5,4

Jeugdherinnering: Joanne van Frank Ifield was op de radio (één van zijn maar liefst twéé noteringen die het tot de nationale tipparade schopten - maar niet vèrder). Ik had nog nooit van hem gehoord, maar mijn oudere zus wel, en ze zei: "O, deze man gaat altijd in elk liedje opeens hoog zingen," en ze was nog niet uitgepraat of daar ging hij al, "Hihihi!" Een simpel handelsmerk, maar het werkt best goed. 7.

6.2

6

Oklahoma 7,5

Frank I 5,5

80. Gid Tanner and His Skillet Lickers with Riley Puckett and Clayton McMichen - Liberty (1928)
6,25 (om redenen als door BoyOnHeavenHill gegeven)

81. The Yardbirds - Evil Hearted You (1965)
7,25 (had dan eigenlijk weer iets langer mogen duren)

82. Oklahoma! - Oh, What a Beautiful Mornin' (1955)
7,0 (eens in de zoveel tijd heb ik 's-morgens inderdaad dit in mijn hoofd zitten)

83. Frank Ifield - Confessin' (That I Love You) (1963)
7,75 (zit inderdaad een ondertoontje in; had in The Singing Detective kunnen zitten)

8

80. Gid Tanner and His Skillet Lickers with Riley Puckett and Clayton McMichen - Liberty (1928): 6
81. The Yardbirds - Evil Hearted You (1965): 6,5
82. Oklahoma! - Oh, What a Beautiful Mornin' (1955): 7,5
83. Frank Ifield - Confessin' (That I Love You) (1963): 7

6,5

Dezelfde inhaalslag als remcodulac en ECooper, maar met een ander smaakresultaat.

80. Gid Tanner and His Skillet Lickers with Riley Puckett and Clayton McMichen - Liberty (1928): geniet, maar met mate. Verzadigingspunt is waarschijnlijk snel bereikt.
6,5

81. The Yardbirds - Evil Hearted You (1965): alwéér een evil song? Zeg, wil je mij soms iets zeggen, Shaky?
Deze Evil heeft natuurlijk een zwak voor The Yardbirds. Bakermat van de metal. Ook in dit nummer hoor je dat: die ronduit gloomy doomy gitaarriff: daar worden Black Sabbath, Candlemass en misschien zelfs Sunn 0))) en Bell Witch blij van. Met pioniersbonus.
8,5

82. Oklahoma! - Oh, What a Beautiful Mornin' (1955):
Ik heb hier een hele mooie gatefold lp-uitgave van. I am a sucker voor dit soort artwork. De lp echter nooit gedraaid. Nou, dat kan best beroerder. Niet helemaal waar ik van enthousiasme van staat te stuiteren en meteen wil gaan ochtendgymnastieken met Nederland In Beweging, maar het is dankzij zijn fijne stem best een genietbare mooie ochtend. Om nog wat verder te soezen.
6,5

83. Frank Ifield - Confessin' (That I Love You) (1963):
Confessie: die falsetto-uithaaltjes zijn best verschrikkelijk. Het mondharmonicaatje maakt het extra suf. Die duisterheid hoor ik er met geen mogelijkheid in, hooguit melancholie. Terwijl ik dat toch echt graag zou willen. Als dat duisterniskwartje bij mij valt, dan zal het vast een hoger cijfer worden, maar vooralsnog overheerst het lulligheidsgevoel.
5

Frank Ifield - Confessin' (That I Love You) scoort 6,48 en staat op plek 53.

84. Linda Hayes - Take Me Back (1954)



Afkomstig van het album: n.v.t. single only

Linda (geboren als Bertha Lulu) kende een aantal successen op de R&B Chart in de US in 1953 en 1954. De song waar wij naar gaan luisteren was haar laatste top 10 single in die chart. In de 50s bleef ze veel optreden en werkte ze samen met een aantal grote namen. 

Ze is overigens niet het enige muzikale talent in haar familie: haar broer is niemand minder dan Tony Williams, inderdaad: de zanger van The Platters. 

Dit lijkt wel erg op Shake A Hand van Faye Adams uit 1953.
Toch een dikke 9.0

7

6,25

7,8

7

7

6,5

Een mooie stem en een lekker arrangement, maar de compositie bestaat eigenlijk uit een groot aantal melodisch identieke coupletten, en ik mis een climax en een "resolution". Dat maakt het eigenlijk een beetje saai. Een 5.

6

7,7

6

6.3

6

78. Howlin' Wolf - Evil Is Goin' On (1954): 8
79. Donnie Brooks - The Devil Ain't a Man (1960): 7
80. Gid Tanner and His Skillet Lickers with Riley Puckett and Clayton McMichen - Liberty (1928): 7
81. The Yardbirds - Evil Hearted You (1965): 8
82. Oklahoma! - Oh, What a Beautiful Mornin' (1955): 6,5
83. Frank Ifield - Confessin' (That I Love You) (1963): 8
84. Linda Hayes - Take Me Back (1954): 7

7,5

7

Plek 43 voor Linda Hayes - Take Me Back met 6,81.

85. Art Tatum - Tea for Two (1933)



Afkomstig van het album: n.v.t. single only

Good guy Art. Als je de verhalen moet geloven was Art een bijzonder fijne man. Hij had geen attitude, was een gentleman, sprak zelden over zichzelf en gebruikte geen drugs (vreemd voor die tijd onder muzikanten). Tel daarbij op dat hij gezien wordt als één van de allerbeste pianisten aller tijden, en dan mag je toch wel over een prachtige legacy spreken.

Tea for Two is zijn bekendste song, en ook misschien wel de bekendste versie van deze classic. 

Linda 6
Art 6,4

6,5