remcodurez misschien ook wel geïnteresseerd om meecte doen?

2. The Singles 81→85 (1985)

Early DM mag uiteraard niet ontbreken. Na de periode 86-90 toch wel mijn fave periode van de band. Dit was één van de eerste albums die ik van ze kocht en waarschijnlijk ook mijn meest gedraaide over de jaren. Geweldige comp, en chronologisch waar ik altijd wel van houd bij comps. Geweldige singles-band was het in die jaren. De Vince Clarke-singles zijn al heerlijk, ook na al die jaren nog fris en sprankelend. Maar vanaf Everything Counts worden er echt grote hoogtes bereikt. Daarna volgen Love in Itself, People Are People, Master and Servant, Blasphemous Rumours, Somebody én Shake the Disease, back to back. Die behoren allen tot mijn fave DM-songs. Wat een feest. Alleen het laatste nummer, speciaal voor deze comp gemaakt, is dan wat minder. 4,5*

You know how easy it is to tear it apart
Heerlijke track!

2. Depeche Mode - Ultra (1997) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8473.jpg

Het album van ze dat ik de laatste jaren het meeste draai en over de hele linie ms kwalitatief wat beter vind dan mijn nr. 1 maar toch op 2 staat, rara De cd ook 25 jaar geleden gekocht voor een habbekrats in een supermarkt in la douce France, toen al beschouwd als een sof ws. Een album dat ik zelf ook lange tijd wat links liet liggen in mn eigen cd collectie, op de sterke singles na dan, vooral Useless met dat übersimpele, maar o zo zalige gitaarrifje. Ik was 19, kwam uit de SoFaD era en toen Barrel of a Gun op MTV verscheen was ik nogal underwhelmed met al die bliepjes en vervormde stem. Was dit mijn DM? Ik luisterde de track niet eens af hoe vaak ie ook langs kwam. Had ik 't maar wel gedaan, het 2e deel van de song is namelijk heerlijk. Inmiddels vind ik de hele song zalig, het kan verkeren Ik was ws nog te jong en dit DM album voor mij net te volwassen met zijn vele uitgesponnen rustige songs. Anders dan SoFaD en de albums ervoor die urgenter waren en ms nog een bepaalde "kinderlijke" rechttoe rechtaanheid hadden. En zo verdween Ultra jaren in de cd kast om af en toe eruit te komen voor die paar singles tot ik ws oud genoeg was om het album van start to finish nu echt een kans te geven (al had ik dat daarvoor vast wel een aantal keren geprobeerd). En toen openbaarde de ene na de andere zalige laidback openhaardtrack zich. The Love Thieves, verrukkelijk zwoel, duister en toch zo zacht, top 10 DM voor mij. Sister of Night, bijna even, zo niet even mooi! Freestate, net wat minder, maar niet heel veel minder met z'n countrysfeer en zalige gitaaroutro. The Bottom Line, een van Martin's mooist gezongen tracks, diep donker en meeslepend. En natuurlijk het prachtige contemplatieve Insight dat ik wel vanaf het begin af aan grijsdraaide, met zalige duozang en heerlijke klanken in de diepte. Tel daarbij op het magnifieke door Martin gezongen Home, superstamper It's No Good en de eerder genoemden Barrel of a Gun en Useless en je hebt met 9 vrij lange tracks een geweldig album, dan neem ik de 3 instrumentals voor lief die niet noemenswaardig zijn, maar wel voor een fijne overgang zorgen tussen de verschillende delen van het album. Voortreffelijk album voor de donkere late avondjes komende tijd

Hoe slaag jij erin om de hoesjes klein te houden?
Vroeger lukte me dat ook maar nu niet meer.

Uit de categorie 'hidden features van MusicMeter': vervang in je link 'cover' door 'covers'

2. Violator (1990)
4,5* (stem heruitgebracht 25 november 2020)

Tekst volgt nog

Ben door dit topic nu toch wel benieuwd naar hun nieuwe album, Memento Mori.

Ik niet...

1. Depeche Mode - Some Great Reward (1984) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/5000/5748.jpg

Vijf albums van OMD, twee van The J. Geils Band, twee van Howard Jones, één van Kim Wilde en één van Mike Oldfield. Als ik goed kan tellen was Some Great Reward van Depeche Mode mijn twaalfde album. Ik was vijftien en draaide al mijn platen non stop van zodra mijn ouders het huis uit waren. Ik las hier vaak dat DM haar puike singlewerk pas begon te overstijgen met nog betere albumtracks vanaf Black Celebration. Niets is minder waar. People Are People, Master And Servant, Somebody en Blasphemous Rumours: inderdaad vier singles in de roos. Maar wat dan gezegd van de fantastische opener Something To Do en het voor die tijd erg mature Lie To Me? Even knappe songs. Zelfs het kabbelende It Doesn't Matter vind ik vijf sterren waard. Het wat meer poppy gearrangeerde Stories Of Old en de bankschroeven collage If You Want krijgen vier sterren. Some Great Reward is van alle DM albums het meest gedraaide alsmede de plaat die het meeste indruk op me heeft gemaakt. Voeg daarbij nog de sublieme, aansluitende single Shake The Disease (mijn favoriete DM song) om het feest compleet te maken.

Ik heb ondertussen alle DM langspelers aandachtig beluisterd en op een rijtje gezet.

01. Some Great Reward
02. Music For The Masses
03. Violator
04. Songs Of Faith And Devotion
05. Construction Time Again
06. Ultra
07. A Broken Frame
08. Exciter
09. Black Celebration
10. Speak And Spell
11. Playing The Angel
12. Sounds of The Universe
13. Delta Machine
14. Spirit

Ik heb vooral Black Celebration nog eens onder de loep genomen maar het lukt me niet. Het blijft voor mij een album met een handvol sterke nummers: Stripped, Black Celebration, A Question Of Time en Fly On The Windscreen en te veel filler met het tenenkrullende A Question Of Lust als anticlimax. Sorry, jongens. Compositorische bloedarmoede halverwege hun transformatie tot volwassen band.

1 Songs of Faith and Devotion
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3063.jpg?cb=1509648790

Is al veel over gezegd, en wordt onder mij nog meer over gezegd. Ik hou het kort, gewoon de mooiste.

1. Music for the Masses

De band op hun piek. Drie van hun allerbeste singles plus stuk voor stuk classic album tracks.
Een album dat voelt als een ‘best of’.
Mooiste hoes ook.

1. Music for the Masses
2. The Singles 81-85
3. Black Celebration
4. 101
5. Violator
6. Some Great Reward
7. Construction Time Again
8. Songs of Faith and Devotion
9. A Broken Frame
10. Speak & Spell

1 Songs of Faith and Devotion

Geen twijfel mogelijk, sinds het moment van uitkomen staat deze plaat recht over eind in mijn Album Top 10 Allertijden! Op dit moment nummer 6 (zie ik ). Een album met het ene hoogtepunt na het andere hoogtepunt. Enkel aan Condemnation zou ik geen 5* geven denk ik. De beste van de beste is voor mij Walking in My Shoes welke in mijn nummer Top zoveel Allertijden ook dik in de Top 10 staat.

Zoveel kracht, zoveel energie, zoveel muzikaliteit...Weergaloos!

1. Violator

Wat moet je nog over dit album zeggen? De band was op hun creatieve hoogtepunt en kwamen met deze klassieker. Een plaat waarop naar eigen zeggen Neil Tennant (Pet Shop Boys) stikjaloers was.

En inderdaad, ik kan me dat wel voorstellen als je een track als Halo niet op single hoeft uit te brengen omdat er al 4 toppers zijn voorgegaan. En dat je songs als Dangerous, Sea of sin en Happiest girl niet verder kunt laten komen dan b-sides.

Absolute toppers: eigenlijk alle negen. En dus een terechte nummer 1.

1. Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion (1993) - MusicMeter.nl
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3063.jpg?cb=1509648790

Mijn eerste echte onderdompeling in de DM wereld, los van wat songs hier en daar, was in mijn formative years toen ik interesse ging tonen in muziek en muziek kopen. Dit album stamt uit 1993, dus ik was 14/15, een mooie leeftijd om alles te gaan ontdekken. En dat deed ik dus ook, middels het cassettebandje van SoFaD dat ik kocht in Frankrijk. Het was de zomer van dit album en ik zag op de plaatselijke markten ook t shirts van dit album hangen. Doe daarnaast nog eens de cd erbij in NL en al die zalige videoclips van de singles van dit album (met name In Your Room) op MTV erbij, ja dan ben je totaal immersed in SoFaDland en daar kom je niet 1 2 3 vanaf, gelukkig ook maar Wat een heerlijke tijd sowieso qua muziek was dat ook zeg en wat zalig om dan een jonge tiener te zijn, al had ik graag de 80s ook bewust meegemaakt. We hebben allemaal wel de cd op gehad in het begin en bij de snerpende begintonen gedacht: "hey, mijn exemplaar is kapot", ik wel in ieder geval  Het album begint ijzersterk met het hypnotische en krachtige rockanthem I Feel You, wat ik nog steeds een geweldige track vind, ik draai 'm nog vaak. Onze Dave is veranderd in een langharige gothic rockjunk. Geweldig om te zien, ook op de Devotional dvd, maar we weten allemaal waar dat uiteindelijk toe leidde... Walking in My Shoes (met ook een prachtclip btw), is ook een iconische, zwabberend zwoele song. Diepgaand, prachtig opbouwend, epic orchestral en het blijft maar doorgaan op het eind, ja altijd kippenvel! Condemnation en Get Right with Me vond ik in het begin maar wat misperen vergeleken met de rest, maar ik begon ze toch vrij snel perfect vinden te passen in de SoFaD album sfeer. Eerstgenoemde track is soulful gospelachtig, Dave steelt de show hier met zijn boven alles uitstijgende zang. Mercy in You vond ik meteen al een zalige track. Duister, omineus, tegendraads ook, gothic as fuck ook wel en nu ik er zo over nadenk hoor ik hier al de tonen van Judas een beetje. Wat een prachtige track is dat toch, pastoraal en spiritueel. Prachttekst en ingetogen ingezongen door Martin Gore. De muziek is ook hemels en devoot als de zonsopkomst of zonsondergang zo je wil na de kruisiging van onze lieve Heer. Prachtig ook hoe deze track ook maar doorgaat en outfadet met het koor, zucht! In Your Room verpletterde me meteen al, niet in de laatste plaats door de videoclip. Wat een retelekker bijna ranzige gothic dirge is dit zeg, fenomenaal. Masochistisch, voortslepend vanuit de krochten van de hel. Submissive lyrics, Dave die met zijn vocals scherp door je heen snijdt, de pounding drums en zalige gitaarriffs (jaja dit is DM's gitaar/grungealbum). En ook hier gaat de song maar door en door tot we bij het outro bijna gestenigd door de kracht van de muziek uitgeleide gedaan worden. Powerhouse trip! Get Right with Me spiegelt Condemnation dus. Ik kan 'm inmiddels erg waarderen, net zo soulful en gospelachtig. En ach ja, Rush. Man, man, wat vond ik die toch meteen briljant en was lange tijd ook mijn fave. Nog steeds steengoed! Wat een power ook weer, het heeft bijna een tribal sfeer. Is dit Madchester DM?  . Wat een power! Een zelfde sfeer ook wel als bij In Your Room. Rush laat je ook gestenigd, bijna voor dood achter, heerlijk! One Caress, de 2e door Martin gezongen track (bijna vergeten ) is ook weer een briljantje. Wat heeft Martin toch een fijne stem zeg. Heerlijke song met mooie lyrics en prachtige strijkers, sluit ergens ook wel mooi aan bij Judas. Afsluiter Higher Love is ook weer een zalige epic. Ook weer zo fijn voortslepend als een In Your Room bv. Dave is hier ook weer zo heerlijk wanhopig klinkend. Ja SoFaD is zo'n totale departure van Violator. Maar zo zalig dat ze daarvoor gekozen hebben. Zalige synths en devoot sfeertje hier. En ook al is DM toch vooral een synthband zal toch dit album voor altijd voor mij het meest DM zijn. En het album zo doorgenomen hebbende vraag ik me af of ie wel minder is dan Ultra. In ieder geval ben ik toch blij dat ik 'm op 1 heb staan. En als dat nog niet nog genoeg is kun je na dit album ook nog eens het hele live album integraal draaien, het enige album waarbij ze dit gedaan hebben, dat zegt toch ook wel iets Fuck, wat een album!

2. Violator (1990)
4,5* (stem heruitgebracht 25 november 2020)
Met enige afstand hun beste studioalbum. Fantastisch kille productie. En als je dan live dit soort uitvoeringen kunt leveren, Enjoy the Silence (live), dan zijn het voor mij "helden".
Dave Gahan was hier sowieso erg goed bezig, zijn stem was hier groots en zijn performance fenomenaal.

Je vervalt van het ene topnummer in het andere. Ben het met vigil eens dat de enige "zwakke" schakel Sweetest Perfection is, maar ook dat nummer is gewoon goed. Echter daardoor kan ik hier geen 5* aan kwijt. Die geef ik sowieso slechts sporadisch. Alleen mijn album top 5 (van wat ik nu ken) heeft vijf sterren gekregen.

DIENSTMEDEDELING

Fijn dat dit topic begint te groeien. Ik ben van plan om artiesten te blijven kiezen waar ik zelf een woordje kan over meespreken. Stel dat dit topic een succes wordt dan zal ik het vroeg of laat wel loslaten om anderen de kans te gunnen om hun favoriete artiesten aan bod te brengen. Ik speel vanaf dan mee van zodra ik zin heb. Maar gun me dus eerst nog een aantal weken (wie weet maanden) het alleenrecht als spelleider.

Dank aan iedereen die tot nu toe meespeelde.
Dubbel dank aan iedereen die ook de moeite doet om bij elk album wat te vertellen.

De artiest voor volgende week onthul ik vanavond: hij is tussen haakjes al genoemd.

Live dus

U2

Het is er wel de maand voor

Easy top 5 voor mij

Bij mij buiten de top 5...

DM

1. Songs of Faith and Devotion
2. Ultra
3. Black Celebration
4. Music for the Masses
5. Violator
6. A Broken Frame
7. Some Great Reward
8. Exciter
9. Construction Time Again
10. Speak and Spell
11. Playing the Angel

De recente albums zijn echt kak...

Hello Hello...

Misschien nog leuk, als het topic blijft groeien, om op vrijdag te eindigen met een gezamenlijke eindlijst op basis van ieders top-5. Zo blijft het game-element ook aanwezig waar het in dit forumgedeelte toch om draait.

Maar sowieso fijn dat er nu eindelijk eens een nieuw album-topic is, die zijn er hier nauwelijks. Vrijwel alle topics gaan over songs en singles. En dat terwijl de mainsite, met reviews en ratings, voor ruim 90 procent op albums gericht is.

Bij mij buiten de top 10

Heb jij nog een bepaald idee voor een albumspel? Behalve Album top 20 per jaar

Nou ja, alles wat we hier op dit forum met singles en songs doen qua ko’s en ladders zou je in principe ook op albumgebied kunnen doen.

Maar album top 20 per jaar en nu dit is het enige wat er is volgens mij. Niet dat ik dat erg vind, ik heb niet altijd zoveel tijd als nu

Mooie verhalen hier.
Ik zou geen top 5 kunnen maken, want het wisselt nogal, maar de 90's albums zouden er ongetwijfeld instaan.
Zoals luigifort al min of meer vertelt, was SofaD een heel evenement. Die videos kregen enorm veel airplay en ik weet nog dat ik stage liep in 1993 en als je dan thuis kwam en je zette MTV aan was heel vaak de video van Walking in my shoes bezig.
I feel you als eerst single en met een gruizige rock inslag heeft mij zelf nooit verbaasd, wel de richting rock die ze met dit album kozen, maar DM heeft zoveel in zich dat ze met de meeste genres uit de voeten lijken te kunnen en er ook mee weg komen. Of het album op de USA gericht was durf ik niet te zeggen, maar op dat moment konden ze daar als supergroep ook niets fout doen.
Condemnation was een beetje een buiten de boot single (vond ik op dat moment) en In your room een machtige afsluitende single. Mercy in you is van de niet singles mijn favoriet.
Dit is ook een album wat van A tot Z nog een verhaal vertelt en sinds Playing the angel ben ik dat bij hen allang kwijt, PTA, SotU zijn op een gegeven moment zo'n brij dat ik de nummers an sich ook moeilijker uit elkaar kan houden.
Dit weekend maar weer de 90's albums een draaibeurt geven.
Ultra heb ik overigens (met heel veel geluk want iemand had hem dubbel) op LP. Klinkt dan nog dieper.

Vet zeg, Ultra is een album dat ik ook echt op vinyl zou willen hebben ja.