Ja, ik ben bang dat daar nu ook wel tussen 22 en 30 euro voor gevraagd wordt, bij de Waaghals in Nijmegen heb ik hem wel 2e hands vaak zien liggen. De albums na Ultra op vinyl zijn allemaal reteduur.
Overigens heb ik dus Sofad heel bewust meegemaakt (en de Violator periode ook) maar bij Ultra is het kopen echt losgegaan en met terugwerkende kracht de singles van Sofad bemachtigd. En daarna netjes bijgehouden . Zelfs met Exciter zat MTV er nog steeds bovenop al is die periode aan Nederland voorbijgetrokken zonder enige hits, terwijl I feel loved heel catchy is.

Volgens mij hadden ze in Nederland na 1990 sowieso nooit meer hits. Precious misschien nog?
In de UK ging dat veel beter.

Kan me herinneren dat Dream On en Freelove veel op MTV gedraaid werden.

veel tipparade werk. En de radio wilde er ook niet aan

I feel you en Precious beiden toch de top 40 gehaald

DM heeft altijd een haat/liefde verhouding gehad met NL, of NL met DM, kan ook In de beginjaren viel dat nog wel mee geloof ik. Lang ook niet in NL geweest geloof ik op een gegeven moment. DM is en was echt zo'n band voor landen als Frankrijk en Duitsland en de States uiteraard. Of ik ben in de war met New Order, dat kan ook

Anyway, met Spotify and all, veel rereleases en deluxe edities en dergelijke, kun je veel makkelijker aan bonustracks komen al was ik daar wel een beetje klaar mee de laatste jaren en was DM ook nooit heel scheutig in veel goede b sides. Maar ga binnenkort eens wat meer tjekken. Bonustrack My Joy van het SoFaD album klinkt toch wel erg lekker bv

New Order? Gaan we New Order doen

Nee klopt, New Order kwam volgens mij nooit naar NL tot jij ze ging zien

DM was hier ook altijd kleiner dan in de rest van de wereld, al is dat de laatste tijd wel redelijk goed gekomen volgens mij. Ook zonder hits.

Ja, blij ze gezien te hebben
New Order is wel een dazzling fave ja
OMD ook als ik naar zijn top 10 kijk, die verwacht ik ook nog wel...

Was in de 90s ook wel een frustratie van hun, sloegen ze ons jaren en jaren over. Nu vullen ze met gemak de Ziggo

Ja dat bedoel ik, en dat zonder hits. Ik vraag me af hoe dat kan. Globalisering?

Sowieso speelden veel Britse bands in de 90s hier in veel kleinere zalen dan ze daar gewend waren. Maar bij de meesten is dat niet bijgetrokken

Keb ze 1x gezien, nav het Playing the Angel album. Ik vond het maar matig. Het stoorde me dat Dave continue yeah yeah, come on come on tijdens de songs aan het roepen was. Ik heb dan liever een serieus concert dan dat het een GH feestje samen met het publiek wordt. Dat een dikke oude man achter me alles woord voor woord bijna recht in mijn oren vals meeschreeuwde hielp ook niet echt mee

Ja zo is Brett ook wel, bij Suede. Van mij hoeft dat ook niet zo. Al stoorde me dat op 101 nooit.

Ik denk dat Anton Corbijn er ook iets mee te maken had, die zorgde er persoonlijk voor dat ze na de SoFaD tour eindelijk weer eens naar NL kwamen. Hij deed ook de stage design voor het concert waar ik bij was (en hij ook). Hij werd nog speciaal aangekondigd door de band. Er was ook een item in DWDD geloof ik destijds waar Anton te gast was. Die zei ook dat ie dan wel "zijn eigen gecreëerde show" dan ook wel tenminste in zijn eigen land wilde zien Blijkbaar uitverkocht en zo goed bevallen dat de band is blijven terugkeren...

Ja, daar stoort het mij ook minder. Simon le Bon van DD had dat ook incl het hele podium volspugen en zijn "who's your fucking daddy?" Nou, niet jij Simon Irriteerde me zo mateloos dat we eerder weggingen zelfs

Ja, jij zag early 90s bijna elke week wel zo'n grote band als Suede hè in Paradiso enzo? Blur en Elastica ook?

Nee, Elastica niet, Oasis wel Als je het dan toch over spugen hebt…
Ja, Blur headlinede London Calling mid 90s nog in Paradiso, ja. Toen waren ze al huge in Britain.
Pulp ook gezien in De Melkweg, Cranberries ook trouwens, ten tijde van hun succesalbum.
Of Radiohead toen ze een aardige hit hadden al.

Ach, andere tijden. Je had toen nog geen HMH of Ziggo. Het was of het clubcircuit of gelijk naar Ahoy of zo. Dat was voor de meesten toch te riskant. En wie wil er ook naar Rotterdam

Ja sorry, ik ben soms wat te enthousiast

Precies! Denk 9x (nog te vaak) geweest ofzo in mijn leven. 1x met school, 1x voor de U2 winkel in de 90s, 1x voor het Filmfestival, 5x voor een concert. En 1 keer was ik op de terugweg vanuit Arnhem in mijn Ajax shirt. Werd er omgeroepen: "door een storing wordt deze trein omgeleid met als eindbestemming Rotterdam". Oops gelukkig had ik nog een jas bij me

Kijk, dat is een goed verhaal!

Jammer, hadden we eindelijk weer eens een goede discussie op Mume krijg je toch weer dit soort overbodige opmerkingen. De mod zal zijn bezem al aan t zoeken zijn en hup weg de hele discussie...

Ja, daar ontkom je niet meer aan helaas. Ook ik vind dat erg storend. Dave zelf niet volgens mij...
Dat is een dingetje van hem van vooral de laatste 20 jaar ofzo volgens mij

Ach, de knipoog staat er niet voor niks, dat ziet een mod ook. Eens dat het een fijne discussie is/was…

Eens kijken of de U2 ranglijst nog wat discussie gaat opleveren, vast niet

U2 was groot in NL in de jaren 80, in de jaren 90 en is dat nog steeds. Ze waren er zelfs gevestigd.

Nee, ik verwacht het niet

De postbus sowieso

5: Black Celebration - 1986:
Even getwijfeld om voor Some Great Reward te kiezen. Geweldig intronummer, vlotte overgangen waardoor je helemaal in de sfeer blijft en een van mijn all-time favorites staat op dit album. Stripped !

4: Violator - 1990:
Hun meest bekende album voor het grote publiek owv de twee megahits Enjoy The Silence en Personal Jesus. ETS is al jaren mijn favoriet nummer van DM, maar ook van alle nummers die ik ken. PJ heeft mijn broer een beetje 'verkracht' door live luidkeels "Reach Out And Touch FACE" mee te brullen. .

3: Exciter - 2001:
Over het algemeen een minder goed onthaald album, maar helemaal in mijn straatje. Fijngevoeligere tragere electonica dan meestal het geval is. . vooral de tragere nummers zijn mijn favorieten. Dream On, When The Body Speaks, Freelove, Comatose,... deze mag elke dag opstaan.

2: Music For The Masses - 1987:
Samen met de 101 tour toch wel een gouden DM periode, waarbij de optredens legendarisch geweest moeten zijn. Ik was dat jaar pas geboren, dus heb het achteraf van de opnames moeten meekrijgen. Ipener van je wenste, meezingers a volanté en epische opbouwen Nothing .

1: Playing The Angel - 2005:
Wat kan ik hierover zeggen. Ik had de band een paar jaar ervoor leren kennen, met gevolg dat ik hoge verwachtingen had toen dit album uitkwam en deze werden meer dan ingelost. Ik wordt nog elke keer omvergeblazen door de opener en er is geen enkel nummer dat ik niet smaak. Veel van mijn favoriete DM nummers staan hier op. The Sinner In Me, Nothing's Impossible, Precious, A Pain... Uniek album in zijn soort zelfs voor DM-normen. En daarom niet alleen mijn favoriete DM album, maar ook in het algemeen het album dat ik vanaf de releasedag tot vandaag met het meeste plezier beluister!

PvdA-politicus Paul Tang geeft Bono brievenbus terug | NU.nl

Dat Enjoy the silence zo'n grote hit werd in Nederland geeft ook de willekeur/makke aan van de rol van de (toen) nationale zenders. Ik denk dat Enjoy al een hit was in Engeland en Duitsland dat Veronica het toen aandurfde om tot Alarmschijf te kronen.
Had met I feel you ook gekund als je ook aan Metallica en Nirvana zit.
Maar in Nederland laat de radio opeens alles los, zag je ook met INXS, na X was het zo van, oja INXS zijn er ook nog maar niet voor ons.

Ik zal jullie ook niet langer in spanning laten...

14. Speak & Spell
13. Delta Machine
12. Spirit
11. A Broken Frame
10. Construction Time Again
9. Exciter
8. Sounds of the Universe
7. Some Great Reward
6. Playing the Angel

De lovende woorden van de reisleider en het feit dat Blasphemous Rumours heel misschien wel hun beste nummer is ten spijt, meer dan een 7e plek voor Some Great Reward zit er toch niet in hier. De band staat niet in mijn Artiesten Top 10 hier, maar veel scheelt dat niet, dus nummer 7 is nog steeds mooi. Sounds of the Universe toevallig een paar weken terug nog eens opgezet en dat was best een prettige hernieuwde kennismaking. Kan zomaar 3 plekken verschil gemaakt hebben.

5. Ultra
4. Music for the Masses
3. Black Celebration
2. Songs of Faith and Devotion
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2755.jpg
1. Violator

Maar het beste Depeche Mode-album is dus Violator. Niet omdat hier hun beste nummer op staat, niet omdat het het meest complete geheel is (hij scoort in de breedte natuurlijk wel gewoon hoog op beide), maar vooral omdat het hun centrale album is waar het oude vervolmaakt is en het nieuwe in de lucht hangt. Hun Moving Pictures of voor mijn part hun Colour of Spring.

De muzikale flow van Music for the Masses was niet te evenaren, maar dit album luistert net zo lekker weg. De liedjes voelen losgezongen van elke genretypering en zijn allemaal raak (kleine uitzondering voor Halo eventueel). 5* en #8 in mijn toptien.

Dat zou wel een afknapper zijn, geen Future Past dan maar