Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion (1993) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3063.jpg?cb=1509648790

I Feel You was een revelatie: zowel de clip als de song grepen me in de zomer van 1993 bij mijn nekvel. De haren gaan nog steeds rechtop staan van zodra ik de scheurende intro hoor en het beuken van de gitaren. Dave Gahan, de puistenkop van teenyboppersynthpopband Depeche Mode was een rockgod geworden. Wat en podiumbeest, wat een performance, wat een beest. En wat een transformatie van Speak And Spell naar Songs Of Faith And Devotion. Ik koester wat argwaan tegenover albums die starten met drie singles op een rij maar de achtste van DM houdt de aandacht scherp. Misschien vind ik de afsluiter Higher Love wel het minst beklijvende nummer. Het zoveelste album waarop de groep aan maturiteit wint, zowel tekstueel als muzikaal. Mooie arrangementen. Maar wel een slijtageslag, zowel tijdens de totstandkoming als tijden de tour, zo wil het verhaal. Alan Wilder haakte af en dat was voor mij de reden om zelf ook af te haken. Ik bleef hun albums kopen maar de interesse om hun werk verder te verkennen ontbrak.

4. Depeche Mode - Music for the Masses (1987) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8134.jpg

Ja, wat moet je van dit album zeggen. Prachtig natuurlijk! Ik hou van de desolate sfeer dat meteen treffend ingeluid wordt met Never Let Me Down Again. Vroeger een groot favoriet, maar veel te vaak gehoord Gevolgd door mijn nummer 1 DM song ex aequo met In Your Room, genaamd The Things You Said. Desolaat weer en verdrietig verraden door vrienden, prachtige donkere tonen. Gevolgd door klassesingle Strangelove, dansbaar en toch ook een donker randje weer. Sacred is ook weer een erg fijn nummer, heeft wel een holy sfeertje. Little 15 is nooit een groot fave geweest, maar wel een degelijke song. Behind the Wheel is een kraker van jewelste, een van mijn dikke faves. Heerlijk jachtig en duister sfeertje, alsof we achtervolgd worden op de snelweg in het donker. I Want You Now heb ik lang niks mee gekund, maar inmiddels vind ik 'm sinds een aantal jaren toch alleraardigst. To Have and to Hold is ook weer zalig mysterieus en meeslepend. En Nothing continueert ook gewoon weer het hoge niveau. Pimpf is een heel aparte instrumentale afsluiter wat mij betreft. Conclusie: erg fijn en goed album met een heerlijke sfeer, had ook op plek 3 gekund.

5. Ultra
https://www.musicmeter.nl/images/covers/8000/8134.jpg
4. Music for the Masses

Ik gebruikte het woord "luistertrip" al bij Ultra, maar de ultieme Depeche Mode-luistertrip is natuurlijk Music for the Masses: geen enkel ander Depeche Mode-album is als album zo compleet, zo leunend op flow en opbouw.

Zelfs bonustrack Agent Orange sluit prima aan bij Pimpf. De twee remix-bonustracks hadden niet per se gehoeven, maar Pleasure Little Treasure is dan weer een uitstekend gekkigheidje.

Dat dit album toch 'slechts' een vierde plek scoort (voorwaar niet slecht voor een band met 14 albums en dan laat ik de discussie over EP's en mini-albums nog maar aan me voorbijgaan) heeft ermee te maken dat de eenheid wel een beetje ten koste van echt spectaculaire tracks gaat. Never Let Me Down Again is natuurlijk een klassieker, Nothing had de aandacht ook snel te pakken, Strangelove (is daarvan de singleversie nou beter?) ook in orde, maar de meeste andere tracks overleven het buiten de albumcontext toch minder, met I Want You Now als zwakste broeder.

4. 101 (live)

Na Violator was dit het eerste volledige album dat ik van ze had. En wat maakte deze indruk destijds op me. Vrijwel alleen maar krakers, fantastisch strak uitgevoerd en wat waren ze toen al groot in de US. Kwam daar maar eens om in Nederland toen. Vandaag en gisteren maar weer eens opgezet en het staat nog altijd als een huis. Van begin tot eind genieten en constant kippenvel, en dan vooral bij Never Let Me Down Again en afsluiter Everything Counts, twee van mijn grote DM-faves. Echt één van de beste live-albums ooit gemaakt, tout court!

4 https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5746.jpg

Nadat Vince Clarke weg was, was het frame gebroken, dat werd hier weer opgebouwd en bij het volgende album beloond.

Dat de opbouw gaande was, is hier te horen, wellicht staat hier met Everything Counts wel het beste liedje op.

hmmm een vrij voor de hand liggende nummer 4 klaarblijkelijk...

4. Music for the Masses

Ja, wat moet je van dit album zeggen. Prachtig natuurlijk!

Voor mij in ieder geval het DM album met de mooiste hoes. Daarnaast een meer dan iconische albumopener en de ene na de andere prachtsong. Dat dit album "slechts" op de vierde plek komt ligt meer aan het enorme hoge niveau van de rest dan dat er hier misperen op zouden staan. Nummers zoals Sacred, Little 15, The Things You Said, Behind the Wheel en het luchtige Strangelove zijn stuk voor stuk fantastisch!

4. Music For The Masses.

Gezien de eensgezindheid in dit topic zou Music Four The Masses ook niet misstaan hebben als titel.

Beste openingstrack, beste instrumental aan het end en een verzameling tracks wat voor menig 80’s band had kunnen leiden tot hun Magnum Opus. Maar niet voor deze heren die nog 3 indrukwekkende meesterwerken zouden uitbrengen. Het was in elk geval een mooie opmaat voor 101 ..

Hierna U2?

Ik hoop op Sufjan

Alles op 5 bij mij denk

Zo hoog (laag) nog?
Daarvan staat alles steevast buiten de top 5

3. Depeche Mode - Violator (1990) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2755.jpg

Ik heb lang zitten tobben tussen de nummers 2 en 3. Het is uiteindelijk brons voor Violator geworden. En wel omdat ik de vier singles subliem vind. Personal Jesus is een killer, Enjoy The Silence betekende de doorbraak naar het brede publiek, Policy Of Truth is mooi en World In My Eyes geniaal. Maar de overgebleven albumtracks zijn allemaal een beetje aan de wat zachtere kant. Dan biedt mijn nummer 2 meer variatie. Blue Dress vind ik een beauty. De muzikale intermezzo's die in de tracklijst niet als losse nummers werden aangestipt storen me soms een heel klein beetje. Ook dat is een factor die het verschil tussen brons en zilver bepaalde. Maar heel mijn podium is bezet door 5 sterren albums. Ik zoek Violator nog (origineel) op vinyl.

3. Some Great Reward

Mijn bronzen medaille gaat naar SGR vanuit het mooie muziekjaar 1984. Het laatste nummer van de plaat is diegene die denk ik het meeste opvalt, dat Blasphemous Rumours het beste nummer van de plaat is daar bestaat denk ik weinig twijfel over. Enkel de tekst is al geniaal. Maar Master & Servant en Something to Do zijn ook zeer zeker de moeite waard. Ook heb ik een zwak voor het enigszins gladde Somebody welke door Martin L. Gore gebracht wordt.
4,5*

3 Some Great Reward

https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5748.jpg

Zoals gezegt gisteren na de nieuwe constructie kwam de beloning, deze periode blijft me boeien, louter lekkere synthipop op deze plaat, naast de 4 bekende singles ook zeker Something to Do en If You Want, die jaren in de top 100 allertijden stond bij ons in de jeugdsoos (wel in de live versie).

3. Black Celebration (1986)

Voor mij het eerste echte album van DM. De albums hiervoor zijn nog vooral showcases voor de (geweldige) singles, en de albumtracks blijven daar, op een uitzondering na, toch vrij ver bij achter. Zo niet op BC. Ook hier zijn de singles weer geweldig, urgent en dwingend ook, met Stripped en A Question of Time. Geweldige nummers. Lust is ook erg mooi, was nog een hitje in NL, en het fave DM-liedje van mijn vrouw ook. Ik zal hem vanavond nog eens opzetten Maar de albumtracks dus. De meeste van hetzelfde niveau als de singles. Het titelnummer natuurlijk, Here is the House, Dressed in Black en Fly on the Windscreen, heerlijk. Duister ook én volwassener dan hun eerdere albums. Death is everywhere… En dan hebben ze een van hun beste nummers van het jaar er nog niet eens opgezet, But Not Tonight. Dan was hij nóg beter geweest. 4,5*

3. Songs of Faith and Devotion

De heren gooiden het ineens over een andere boeg: rock, gospel - you name it, they did it. Hoogtepunten (uiteraard) Walking in my shoes, In your room (met ook een magnifieke single versie) en Get right with me.

En toch maar een derde plek. Denk dat ik daar Judas de schuld voor moet geven - enige nummer wat ik wel eens skip terwijl ie live best aardig is. Komt misschien ook wel door eerdergenoemde toppers die erna komen ..

Judas

Zonder daar verder ook maar iets over prijs te geven bestaat er een kans dat ik nog op dat liedje terug ga komen in de loop van de week

5. Ultra
4. Music for the Masses
https://www.musicmeter.nl/images/covers/9000/9821.jpg
3. Black Celebration

Een volle sound, een eigen gezicht en meer topnummers dan op alle voorgaande albums tezamen - het was een close call met de nummer 2. Voor mij minder een eenheid dan de opvolger (zoals gisteren al benoemd), maar Fly on the Windscreen, A Question of Time, Stripped en het titelnummer dragen het grootste deel van een 4½*-score. Van de andere nummers is er een aantal ook nog fijn, een aantal andere doorbreekt de flow wat.

5. Black Celebration (1986)
3,5* (stem uitgebracht 12-09-2014)
De beide Question tracks zijn al geweldig, maar Stripped is voor mij van wereldklasse. Met de titeltrack heb ik altijd al een haat/liefde verhouding gehad. De overige tracks zijn toch wel minder. Maar ik moet het album nodig herbeluisteren. De DM albums zijn er de laatste jaren karig vanaf gekomen wat draaibeurten betreft.

4. Some Great Reward (1984)
3,5* (stem uitgebracht 30-06-2006)
Vijf van de originele negen nummers zijn toptracks (1, 3, 6, 7 en 9). Vooral Somebody en Blasphemous Rumours blijven wonderschoon. Ben een sucker voor speedup tracks als Something to Do (en A Question of Time van het Black Celebration-album). Helaas zijn de overige nummers weer beduidend minder. Maar deze moet ik al helemaal nodig herwaarderen.

3. Music for the Masses (1987)
4,0* (stem heruitgebracht 21-04-2011)
Hier staan drie iconische songs op, te weten Never Let Me Down Again, The Things You Said en Strangelove. Waarbij ik van die laatste altijd het idee heb dat deze onder alle DM liefhebbers het minste zal leiden tot eventuele antipathie. Als je deze in een eeuwigdurende "loop" zet, dan zal die nooit gaan vervelen. Aansprekend ritme, voldoende subtiliteiten. En het nummer wat volgens mij de meeste remixen kent die ik ooit heb beluisterd. Sacred, Little 15, Behind the Wheel en Nothing zijn ook top. Pimpf heeft zijn momenten, maar had ik nooit als afsluiter gebruikt. Eerder als opener.

3. Depeche Mode - Black Celebration (1986) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/9000/9821.jpg?cb=1529800531

Dan ga ik maar mee met de meesten en zet deze ook op plek 3 En als ik het stukje van johan de witt zo lees kan ik die zowat woord voor woord kopiëren In de early 90s gingen we met het gezin altijd in de zomervakantie naar Zuid-Frankrijk. En dit kereltje kocht dan cassettebandjes en cd's bij de lokale supermarkt en op rommelmarkten ook LP's, ook al had ik pas veel later een platenspeler. Zo kocht ik bandjes van A Broken Frame, Songs of Faith and Devotion en dit album oa. Ik zie me nog vaak achterin de auto zitten op weg naar het strand met het gezin en ik in de duistere wereld van DM op mijn walkman. The Wedding Album en Decade van Duran Duran heb ik daar ook grijs gedraaid in die jaren weet ik nog. Black Celebration dus, een van mijn faves van de heren, is een conceptalbum en een van mijn meest fave van de band door zijn duistere, bij tijd en wijle gothic sfeer. Wel een album dat bij bloedhitte past ook ergens. Dan krijg je een beetje een vervreemdende sfeer. Ik weet niet wat het is met dit album, zoals meer bands wel een bepaald album in hun discografie hebben. Dat blijft dan hun meest bijzondere, ergens niet goed te duiden album, waardoor het altijd een beetje speciaal en fris blijft voor je. Zo zitten albums als SoFad en Violator helemaal in mijn systeem, maar deze dan dus gelukkig ergens nog niet helemaal, ook al heb ik 'm helemaal doodgedraaid Zoals Johan al aanhaalde is dit ms wel hun eerste echte album, daarvoor meer een band gericht op synthipopsingles. Al is A Broken Frame voor mij ook echt wel een album bv en voel ik enige verwantschap met dit album. Het album begint met een aantal grote favoriete en klassetracks wat mij betreft. Toen ik voor het eerst het openingsduo hoorde wist ik niet wat ik hoorde. Dit waren totaal geen DM songs zoals ik DM kende van de synthipop, ik was aangenaam verrast. Heerlijk om zo in die duistere wereld ondergedompeld te worden. Iets wat ze uiteraard ook voortzetten op opvolger MftM en SoFaD. Maar hier past het ook wel bij de mid 80s zeitgeist, een soort niemandsland na de algemene synthpop periode in de muziekgeschiedenis. De opener en titeltrack komt heerlijk over je heen vallen met die vervormde stemmen en hypnotiserende toetsen en vervolgens die andere CT achtige synths als een soort warme omineuze saus. Wat volgt is een heerlijk jachtige song met zalige lyrics. Wat ik echt heel mooi vind aan dit album zijn de geweldige overgangen tussen de songs, prachtig gedaan. Opvolger Fly on the Windscreen - Final is nog beter en mijn fave van het album. Duister, groovy, sexy ook ergens. Fabelhafte track! Perfect overgaand weer in A Question of Lust, er zijn slechtere tracks om als favoriet te hebben inderdaad Voor mij ook een favoriet. Een zalige ballad, maar dan dus echt Black Celebration style, heerlijk! Sometimes is een leuke typische DM vage ditty met echo's van Somebody van het vorige album. It Doesn't Matter Two is in de loop van de tijd steeds meer gaan groeien, heel fijne track met echo's van Pimpf en The Things You Said alvast . Altijd leuk gevonden dat er 2 Question songs op het album staan, ook deze weer treffend muzikaal achtervolgend verwoord. Fijn tempo en ritme, een meisje op de vlucht voor jongens met zogenaamde verkeerde bedoelingen (Kom maar bij mij, ik bescherm je wel, ik ben niet zo, bij mij ben je veilig jaja ) Stripped, een megafavoriet van velen, is zeker een heel fijne track, maar geen DM top 10 ofzo voor mij. Wel een klassieker natuurlijk. Here Is the House is een van mijn überfavorieten tout court! Wat een zalig positieve bijna jangly en comforting sfeer zeg en de duovocals van Dave en Martin, prachtig! Nu ik eraan denk ms wel passend bij In Your House van The Cure, ook zo'n fijne huissong World Full of Nothing lijkt dan ms ergens op de zoveelste nutteloze DM fillertrack en toch ook al dat soort songs op DM albums, gezongen door Martin vind ik prachtig en kan ik eigenlijk niet missen. Dressed in Black is er ook zo een en hoewel geen single of hit, toch gewoon weer fijn en ook hier weer die pastorale A Broken Frame sfeer. Met New Dress ook weer een Dress song. Een aparte afsluiter, maar vanaf het begin wel een fave van me met maatschappijkritische lyrics, wat zijn me met zn allen aan het doen en hoe kunnen we dat veranderen. Dave klinkt hier wel jonger dan op de andere tracks, ms eerder opgenomen? Niet echt een afsluiter, wat But Not Tonight wel is. Bonustrack op het album, maar had id op het album zelf gemoeten, heerlijk weemoedige song! Maar all in all, wat een gedenkwaardig album zeg!

2. Depeche Mode - Music for the Masses (1987) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8134.jpg

Aan Violator gewaagd maar beter gestroomlijnd met meer variatie in de albumtracks: van het mooie The Things You Said tot de pompende finale Pimpf. Strangelove, Never Let Me Down Again en Behind The Wheel, stuk voor stuk singles die het veel te ondermaats deden in de Benelux. Eén van de redenen is volgens mij dat het Franse Vogue dat de platen van Mute hier verdeelde in 1985 overkop ging. De singles van Black Celebration en Music For The Masses verschenen (in België althans) op Indisc. Het was pas met Enjoy The Silence dat de motor weer aansloeg in hitparadeland. Daar had men in Duitsland geen last van: daar is DM altijd een dikke hitparadegroep gebleven vanaf hun nummer 1 hit People Are People in 1984.

2. Ultra

Het album dat er niet leek te komen en verrassend sterk uit de hoek (of eigenlijk: hoes) kwam. Een album waarbij de eerste single niet erg representatief was voor de sfeer van de rest van de plaat. Ik ben nog steeds erg blij met het warme geluid dat de heren lieten horen met favo's als The Love Thieves, Home, Freestate en Insight.

En met het uiterst herkenbare It's no good als single die toch echt een hit had moeten worden; niet in de laatste plaats door de geweldige clip met een cameo van 'onze' Anton.

Als album heb ik het altijd meer 1 geheel gevonden dan SoFaD en daarom met een millimeter banddikte voorsprong en dus numero 2.

Ja, legendarische cheesy clip met Anton als aankondiger: "Here's Depeche Mode with It's Too Good", hilarisch

Ja, echt fucking briljant als foute en vieze club eigenaar

2. Violator

Prachtig album welke ik op een mooie en welverdiende 5 sterren heb staan. Sweetest Perfection vind ik iets minder (in verhouding beste mensen, in verhouding) maar de rest zijn het stuk voor stuk 5 sterren nummers.

Maar toch geen 1ste plek, dat belooft wat!

5. Ultra
4. Music for the Masses
3. Black Celebration
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3063.jpg
2. Songs of Faith and Devotion

Het was dus een close call met Black Celebration, maar Songs of Faith and Devotion zat veel eerder in mijn systeem. Dat heeft er ook iets mee te maken dat een prominente MusicMeter-gebruiker (indertijd nog prominent mede-Arrow-forumgebruiker) mij erop wees dat dit album nog beter zou zijn dan het album dat nog komt in mijn rangschikking* (en dat ik toen net ontdekt had). Helemaal gelijk heeft hij niet gekregen, maar het komt in de buurt.

Enfin, Depeche Mode krijgt dus ineens een rock-makeover. Een risicootje, maar het werkt... meestal althans. Net als op Black Celebration dragen enkele topnummers het album, ik noem met name Walking in My Shoes, In Your Room, Higher Love en het woestgeile I Feel You.

* Daar schijn ik nog geheimzinnig over te moeten doen. Iedereen die nog een dagje in spanning wil zitten, moet tijdens die dag vooral niet naar mijn album top 10 alhier kijken.

2 Violater

https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2755.jpg

De meest populaire plaat van DM, maar met Waiting for the Night ook een van hun beste nummers. Mijn vriendin is megafan, en dit nummer moet gedraaid worden ooit op haar Funeral.

Maar ook buiten dit nummer staan hier geweldige nummers op.

Gewetenskwestie mijn nr. 1 en 2.

Psssst, check je eigen Top 10 en dan weet je t

Die van hem of die van jouw?