaien, maar vergeet dat wel eens Een typisch album voor een donkere herfst. Misschien ergens wel het CT album dat de meeste indruk maakt en ook wel het quintessential CT album misschien. Ook het album dat je als eerste aan zou raden voor een niet kenner. Opener When Mama Was Moth is meteen een van mijn grote favorieten hier. Ik hou ontzettend van deze sfeer die aan schemer in een herfstbos doet denken. Ik word dan ook gewoon deze sfeer zelf. Ik ga niet elke track bespreken, alleen de allergrootste faves. Sugar Hiccup is er zo een. Quintessential album? Dan is dit hun quintessential song. Alles wat CT CT maakt zit erin. In Our Angelhood is een heerlijke rammer die me ergens al een beetje aan Treasure doet denken. In the Gold Dust Rush is wederom een briljante track en doet me inderdaad aan goud in Alaska zoeken denken. The Tinderbox (of a Heart) is een van mijn grootste faves. Een heerlijk mysterieuze lawine die over je heen komt rollen, steeds verder op -en uitbouwend met die heerlijke gitaarklanken en diepe omineuze synths. My Love Paramour leerde ik eerst kennen via de comp Stars and Topsoil. Ik was erg onder de indruk, nu vind ik het een meer dan prima track. Qua sfeer vind ik 'm prima passen bij Pale Clouded White van de schitterende EP Echoes in a Shallow Bay. CT was bij uitstek ook een band van prachtige EP's uitbrengen tussen de albums door. Hierna een CT EP top 5 dazzler? Het album sluit vernietigend briljant af met misschien wel de beste track Musette and Drums. Was Tinderbox een lawine dan zijn dit er 1000 over elkaar heen, wat een power! Sowieso een van mijn faves van de band over de hele linie. Zalig die crashing en schurende gitaren en die diep donkere synths alsof de toetsen van een kerkorgel diep in gedrukt worden. Zalig ook de gitaarsolo die heerlijk uitfadet op het eind (het eerste voorbeeld van shoegaze?) icm dat diepe orgelgeluid weer en de weergaloze drumcomputer met intrigerende patronen erdoorheen. Een magnum opus mag je dit nummer wel noemen. En dan ga je meteen twijfelen of dit album toch niet nog een stuk hoger moet. Ex Aequo op 3 dan

3. Cocteau Twins - Heaven or Las Vegas (1990) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1756.jpg?cb=1605204396

Over de hele linie is Head over Heels misschien kwalitatief sterker en origineler, maar Heaven or Las Vegas heeft een speciaal plekje in mijn hart. Zoveel klasbakken op HoH, maar als ik de begintonen en Liz's zang hoor op Cherry-coloured funk, tja... Ik kan niet zonder dat nummer. Dus die song alleen is al genoeg om dit album hoger te zetten. Wat een zalige nazomerse vibe zeg, past perfect bij een dag als vandaag HoLV komt ook uit een heerlijk muziekjaar wat mij betreft (1990) en is zo'n beetje de inspiratie geweest voor de shoegaze beweging. Pitch the Baby continueert dezelfde zalige vibe als de openingstrack. Iceblink Luck heb ik altijd wel een fijne opgewekte single gevonden, al zal het nooit echt een grote fave van me worden. Fifty-fifty Clown is wel een van mijn faves van het album. Wat meer donker, maar zalig de toetsen hier, zo ethereal, wat een klankkleur, prachtig! Het titelnummer Heaven or Las Vegas zou zo in mijn top 5 CT songs kunnen, ware het niet dat er daar ws wel 30 of meer inpassen. Maar wat een zalige track, zo effortless en blissful en weer die zalige nazomerse vibe. Heerlijk onbezonnen wegdrijven altijd op deze song. Kant B zit altijd wat minder goed in mijn geheugen, zeker ook als ik de songtitels lees. Kwalitatief wat minder dan Kant A, maar nog altijd die fijne sfeer ook. Road, River and Rail en met name de afsluiter met die Frou-frou vossen (hoe kom je erop) sluiten wat mij betreft een prachtig en iconisch album (hun meest commerciële en toegankelijke ook) bijzonder mooi af.

3. Cocteau Twins - Blue Bell Knoll (1988) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2597.jpg?cb=1572009603

Geveld door een zware verkoudheid en daarom tijd om Blue Bell Knoll te draaien. Toen ik de CD kocht was ik tweedejaarsstudent in Leuven. Op mijn kleine studentenkamer in de herfst van 1988 met Blue Bell Knoll in de CD-speler en de regen op min dak. Voor mij is het dus een herfstplaat. Een album met tien juweeltjes. Hun minst toegankelijke, vermoed ik. Maar eens je de muzikale code hebt gekraakt, is het dubbel genieten. Heel helder en licht geproducet ook. Met vocale hoogstandjes die je bij de concurrentie dream pop concurrentie niet gauw zal aantreffen. Want met dit album kreeg de muziek van Cocteau Twins dat label opgeplakt. Ik vind alle nummers top met de bruisende titelsong, de in Amerika uitgebrachte single Carolyn's Fingers en Cico Buff, de opener van kant 2 als meest in het gehoor springende tracks. Voor A Kissed Out Red Floatboat stalen ze een drumsample van labelgenoot M/A/R/R/S die op dat moment aan Pump Up The Volume bezig waren. Op Blue Bell Knoll heeft Cocteau Twins de touwtjes stevig in handen.

Superalbum, helaas op plek 6 bij mij.

Blijkbaar maar 2 CT fans op MuMe

Helaas niet aan toegekomen de laatste dagen.

5. Garlands
4. Blue Bell Knoll
3. Head Over Heels

Ontlopen elkaar niet veel, dat geldt ook voor mijn nummer 6, Victorialand. Zeer mooie, consistente albums maar mij wel duidelijk minder dierbaar dan de top-2 die er voor mij echt bovenuit steekt.

2. Cocteau Twins - Head over Heels (1983) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3673.jpg

Na het vertrek van bassis Will Heggie zijn de Twins voor even een muzikale tweeling. Als je beseft dat Robin Guthrie zo goed als alle muziek voor zijn rekening nam, dan is dat ronduit indrukwekkend. Head Over Heels is Cocteau Twins' postpunk plaat. Hier zitten ze dicht bij Siouxsie & The Banshees aan. Fraser beperkt zich nog steeds tot de lagere registers van haar stem. Het openingstrio is weergaloos. Het granieten When Mother Was Moth, het sublieme Five Ten Fiftyfold en het zoete Sugar Hiccup, de quintessential Cocteau Twins song: mid-tempo en met buitelende vocalen. Sugar Hiccup zal model staan voor heel wat latere Cocteau Twins singles. Het nummer had een hit moeten worden maar een 7" single release zat er niet in. Sugar Hiccup keerde wel in een andere mix terug op de EP Sunburst And Snowblind die echt als een bonusplaat mag beschouwd worden. In Our Angelhood is een zeldzame up tempo track. Glass Candle Grenades vind ik het zwakke punt van de langspeler. Ik had hem ingeruild tegen From The Flagstones van Sunburst And Snowblind. Op kant 2 krijgen we een zo mogelijk een nog meer divers palet want Head Over Heels is verrassend divers: met nog wat vroege droompop, fantasierijke percussie, een snuifje jazz en de magistrale afsluiter Musette And Drums. Ik vind Head Over Heels een bijzonder grote stap vooruit en opzichte van Garlands en dan vooral in de composities en de arrangementen.

Ik had liever Because of Whirl-Jack ipv Glass Candle Grenades op de plaat gehad, een van mijn fave CT songs. En dan had Hitherto ipv Multifoiled gemogen.

2. Cocteau Twins - Victorialand (1986) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1757.jpg

Net als op Head over Heels waren Robin en Liz met z'n tweeën bij het maken van dit album. Een album dat je niet per se van ze verwacht als je kijkt naar al hun andere albums. Ok, het zijn wel allemaal afzonderlijke songs, maar het doet vooral heel ambient aan. Wat mij het meest aanspreekt is dat het hele album dezelfde sfeer uitstraalt. Ik draai 'm graag in Januari, liefst als er een dik pak sneeuw ligt. Het maagdelijke sneeuw, perfect muzikaal wit verklankt in Lazy Calm, een van hun mooiste nummers. Het is ochtend en na een vers pak sneeuw begint het leven op Antarctica (daar is dit album naar vernoemd, een gebied aldaar. Lazy Calm brengt wat warm licht in de ijzige stilte. Fluffy Tufts zijn de wolken in het immer blauwe licht aldaar. Prachtig gezongen door Liz die de wolkjes doet dansen. Throughout the Dark Months of April and May is een van mijn favorieten hier. Ws de donkere maanden aldaar, zoals wij ook de donkere maanden ingaan nu. Een desolate, maar prachtig mystieke sfeer. Whales Tails, de titel geeft het al weg, evenals de diepe klanken en Liz's ietwat nasale zang, dit zijn de walvissen die in het diep donkerblauwe ijskoude duiken. Prachtige track! Oomingmak (een fan favourite heb ik ooit ergens gelezen) Niet een van mijn grote faves van het album, maar Liz's zang hier is echt superb naar het eind toe en tot op het bot ontroerend. Little Spacey is het enige vrolijke moment op het album, doet qua klankkleur ergens wat denken aan voorgaand album Treasure. Fijne track weer, ik zie hier de dansende sneeuwvlokjes dwarrelen in de lucht. Feet-like Fins is gewoon weer een fijne track, maar valt bij mij een ietsje in het niet, omdat er nu 2 briljante tracks gaan volgen, misschien wel de beste 2 van het album. How to Bring a Blush to the Snow is van een ongekende schoonheid. Prachtig desolate sfeer icm een fijne voortstuwing in zowel muziek als zang. Een beetje walsend ook als Little Spacey. Een absolute topper, zucht! Het album sluit magistraal af met The Thinner the Air dat me ergens aan de dood doet denken. De song doet zijn naam eer aan want Liz klinkt bijzonder ijl op deze prachtige afsluitende track met zijn begrafenismarsritme, wat een bijzonder effect. Subliem album!

Eh……

1. Cocteau Twins - Treasure (1984) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2151.jpg

Niet moeilijk natuurlijk. Hij staat op 1 in mijn top 10. Maar waarom eigenlijk? Dat weet ik zelf niet zo precies. Ik denk dat er wel een twintigtal albums op 1 zouden kunnen staan. Treasure is wel het meest evocatieve album uit de lijst met kandidaten. Net omdat Elisabeth Fraser geen verzen maar klankwoorden produceert, ben je als luisteraar vrij om de muziek de inhoud te geven die je er zelf bij droomt. Uiteraard helpen de mythische figuren die hun naam verleenden aan de tien titels een handje. Het derde album is het eerste met bassist Simon Raymond die debuteerde op de EP The Spangle Maker uit 1984. En hoewel Fraser daarop voor het eerst een aantal hoge noten kraakt, is het verschil met Treasure toch bijzonder groot. De vocale hoogstandjes vliegen je dit keer om de oren. En er zijn die akoestische gitaren die het album een zekere folk toets geven: postpunk folk mocht zoiets bestaan. Ik kan maar twee nummers bedenken die bij mij de vijf sterren niet halen en dat zijn Persephone (het eerste Twins nummer waarop ik de ritmebox storend vind klinken) en Amelia (iets meer een buiteling dan een song). Beatrix en Aloysius hebben iets middeleeuws in zich. Cicely blikt al vooruit op de drie komende EP's waarop de groep nog meer gaat experimenteren met productie en klanken. Wat overblijft is subliem: Ivo (de dappere ridder in het bos), Lorelei (de sirene op de rots) en Pandora (een muziekdoos vol vlinders) maken van kant 1 een onvergetelijk avontuur. En het rustgevende Otterley is de perfect prelude op Donimo, een kathedraal van een afsluiter.

2. Treasure
1. Heaven Or Las Vegas

In de jaren 80 zijn de Cocteaus volledig aan mij voorbijgegaan. Ik leerde ze kennen met het hitje Iceblink Luck in 1990, en het bijbehorende album maakte ook diepe indruk op me. Éen van mijn meest gedraaide albums van dat jaar. Vervolgens dook in in de historie van de band en ontdekte nog vele andere parels, waarvan Treasure mijn immediate favorite was. Ook lang mijn fave CT-album geweest, maar de laatste jaren keer ik toch het meeste terug naar hun meest succesvolle, of meest commerciele, de Hemel of LV

6. Heaven Or Las Vegas
7. Milk And Kisses
8. Four Calender Cafe

1. Cocteau Twins - Treasure (1984) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2151.jpg

Ook mijn onbetwiste nummer 1! Heeft ook altijd in mijn top 3 albums allertijden gestaan! Het eerste album ook dat ik leerde kennen. Ivo, de eerste song ooit die ik van ze hoorde, nog altijd mijn favoriete song van ze. Ws niet geheel toevallig, het staat ws ergens voor. Quintessential CT en een bloedmooie song in its own right! CT is voor mij het meest nog dit album, deze sprookjesachtige sfeer. Constant hoog niveau en kwaliteit en net als Victorialand een eenduidige sfeer. In dit geval een sprookjesachtig elvenbos, ik ben daar verzot op. Ivo met haar zalige uithalen van Liz. Mysterieus en ijl, we worden een andere wereld ingezogen. Het vrolijk kinderlijke Lorelei dat van een zelfde hoge niveau is en zo aanstekelijk. Beatrix, zo nog meer otherwordly dan Ivo zelfs, alsof je je in een magisch woud van The Legend of Zelda bevindt, prachtig. Persephone is de hardrocker van het album, een welkome afwisseling. Op sommige dagen vind ik 'm steengoed, op andere gewoon erg fijn om te horen. Pandora heb ik altijd een fijne hypnotiserende track gevonden, een mooi rustpunt halverwege het album en een voorbode van de ambient op Victorialand. Elfjes galore weer hier. Ik snap niet wat er mis is met Amelia, gewoon weer een prachtige track, ik vind 'm wel passen bij Beatrix, we bevinden ons weer diep in het magische woud. Aloysius is ook gewoon weer prachtig, ik moet ergens aan The Sundays denken, ws door de gitaarsound en de lieflijke sfeer. Ook weer genoeg elfjes hier. Kant B is wel van een iets mindere kwaliteit, hoewel minder? Kant A is gewoon zo sterk met kwaliteitsongs en kant B is gewoon heerlijk ambient nagenieten. Cicely sluit perfect aan vervolgens en is een beetje een kruising tussen Persephone en Pandora. Otterley vond ik ooit de minste track, maar dit is inderdaad prachtige diep ambient Victorialand style. Zalig om in te verdrinken en een perfecte opmaat voor Donimo dat ik altijd wel goed vond ergens, maar later pas echt op haar grote waarde ben gaan schatten. Een perfecte culminatie van alles ervoor, vooral vanaf het 2e deel waarin we maar zalig blijven opstijgen de ether in. Wonderlijk en perfect sprookjesachtig album!

1. Treasure
2. Victorialand
3. Heaven or Las Vegas
4. Head over Heels
5. Four-Calender Café
6. Blue Bell Knoll
7. Milk and Kisses
8. Garlands

Ik ben niet zo'n stukjesschrijvert, dus ik dump maar gewoon m'n top 5 hier als nutteloze mosterd na de maaltijd

1. Treasure (1984) 5*
2. Garlands (1982) 4.5*
3. Head over Heels (1983) 4.5*
4. Heaven or Las Vegas (1990) 4*
5. Victorialand (1986) 4*

Top 3 staat vast, nummers 4 en 5 doen nog wel eens aan stuivertje wisselen.

Als CT-fan van het eerste uur, kan ik niet achterblijven.
1. Head Over Heels (mijn nr. 1 van mijn top 10 MM albums)
2. The Moon and the Melodies
3. Garlands (incl. de geweldige John Peel Session van januari 1983)
4. Victorialand
5. Four Calender Café

MIJN FAVORIETE DEPECHE MODE ALBUM

Depeche Mode - MusicMeter.nl

Jouw vijf favoriete Depeche Mode albums: hou ze klaar.
Zondagavond trappen we af met deze editie.
https://i.postimg.cc/43vQf5yz/Depeche-Mode-II.jpg

Dit topic wint aan waarde als we ook vertellen wat de albums voor ons betekenen.
Ik probeer vanaf nu het goede voorbeeld te geven: in een paar lijnen in plaats van een epistel.

Weer een fave band. Graag epistels dazz, doe ik ook

Doe je ook mee vigil? En ik verwacht nu ook epistels van jou johan de witt

Onmogelijk om een top 5 te maken, teveel toppers!

7. Depeche Mode - Some Great Reward (1984) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5748.jpg

Net niet goed genoeg voor de top 5. Ik denk dat mijn eerste kennismaking met DM was via de videoclip van People Are People, ik was meteen hooked. Het hele album leerde ik later pas kennen. Klassesingles verder uiteraard met Master and Servant en Blasphemous Rumours en de ontroerende liefdesode van Somebody. Verder nog meer dan prima albumtracks als Something to Do en If You Want. Stories of Old en It Doesn't Matter zijn ook alleraardigst. Mijn fave track hier is Lie to Me, zalig understated en hypnotiserend groovy en dansbaar. Prachtig industrieel album!

Leuk topic, maar kent die dazzler eigenlijk ook nog leuke bands? Ja, zowaar.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/8000/8473.jpg
5. Ultra

De nacht uit het dag-nachtcontrast dat hij samen met Exciter vormt (ik wil wel vast weggeven dat die laatste, hoewel zeker niet zo zwak als soms beweerd wordt, mijn top-5 niet haalt). Ultra is een fijne luistertrip, waar in het begin met The Love Thieves, Home en It's No Good drie van hun beste nummers op een rijtje zitten.

Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Willen jullie wel zo vriendelijk zijn om de spelregels in acht te nemen (eerste bericht)?

Het is de bedoeling dat we telkens een top 5 plaatsen tijdens de weekdagen.
Ik start elke weekdag de avond ervoor (zondag, maandag, dinsdag, woensdag, donderdag).
Van zodra ik gepost heb, mogen jullie meedoen. Op vrijdagavond kondig ik een nieuwe artiest aan.
Het weekend kan gebruikt worden om aan je lijstje te sleutelen, eventueel nog eens te luisteren.

Waarom wil ik het graag zo? Omdat ik weinig tijd heb om dit spel te managen.
Als ik zelf telkens het startsein kan geven, blijft het voor mij overzichtelijk.

Wil je meer dan vijf albums lijsten, bewaar je die best tot in je laatste bericht.
Want... hoe meer je op voorhand al prijsgeeft, hoe minder spannend de ontknoping wordt.
Dat zou een deel van de charme van het spel moeten zijn: welke vijf favorieten pik je uit de discografie.

Verzamelaars, mini-albums en live albums mogen ook (ep's en singles niet).

Ahh...
Ik neem het vanaf hier mee.